Hij vertelde me vandaag hoe hij was afgemat op de kazerne. “Jack,” (dat ben ik), “ik was drie minuten te laat doordat de bus vertraging had. Toen moesten we 50 burpee’s maken (geen idee) en drie keer de hindernisbaan. En we moesten lopen met zware balken en met zware platen om je nek. En op het laatst gaven de tweedejaars ons opdrachten. En toen werd ik zo kwaad dat ik ben gaan sprinten en toen viel ik neer. Ik kreeg geen lucht meer, toen hebben ze al mijn kleding uitgetrokken en wat te drinken gegeven, toen heb ik alles uitgekotst en was ik klaar. De wachtmeester zei: Je had de naam dat je veel ouwehoerde, die ben je vandaag officieel kwijtgeraakt.”
Daar was hij best trots op. Tijdens het afbeulen heeft hij ook nog een paar mede-studenten die begonnen te klagen tot de orde geroepen en daarmee heeft hij gescoord. Nee, hij doet het helemaal niet onaardig daar. Nou ja, dan doe ik z’n belastingteruggave wel. Ook stoer.
Heus, wij horen niet bij de mensen waar je financieel medelijden mee hoeft te hebben, want wij veroorzaken onze eigen armoede, maar hallo zeg! Hoe doen lagere inkomens dat? Benzine, €2,50 per liter, ons energiecontract loopt dit jaar af, wij hopen er met een verdubbeling af te komen. Want al die flauwekul die verteld is over € 500 per jaar meer, ik weet niet waar het vandaan komt. Goed, ze hebben het inmiddels bijgesteld naar €800 per jaar meer, maar ook daar zou ik direct voor tekenen. Ik denk dat we het over € 3000 per jaar meer hebben in ons geval. Praatjes van economen, je hebt er helemaal niks aan.
Gelukkig kon ik wel weer constateren dat diesel weer fors goedkoper (minder duur) is dan benzine, dus met elke tankbeurt ben ik 20 euro goedkoper uit. Tenminste nog iets!
Ook een leuke tijd om student te zijn. Geen kamer te krijgen, behalve tegen woekerprijzen en als je klaar bent met je studie heb je een schuld van gemiddeld 30000 euro. Moet je wel snel klaar zijn.
En dan lachen ze mij uit als ik zeg dat vroeger alles beter was. Je studeerde en zoop een jaartje of vijftien op kosten van de staat, liet je haar lang groeien, en zodra je ging werken knipte je het af en werd je een fatsoensrakker. Als er een medisch probleem was werd dat financieel in elk geval opgelost. Pensioen was er voordat je dood ging, en allerlei voordelige regelingen zorgden ervoor dat je al met pensioen kon als je net je laatste jeugdpuistje had uitgeknepen.
Waar het precies mis is gegaan is lastig aan te geven. Ik ben in elk geval van mening dat de oorlog in Oekraïne niet de grootste veroorzaker is, maar wel een dankbaar excuus. Ja, vervelend hè, die duurdere Engelse drop? Komt door Poetin, wij kunnen er ook niks aan doen.
Omdat we vandaag naar TopGun Maverick zouden gaan, zouden we gisteren de originele TopGun kijken. Maar omdat onze kinderen bij nader inzien toch niet meegingen, hoefden we die geschiedenis niet te herhalen en keken we “Mandy”, de slechtste film aller tijden. Die film met Nicolas Cage was zo slecht dat je het haast niet gelooft.
De film Maverick was misschien wel de beste ooit. Niet op imdb, maar volgens mijn norm. Want een topfitte vijftiger die herinneringen ophaalt aan een van de grootste kaskrakers van de jaren tachtig, nog steeds de beste piloot is, op zijn motor rijdt zonder helm met zijn 50 jarige vriendin achterop, en dat er nog geloofwaardig uit laat zien ook, past geheel in mijn straatje. Daarbij speelt hij weer een heldenrol waarbij hij de vijand verslaat en vrienden redt, en heeft de film een happy end. En komt hij voor de film begint nog even kort vertellen dat hij de film voor ons gemaakt heeft en wenst hij ons veel plezier. Kan niet beter.
