Zo!

Zit ik even in de auto, moet een of andere columnist, die ongetwijfeld over zichzelf denkt dat hij op de radio thuishoort, mij weer even over de zeik helpen. Hij had het namelijk over Henkie de Jong. Dat dat zo’n begenadigd voetballer is, die in 2018 kon kiezen tussen PSG, Manchester City, en Barcelona. Omdat Barcelona van kinds af aan zijn droomclub was, en bovendien omdat Messi daar speelde, koos Henkie voor Barcelona.

En toen ging het mis met Barcelona, Messi vertrok en wat kregen ze ervoor in de plaats? Luuk de Jong! Tot overmaat van ramp konden de fans nog denken dat hij de broer van Henkie was. De begenadigde voetballer Henkie moest dus maar snel maken dat hij een andere club vond.

Kijk, nu snap ik best dat Luuk geen Messi is. Er is ook niemand die dat denkt. Hij is zelfs geen sierlijke doelpuntenmachine, al was zijn omhaal tegen Willem II op de lat mooier dan die van Van Basten tegen FC Den Bosch, maar Luuk is geen Messi. Ook geen van Basten of Bergkamp, zelfs geen van Persie of van Hooydonk. Maar Luuk is Luuk, en harde werker, een aanspeelpunt, een balvaste spits, die ooit gedeeld topscorer werd in de eredivisie, en ook nog alleen maar doordat Tadic van de VAR zoveel penalty’s mocht nemen.

Deze Luuk wordt door deze columnist op de radio even te kakken gezet, want dat scoort lekker, en als je en passant Henkie de Jong nog even het hoofdonderwerp van je column maakt, dan zit je veilig. Maar Henkie is een overschatte voetballer. Dat zag ik vanaf moment één. Goed, hij leukt zijn statistieken op door in wedstrijden tegen mindere tegenstanders veel balletjes risicoloos terug en breed te geven, waardoor hij bovenaan staat in de lijst van succesvolle passingen.

Maar waar is hij nu, nu Messi er niet is? Nu ligt het waarschijnlijk aan zijn medespelers die niet goed genoeg zijn. Tuurlijk, fans van Henkie. Tijd voor een andere club? Welnee, een subtopper als Barcelona is prima voor hem. En misschien kan de plaatselijke sportkrant nog een columnist gebruiken.

Pieter

Gisteren kregen we het onwerkelijke en verschrikkelijke bericht dat een vriend was overleden. (28 sept) Ik noem hem vriend omdat hij vriendelijk naar ons en naar iedereen was. Niet omdat hij onze beste vriend was, maar de benaming “kennis” zou geen recht doen aan de band. We zochten hem twee keer op in Frankrijk omdat hij daar in de zomervakantie altijd werkte in een restaurant. Ik ontmoette hem daar voor het eerst, Linda kende hem al als zoon van de plaatselijke slager, en noemde deze meer dan twee meter lange jongen altijd Pietertje.

Ik heb het er nooit zo op, nieuwe mensen ontmoeten, maar Pieter was gelijk goed. Hoe kon zo’n jongeman al zo’n charisma bezitten? Hij kende half Vaassen en half Vaassen kende hem. Op Facebook nooit een onvertogen woord en altijd alleen complimenteus. Misschien het lot van een ondernemer uit een klein dorp, maar voor zover ik hem kende (en dat was echt niet heel goed) was hij ook zo, een grote, vriendelijke reus.

En ineens, op je 27e pas, ga je liggen op bed omdat je je niet lekker voelde en werd je nooit meer wakker. Ik wist best dat het leven niet eerlijk was, maar dit slaat helemaal nergens op. Dit zag niemand aankomen. Ik vind het verschrikkelijk dat zo’n fijne jongeman er ineens niet meer is, en dat zijn familie en vrienden voortaan zonder hem moeten. Beste Pieter, hoe kon dit nu? Rust zacht jongen, voor jouw dood heb ik geen woorden, wel voor jouw korte leven, bij deze.

