Historisch

Het voelt toch een beetje als een historische dag, nu Trump verslagen is. Ik doe maar een beetje mee met de Amerikanen, die dit vieren alsof Amerika bevrijd is, wat ook een beetje zo is voor grofweg de helft van het land. Niet dat ik dansend de straat op ga, maar ik zit toch te wachten op de eerste speech van president-elect Biden die om twee uur vannacht verwacht wordt.

Dat het maar een prachtige speech mag worden van een waardig president in wording. Daar zit je als onderdaan van de westerse wereld toch op te wachten na al die valse claims, beschuldigingen en leugens van Trump. Met die zelfvoldane kop van hem. Nog twee maanden doorbijten.

Americanos

Dat Donald Trump herkozen zou worden, dat stond voor veel mensen zo vast als een huis. Ik heb altijd vertrouwen gehad dat dat niet zou gebeuren, simpelweg omdat ik dacht dat zelfs Amerikanen niet zo stom zouden zijn om het nogmaals te laten gebeuren. Ik neem maar vast een voorschot op de overwinning van Biden. Gisteren was dat al duidelijk. In de beslissende staten liep Biden zijn achterstand in, en er werden alleen nog maar de stemmen per post geteld, en daarvan zijn de verhoudingen eenmaal 80% Biden, 20% Trump.

Ik realiseerde me daarbij wat er vier jaar geleden gebeurde. Veel Amerikanen dachten dat het zo’n vaart niet zou lopen, Hillary zou op haar sloffen winnen, dus namen veel democraten niet de moeite om te gaan stemmen. Ze kwamen bedrogen uit. Deze keer hebben ze wel gestemd, niet op Biden, maar tegen Trump. De kans dat Biden de acht jaar gaat volmaken lijkt me niet zo groot, en wellicht neemt mevrouw Harris het over.

Wat ik ook altijd voorspelde, maar hier ben ik niet meer zo zeker van mijn zaak, is dat Trump na vier jaar weggestemd zou worden en alles zou terugkeren naar normaal. Wat normaal is, durf ik echter niet te definiëren. Ook onder een democratische kandidaat blijven Amerikanen gek, als ik ze allemaal even over één kam scheer. Het hele kapitalistische systeem van ze, de wapenlobby, en hun enorme ego hebben het land ziek gemaakt. Maar ik bedoelde dat we Trump snel zouden vergeten en we niet meer elke avond na het journaal gefrustreerd op Twitter hoefden te melden hoe gek Trump nu eigenlijk wel niet was. Want dat lijkt me duidelijk.

Ik ben nooit in Amerika geweest, en ik hoop dat zo te houden, dus ik kan mijzelf onmogelijk een Amerika kenner noemen. Maar ik spreek wel veel Amerikanen via mijn werk en ongeveer vier van de vijf zijn in mijn ogen verloren in hun systemen. Kortetermijnwinsten, dat is het enige dat telt, en daarbij worden leugens niet geschuwd. Zelfs leugens over hoe waardevol ze de werknemers vinden krijg je keihard in je gezicht gemaild. Ze kennen de menselijke waarden dus wel, ze handelen er alleen niet naar. “you know why I get up in the morning? To make money! Never be satisfied! Always want more!” Dat is wat ze roepen tegen ons, Europeanen, die wel andere dingen aan hun hoofd hebben.

Amerika stevent af op een fikse ruzie tussen de bevolking. Of het ook tot een burgeroorlog komt, het lijkt mij niet. Ik hoop dat de rust terugkeert. Hun DNA verandert echter nooit.

Hologram

Op het journaal of een programma wat ik daarmee verwar, werd de mogelijkheid besproken om op je eigen uitvaart te spreken als hologram. Dus dan neem je tijdens je leven nog een video op, en als je de pijp uit bent kun je nog een keer schitteren op het podium, omdat je tijdens je leven ook geschitterd hebt. Daar ga ik tenminste vanuit. Ik kan me namelijk voorstellen dat u niet zit te wachten om bijvoorbeeld mij te zien raaskallen op mijn eigen uitvaart. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Over mijn verre reizen,mijn liefde voor wijn en slow food, mijn optredens, mijn bekendheid en mijn charisma. Over hoe ik alles uit het leven heb gehaald en alles heb gepakt wat ik kon. Hoe ik leefde bij de dag, en dat we het leven moeten vieren, proostend op het geluk. Er was natuurlijk ook tegenslag, maar hoe ik dat te lijf ging en te boven kwam wil ik u ook graag meegeven. Want hoe groot de tegenslag ook is, met de juiste mindset kom je er weer bovenop. En natuurlijk was ik ook niet zonder fouten en heb ik mensen moeten teleurstellen. Tegen hen wil ik zeggen: het heeft zo moeten zijn. Dingen gaan soms zoals ze gaan en ook ik had niet overal invloed op. En daarom, lieve aanwezigen, wil ik samen met u het glas heffen en wens ik dat u mijn levensmotto niet zult vergeten, shine bright like a diamond zoals ik tijdens mijn leven heb gedaan! Tot ziens aan de andere kant!

