Overeenkomsten

Dit schreef ik gisteren, onvolledig dus nog niet geplaatst.

En toen riep Marco van Basten bij wijze van grap, Sieg Heil op televisie. En toen stond het land op zijn kop. Want jonge jonge, we hebben te maken met een onvervalste nazi hoor, Van Basten, daar moest het hele internet wel over vallen. Dat het niet handig is op tv, dat hoeft geen betoog, maar kunnen we nu helemaal niets meer relativeren? Van Basten maakte gelijk zijn excuses en legde uit waarom hij dat riep. Om het niveau van de beheersing van de Duitse taal van Hans Kraaij belachelijk te maken. Sieg Heil niveau, zoiets. Die grapjes maakten we vroeger zo vaak, big deal. We kunnen geen grap meer van ernst onderscheiden helaas. Kranten pikten het op en in het buitenland doen ze dat nog helemaal verkeerd ook, zodat ze daar denken dat Van Basten er kennelijk nazi-sympathie op nahoudt, en dat wat allemaal in shock zijn.

Idioot gewoon. En dan moet heel Twitter weer laten zien hoe verontwaardigd ze zijn door Nederlands beste voetballer ooit even op zijn plek te zetten. Ik word er wel wat wanhopig van, eerlijk gezegd. Mag iemand nog een foutje maken hier? Van Basten zou het zeker niet geroepen hebben als hij zich op dat moment realiseerde wie er allemaal mee luisterden. Maar dat deed hij niet, hij maakte een grapje, zoals dat vroeger zo vaak gebeurde. Theo Maassen noemde Hitler de man van zes miljoen, de hele zaal lag dubbel, inclusief ondergetekende. Maar ja, binnen de muren van de cabaretzaal is het kunst, dus dan hoor je er niemand over.

Niemand snapt straks meer hoe belangrijk humor is. Straks zitten we alleen nog maar naar politiek correctie flauwe grappen te luisteren waarin niemand meer gekwetst wordt. Dat is pas een gevaarlijke ontwikkeling.

Dit schreef Hugo Borst vanochtend

Ik zag Theo Maassen recent in het Nieuwe Luxor. In zijn laatste show, Situatie Gewijzigd, speelt de cabaretier met zijn leven. Een karrenvracht aan seksistische grappen passeert, en al die mensen in de zaal maar lachen. Ik had ook aandrang, maar ik durfde niet zo goed, het is tegenwoordig immers verboden om politiek incorrect te zijn. Nou, Theo Maassen was dus de sjaak. In een recensie in de Volkskrant schreef een inquisiteur dat de ironie er niet dik genoeg bovenop lag en dat zijn verhaal nu niet verteld dient te worden.

Marco van Bastens ‘Sieg Heil’ was een loze of ‘Allo Allo’-achtige opmerking, niet bestemd voor andermans oren. Maar, oei, het werd gehoord. Er volgde, op zijn aandrang, meteen een excuus, maar het was al te laat. Zoiets wordt anno 2019 een inktvlek. De microfoons stonden open en zo reikte het tot aan Berlijn en Londen en New York, alsof het luid geschreeuwd was – wat niet zo was.

Elke donderdagavond zit ik met twee vrienden die beschikken over zelfspot en gevoel voor humor foute grappen uit te wisselen. Een Suri, een Marokkaan en ik-zei-de-bleekscheet vertellen ze fluisterend. Voor je het weet hoort iemand het, word je verklikt en word je in een kerker gegooid. Het is zonde, want het zijn heel goede foute grappen, we zouden ze zo graag delen met andere mensen die een beetje kunnen relativeren. Maar we kijken wel uit. We leven in verwarrende tijden. Zelfs maandverband moet tegenwoordig genderneutraal zijn.

Enfin. Hoe redden we Marco na zijn foute opmerking? Een optie is: het is allemaal de schuld van Hans Kraay junior. Met zijn mavo-Duits-interviewtje heeft hij Marco van Basten er gewoon in geluisd. Als we Kraay junior ontslaan dan kunnen we voetbalicoon Van Basten behouden door hem een taakstraf te geven. Ik denk aan vier geschiedenislessen van Maarten van Rossem. Dat zal ’m leren.

Wie denkt dat ik Marco niet hard aanpak: echt wel. Hij weet dat ik vind dat-ie Poetin nooit een hand had moeten geven. Onvergeeflijk!

Wie Marco van Basten echt wil leren kennen moet zijn boek Basta lezen. Dat komt volgende week uit. Het is ontroerend, niet-rancuneus en zeer zelfkritisch.

Wat zijn faux pas betreft: ik ben blij met Hanna Luden van Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI). Zij zorgde voor context. Die twee misplaatste woorden van Van Basten, zei ze, zijn ‘laakbaar, maar laten we er geen olifant van maken.’


