Geachte hufter,

Tijdens het opruimen van de zolder kwam ik in mijn persoonlijke spulletjes allerlei sollicitaties tegen. Ik heb ze allemaal weggegooid, wat moet je ermee! Maar eentje heb ik bewaard, die schreef ik rond mijn 23e, zwaar gefrustreerd door het accountantskantoor waar ik toen werkte, en die mijn moeder tranen van het lachen had bezorgd, zo hoorde ik later. Er waren nogal wat zorgen om mij in die tijd, dus toen ik een keer mijn surfpak te drogen had gehangen in het trappengat bezorgde dat mijn moeder een hartverzakking. En toen ze deze brief vond, scheen ze ook geluiden gemaakt te hebben die mijn zusje naar boven deed spoeden, omdat ze dacht dat er iets ernstigs aan de hand was. Terwijl ik altijd de vrolijkheid zelve was. De brief had ik achteloos in mijn typemachine laten zitten. Nu zaten er een paar persoonlijke grapjes in die niet iedereen zal begrijpen, -ik noemde iedereen Jan Julius in die tijd, maar hieronder de brief, die misschien wel mijn eerste blogje was.
Geachte hufter

Zolder

De schoonmaakster had gevraagd of ze een keer de zolder mocht doen, want die was haar een doorn in het oog. En inderdaad op onze zolder is het ook een teringzooi. Ik gebruik de zolder allang niet meer voor mijn eenzijdige berichtgeving vanaf een zolderkamer, maar het is mijn werkplek op maandag en dinsdag, en dat stukje kan ik prima bereiken. De rest van de zolder lijkt wel een milieustraat, maar dan zonder gescheiden afvalstromen. Ik raakte in paniek. De schoonmaakster komt donderdag, dus voor die tijd moest ik de zolder opgeruimd hebben, anders zou zij hem nooit kunnen opruimen. Ik dook achter de schotten, haalde nog meer puin te voorschijn en al snel besliste ik dat het nu tijd werd om mijn studieboeken weg te doen. Het staat absoluut interessant, die boeken over bedrijfseconomie en -administratie, maar je doet er nooit meer wat mee. Het deed me wel pijn, maar het moest. Het enige boekje dat ik bewaard heb is die van de intresttafels. Dat kan gewoon niet weg. Tevens moest er een opklapbed weg, een matrasje, en mijn windsurfuitrusting moest er ook aan geloven. En twintig jaargangen Autovisies. Daarna legde ik een stuk vloerbedekking in de kruipruimte achter de schotten -ook gelijk kwijt- en ruimde ik de troep weer op. Ik stofzuigde en nu is de zolder klaar om opgeruimd te worden door een professional.
cropped-intresttafels.gif

99 luftballons

Er zijn van die dingen die je voor vanzelfsprekend aanneemt. Niet eens voor vanzelfsprekend, je denkt er helemaal niet bij na, het is gewoon zo. Zo was daar in de jaren tachtig de Duitse band Nena. (Ik wist ook niet dat het eigenlijk de band was die Nena heette.) De zangeres heette toevallig ook Nena, en de band was naar haar genoemd. Of andersom, want de zangeres heette in het echt helemaal geen Nena. Volslagen onduidelijk. Wat echter volkomen duidelijk was, was dat dit nummer over 99 luchtballonnen ging. Maar dat was het dan ook. Ik dacht namelijk dat het heteluchtballonnen waren, maar het blijken bij nader onderzoek gewoon van die lullige feestballonnetjes te zijn. Maar verder geen poespas, het nummer ging over 99 luchtballonnen en niemand vroeg zich iets af.

Tot ik vandaag het nummer op de radio hoorde en na vijfendertig jaar eens ging luisteren naar de tekst. Duits blijkt toch wat lastig, want ik begreep er helemaal niks van. Ik zocht naar een vertaling, en die maakte duidelijk dat het niet aan de Duitse taal lag, want ook in het Nederlands maakte ik er niks van. Dus zocht ik maar eens op waar het nummer nu volgens de schrijver over gaat, want die zou het toch wel weten? Het gaat dus over de angst van de West-Duitsers voor een kernoorlog die uit zou breken. Nou, daar kom ik dan vandaag achter. Als die hele koude oorlog allang achter de rug is. Omdat die schrijver zo nodig vaag moest doen. Had hij gewoon geschreven dat ze bang waren voor een kernoorlog, dan hadden anderen die angst wellicht weg kunnen nemen. Maar nee, hou het lekker cryptisch en blijf er jaren mee lopen. Het is ook een boutnummer ook eigenlijk.