En dat u dan alle zeven onder de indruk bent van dit grootse afscheid. Van die boekhouder die in z’n vrije tijd ook nog verenigingswerk deed, en van Chinees eten hield. Met z’n tweedehands Renault en z’n vakanties naar Frankrijk. Ja, daar zitten we op te wachten, op hologrammen die niet gehinderd door hun eigen middelmatigheid een daverend afscheid komen geven.

Tijdens mijn leven zou ik nog een oproep willen doen aan mijn van de realiteit losgezongen medemens: ach laat ook maar, die lezen hier al jaren niet meer.

De medeweggebruiker

Ik hou van autorijden. Het meest van puur autorijden. Het liefst in een auto met benzinemotor en handschakeling. Die heb ik dan niet, maar Linda wel. Het stelt niet veel voor, haar Renault Modus 1.2 is geen beest, maar dat hoeft ook niet. Ik reed er mee naar het bos, en gooi de hond achterin, in omgekeerde volgorde. Dan rij ik over een weg waar ik al 35 jaar rij, je mocht er vroeger tachtig, nu nog maar zestig, omdat ze eenmaal alles naar de kloten helpen in onze rubbertegelmaatschappij. Vroeger toen ik op de middelbare school zat werd ik vrijwel dagelijks ingehaald door een Autobianchi A112 Abarth. Ik hoorde hem al van ver aankomen, hoog in de toeren en hij haalde mij zeker met 100 in, als het geen 120 was. Mooi vond ik dat.

Als het op autorijden aankomt lijd ik aan hetgeen waar mannen wel vaker van beschuldigd worden, ik kan het beter dan gemiddeld. Ik begrijp dan ook niet waarom ik moet lijden onder die censuur van verkeersdrempels en snelheidsbeperkingen. Aan veel snelheidsbeperkingen hou ik me dan ook niet, tenzij ik ergens vreemd ben en de situatie niet ken. Tot zover de arrogante lul in mij.

Ik reed dus tachtig op deze weg en voor mij doemde de achterkant van een fietser op. Geen probleem, alleen in tegenovergestelde richtig kwamen twee fietsers aan. Ik had net lekker de gang erin, lekker doorgetrokken in de versnellingen, twee handen aan het stuur, ogen op de weg, en toen moest ik inschatten, duik ik achter deze fietser en rem ik af, of haal ik hem in en ga ik daarna naar rechts om de tegemoetkomende fietsers ruimte te geven? Ik schatte in dat het de laatste optie moest zijn, en zo geschiedde, ruim voor de tegemoetkomende fietsers ging ik weer naar rechts. Maar toch ontstak het oude wijf in woede en gebaarde wild dat ik zachter moest. Dat maak ik dus zelf wel uit. Dus ik deed net of ze zwaaide en zwaaide vriendelijk terug. Zo ben ik dan ook wel weer. Dat grapje haal ik vaker uit in de hoop dat de betreffende moraalridder (meestal grijsaards) nog pissiger wordt. Paarden, kinderen en politie. Dan rem ik af en ga er zachtjes -veel minder dan zestig- langs. De rest heeft geen invloed op mijn rijstijl. Tenzij Linda naast me zit, die bemoeit zich er ook graag mee. Nou ja. Niemand is perfect.

De schade van de tijd.

Of het nu komt door de muziek of door de beelden, maar ik voelde mij weemoedig toen ik een filmpje tegenkwam over de “roeivijver” in Drunen, de plek waar ik woonde in mijn jeugd. Het was overigens niet dit filmpje, maar een protestlied tegen de verbouwing van de roeivijver tot pretpark. Het was nu zo’n typische plek, waar je ’s winters schaatste en ’s zomers kon zwemmen. Er stonden houten klimtorens waar ik niet meer uit durfde toen ik heel klein was. Mijn opa heeft me daar nog jarenlang mee gepest. Ik zie nog het beeld van mijn vader, gaande over het ijs op Friese doorlopers. Hij had een specifieke blik in zijn ogen die ik me goed herinner.