Een kanttekening over racisme

Volgens de heersende definities mag ik mijzelf zowel racist als seksist noemen. Ik, blanke man, zie namelijk direct of iemand een andere huidskleur heeft of of iemand een man of vrouw is. In het geval van de donkere huidskleur maak ik geen onderscheid, tenzij diegene mij benadeelt, dan vergroot ik die donkere kleur uit en zou ik hem wel eens een racistisch scheldwoord kunnen toewerpen. Ik geloof niet dat ik het ooit gedaan heb, maar ik sluit het ook niet uit. Hetzelfde zou ik doen met een kaal persoon. Zou deze mij benadelen, dan zou ik hem zeker biljartbal noemen. Ik denk wel dat het ooit gebeurd is, want de drempel om iemand die kaal is te beledigen is lager dan om dat te doen bij iemand met een andere huidskleur. Maar is er wel een wezenlijk verschil? Waarom vinden we het prima als een vol voetbalstadion iep iep roept als Vanenburg aan de bal is (zijn hoge stem) of zingen ze over de neus van Rene Eijkelkamp, of Sylvie is de hoer van Amsterdam, maar zodra er een oerwoudgeluid is te horen wordt de wedstrijd stil gelegd? Ik vind het maar discriminatie eerlijk gezegd. Maar dit terzijde. Dat zouden ze in alle gevallen moeten doen waar één speler het doelwit is van de volle tribune.

Bij vrouwen wordt het nog erger. Ik behandel vrouwen namelijk anders dan dat ik mannen behandel. Gewoonlijk ben ik vriendelijker tegen een vrouw. Hoe aantrekkelijker, hoe vriendelijker. Seksisme pur sang, als je het mij vraagt. Maar als ze mij benadeelt, dan zou het zomaar eens kunnen zijn dat ik haar “wijf” noem. Of “mens!” Dat zou ik bij een man nooit doen. Aan de andere kant ben ik ook wel eens uitgescholden voor homo, blanda en bleekscheet.

Ik weet niet of ik hiermee naar de dokter moet. Of u allemaal wel een roomblanke (haha) ziel heeft en dergelijke verschillen nooit opmerkt. Ik geloof niet dat je gelijk een slecht mens bent, mocht je je een keer laten gaan. Ik denk zelfs dat we dit doen omdat we niet helemaal tevreden over onszelf zijn en zo een beter gevoel over onszelf te krijgen. Maar leer ervan. Ik weet dat alle mensen gelijke rechten moeten hebben en dat we iedereen die vriendelijk tegen ons is, vriendelijk terug moeten behandelen. En dat is wat ik probeer te doen. Maar vraag niet van me om verschillen niet meer te zien. Dat gaat niet. Soms zijn die verschillen zelfs mooi in het voordeel van de ander. Zolang je op de voetbaltribune maar wel je bek houdt. Tegen donkere spelers, tegen de scheidsrechter en tegen de tegenstander in het algemeen. En wegwerpgebaren moet je ook niet maken. Ten eerste is dat onbeleefd, en ten tweede als je ze maakt moet het ook een wegwerpgebaar zijn, en geen Hitlergroet.

Sinterklaas

We hebben nu al jaren een zogenaamde pieten discussie. Al jaren ben ik het er niet mee eens dat zwarte piet racisme is. De eerste keer dat ik zwarte piet associeerde met een donkere huidskleur was toen de zwarte Pieten discussie begon. Ik dacht er simpelweg niet over na. En ik ging er vanuit dat dat bij anderen ook zo zou werken. Helaas. Afgelopen weekend werd een donkere voetballer racistisch bejegend en alsof dat al niet erg genoeg was, ook voor K-zwarte Piet uitgemaakt. Te treurig voor woorden, al heeft deze donkere voetballer uiterst goed gereageerd en veel aan sympathie gewonnen.

Als anderen nu toch beginnen om donkere mensen voor zwarte piet uit te maken, dan kan ik niet anders dan hopen dat het gauw gedaan is met de zwarte knecht van de Sint. Ik vond eigenlijk dat de anti zwarte piet demonstranten buiten proportioneel hard de discussie zijn aangegaan. Er was gelijk een vijandigheid gecreëerd die wel een vijandig tegengeluid moest krijgen. De nuance was meteen weg. En de voorstanders hadden het makkelijk kunnen winnen, door er niet op in te gaan, dan was het waarschijnlijk al doodgebloed. Maar als een groepje mensen, die waarschijnlijk geen systematische racisten zijn maar mensen die snel zwichten onder groepsdruk, een donkere voetballer uitmaken voor zwarte piet, ja, dan krijgen de anti’s alsnog gelijk.

Mijn kinderen geloven niet meer, ik ben er finaal klaar mee, van mij mag die hele Sint verdwijnen zodat beide kampen buitenspel worden gezet. Opdonderen Klaas, en neem je pieten mee! Ik ben je racisme zat! Bovendien houden we hier niet van Spanjaarden!