Na de film stapten we in de auto, ik zette mijn zonnebril op, gaf een opgestoken duim aan Linda, maar die had andere probleempjes dus kon er niet om lachen. Jammer. Het had zo mooi kunnen zijn.
Ik ben een keer een week van slag geweest door de vermissing van twee broertjes en hun tragische einde. Ik ergerde me destijds kapot aan Facebook, waarop een aandachttrekster zei nadat de jochies dood waren gevonden: “mijn moederhart huilt.” Om twee uur later een status te plaatsen waarbij ze gezellig in de kroeg zat.
Nu is Gino dood aangetroffen. Een man van 22 is verdachte, en een bekende van de politie. Het zijn altijd bekenden van de politie. Moeten niet alle bekenden van de politie uit voorzorg worden opgesloten? Wat is dat toch met zulke lui? Wat hebben die eerder al uitgevreten dat de politie ze kent? Hoe zwart moet je ziel zijn om een negenjarig kind te vermoorden? Het kan toch niet zo zijn dat dit een hele normale jongen was die geen vlieg kwaad deed? Ik ben niet meer zo van slag als toen, waarschijnlijk omdat mijn kinderen nu ouder zijn, maar het blijft tragisch. En ik zou willen dat ik het had kunnen voorkomen. Doordat ik het had zien gebeuren of doordat ik de zwarte ziel herkend had. Ik stel me altijd voor dat ze als kind al beesten martelden, en dat hun lelijke achterbakse kop precies uitstraalt hoe slecht ze zijn. Maar controleren kun je dat nooit, omdat ze later een balkje over hun gezicht krijgen.
Ik begreep dat bonobo’s voor meer dan 98% genetisch gelijk zijn aan mensen. Maar volgens mij zijn mensen ook 90% genetisch gelijk aan planten. Eigenlijk zegt het helemaal niks omdat in het geval van de bonobo’s die amper 2% kennelijk zorgt voor een onmiskenbaar verschil. 100% gelijk betekent identiek, hetzelfde, gekloond. Maar 98% gelijk zegt niks, het is het verschil tussen een meloen en een hamer. Dus voortaan ben ik niet meer onder de indruk.
Bonobo’s staan bekend om hun enorme seksuele activiteit. Dat moet dan haast geregeld worden door die twee procent andere genen. Want anders zou je een simpele formule los kunnen laten op de verhouding tussen de hoeveelheid seks van de mens ten opzichte van die van de bonobo, namelijk sM = 0,98sB. Nou vergeet het maar. Bij lange na niet. Een bonobo grijpt gemiddeld 1x per anderhalf uur naar dit kalmeringsmiddel, dus 16 keer per dag. In mijn hoogtijdagen nog bij lange na niet. Ook geen 98% daarvan.
Goed, wat ik ermee zeggen wil, de minderheid is veel overheersender dan de meerderheid, dat is niet alleen bij mensen zo, maar ook bij genen. Dus wil je wat bereiken in het leven, zorg dan dat je tot een minderheid behoort.
Nu, ongeveer twee maanden nadat ik twee goedkope binnen- en buitenbanden voor mijn dochters fiets bestelde, was het tijd om de voorste vervangen, nadat ze een maand geleden de achterste aan gort had gereden, misschien herinnert u zich het herstellogje nog. Nu appte ze dat haar voorband lek was, dus ik kon aan de gang.
Ik denk dat even snel te doen, maar hoe kom ik daar eigenlijk bij? Altijd, altijd zijn er complicaties. Deze keer: er zaten drie spaken om de vooras gevouwen. Witheet maakt me dat, want het tekent het gebrek aan respect voor de fiets, het gebrek aan enig gevoel voor techniek en sowieso: hoe krijg je dat voor elkaar? Tevens lagen er allerlei stangetjes los en was de bedrading van de naafdynamo losgetrokken, waarschijnlijk door die spaken. Ik appte haar witheet dat ik een verklaring wilde en dat ik geen genoegen nam met “ weet ik niet” en dat ze naar de fietsenmaker kon met die spaken en dat licht. Het antwoord: “ hij fietst gewoon, je hoeft alleen de band te maken.”