Toen kwam ik terecht op de plek waar ik vroeger woonde, de Beukstraat. Wij woonden in het laatste huis, aan “het rondje”. Zo noemde wij het doodlopende pleintje voor ons huis. Als wij ’s avonds nog buiten mochten spelen dan mochten we vaak alleen in het rondje. Tot mijn ontzetting is het doodlopende rondje er niet meer. Het is nu een doorgaande straat geworden, en tegenover ons huis, waar een groot voetbalveld lag, en waar later een school kwam, is nu een nieuwe straat gemaakt. De Beukenhof, dat verzin je toch niet? Ons rondje is weg.

Kwam er nog een filmpje achteraan over de huidige toestand van de Lips fabriek (de reden waarom ik überhaupt in Drunen terecht kwam) maar die stond er ook niet al te florissant bij. Ooit prijkte er een trotse schoorsteen en stonden er honderden auto’s op het terrein. De enorme, roestkleurige scheepschroeven lagen aan de zijkant te wachten op transport. En nu was het een trieste aanblik van een lege fabriek. Wat Philips was voor Eindhoven, was Lips voor Drunen. En dan heeft de fabriek nog lang gestaan. De ijzergieterij in Vaassen, waar mijn vader later ging werken is er helemaal niet meer. Alleen de wijknaam en de straatnamen daar zijn de stille getuigen van die bloeiende, vroegere jaren. Afbramerij, Vormerij, Gieterij… Ik meen zelfs te weten welke praatjesmaker er nu in het huis woont op de plek waar mijn vaders kantoor was.

Het voelt altijd heel leeg om een plek te bezoeken waar je fijne herinneringen aan hebt. De plekken worden steeds onherkenbaarder. De nieuwe bewoners doen maar wat. Hebben geen enkel benul van wat zich er vroeger in hun huis afspeelde. Ons oude huis ziet er raar uit. Een dakkapel en een houten schutting. En geen rondje meer. De schade die de tijd aanricht…

Ik geef het op

Het is een grote frustratie. Misschien herinnert u zich nog het verhaal over mijn auto, dat het maar niet wilde lukken om een andere geschikte auto te vinden, en dat ik besloot om mijn auto te laten opknappen. Nieuwe velgen, overspuiten en wat kleine reparaties. Dit ging in fases. Na de eerste fase, het overspuiten, kreeg ik de auto terug met een dikke beschadiging op de bumper. Dus mijn auto was nog steeds niet zoals ik hem wilde hebben.

Het duurde een paar weken, maar wederom werd mijn auto gerepareerd, de achterbumper werd opnieuw gespoten, er werd een kleine parkeerschade gerepareerd en ik kreeg hem vrijdagavond terug. Op zaterdagochtend bekijk ik de auto met een zekere liefde en tot mijn grote schrik zie ik een nieuw deukje en een deukje in de nummerplaat. Ik raak licht aan de kook, neem contact op met de garage, die weten uiteraard van niks, maar ik spreek met ze af dat ze dit nog repareren.

Vandaag, ik ga even met de hond naar het bos, één of andere paardenlul met een busje blokkeert hier de weg, ik manoeuvreer mij er langs, maar aan de rechterkant ligt een grote steen op de weg, en ik beschadig mijn net gepolijste en gespoten velg. Het mag gewoon niet zo zijn dat ik met een onbeschadigde auto rondrij. Al is het maar een dag.

Complottheorie

Vorige week behandelde Lubach zijn fabeltjesfuik waarin hij liet zien hoe je via YouTube, als je een kritische zoekterm over corona gebruikt, al snel strandt in een wirwar van complotten over allerlei onzin. Lubach viel complotdenkers aan en maakte ze belachelijk door met wat algemeen geaccepteerde tegenargumenten te strooien. U en ik behoren tot de weldenkende mensen dus wij trappen niet in de fabeltjesfuik.

Echter, ik vind het niet helemaal vreemd dat er mensen zijn die complotten zijn gaan geloven. In hoeverre je er in verstrikt raakt hangt niet af van je intelligentie, zoveel is zeker. Misschien ben je labiel, of is er een medische verklaring waarom je bent gaan geloven dat de aarde plat is, dat de Amerikanen niet op de maan zijn geweest, of dat Bill Gates onze breinen wil controleren door ons een chip te geven. Eigenlijk is dat laatste al niet zo’n hele rare gedachte, ik zou dat tenminste wel zien zitten, dat ik u allemaal kan controleren. En daarbij, als je nu eens op een rij zet wat ons door de overheid allemaal al verteld is over Corona, en hoe tegenstrijdig dat soms is, dan is het ook niet helemaal gek dat mensen boos worden en naar alternatieve theorieën gaan zoeken.