Opschepper

Net als velen ken ik ook het verschijnsel midlife crisis. Alleen bij mij openbaart het zich niet door middel van een motor of een snelle auto, maar door het zuinig zijn op mijn lichaam. Ik ben vijftig, en ook ik heb dat niet schadevrij doorstaan, maar ik sport nog en ik loop einden met de hond. En dus trap ik wel eens in een valkuil. Dat gebeurde een jaar of vijf geleden toen ik in een opschepperige bui beweerde dat ik de 100 meter nog wel in vijftien seconden kon lopen. Op de Havo liep ik de afstand immers in 12,9 seconden, maar daar is geen bewijs van, en misschien is mijn herinnering fout. Maar ik werd niet geloofd. En dus ging ik destijds een beetje trainen als ik de hond uitliet. Ik ging als de gesmeerde bliksem vond ik zelf, alleen binnen de kortste keren had ik hielspoor en was ik een maand of negen bezig om daarvan te herstellen.

Inmiddels sport ik weer, en deze week was er weer een dergelijke discussie en benoemde ik weer mijn Havo tijd. Dan zie je ze al kijken, die lult uit zijn nek. En dus zei ik ook dat ik het nog wel in 15 seconden zou kunnen. Dat zette helemaal kwaad bloed merkte ik, want opscheppen, daar houden mensen eenmaal niet van. Er werd al een stuk afgemeten van 100 meter, en mijn opschepperij werd achter mijn rug doorverteld aan andere collega’s. Men kan het eenmaal niet goed hebben als iemand van vijftig nog dergelijke dingen beweert, zelf zijn ze inmiddels behoorlijk uitgezakt. Maar goed, ik ga natuurlijk niet op een industrieterrein lopen en mezelf voor lul zetten, dat leek me wel rechtvaardig.

Maar ik voelde me toch niet op mijn gemak, dus vanochtend in het bos heb ik even een poging gewaagd. Met gewone kleren, jas, leesbril op, telefoon in mijn linkerhand en in de rechter de lange looplijn haalde ik twee keer 23/u en een keer 24/u, door Waze gemeten. Ik acht mijzelf dus niet kansloos met een hardloopoutfit en een weekje trainen. Maar ik riskeer blessures door mijn grote mond. En stel dat ik het nu wel bewijs, dan zet ik alleen maar meer kwaad bloed bij dat stelletje uitgezakten. Maar beter voortaan alleen claimen wat is gemeten.

Ballast

Nadat ik Michel Boerebach had gezien in DWDD, werd ik weer even terug op aarde gezet. Al mijn boosheid verdween als sneeuw voor de zon door zijn diep trieste verhaal dat ik niet eens kende. Ik schaamde mij een beetje voor mijn eigen sores en sprak dat ook uit op dat moment. Zelfs Hugo Borst, die ik normaal een arrogante lul vind, was ineens sympathiek doordat hij Boerebach had geholpen om verder te leven.

Het is niet dat mijn ogen ineens opengingen, zo gaat het namelijk altijd. Het gaat goed, en hoe langer het goed gaat, hoe dichterbij het moment komt dat het niet meer goed gaat, omdat je kennelijk niet meer in de gaten hebt wat er allemaal aan negatieve ballast aan je blijft plakken in je rush door het bestaan. Die ballast wordt steeds groter en zwaarder, als bij een tractor in trekkertrek. Wijze mensen nemen misschien af en toe een pauze om een last van zich af te werpen en om zich zo weer makkelijker voort te kunnen bewegen. Ik loop vast in de grond. En dan komt er altijd iemand, nu is het Boerebach, die ellende moest meemaken die je niemand gunt, en waarvan je je afvraagt waarom in hemelsnaam. Dat nemen van een pauze, dat is nog best lastig als je je niet moe voelt. Ik vrees dat ik in mijn team degene ben van wie het het langst geleden is dat hij een vrije dag heeft opgenomen.

Ik leer het ook niet. Ik ben even een week van de kaart, ik schud alle ballast van me af, en ik kan weer verder. Totdat ik me weer tegen die steen stoot, die heel in de verte al ligt te wachten. Over een poosje kan ik hem al zien, maar ik zal hem dan niet herkennen als dezelfde steen. Ik klap er zo weer bovenop. Het zou mooi zijn als ik dan zelf opkrabbel in plaats van dat ik daar iemands ellende voor nodig heb. Dan leer ik tenminste.