Ik sleutelde weer alles los, met heel veel moeite kon ik die verlichting zelf weer maken, en hoe ik het voor elkaar kreeg, ik weet het niet, maar ik stond met die fiets tussen m’n benen geklemd en ik wilde er overheen stappen, de fiets viel, en ik viel. Ik dacht op het gras terecht te komen, maar raakte keihard met mijn bovenrug een paal van de veranda. Ik realiseerde me even dat ik geluk had dat het mijn hoofd niet was, maar ik bleef toch een minuut bewegingloos liggen tot de ergste pijn wegtrok en ik weer kon gaan staan.
Uiteindelijk lijk ik nergens last van te hebben, maar het maakt verder ook weinig indruk. Linda schrok de eerste keer wel toen ik het vertelde, maar de tweede keer sloeg de verveling al toe. En toen ik het aan Tammar probeerde te vertellen zei Linda: ja, wat kan dat kind daar nu aan doen?
Waar doe je het allemaal nog voor, vraagt de man van middelbare leeftijd zich wel eens af. Geen enkele waardering meer in dit leven, alleen van je baas, dat je het zo goed gedaan hebt. Daar blijft het dan ook bij. En van mij wordt verwacht dat ik deze frustraties niet opkrop zodat ik straks mijn medemens iets aan ga doen. Het is een van de redenen van deze blog, ik vertel het u.
Wij worden steeds triester van het nieuws. Ik zie niet veel nieuws want sinds ik de krant heb omgezet in een digitaal abonnement lees ik helemaal niks meer. Het achtuurjournaal vertelt je over oorlog in Oekraïne, spanningen tussen Amerika en China, stijgende energieprijzen, tekorten in de zorg, de cultuursector in zware problemen, koraalriffen in zwaar weer en dan zijn er nog de dingen waar de westerling niet mee geconfronteerd wenst te worden, zoals een hongersnood in Afrika of dingen die we simpelweg niet te horen krijgen, zoals totale ontwrichting en bendeoorlogen in Haïti.
Al met al denk ik dan: kut. We gaan eraan! Dat die cultuursector het moeilijk heeft is niet de schuld van die sector, je kunt er geld inpompen wat je wilt, hij is ten dode opgeschreven. Het ligt aan het kapitalisme. Kennelijk in de groeifase in combinatie met het geweten van het calvinisme een goed systeem, maar nu vrijwel niemand nog enige morele remming voelt, doet iedereen zijn stinkende best om zoveel mogelijk geld zijn kant uit te laten stromen, en zo weinig mogelijk af te dragen. En wie daar net niet handig genoeg voor is lult over cryptovaluta of aandelen. Nee, dan is er geen interesse in cultuur, logisch. En degene die het wel hebben kunnen het zich steeds minder veroorloven.
En dan dat koraalrif. Wetenschappers hebben misschien een manier gevonden om de afbraak tegen te gaan. Moeten we ze dankbaar zijn? Ik vind het lastig. Ze hebben er namelijk ook voor gezorgd dat het versneld afbrak, met hun energieslurpende uitvindingen, of met hun inentingen tegen wereldreddende pandemieën. Goed, deze vind ik zelf ook heel lastig.
Maar is er dan helemaal niks positiefs meer, Mack? Nou ja, wij hebben een nest pimpelmezen in de tuin. Zien we vanavond de kat met een vogel in haar bek. Ik vlieg de tuin in, maar ze pakt haar buit en schiet over de schutting in de tijd die ik normaal nodig heb om een voorbarige conclusie te trekken. Ik ren door de garage naar de andere kant, waar ze nog steeds zat met haar buit, maar nu smeert ze hem weer de tuin in. Ik stuif terug, kat weer weg, leuk spelletje en ik grijp het reservoir van ons koffieapparaat en smijt het in haar richting, maar natuurlijk mis. Katten zijn zo ongelofelijk behendig, daar moet de Schepper, in dit geval de duivel enorm zijn best op hebben gedaan. Wat een ongelofelijk kutbeest. Uiteindelijk zie ik haar en de buit, een levenloze mus, dus gelukkig niet vader of moeder van het nest, ligt naast de auto. Ik pak het beestje op en voel dat het nog leeft. Hij lijkt licht beschadigd en zijn oogjes zijn nog open en ik leg hem in een -oh ironie- kattenbench. Daar kan de kat niet uit en dus ook niet erin. Het musje ligt op z’n zij te hijgen. Na een kwartier is het nog niet beter en het gaat al door mijn hoofd om hem de genadeklap te geven. Maar vijf minuten later heeft hij toch een halve zithouding aangenomen. Tien minuten later wil ik gaan kijken of hij weer vrijgelaten kan worden, maar hij heeft zichzelf al bevrijd door de kleine gaatjes. Hallelujah! Mijn inspanningen zijn beloond, het is toch niet allemaal voor niks.