Ikzelf bijvoorbeeld denk ook dat er sprake is van een complot. En in hoeverre dat complot van tevoren is bekokstoofd weet ik niet, maar ik denk dat de reguliere media ons ook manipuleren in plaats van onpartijdig nieuws te brengen. Mij vallen al een poosje dingen op namelijk. De media brengen namelijk nooit positief nieuws over corona en zetten er dan een punt achter. Bijvoorbeeld. Dag 1: minder positief getesten dan gisteren en het aantal ziekenhuisopnamen is gedaald. Echter, het aantal mensen dat op de intensive care is opgenomen is toegenomen. Dag 2: minder mensen op de intensive care opgenomen, er zijn wel meer doden dan gisteren. Dag 3: Minder doden dan gisteren, maar een lockdown wordt verwacht. Dag 4. Er zijn minder besmettingen, maar de registratieapparatuur haperde. Dag 5. Het wordt morgen een aangename dag, maar voor de tijd van het jaar is het veel te warm. Dag 6. Ondanks de regen van de afgelopen weken heerst er nog steeds extreme droogte. Dag 7. Voor het eerst sinds 200 jaar zijn er jonge wolven geboren in Nederland, men denkt dat de wolven hiernaartoe zijn gekomen doordat er in andere landen steeds minder natuur is.

Ik bedoel maar, het nieuws is nooit gewoon geruststellend. Het nieuws moet altijd van een spannende onzekerheid worden voorzien, of er moet negatief nieuws bij gebracht kunnen worden, anders maakt de luisteraar zich geen zorgen meer en doet hij straks geen moeite meer naar het nieuws te luisteren. Dus wat er ook gebeurt, het mag nooit gewoon oké zijn. Zoals Fons Jansen heel lang geleden een correspondent in een ver land imiteerde en zei: “de situatie is hier buitengewoon verward.” ” Ja, logisch, anders wordt hij teruggehaald,” kwam er achteraan.

Misschien is complot wat overdreven en is het nieuws gewoon onderhevig aan de greep van marketing, wat eigenlijk ook één groot complot is om u te laten weten welk gevaar u loopt als u een bepaald product niet koopt.

Inzicht

Ik was verzocht om vandaag en morgen vrij te houden om te helpen met het plaatsen van een schutting bij mijn broer. Hij woont in dezelfde straat als ik. Zijn buurman, aan de andere kant van de schutting hielp ook mee. Mijn broer is erg handig, zijn buurman is van een nog hoger niveau. Beide mannen zijn ook erg perfectionistisch. Veel te perfectionistisch wat mij betreft. Ik heb eergisteren nog onze salontafel geschilderd. Met muurverf uiteraard weer, en in dezelfde kleur als hij al was, anders ga je zien dat ik niet goed geschilderd heb. Ik los mijn onhandigheid praktisch op. Nu staat er weer een fris wit tafeltje, en niemand kan zien hoe ik tegen alle regels van de schilderkunst ben ingegaan.

Afijn, beide mannen staan in een onbegrijpelijke taal met elkaar te keuvelen over electronica en bouwkunde, ik sla gelijk van binnen dood. De buurman had een dakkapel gezet en had ook een nieuwe badkamer geplaatst. Met een computergestuurde douche. Hij drukt dus op een knopje om te douchen, waar ik aan een kraan moet draaien. En hij kan praten tegen zijn badkamer. Hij zei: hee Siri, badkamer romantisch! En dan dimt het licht en komt er een geil kleurtje uit de lamp. En dat heb ik dus altijd gemist in mijn leven. Lijkt me enorm opwindend voor een vrouw als haar man tijdens een intiem moment ineens tegen de badkamer begint te commanderen. Ik ben tijdens zo’n gadgetwedstrijd altijd blij dat ik mijn eisen naar beneden kan bijstellen, je zult toch onhandig zijn en graag zo’n douche willen!

