Ergernissen.

Er zijn veel dingen waar een mens zich aan kan ergeren, al dan niet terecht, maar dat maakt voor de ergernis niets uit. Bovendien erger ik me alleen maar terecht. Bijvoorbeeld aan de krantenbezorger. Die is compleet waardeloos. Die bezorgt meestal om 5:00 de krant bij ons, op zijn brommer. Die laat hij dan stationair draaien onder mijn raam en doet zijn loopje in de buurt. Het duurt zeker vier minuten voordat hij opzout. Niet dat je dan definitief van hem af bent, welnee, later hoor je hem nog twee keer optrekken voor de rust wederkeert. Een paardelul eerste klas. De man heeft ons in een spagaat, want hij bezorgt meerdere kranten. Een digitale klacht indienen werkt niet door een bewuste (! nog een ergernis) fout in de website, en via de telefoon kun je alleen je adres doorgeven zodat je een krant krijgt nabezorgd en je hem volledig onnodig twee keer hebt.

Een andere ergernis gaat over de sneeuw. Het was een uurtje aan het sneeuwen, en omdat onze hond dan gek van blijdschap wordt, liep ik een extra rondje met haar. En dan heeft het nog geen uur gesneeuwd, of mannen zien hun kans schoon. Het godganse jaar doen ze niks en zitten ze voor het raam te wachten. Te wachten tot die ene vlok sneeuw valt. Al weken van tevoren houden ze het weerbericht in de gaten. Windend van opwinding checken ze hun uitrusting die klaarligt in de schuur.  Via een Whatsappgroep hebben ze contact met hun buurmannen. En als het dan zover is, als die eerste sneeuwvlok daadwerkelijk valt, dan trekken ze hun Himalaya-bestendige, verwarmde ondergoed aan, ze schieten in hun reflecterende pak, (wat ook van pas komt bij het hond uitlaten in het donker) ze zetten hun winddichte bivakmuts op, en gaan met hun sneeuwschuiver die vlokken te lijf. Niet alleen hun oprit, maar ook de openbare stoep zal sneeuwvrij gemaakt worden, zodat er geen kind meer met zijn slee door kan. Want ooit is hen verteld dat het een burgerplicht is, de stoep schoonhouden. Ja, dat irriteert me. En volledig terecht.

Voetbal is oorlog en karma is a bitch.

Dat voetbal oorlog betekent werd me vanavond weer duidelijk. PSV speelde gelijk tegen het nietige Emmen en dat veroorzaakte mijn chagrijn. Een eigen doelpunt van Emmen werd afgekeurd na ingrijpen van de VAR wegens buitenspel van een PSV’er, wat volgens mij helemaal niet kan. Maar goed, daar zijn we inmiddels aan gewend. Mijn vrouw maakt daarna een opmerking over mijn chagrijn en dat moet je nooit doen als de wond vers is. Daarna kreeg mijn zoontje van zijn neefje dat voor Feyenoord is, behalve als ze verliezen, dan is hij voor Emmen, een pesterig whatsappje, iets wat wij die van ons verbieden. Wij kunnen al niet tegen ons verlies, dus gaan we een ander ook niet lopen zieken, tenzij diegene dat uitlokt.  Eroverheen kreeg ik een facebookberichtje van zijn vader, die voor Feyenoord is behalve als ze verliezen, dan is hij voor Emmen, en toen was ik nog chagrijniger. Zo chagrijnig dat ik een afspraak om iets bij ze op te halen heb afgezegd. En dan is het oorlog hier in huis.

Op de PSV site van Facebook plaatste ik een berichtje dat Lammers (een huurling van PSV) ons wel zou redden. Een Ajacied (wat moet hij op de PSV site?) moest mij jennen. Maar Karma is a Bitch, Ajax beging ook een misstap, en inderdaad was het Lammers die daar een groot aandeel in had. En ondanks dat Heerenveen een zuivere penalty werd ontnomen, maar goed, daar zijn we inmiddels aan gewend, was het meer dan waar ik op had mogen hopen. Van de Ajacied is daarna niets meer vernomen. En omdat Karma helemaal een Bitch is, was er nog een Ajacied die mijn vrouw had lopen jennen. Zij houdt helemaal niet van voetbal, behalve als Ajacieden haar jennen en ze krijgen de kous op hun kop. Dus nu is alles weer goed. Twee punten voor, en de oorlog is weer voorbij dankzij de gezamenlijke vijand.