De kat krijgt morgen weer een belletje, waar ze een week mee doet voor ze hem kwijt is, maar daarna gelijk nog een! Ik koop die hele voorraad belletjes op. Schijnheilig komt ze later binnenlopen alsof er niks aan de hand is en ik jaag haar weg. Daar snapt het beest helemaal niks van -nee, natuurlijk niet, grote lummel- maar de hond, normaal haar beste maatje, helpt me en jaagt de kat blaffend onder de tafel. Nu liggen ze beiden weer te slapen, de een op de bank, de ander op de stoel. En het musje? Dat leefde nog lang en gelukkig en liet zich nooit meer vangen door zo’n misbaksel.
Dit weekend was het jaarlijkse motorweekend waar ik eens in de zoveel jaar met de auto aan meedoe. Op vrijdagochtend gingen we weg, en op vrijdagmiddag werd ik ziek. Nou ja, ziek is een groot woord, maar ik werd wat koortsig. ‘s Avonds kleedde ik me om, ik had mijn fijnste broek meegenomen, hoor ik: er zit een scheur in je kont. Daar bedoelden ze mijn broek mee. Omdat het tevens mijn enige lange broek was, ben ik met scheur naar het restaurant gegaan. Bij het parkeren beschadigde ik mijn velg. We gingen het steakhouse in en ik bestelde tortellini, dan steek ik daar wel in. De muziek vergoedde veel. Carpenters, Elvis, en andere muzikalen.
Na een koortsige nacht, reden we de volgende dag ochtend naar Bad Nauheim, de stad waar Elvis was gelegerd in zijn diensttijd. Nadat ik gestopt was om over te geven, konden we weer verder over de schandalig slechte wegen in Duitsland -ik kan geen bord met Strassenschaden meer zien- en kwamen we na een poosje aan in deze Elvisstad. We zagen een politiebusje en mijn schoonvader vroeg aan de agenten wo die Goethestraße war. Echt, alsof ze water zagen branden. Elvishome, probeerde hij, en toen begon hen iets te dagen. Ze stuurden ons finaal de verkeerde kant uit. Of het nu was omdat ze in hun pauze gestoord werden, dat ze niet van Elvis hielden, of omdat wij Nederlanders hen ook altijd de verkeerde kant op stuurden, wij liepen in de verkeerde richting. Na 150 meter hadden we hun poets door, en keerden om. Toen we langs het busje liepen zijn we er aan beide kanten hard tegenaan gaan duwen. Helaas gelijktijdig, dan merken de inzittenden er niks van.
Op een gegeven moment komen we op een brug waar een beroemde foto van Elvis is gemaakt, en daar staat zijn standbeeld. Ik stond nu voor het eerst in mijn leven op dezelfde plek waar Elvis ooit stond. Het was magisch, en ik knapte gelijk wat op. We kwamen langs het huis waar hij gewoond had, op nummer 14, maar er was geen enkel ding aan het huis dat daaraan herinnerde. De bewoners waren kennelijk gewone mensen met een Mercedes, die dat huis als woning gebruikten. Nou ja, gewoon, ik vind het behoorlijk gestoord als je daar gewoon woont en verder niks! Hang op z’n minst een bordje op of zo.
Ik kocht een nieuwe broek in Bad Nauheim, die ik vanaf nu stiekem mijn Elvisbroek noem. Met deze nieuwe broek kon ik tenminste weer fatsoenlijk een restaurant in. En zo geschiedde in de avond, maar nu brak weer een pootje van mijn enige leesbril af. De koorts kwam weer opzetten en ik had geen paracetamol bij me. En degene die hoopgevend zei: moet je paracetamol hebben, ook niet. Iemand van ons, ik weet niet wie, had gezegd dat je in Duitsland niet zomaar paracetamol kon kopen, daar moest je een recept voor hebben. Omdat dat aannemelijk klonk hebben we het ook niet geprobeerd, maar eenmaal thuis hoorde ik dat dat niet klopt. Rillerig van de koorts gaf ik na het restaurant aan dat ik naar het hotel wilde, en de rest was solidair.