Slappe hap

Ik heb gisteren iets gedaan wat mijn vrouw niet mag weten. Waarom schrijf je het hier dan op? Omdat ik anders met een zware last rondloop, en ik weet dat ze hier bijna nooit leest, tenzij ze getipt wordt dat er iets leuks staat. Op zich al een belediging, maar goed. In elk geval, iedereen die dit leest en die haar kent: mondje dicht tegen haar.

Want het is niet best wat ik deed, denk ik. Het gaat om het verbreken van een bond met haar en het aangaan van een nieuwe met mijn dochter. Die was als straf een week haar telefoon kwijt, buiten schooltijden. Ze had het bont gemaakt op school, dat heeft u hier wel kunnen lezen. Linda is dan wel streng, maar toch kwam er vervroegde vrijlating voor Tammar zodat ze dit weekend haar telefoon weer terughad op voorwaarde dat, bla bla. Slappe hap als je het mij vraagt.

Een andere algemene regel is dat er niet gefietst mag worden met de telefoon in de hand. Nu kwam ik haar vandaag tegen, ik zat in de auto, zij reed op de fiets, nog in haar proeftijd, met twee losse handen en aandachtig lezend op haar telefoon. Ze had me niet gezien, ik toeterde niet, maar deed wat ik moest doen en reed toen snel naar huis. Vlak voor ons huis reed ze weer keurig met twee handen aan het stuur, telefoon opgeborgen.

We reden tegelijk de oprit op en voor ze naar binnen ging hield ik haar tegen. Ik vroeg haar waar ze helemaal mee bezig was. Ze deed geen poging tot ontkennen en was schuldbewust. Omdat haar telefoon weer in gevaar kwam, vroeg ze me: “wil je het alsjeblieft niet tegen mama zeggen?” U begrijpt wel van wie ze hier het meest onder de indruk zijn.

Goed, ik heb haar laten beloven dat dit niet meer voorkomt, en indien toch, telefoon kwijt! En ik ga onverwacht langs haar route naar school rijden om te controleren. Dan weet ze dat ook. Slappe hap als je het mij vraagt. En nog stoken in de verhoudingen hier ook. Slecht hoor, echt slecht. Straffen is niet mijn specialiteit. Ik zou een uiterst slecht rechter zijn.

De belangrijkste soort

De wereld is een plek waar de verhoudingen finaal zoek aan het raken zijn. En ik vertel niks nieuws als ik zeg dat dat door de mens komt. De aarde wordt niet alleen kapot gemaakt, de mensheid maakt ook zichzelf ziek en kapot. Er zijn twee theorieën over het ontstaan van de mens. De ene is het scheppingsverhaal en de andere de evolutietheorie. Maar een ding staat vast bij aanhangers van beide kampen; de mens is de meest waardevolle onder de levende wezens. Want wetten gelden voor mensen, niet voor dieren tenzij het natuurwetten zijn.

Ik deed er laatst mijn beklag over bij een boswachter die ik tegenkwam en met wie ik in gesprek raakte. Het ging over de wolf waarvan hij vond dat hun aantal gereguleerd moest worden omdat ze anders overlast zouden bezorgen aan de belangrijkste soort. Ik vond dat mensen op hun beurt voor heel veel overlast zorgden en hij zei toen iets waar ik geen weerwoord op had. Hij zei, “daar heb je gelijk in maar mensen kunnen we niet afschieten.”

Intussen groeit het aantal mensen richting de tien miljard in 2050. Het merendeel hiervan is verre van fit, hetzij geestelijk, hetzij lichamelijk. Al die miljarden moeten allemaal eten, ademen en vervuilen. Geen diersoort die zichzelf zo zou verzwakken. Ze kunnen niet denken, weten niks van genen, maar instinctief schakelen ze de zwaksten uit, zodat de groep sterker wordt en zo meer kans heeft op overleving.