Ja, ik ben een slecht verliezer, en ik weet het. En omdat ik het weet, jen ik ook niemand als PSV wint. Behalve als ze het uitlokken. Maar dan moet de wond nog vers zijn. Volgende week doe ik het al niet meer.

Harm

Ik was gisteren bij de afscheidsdienst en begrafenis van de vader van mijn zwager. Mijn zwager (van mijn zus) verloor een aantal jaar geleden zijn moeder, en nu dus zijn vader. De man was 77, niet piep en niet stok. Maar de band tussen zoon en vader was wel de sterkste die ik kende, in elk geval op die leeftijd. Hij woonde zijn hele leven in het kleine dorp waar hij was geboren, en waar hij ook zijn landbouwmechanisatiebedrijf was gestart. Harm, zo heette hij, was er een aantal jaar geleden uitgestapt en had het overgedragen aan zijn zoon, mijn zwager. Doordat zijn bedrijf zich achter zijn huis bevond, liep hij er nog dagelijks even rond, en sprak hij dus ook dagelijks met zijn zoon.

Wij zagen Harm altijd op verjaardagen en vooral Linda was weg van hem. Een sympathieke man uit het buitengebied die zijn zaakjes goed voor elkaar had. Harm en zijn vrouw zijn hier nog op kraamvisite geweest, en ze nodigden ons uit op hun veertig-jarige huwelijksfeest. Kan ook vijftig geweest zijn, dat weet ik niet meer zeker. Mijn zus was ook helemaal weg van haar schoonvader, en eigenlijk kan ik me helemaal niet voorstellen dat iemand een hekel aan deze man had.

Op de condoleance waren 800 mensen afgekomen. Harm lag opgebaard in de nieuwe hal van zijn bedrijf, tussen het nieuwste type trekker dat net was binnengekomen en dat hij nooit zag, en de eerste die ze ooit verkochten, een open modelletje uit de jaren vijftig. Het was prachtig. Uit alles sprak een diepe waardering voor deze man, uit de woorden van zijn zoon, die soms nauwelijks verstaanbaar waren door de emotie, en ook uit de woorden van een werknemer, die sprak voor zijn ex-werkgever.

In de rouwadvertentie stond: “ik heb een mooi leven gehad”, maar dan in het plaatselijke dialect dat hij sprak. Het waren woorden die hij kort voor zijn overlijden uitsprak. Ik geloof dat het waar is.

Bonjour-dis

Elk jaar zoeken we rond deze tijd, en meestal al iets eerder, de vakantie uit. We gaan altijd naar Zuid Frankrijk. Want daar is het mooi, daar is het weer goed, ze spreken er Frans, en daar liggen mijn herinneringen. Sommige mensen reageren er wat vreemd op, zoals een tutje uit de buurt dat zegt: “Als je honderd kilometer verder rijdt zit je in Spanje!” Het gaat om het uitroepteken in de zin, anders was het een nutteloze mededeling. Als je 750 kilometer minder ver rijdt zit je in België. Als je niet rijdt zit je in Nederland.

Nee, het gaat om het uitroepteken. Frankrijk is voor duffe eikels, bedoelt ze ermee. En dan ga ik in de tegenaanval. “Ja, maar ik rij én 100 km minder ver én ik zit in Frankrijk.” Spanje is voor holadijee, vind ik. Tenminste, in haar aanwezigheid vind ik dat. Maar goed. Dit jaar kwamen we er niet goed uit. We krijgen steeds meer wensen en we wilden ook naar hetzelfde gebied als vorig jaar. Maar we gaan eigenlijk nooit naar dezelfde camping terug. Tot ik tot de conclusie kwam dat de camping van vorig jaar ideaal was. Dus boekten we die. Vorig jaar was er een nadeeltje en dat was dat de veranda aan de kleine kant was. Dus ook dat hebben we nu aangepakt door een grotere caravan te huren.