In elk geval, beide mannen zijn bezig om een oplossing te vinden voor een probleem met de schutting en vliegen dat op een ontzettend onhandige manier aan. Maar zij zijn handig, en ik niet, dus ik ben maar stil. Na twee minuten zeg ik toch maar hoe ik het zou doen, maar dat horen ze niet. Na vier minuten herhaal ik het, maar ze reageren niet. Na zes minuten zeg ik dat ik er klaar mee ben en dat ze nu moeten luisteren. Na acht minuten luisteren ze ook en doen het op mijn manier en na tien minuten is het gefixt. Ik mag dan niet handig zijn, maar inzicht jonguh!

Henkie

Kent u Henkie de Jong? Nee? Hij voetbalt bij Barcelona en het hele land is lyrisch over deze verlosser. Vorige week nog fel bekritiseerd, maar gisteren speelde hij werkelijk de sterren van de hemel. Barcelona won maar liefst met 5-1 van de kampioen van Hongarije, Ferencváros, u kent ze wel. Van die vijf doelpunten gaf Henkie maar liefst één assist. Niet alleen ik, maar ook de nieuwssites zijn lovend. “Weergaloze assist Henkie helpt Barcelona aan overwinning” stond er. 5-1. En weergaloos was die assist hoor. Vanuit ongedekte positie passte hij de bal van vlak voor het strafschopgebied naar ongeveer de penaltystip waarbij een onbeduidende medespeler de bal alleen nog maar hoefde in te tikken. Dat mocht geen naam hebben, dat was verder elke speler gelukt. De pass deed me in alles denken aan de weergaloze pass van Frank de Boer op Dennis Bergkamp. Of aan die van Muhren op van Basten. Of die van Krol op Cruijff.

Nee, Barcelona heeft niet voor niets 70 miljoen betaald voor deze geweldenaar. Vorige week nog, in Oranje gaf hij een werkelijk schitterende pass op Memphis, maar laatstgenoemde sukkel kon de snelheid en de korte afstand waarover deze pass gegeven werd natuurlijk niet verwerken en de bal ketste af. Dat leidde tot balverlies waaruit de 0-1 voor Italië ontstond. Waarom Memphis er nog instaat is me een raadsel. We moeten meer Henkies hebben. Van die gedreven jongens met het vizier naar voren, waarop de natie trots kan zijn. Henkie de Jong, nu al groter dan Van Basten. Nog maar even en hij gaat ook Cruijff voorbij. Schitterde ook in het met 7-1 verloren duel tegen Bayern, zonder Henkie was die wedstrijd zeker met zes of vijf één verloren gegaan. Ik zeg, Nederland wereldkampioen. En dan overschat ik Henkie niet. Want daar houden we niet van in Nederland.

Pikkedonker

De kroondomeinen zijn gesloten voor publiek, niemand mag erin. Alleen de doorgaande wegen naar Elspeet zijn voor wandelaars en fietsers nog open. Auto’s mogen er niet komen behalve overdag, het eerste stuk. Het irriteert me dan ook mateloos als ik de fiets pak en in het donker toch een auto tegenkom die op zoek is naar wild. Doe ik al die moeite, komt er weer zo’n patjakker. Waar is dan de boswachter?

Ik fiets dus door tot achter de slagboom, waar sowieso geen auto’s mogen komen. Het miezerde zachtjes, en je zag geen hand voor ogen. Het licht van mijn fiets deed het wel maar niet als je stilstond. Ik kon dus een paar meter voor mij kijken maar verder zag ik niets. Wilde zwijnen en wolven zie ik toch liever wat eerder dan op het laatste moment. Toen ik op de Hoge Duvel fietste ging de sage over de bosgeest van de Hoge Duvel door mijn hoofd. Ossaert met zijn vurige klauwen die nietsvermoedende reizigers ’s nachts de stuipen op het lijf jaagt en zijn troep huilende wolven achter je aan stuurt. Haha, wat een onzin. Toch keerde ik daar weer om en was blij dat ik weer het bos uit was. Ik ben verder niet bang uitgevallen maar angst is een slechte raadgever, zeggen ze. Maar ik geloof dat mensen zich niet voor niets laten leiden door angst. Het is niet alsof je in sommige situaties een keuze hebt tussen je verstand en je angst. De angst neemt het gewoon over en dirigeert je het donkere bos uit. Als de wolven achter me aan waren gekomen had ik ook nog moeder Maria aangeroepen. En wie weet wat angst nog meer kan veroorzaken. Zou u alleen de nacht doorbrengen in een huis waarvan ze zeggen dat het er spookt? Ik niet hoor. Terwijl ik weet dat geesten niet bestaan. Tenminste, 99% zeker van niet.