Dat is de drijvende kracht achter het leven, de drang tot overleving. Terwijl niemand weet wat er precies zo erg is als een groep uitsterft. Hoe het dus mogelijk is dat de mens zichzelf verzwakt en toch de meest dominante soort is, daar snap ik niks van. Intelligentie is een dominante kracht. Met de nadruk op dom.

Ondertussen zijn de slimsten van de belangrijkste soort bezig om ouderdom als een ziekte te bestempelen. Zij zoeken naar hoe ze de schade aan DNA door ouderdom kunnen herstellen. Na 2050, hopelijk haalt de tijd deze onderzoekers in, gaat het aantal mensen van de belangrijkste soort afnemen. Want dan zijn er zoveel mensen die zich niet meer voort kunnen planten, dat er geen groei meer inzit. Ironisch genoeg is er een reële kans dat ik oud genoeg word om dit omslagpunt mee te beleven. Ik denk dat we het groots moeten vieren.

Van kwaad tot luchtig

Ik las een stuk over het ontstaan en de werking van de guillotine. Een manier om een pijnloze dood te veroorzaken, en vooral bedoeld als gelijke berechting voor iedereen, in het kader van de Franse revolutie. Dat pijnloos werd later in twijfel getrokken omdat het nog tot dertig seconden kon duren voordat de hersenen het bewustzijn verloren. Waardoor er allerlei spookverhalen de ronde gingen doen van hoofden waarvan de ogen nog zouden knipperen, en gezichten die duidelijke emoties toonden. Praten was we echter niet bij, ik denk omdat er spieren worden aangestuurd vanuit het lichaam. Deze ontdekkingen zijn gedaan door een arts, die de onthoofdingen nauwkeurig volgde om uit te vogelen of het inderdaad zo was, dat onthoofdingen door middel van de guillotine pijnloos waren. Ik vind het een wat vreemd verhaal omdat als je hart ermee stopt, je ook gelijk het bewustzijn verliest. En je kunt rustig stellen dat je hart er gelijk mee stopt als je het hoofd verliest. Maar wellicht dat je nog dertig seconden droomt, mocht zoiets gebeuren. Ik heb het in de film Bruce Almighty gezien.

In Frankrijk werd de laatste executie in 1977 uitgevoerd. Ik wist niet wat ik las. Toen was ik dus al in Frankrijk geweest! En de doodstraf bestond daar nog steeds. Ik las over de laatste beul van Frankrijk, die in 2008 is overleden, en die vijf jaar lang hoofd-beulzaken is geweest. In die tijd heeft hij twee terechtstellingen uitgevoerd. Niet echt veel, want in de eerste paar jaren na ingebruikname werden er alleen al 40.000 mensen onschuldig met de guillotine ter dood gebracht. Maar toch. De betreffende beul nam zijn zoon ook mee naar zijn werk voor eventuele opvolging. Maar toen onder Mitterand in 1981 de doodstraf werd afgeschaft zat er geen toekomst meer in het vak, en moest de beul, gedesillusioneerd, op zoek naar wat anders. Hij werd drukker. Ik bedoel daarmee niet dat hij op eigen houtje nog meer hoofden ging afhakken, maar dat hij bij een drukkerij ging werken als drukker.

Wel Marcel, eens even kijken in je C.V. Ah, dat ziet er goed uit. Heb je ook een aanbeveling van je vorige werkgever? Kijk aan, prima. Nou, ik denk dat we er wel uit zijn. Hoe laat kun je maandag aan de slag? En dan heb je ineens een collega die op zijn vorige werk koppen liet rollen. Daar wil je toch ook niet mee blijven overwerken?

52

Het was mijn verjaardag vandaag, ik ben 52 en nog steeds geen idee wat ik precies aan het doen ben. Ik was ook ziek vandaag, dat begon maandagavond al, maar ik denk dat vandaag het hoogtepunt was. Ik heb thuis gewerkt, om drie uur werd ik naar beneden geroepen voor de cadeaus en stond ik heel even stil bij wat ik wist over een gebeurtenis die op dat moment zou plaatsvinden.