Niet dat er nu geen nadelen meer over zijn, maar er moet iets te zeuren overblijven. Bovendien, nadelen zijn relatief. Gingen we vroeger met een tent naar campings zonder drinkbaar water, tegenwoordig willen we een mobile home met airco, overdekte veranda, gelegen direct aan een meer, niet te massaal maar zeker niet te klein, bergachtige omgeving, mooi weer, een behoorlijke stad in de buurt en dat alles voor onder de duizend euro per week in het hoogseizoen. Nou ja, dat laatste lukt al een paar jaar niet meer. Maar hij is weer geboekt.  Ik besef net dat ik al anderhalf jaar van mijn leven in Frankrijk heb doorgebracht. Bonjour-dis!

Stof tot bloggen

Als iemand je stof tot bloggen geeft, dan moet je bloggen. Het zou een uitspraak van mij kunnen zijn, en dat is het ook. Het was Karin van Raam Open, die me vroeg of zij ook één van de aanstellerige dames was, en waarom ik moeite heb met het volgen van andere bloggers. Het zijn twee vragen waar ik even op in zal gaan.

Om met de eerste te beginnen: Karin moet gezien hebben dat ik bij vriendin Yukiko reageerde door te zeggen dat ik een lijstje bijhield van aanstellerige vrouwen en dat zij daar niet op voor kwam. Ik ken Yukiko inmiddels vrij goed, en ik vind haar een bijzondere vrouw die dingen kan waar ik veel bewondering voor heb. Eén van de dingen die ik bewonder is haar vermogen om haar mening niet op te dringen aan anderen in deze opdringerige tijden. Ze heeft absoluut meer dingen die ik bewonder, maar we geven elkaar slechts één keer per jaar een compliment, dus ik laat het hierbij.
Dat lijstje hou ik uiteraard niet echt bij, maar zou ik het doen, dan heb ik geen reden om je erop te zetten, Karin. Voor wat het waard is. Overigens, in blogland zitten veel minder aanstellers dan op FB/Twitter en wat er allemaal aan meuk is. En aansteller is slechts door mijn ogen gezien, het zegt verder niets.

Het andere punt, ik schreef bij Karin in de reacties op een blogpost, dat ik moeite heb met het volgen van een ander. En dat riep niet alleen bij haar vragen op, maar ook bij mij. Het zit zo: niet alles wat een ander schrijft interesseert me en al snel verslapt dan mijn aandacht en heb ik geen idee wat ik zojuist gelezen heb. Vaak zit dat in de lengte van een blogje, maar het hoeft niet. Terwijl ik mijn eigen bloghistorie wél moeiteloos lees. Egocentrisch misschien wel. Maar ik snap meestal nog waar het over ging en de hoofdpersoon ben ik meestal zelf. Kennelijk vind ik mezelf interessant. Aan de andere kant kon ik bij wijze van spreken ook het telefoonboek lezen. Ik las de meest saaie wetteksten in bed. Contracten in het Engels, ik kan ze lezen. Ik heb ook vaak radio 1 aan in de auto, maar soms denk ik: waar zit ik nu in godsnaam naar te luisteren? Een muizenplaag in Friesland? Geluidsoverlast op Texel? Dalende aandelenkoersen in Brazilië? Het is zelden spectaculair.