Moe in het najaar

Ik was er even helemaal klaar mee. Alles wordt te donker en te zwaar, behalve mijn werk, kennelijk kan ik daar mijn zinnen verzetten. Ik doe tegenwoordig ook nog wat aan vrijwilligerswerk voor de voetbalclub, maar dat is eigenbelang, want ik houd boek. Boekhouden is een vorm van therapie. Het is als schilderen of beeldhouwen, alleen wordt het niet als kunst erkend. Ik kan er uren zoet mee zijn, met het scheppen van orde in de chaos. Momenteel heb ik geen beroep. Ja, ik ben in loondienst en ik werk veertig uur, maar de job title klinkt zo belachelijk dat ik hem liever niet uitspreek. Ik werk voor een Amerikaans IT bedrijf zeg ik dan meestal, al denken mensen dan dat je IT’er bent. Wat IT’ers precies doen weet ik ook niet, maar voorwaarde om het te zijn is dat je op bepaalde gebieden kunt toveren met computers. Ik niet dus. Mijn werk houdt het midden tussen verkoop en administratie, maar ik duik het liefst diep in de systemen en de historie om de gegevens op te diepen die de klant wil zien. Ondertussen is aan mijn job title het woord “lead” toegevoegd, wat zoveel wil zeggen als dat anderen mij vragen stellen en ik die beantwoord. Want leiden doe ik niet. Ik moet er niet aan denken. Mijn manager, een Duitse, moet maar constant vechten tegen Amerikanen, zorgen dat de budgetten gehaald worden, en af en toe moet ze onzin verkopen. Zoals gisteren, toen er iets gebeurde dat ik een week geleden voorspelde, en waarvan zij toen zei dat we het niet zouden laten gebeuren. Ze liet het toch gebeuren onder druk van het budget. Ik zei er maar niks van, het lijkt me al lastig genoeg om zo’n abstracte baan te hebben.

Het is inmiddels zaterdag, de koper heeft zich nog niet bedacht binnen de wettelijke bedenktermijn, en ze pakt het adequaat aan, gezien het feit dat ze gisteren een taxateur op ons afstuurde. Ons huis is wel pas getaxeerd, maar het ene taxatierapport is het andere kennelijk niet, dus nu moet het weer opnieuw. Maar het ziet er allemaal goed uit. Vanavond gaan we ondanks de financiële misère weer een keer uit eten met z’n vieren. Vanochtend heb ik bijna tien kilometer gelopen met de hond, gewoon omdat hond en vooral ik ervan opknappen. Oktober en november, het zijn vaak geen makkelijke maanden, al weiger ik te geloven dat ik najaarsmoeheid heb. Ik ben dan wel moe en het is najaar, maar hallo zeg, wat een stress met die twee huizen.

Alarmbel

Het ziet er goed uit, qua verkoop van het huis. Wij hebben gisteren de koopovereenkomst getekend, de koper vandaag. Dus die is in elk geval komen opdagen. Nu moet ik haar eigenlijk bellen dat ze de komende drie dagen binnen blijft en geen nieuws bekijkt, zodat er niet iets gebeurt waardoor ze weer van gedachten verandert.

Het werd hoog tijd. Zo’n bank en makelaar hebben makkelijk praten achteraf, maar daar had ik vooraf bezwaar tegen moeten maken. Ik geloofde hen op hun blauwe ogen toen ze zeiden dat we ons huis zo kwijt waren en dat we die dubbele lasten makkelijk een jaar vol konden houden. Ik realiseerde me niet wat dat eigenlijk inhield, dubbele lasten. Als je het uitspreekt is het gauw gezegd, en denk je dat je maandelijks een extra huis moet betalen. Maar dat is niet zo. Je moet namelijk maandelijks een extra huis betalen! Dat klinkt hetzelfde, maar let eens op dat uitroepteken. Dat uitroepteken, dat miste er in mijn hoofd. Een uitroepteken is een alarmbel, een punt is een feit dat je voor waar aanneemt.

De eerste maand ging het nog wel, toen ging alleen de extra rente lopen, maar de tweede maand kwam daar de extra aflossing bij. Ik ben nu al bezig een huis af te lossen wat ik nog niet eens bewoon. Ik heb mijn hoogste baas al gebeld om te vragen hoe hij denkt dit probleem voor me te gaan oplossen. En als je dan bekomen bent van de schrik, komt daar nog een autoreparatie achteraan en tevens het besef dat je je volgende maand weer kunt schrap zetten om een linkse directe van de bank te incasseren.

Dus wij mogen toch hopen dat deze koopster zich niet bedenkt, dat haar niks overkomt, en dat ze de financiering rond krijgt. Want anders weet ik het even niet meer. Dus voor iedereen die graag een huis wil kopen: eerst dat huidige huis eruit, wat iedereen ook zegt! Tenzij je natuurlijk voor driehonderd euro per maand woont, zoals genoeg mensen die jaren geleden gekocht hebben. Of tenzij je je nieuwe huis heel graag wilt hebben, dan doe gerust als ons. Maar zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent.

Nog twee maanden….