Ingewikkelde kwesties

Het nieuwe huis geeft nu al rust en dat gaat denk ik nog beter worden als het oude huis overdrachtsklaar is. Vandaag heb ik nog even flink mijn best gedaan om de laatste spullen eruit te sjouwen, morgen de allerlaatste. Ik heb tig keren de trap op en af gelopen, ik ben drie keer op de milieustraat geweest, en de vierde keer kwam ik eraan, maar hadden ze het hek al 1 minuut voor tijd dicht gedaan, zodat de ambtenaren op tijd voor hun warme prakkie waren, en ik met mijn overvolle auto weer terug kon en alles in de tuin moest achterlaten. Dan loop ik wel te vloeken overigens, ik haat die mentaliteit, maar goed, wat doe je er tegen?

Nu zijn het nog een paar kleine dingen, de gaatjes dichtsmeren en schoonmaken, maar dat laatste hoef ik niet zelf te doen. Ik heb maandag en dinsdag vrij genomen, en daar kijk ik nu ook veel meer naar uit dan naar de vrije dagen in het oude huis. Dat geeft toch te denken. Ik heb daar mijn dagen een beetje internettend versleten, hier liggen andere uitdagingen op me te wachten. Ik ben bang dat ik hier niet meer zoveel vrije dagen opbouw als in het oude huis. Ik vind het zelfs niet zo erg dat we dit jaar niet op vakantie kunnen, dat zou ik in het oude huis toch wel gevonden hebben. Ik zie me hier al zitten in de zomer, in de veranda met een boek. Geen probleem. Frankrijk ligt er in 2021 ook nog wel.

Nee, eerst baalde ik een beetje van Linda’s drang om naar een ander huis uit te zien, een jaar nadat we het oude hadden opnieuw hadden laten schilderen en behangen en vloerbedekking hadden laten leggen. Maar nu bleek ze het achteraf toch weer bij het rechte eind te hebben, zoals zo vaak als het gaat om de simpele maar belangrijke dingen in het leven. Bij ingewikkelde kwesties die er verder niet toe doen heb ik overigens wel altijd gelijk.

Op zijn plaats

We zijn inmiddels over, en ik geloof wel tot grote tevredenheid. Ik heb hier een heel ander gevoel in dit huis. Ik vind het lastig uit te leggen, maar het is alsof het huis op me heeft staan wachten al die jaren zonder dat dat wederzijds was. Maar nu ik er weer ben snap ik pas wat ik gemist heb. Vrijwel alles klopt ineens. Het is 25 jaar geleden dat ik uit deze wijk vertrok, en nu ben ik terug. Ik liep al dezelfde ronde met de hond die ik vroeger met onze hond liep, en ik kwam al een mevrouw tegen die ik vroeger ook tegenkwam. Vroeger had ze een Rottweiler, Boris volgens mij, nu een labrador. Ik liet geen herkenning blijken, zo goed kende ik haar nu ook weer niet, maar apart was het wel. Er is niet eens zo heel veel veranderd hier, op het eerste gezicht.

Ik heb de eerste nachten geslapen als een roos, het is hier veel stiller. Dat geldt ook voor mijn werkkamer. Dat het er stil is, niet dat ik er slaap als een roos. Er wonen hier wat stillere mensen, maar dat was vroeger ook al zo. Als ik in ons oude huis in bed lag hoorde je toch vaak ’s avonds laat nog luid pratende mensen op straat, ik vroeg me dan wel eens af wat er in die koppen om ging.

Als ik er nu kom om nog wat zaken af te handelen heb ik al gelijk niet meer het gevoel van een thuis. Dat kan snel gaan. De kat denkt er volgens mij al net zo over, die ligt hier rustig in huis te slapen, over een poosje mag ze naar buiten. Dit huis heeft rust over zich, dat had het andere niet, door welke oorzaak dan ook. Misschien voelt iedereen het. Het oude huis, ik moet er ineens niet meer aan denken. Kennelijk waren we hier toch meer aan toe dan we dachten.

Ik heb ook slecht nieuws gehad vorige week, het betreft de gezondheid van een familielid, dat knaagt ook wel. Liever zou ik dat niet hier melden, maar ik heb dan het gevoel dat ik iets achter hou, en ik niet vrijuit schrijf. En een oplettende lezer zou dat misschien kunnen oppikken en niet begrijpen waarom ik wat gereserveerd ben. Vandaar.

Laatste nacht

Morgen verhuizen we. Ik lig nu voor de laatste keer op onze oude slaapkamer. Stemt dat mij droef? Neen. We hebben hier fijn gewoond maar het werd nu eens tijd om onze laatste bescheiden woonwensen te vervullen. Een mooiere tuin en een beetje groter. Zomervakantie zit er deze keer denk ik niet in, maar we hebben nu een mooie veranda, dat is al een soort vakantie. Ik hoef dus niet Willeke Alberti’s hit over het oude huis te draaien want we zijn er ook wel klaar mee. Mooi geweest hier.