Ik vind het lastig om leuke blogs te vinden. Maar komt dat nu werkelijk omdat de blog van een ander niet over mij gaat? Ben ik dan echt zo’n egotripper? Of is het iets volkomen normaals dat je een ander niet altijd leest? Ik voel me er ook wel eens schuldig over en soms dwing ik mezelf om in elk geval even bij de mensen die ik gelinkt heb te lezen. Soms moet ik weer opnieuw beginnen om het verhaal te snappen. En als ik het dan snap, dan reageer ik ook wel. Maar blogs waarin je gelijk iets van jezelf herkent zijn het mooist, maar ook het zeldzaamst. Ik heb ook gemerkt dat het met doorzetten te maken kan hebben. Als ik iemand maar vaak genoeg lees, wordt het vanzelf vertrouwd en herkenbaar. Als ik met een blogger ook buiten het bloggen om contact heb, dan wordt de herkenning ook makkelijker. En sommigen schrijven eenmaal erg goed of weten veel waardoor het interessant wordt. Meestal link ik ze dan, en niet voor de eerste keer houden ze er dan na een week mee op. Normaal vermoed je dan geen verband, maar als het vaker gebeurt, dan roept dat toch vragen op.

Ik probeer mijn eigen blogs kort te houden, meestal korter dan deze omdat ik weet dat kort het prettigst leest. Behalve in een boek natuurlijk, maar dat is weer een heel andere kunst. Vroeger had ik het trouwens steevast over logjes en niet over blogs. Geen idee waarom dat veranderd is. Goed. Dan weet u dit ook weer, als u tot hier bent gekomen.

Homo

Barst ook maar. Ik had al een heel verhaal klaar over wat ik nu vond van het ondertekenen van de Nashville verklaring door Van der Staaij, en nog meer over hoe de samenleving daarop reageerde. Ik was er gisteren aan begonnen en wilde er nog een nachtje over slapen. Of ik wel de juiste overwegingen deed, of ik er morgen (vandaag) nog net zo over dacht, en ja, ik dacht er nog net zo over. Maar de social media hype is alweer zo goed als over, iedereen heeft zijn zegje al gedaan en dan zou ik nog komen. Bovendien, als men er gisteren zo druk mee was maar vandaag al niet meer, dan zal men het ook wel niet echt belangrijk vinden.

Bovendien kwam er een meisje op tv met een vreselijke aangeboren verminking in haar gezicht. Haar gezicht was niet eens zichtbaar maar voor de rest leek ze gezond. Ze had zelfs gekozen om wat langer te wachten met een corrigerende operatie omdat ze dan nog meer kans had. (ze was 14) Ik vond het al erg toen ik een kale plek kreeg. Dan kan die antihomo ophef je wel gestolen worden. Kreeg ik net het bericht dat iemand die ik redelijk goed ken nog maar een week te leven heeft en dan denk je: Homo’s? Is daar iets mis mee?

Ritme

Soms begrijp ik niet waarom ik geen muzikant ben. Maar meestal begrijp ik het wel. Ik kan geen maat houden, ik voel geen timing aan en mijn handen kunnen geen twee dingen tegelijk. En dan zing ik ook nog eens vals. Maar aan de andere kant ben ik wel gefascineerd door muziek. Bijvoorbeeld gisteren.

In the battles van the voice of holland streden twee bands tegen elkaar. Een band van jongens en een band van meisjes. Ze speelden hetzelfde lied tegelijkertijd. Ik zit dan gefascineerd naar beide drummers te kijken. Die doen namelijk exact hetzelfde. Wat bij mij de vraag oproept: hoe kan dat? Hoe komt het dat beiden op hetzelfde moment op de bekkens slaan en waarom doen ze exact dezelfde afwijkingen van hun normale ritme? Is er maar één mogelijkheid om op muziek te drummen, of is het afgesproken werk? De hersenen van een mannelijke en vrouwelijke drummer werken kennelijk op dat gebied hetzelfde.
Tevens hoorde ik een nummer van John Denver dat op de studioversie geen achtergrondzang heeft. Maar in de live versie wel, viel me ineens op. Hoe werkt dat dan? Hoe weet je hoe hoog of laag je moet zingen? Anouk merkte vorige week in TVOH op dat de tweede stem niet klopte. Ik had geen idee. Muzikanten spreken kennelijk een hele andere taal dan ik. Irritant.