Op de laatste dag, vandaag, ging er weinig meer mis, behalve dan wat verkeerd rijden door de getto’s van Gelsenkirchen. Daarvoor hadden we Winterberg nog aangedaan, waar ik heel lang geleden wel eens geweest was, maar waar ik liever niet aan herinnerd wordt. Door hoge nood gedwongen kwamen we uit bij de McDonald’s en aten we een lauwe Big Mac. Ik begon wat op te knappen en even later tikte ik de 220 aan. Harder was ik zelf nooit gegaan. Ik weet dat het niks bijzonders is, maar ik vind het knap hard. Op een motor zou ik daar helemaal niet aan moeten denken. Al met al was het niet zo’n kutweekend als het lijkt in mijn beschrijving.
Ik weet niet of ik het goed hoorde, maar onze zorg schijnt gebaseerd te zijn op 5,5 miljoen vrijwilligers. En daar moeten er nog een hoop bij, anders is de huidige staat van de zorg niet te handhaven. Mijn conclusie is dat de zorg nu al niet te handhaven is. Ik weet niet precies waar het probleem is ontstaan, maar ik denk dat het gebeurde toen we overal een probleem van gingen maken. Nu worden mensen 100 jaar en hebben we arbeidsmigranten nodig om voldoende zorg te kunnen blijven leveren.
Er is iets grondig mis met het evenwicht. Elk persoon boven de tachtig heeft straks twee zorgverleners nodig. Zodat je nog enigszins menswaardig eenzaam in je stoel naar buiten kunt gaan zitten kijken. En elke vijf zorgverleners hebben één dure manager nodig die grafiekjes maakt voor de zorgverzekeraar, die op haar beurt jaarlijks een verhoging doorvoert die u en ik moeten ophoesten.
Als ik lang gespaard heb voor een auto, en Hugo de Jonge bekijkt via de aangifte mijn banksaldo, dan denkt hij: hoe krijg ik dat geld mijn kant op? Ah, ik weet het al, we maken een warmtepomp verplicht, dan moet je ook je huis isoleren, en moet je er gelijk zonnepanelen bijnemen, anders blijven de maandelijkse lasten buitensporig. En als je het niet doet ga je gewoon 800 per maand betalen voor energie. Makkelijk zat. En wat heb ik dan als ik dat allemaal gedaan heb? Een warm huis, behalve in koude winters, want dat trekt het systeem niet. Ik ga er dus op achteruit en dat grapje kost mij vijftienduizend euro.
Verder hoorde ik dat Nederland tegenwoordig bij de landen hoort waar de inkomensongelijkheid het hoogst is. Er is veel veranderd sinds mijn jeugd, en ik heb het allemaal zien en laten gebeuren. Managers die veel geld aan een bedrijf onttrekken, waardoor de prijzen omhoog moeten om de inhalige aandeelhouders tevreden te stellen. En dat allemaal van mijn salaris! We gaan eraan!
Na de wedstrijd PSV- Ajax, die door Ajax gewonnen werd door een fout van de arbitrage was ik zo naïef om te denken: stel nu dat het aan het eind van het seizoen drie punten verschil is in het voordeel van Ajax, dan zullen ze zich toch wel achter de oren krabben met die var. Welnee! Zondag gebeurde weer iets dergelijks, een onterechte penalty werd toegekend aan Feyenoord (knvb heeft excuses gemaakt voor de verkeerde beslissing) waardoor het kampioenschap voor Ajax veilig werd gesteld. Ze vieren het kampioenschap gewoon alsof ze het op eigen kracht gedaan hebben!
Een Ajacied appte me dat er bij hem gebak klaar stond. Ik bedankte, want ik moet op de lijn letten. Ja, als de var het niet doet…
Laat ik niet onsportief zijn, en Ajax Vartelijk feliciteren. Volkomen vardiend. Dat ze een mooi feest hebben in de Varena.
Mack 