Begin deze week was er al een medespeler van de badmintonclub overleden, net vijftig geworden. Heeft twee dagen in het hospice mogen zijn, langer niet. Triest verhaal. Zo vrolijk is het allemaal niet, ons bestaan, dus een beetje ziek op je verjaardag, ach. Ik vierde het toch al niet, want dat doe ik eigenlijk nooit. Ondanks dat waren er toch veel mensen die de moeite namen om me te feliciteren, dat vind ik toch wel leuk. Ik kan mezelf dan wel negeren, als anderen het ook gaan doen wordt het pas echt zielig.

Maar goed, 52. Eigenlijk stelt het niks voor. Ik heb de lichamelijke schade tot nu toe beperkt weten te houden. Wat normale slijtage, doe je weinig aan. Het probleem is dat ik me veel jonger voel dan 52. En dan bedoel ik niet “ kijk mij nog eens jong zijn” maar meer dat ik geestelijk achterblijf. Ik las van de week over een man van 85 die had gehoopt dat zijn interesse in mooie jonge vrouwen wel een keer over zou gaan, maar niks hoor. Hij kon dan wel niks meer op seksueel gebied, en hij was kansloos bij ze, dus de kwelling werd alleen maar groter.

Even vreesde ik dat een dergelijk lot ook mij beschoren zou zijn, maar ik geloof toch dat ik nu al meer interesse toon in meisjes van vijftig dan in meisjes van twintig. En of dat dan oprecht zo is of dat ik gewoon bang ben voor ouwe vent aangezien te worden door zo’n blond geval, daar ben ik nog niet uit. Bovendien, mocht mijn zelfoverschatting licht overdreven vormen aannemen, is daar altijd mevrouw Mack, die mij moeiteloos met twee zinnen weer met beide benen op de grond doet landen. Één zin per been.

Mick Jagger heeft daar allemaal geen last van. Maar die is topfit, heeft al zijn haar nog, is niet grijs, geen overgewicht, beweegt nog als Jagger, en heeft niet eens een bril! Ja, dan zou ik ook mijn verjaardag gewoon vieren. Groots.

Drammar

We hebben nu te maken met een puberende dochter. Je een beetje tegen je ouders afzetten is vrij normaal, maar dat een docent belt om haar beklag te doen over een les-verstorende en brutale leerling, dat hadden we nog niet eerder meegemaakt. En dit nadat ze er vorige week ook al twee keer was uitgestuurd.

Ik herken dit helemaal niet, ik werd er vrijwel nooit uitgestuurd vroeger en leraren waren vrij gek met me. Maar als je haar aanspreekt komt ze met tegenargumenten, gelijk! Dit zouden wel eens niet mijn genen kunnen zijn. Ik bedoel, niet mijn genen die dit veroorzaken. De hoofdverdachte is mijn vrouw. Ook altijd gelijk haar antwoord klaar, wel of niet relevant. En als ik haar mag geloven was ze vroeger een irritant kind, en eigenlijk heb ik geen enkele reden om daaraan te twijfelen. Ze moet aanleg hebben gehad.

Als je het veroorzaakt moet je het ook oplossen natuurlijk. Het moet gezegd worden, dat doet ze ook. Zij voert de harde lijn. Natuurlijk is het niet met één klap opgelost, we zijn gedwongen vaker te slaan. Maar momenteel is ze weer poeslief, me Tammartje, voor zolang het duurt. Zei ik mét één klap? Dat moest natuurlijk zijn: in één klap. Voordat de kinderbescherming me belt.