Als u nog een miljoen heeft liggen, er staat een pracht van een huis te koop een kilometer verderop. In Amsterdam mag je daar dan een rijtjeshuis voor krijgen, dit is prachtig, vrijstaand, in het bos, reeën in de tuin, een plaatje. Mocht ik ooit nog eens een hele slechte plaat uitbrengen, dan koop ik het met de opbrengst.

Maar voorlopig niet. Ben er even klaar mee, met dat verhuizen.

Chromebook

Mijn dochter had gespaard voor een chromebook. Om het benodigde bedrag bij elkaar te krijgen deed ze klusjes. Kinderarbeid, zo u wilt. Zaterdag heb ik er samen met haar eentje besteld, vandaag kwam hij binnen. Ik werk thuis op maandag, dus ik mocht het ding in ontvangst nemen. Ik richtte hem in volgens de regels van Google, en binnen de kortste keren was alles geblokkeerd. Je kon alleen nog inloggen en dan moest je vervolgens een code ingeven die er niet was. Ik wist wel hoe dat kwam, maar zo was de situatie. Er kon niks meer.

Ik resette hem, en heb nu gelogen tegen google over haar leeftijd. Nu lukte het wel. Als je het eerlijk deed, moest je een onbegrijpelijke familie link inschakelen waarmee je je kind in de gaten kunt houden. Die app blokkeerde ongeveer alles. Ik kreeg het ook niet goed ingesteld. Dus weg ermee. Op het gevaar af dat ze me nu financieel ruïneert of op sites komt waar ze niks te zoeken heeft, kan ze nu overal bij. Ze is nu acht jaar ouder dan ze is. Alles voor je dochter die zo uitgekeken heeft naar haar chromebook. Zelfs mijn badmintonavond liet ik gaan om dit recht te krijgen. Dat deed me best zeer, maar ik kon toch moeilijk haar nieuwe chromebook zo laten dat ze er niks meer mee kon? Maanden voor gespaard, dochter, vader, opofferingen. Ik geloof niet dat het anders gekund had.

Kluizenaar

Er was iets met een banaan die aan de muur was bevestigd met ducttape. Dat was best grappig. Je moet er maar opkomen. Maar om het kunst te noemen, dat gaat mij wat ver, maar ik ga daar niet over. In elk geval, iemand had 130.000 euro neergeteld voor deze flauwekul. Ik ben heel benieuwd naar die iemand. Volgens mij ben je dan labiel en niet meer in staat om eigen keuzes te maken. Gelukkig was er ook iemand die de banaan had opgegeten. Weg 130.000 euro. Hij noemde deze opeet actie ook een kunstwerk, dat vind ik dan weer terecht. Ik vind dat kunstwerk zeker 140.000 euro waard, en als ik het had zou ik het zeker kopen, die opgegeten banaan.

Gelukkig zijn er ook nog normale mensen, al zien we ze steeds minder. Ikzelf bijvoorbeeld laat mij steeds minder zien. Gisteren was ik uitgenodigd voor een housewarming party, maar ik weet niet wat zo iemand denkt, dat ik op zaterdagavond na een dag zwoegen nog zin heb om me tussen anderen te begeven en sociaal wenselijk gedrag ga vertonen? Ik was kapot! Ik was blij dat ik samen met zoon en ook dochter de wedstrijd van PSV kon kijken. Dat is wat me blij maakt, die high fives die we elkaar na een doelpunt geven. Linda was wel naar de housewarming, het arme kind.

Ze is wel bang dat ik langzaam een kluizenaar word, en helemaal ongegrond is die angst niet. Ik hou niet van gezelligheid, tenzij ik het zelf gezellig vind. Ik heb een beetje geklust gisteren en vandaag, en ook dat vind ik wel leuk. Ik ben er niet heel goed in, maar ik kan een uurtje liggend voor een keukenkastje doorbrengen om uit te vinden waar en waarom de draaideur vastloopt. Ik ben meer denker dan doener. Ik wil eerst de situatie overzien en mij langzaam naar de oplossing toe werken. Als ik mijn zoon overhoor dan druk ik hem op het hart dat hij moet nadenken in plaats van klakkeloos leren. Als ze de vraag net anders stellen dan het in het boek staat, gaat het al mis. Alsof ik mijn vader hoor praten. Die kon er ook wanhopig van worden. Hij was ook een huismus trouwens. Zijn gezin, vakantie in Frankrijk, auto, werk, het bos, dat waren wel de belangrijkste dingen in zijn leven. Goh.