Bepalende momenten

Als ik terugkijk op mijn leven tot zo ver, dan zie ik een paar bepalende momenten. Sommige momenten laten zich raden, maar er zijn er ook die minder voor de hand liggen. 1 mei 1994, ik weet de datum uit mijn hoofd. De man die ik het meest bewonderde van allemaal verongelukte in San Marino. Toen hij zijn ongeluk kreeg, had ik nog even de hoop dat hij gered zou worden. Al zou hij nooit meer kunnen racen, deze mooie man moest blijven leven. Vroeg in de avond kwam het slechte bericht, Ayrton was dood. Met een brok in mijn keel vertelde ik het slechte nieuws aan mijn moeder. Zij reageerde nog het emotioneelst met een gemeend “ach” maar voor de rest ging het leven gewoon door, en niemand in Nederland leek zich erom te bekommeren. In Brazilië was de nationale rouw afgekondigd, maar bij ons geen spoortje van verdriet. Totdat Jeroen van Inkel de vrijdag erop een compilatie had gemaakt in zijn radioprogramma. Er was dus nog iemand die het erg vond. Ik reed in de auto naar huis en had tranen in mijn ogen. De compilatie bevatte het commentaar van Olav Mol, de stem van Senna, een tranentrekkend mooi nummer en het wegstervende geluid van een F1 auto aan het einde. Senna zou nooit meer terugkomen en tot op de dag van vandaag mis ik deze man. Ik heb nooit meer iemand gezien die meer charisma had dan hij. Bijna had ik mijn dochter Senna genoemd. De naam stond al vast. Maar het werd een jongetje. Hans, genoemd naar een andere held.

Money don’t lie

Ik had hem weer, mijn repeterende droom over mijn 205 GTI die ik nog had. Ik weet alleen niet meer in welke situatie. Ik vermeld het dan ook uitsluitend voor mezelf. Woensdagochtend had ik een veel interessantere droom. Ik speelde een complete actiefilm in mijn hoofd af. Ik weet zelfs de titel: Money don’t lie. Die titel sloeg absoluut nergens op, want het was een droom over terroristen die een stad in hun greep hadden. Ze hadden een reusachtig standbeeld dat een paar keer per dag zijn sokkel verliet en zich aan de stad liet zien. De hele droom zat vol chronologische details, en toen ik wakker werd dacht ik dat ik een spannende thriller kon schrijven.
Helaas, helaas. Bij het wakker worden zaten er nog maar een paar flarden van het verhaal in mijn hoofd. Ik schreef er snel een paar op, maar de samenhang was al weg. Daar ging mijn kans weer om makkelijk de nieuwe Steven King te worden. De droom zal in werkelijkheid wel weer vijf minuten hebben geduurd in plaats van bijna twee uur die de speelfilm leek te duren. Want zo schijnt dat in dromen te gaan. Of we ze nu verslagen hebben, de terroristen, dat weet ik niet meer. Ik weet wel dat ze ons verlamd hadden met een zenuwgas, dus meestal kom je daar niet van terug. Maar spannend dat was het.

Ik heb het gewoon gedaan

Zo, eindelijk na ik weet niet hoelang webloggen, hak ik de knoop door, en ik ga door. Ik betaal voortaan een bedrag aan WordPress, en u ziet geen advertenties meer. Aardig van mij he? Zo ben ik. Nu heb ik ook geen hele andere dure hobbies, maar als (ex) boekhouder moet je dit wel weer op een of andere manier terugverdienen. Dus moet ik ergens op bezuinigen. 48 euro gaat deze grap mij jaarlijks kosten, dus ik moet wat verzinnen. De Mikro Gids is de klos. Die kost mij 50 per jaar, en ik heb hem al zeker 10 jaar niet gelezen. Verdwijnt zo bij het oud papier. Verspilling van de bovenste plank! Dan kan ik dat geld net zo goed aan u besteden. En geloof het of niet, ik heb vandaag een salarisverlaging gehad. Men bleek een fout gemaakt te hebben en ondanks dat ik vroeger de salarisadministratie zelf deed, had ik geen idee hoe mijn eigen salaris in elkaar zat. Een half jaartje geleden kreeg ik een verhoging waar ik niks van wist. Prima, als jullie het zeggen. Bleek nu dus een foutje te zijn, en het moest gecorrigeerd worden. Een voorzichtig telefoontje van mijn manager, en vandaag een voorzichtig mailtje van HR, of ik het nieuwe voorstel wilde ondertekenen. Vijf minuten later had ik mijn handtekening gezet, en het geheel teruggestuurd. Dat haddden ze mooi niet verwacht, iemand die zo snel met een verlaging akkoord zou gaan. Had ik ze mooi te pakken!

Tegen de vlakte

Het stormde vandaag enorm, het was de zwaarste storm sinds die van januari 1990. Die weet ik nog, want ik liep buiten met de hond en zag een paar bomen tegelijk vervaarlijk naar de grond buigen. De complete tennishal waaide weg, en verder vielen er die dag 18 doden. Daarna is men begonnen om de weeralarmen te realiseren. Tegenwoordig heet dat code rood. Omdat er zoveel codes rood worden afgegeven, nam ik deze niet serieus. Ik werkte wel thuis, maar dat was toevallig. Op zolder hoorde ik het dak een beetje trekken, dus echt veel kreeg ik er niet van mee. Ik hoorde wat onheilspellende geluiden, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Een uurtje later kwam ik beneden en zag een grote boom plat liggen, vlak voor ons huis. Toen realiseerde ik me dat het een flinke storm was geweest, wat later bevestigd werd door de beelden van wegwaaiende mensen. Afgelopen jaar nog een bezwaarschrift geschreven tegen de kap van twee bomen op deze foto. Nu valt er een andere…
boom