Geleefd

Ik heb nooit in een stad gewoond. Ik ben er geboren en woonde er als peuter, maar dat telt niet. Je moet er wonen als je 18 bent, dat je er een kamer hebt, studeert, in armoede leeft, maar tegelijkertijd een schat aan ervaringen opdoet. Dat je altijd kunt terugdenken aan die tijd, al woon je nu in een mooi vrijstaand huis, die intensiteit waarmee je daar toen leefde is met weinig te vergelijken.

Ik ben nooit op reis geweest. Een beetje binnen Europa op vakantie, en voor mijn werk wel eens naar een buitenlandse stad gevlogen, maar nooit rondgetrokken door andere landen, zoekend naar andere culturen, andere levenswijzen, talen die je niet verstaat. Dat je een schat aan ervaring opdoet en altijd terugdenkt aan die tijd.

Ik heb nooit tot een vriendengroep behoord. Tenminste niet tot een hechte, die nu nog bestaat. Dat je een schat aan mensenkennis opdoet en daar op terug kunt vallen. We zijn geen vrienden gebleven. Ze bleken niet betrouwbaar en ik denk ook weinig terug aan die tijd.

Dus heb ik wel geleefd, zou je je kunnen afvragen. Geleefd betekent hier of ik er alles uit heb gehaald wat erin zat. Nee, dat heb ik niet. Er zit dus nog wat in voor de toekomst als het goed is. Ik heb er geen spijt van omdat het nu eenmaal ging zoals het ging en ik allang blij ben met hoe het nu gaat. Als het vroeger net iets anders was gegaan had ik wellicht andere keuzes gemaakt. Als ik dood ga ben ik blij dat ik het allemaal overleefd heb.

Overigens, mijn lichtend voorbeeld hierin, mijn opa van mijn vaders kant, hij heeft nooit gestudeerd, had een baan voor het leven, ging naar Frankrijk op vakantie, dopte zijn eigen boontjes, en woonde altijd in de stad, dat wel. En had natuurlijk de oorlog meegemaakt. Hij is over de negentig geworden, leefde met zijn Rietje, waarschijnlijk de enige vrouw die hij beminde, en ik heb hem nooit ongelukkig gezien. Altijd vrolijk. Ik heb een kwart van zijn genen.

KPN efficiëntie

Goed, het is weer tijd voor een verhaaltje over KPN, want we hadden ze nodig, en dat is altijd goed voor het nodige vermaak. Ik leg eerst de situatie uit. Wij hebben drie televisies. Eentje beneden, eentje op de eerste verdieping en eentje op zolder. Dat is te volgen he? Op zolder en op de eerste verdieping maken we gebruik van een zogenaamde DVS, een draadloze verbindingsset.

Deze set hadden wij al lang in gebruik en tot volle tevredenheid, zelfs nog nadat twee jaar geleden hier een monteur kwam die de boel installeerde en zei dat hij de lampjes op de DVS had uitgeschakeld. Dan knipperen ze niet de hele tijd. Dat vond ik niet zo fijn, want als je lampjes hebt, moeten ze het ook doen, vind ik. Ik ben niet voor niks gek op Italiaanse auto’s. Dus wij konden niet meer zien of de DVS ook daadwerkelijk verbinding had, maar zolang de televisies werkten, moest dat dus zo zijn.

Totdat de televisie op de eerste verdieping uitviel en een foutcode gaf. Eerst probeerde ik het op te lossen met de instructies op de site, maar kwam er niet mee verder. Dus ik ging bellen. Dat was zaterdag. Ik kreeg een behulpzame en zeer bezorgde jonge vrouw aan de lijn, die met mij het probleem probeerde te analyseren. We kwamen er niet uit maar ze zou een nieuwe DVS-set sturen en ook een nieuw modem. De DVS-set zou thuis afgeleverd worden en het modem bij een afhaalpunt, tegen inlevering van het oude modem. Tevens vroeg ik of ze me instructies kon geven hoe ik het wachtwoord van het nieuwe modem kon wijzigen in het oude, anders zou iedereen hier steeds een ingewikkelde code moeten invoeren. Daarbij zou ze me op woensdag terugbellen om te informeren of alles gelukt was.