Clubliefde

Ik zette vandaag twee Ikea kasten in elkaar, en voor het eerst deed ik het niet volgens de instructies. De laatste keer dat ik het volgens de instructies deed was ik 11 uur lang bezig, met m’n handschroevendraaier. Nu ging ik dus een stuk sneller, maar daar staat tegenover dat ik een paar dingen opnieuw moest doen, en ik een kleine beschadiging heb veroorzaakt, die ik niet veroorzaakt zou hebben als ik het boekje had gevolgd. Maar ja, dan was ik nu nog bezig.

Nu kon ik PSV kijken, en constateren dat voetbal niet alleen draait om goede resultaten. Ja, natuurlijk, daar draait het in eerste instantie om, maar als die resultaten er niet zijn, en je wint eindelijk weer eens makkelijk, dan zijn de interviews met de spelers en de trainer ook mooi om te zien. Zo heeft PSV een paar grote talenten in de selectie, waaronder Mohammed Ihattaren, sinds vandaag de jongste speler ooit die op de Nederlandse eredivisievelden een penalty benutte. Hij volgt daarmee Ronald Koeman op, en dat alleen al is een aanwijzing dat dit een grote gaat worden. Mo is pas 17 en onlangs is zijn vader overleden. Hij moest huilen toen hij scoorde en ook achteraf tijdens het interview.

En dan hebben we Malen, die uiterst bescheiden maar op elke vraag intelligent antwoordend, de interviewer te woord staat. Af en toe een klein glimlachje. En Dumfries die lachend zijn aanvoerdersband afstond aan Affelay, de 33-jarige ex-international die eindelijk weer mocht voetballen. Het hele stadion scandeerde zijn naam, en iedereen was uitzinnig dat hij mocht invallen. Zelfs Jeroen Zoet, die toch een vervelende periode doormaakt, lachte.

En dan is er onze trainer, Marc van Bommel, die als trainer verantwoordelijk is voor de povere resultaten van de laatste tijd. Van Bommel vindt men over het algemeen arrogant, maar ik vind dat niet. Goed, hij is niet nederig, hij heeft een beetje hetzelfde over zich als Cruijff, alleen was Cruijff onaantastbaar. Glimlachen op de juiste momenten, en geen antwoord geven op de vraag als je dat niet wilt.

Een van de analisten was Marco van Basten, een man die ik zeer hoog heb zitten, als voetballer, als trainer en als mens. Hij is 55 maar heeft nog steeds een guitige kop. Hij is onpartijdig en geeft prettig commentaar. Hij is nooit zo negatief als anderen over PSV maar ook nooit zo euforisch.

Ik heb het allemaal tot mij genomen. Ik hou van deze club, en vanavond was een lichtpuntje. Daar kon zelfs de andere analist, zure haring en anti-PSV’er Hugo Borst vanavond helemaal niets aan veranderen.

Tastbaar

Laatst kwam ik via Wiki bij de paus terecht, ik moest opzoeken hoe hij ook alweer heette, want ik was zijn naam vergeten. Dit naar aanleiding van een Netflix film waarin Anthony Hopkins paus Benedictus speelt. Benedictus dus, en de huidige heet Fransiscus. Ik kon er even niet opkomen. Daar had ik bij Johannes Paulus II toch nooit moeite mee. En als ik het niet wist dan zei ik: Woytila.

Maar wat ik fascinerend vond was je dat je op zijn voorganger kon klikken. En vervolgens op die van hem, en die van hem, enzovoort, enzovoort. Zo ging ik anderhalve eeuw terug, totdat ik de eerste paus tegenkwam waarvan geen foto bestond, en ik scrolde door de middeleeuwen via de pausen Hilarius, Bonifatius en Urbanus, totdat de geboortedatums van de pausen niet meer bekend waren. Ik ging ruim 260 pausen terug in de tijd, totdat ik aanbeland was in de periode 67-76, waar de tweede paus, de bisschop van Rome, de Heilige Linus aantrad. Linus kwam uit Toscane, en stelde 15 bisschoppen aan. In de bijbel werd hij genoemd door Paulus.

En dat fascineerde me. Want Linus werd aangesteld door zijn voorganger, de eerste paus, Petrus, die u allemaal wel kent omdat hij de sleutels van de hemelpoort zou hebben, en anders kent u hem van de haan die drie keer kraaide. Ineens was ik terug bij Petrus via een chronologische lijst.

Het Vaticaan heeft dus een lijst liggen van pausen die teruggaat tot in de tijd van Jezus, of net daarna. Ik moest er even over denken. En dat doe ik nog steeds. Het is de andere kant op, van nu naar toen in plaats van de richting die de tijd volgt, van toen naar nu. Als je terug in de tijd wilt, en betrouwbaar wilt blijven, zal het verhaal op rails moeten worden gezet. Alleen dan kun je achteruit zonder van de koers af te wijken. Een locomotief zonder rails kan alleen vooruit. Achteruit wordt het een zooitje en zal de locomotief op een gegeven moment verder terug zijn dan de laatste wagon. Hoever de rails gelegd is, ik heb geen idee.