Omdat de vrouw zeer behulpzaam was, kreeg ik op maandag een doos binnen, met daarin de nieuwe DVS-set én het modem dat ik moest afhalen op het afhaalpunt. Tevens kreeg ik ook berichtjes dat ik nóg een modem kon afhalen op het afhaalpunt. En ik kreeg een mailtje met haar instructies over het wijzigen van het wachtwoord van het modem. Dat mocht dan weer niet hetzelfde wachtwoord zijn als het oude, want volgens hun moest mijn wachtwoord voldoen aan andere vereisten, dus ik maakte iets dat er op leek.

Tot mijn verbazing deed alles het weer, de televisie op de eerste verdieping, en zelfs het nieuwe modem had exact dezelfde naam en wachtwoord als eerst, ondanks dat ik het wachtwoord had gewijzigd. Ik ging dus weer even bellen, kreeg al snel weer iemand aan de lijn die me vertelde dat ik nu het admin wachtwoord van het modem had gewijzigd, en niet het wifiwachtwoord, verkeerde instructies dus. Of ik had me niet duidelijk uitgedrukt, kan natuurlijk ook.

Even later deden de televisie op de eerste verdieping en die op zolder het alletwee niet meer. Ik ging dus weer bellen, vertelde het verhaal en weer een ander ging met me meekijken. Ze zei dat het ook niet kon werken, want ik had maar twee DVS’en en ik had er drie nodig. Dat irriteert natuurlijk, iemand die zegt dat het niet kon werken terwijl het altijd gewerkt had, en er nu ineens twee televisies niet werkten in plaats van één. In elk geval, na een paar checks zei ze dat de technische dienst op afstand ging meekijken en zouden ze niks kunnen vinden, zou er een monteur langs komen.

Op donderdag had ik nog steeds niks gehoord, dus ik ging weer bellen. Nu kreeg ik weer iemand aan de telefoon, en nu begreep ik waarom ik steeds zo snel iemand aan de lijn kreeg. Deze mensen weten er niks van. Dat is eerstelijns support, hij was letterlijk en zonder schaamte van een briefje aan het oplezen wat de instructies waren. Al snel hield ik er mee op omdat hij me hdmi kastjes wilde laten verwisselen om te testen of het daar in zat. Maar daar zat het niet in, want dan zouden er ineens twee kapot zijn die het bovendien een paar dagen terug nog deden. De ingeplande monteurs, nee, die waren niet ingepland. Maar hij zou nu een monteur inplannen, eentje die ik moest betalen. Totaal anders dan het eerste verhaal. Ik protesteerde, maar deze man had precieze instructies over wat hij in welk geval moest zeggen. Dus hij plande een betaalde monteur in die mij vrijdag, vandaag dus, zou bellen.

Toen ik doorhad met wat voor leken ik eigenlijk te maken had, dacht ik dat ik zelf waarschijnlijk beter naar de oorzaak zou kunnen zoeken. Ik probeerde een kabel op zolder en sloot mijn laptop erop aan. Er gebeurde niks. Dus ik zocht op het modem en zag in één aansluiting geen lampjes branden. Ik raakte het nog niet aan of de lampjes gingen wel branden. Ha, kijk, een instabiel kabeltje. Daar sturen ze je dus een nieuwe DVS set en twee nieuwe modems voor toe. Kan er kennelijk makkelijk af. Er moest een nieuw clipje aan de kabel gezet worden, klaar is kees.

Op donderdagavond ging mijn telefoon. Het was de bezorgde mevrouw die mij woensdag zou bellen, maar wier telefoontje eigenlijk afgezegd zou zijn. Of alles weer naar tevredenheid werkte. Ja hoor, dat was een prima oplossing, dat vervangen van die DVS-set. Dank je wel hoor!

Hij maakt indruk op me.

Die zoon van mij, die is me er eentje. Morgenvroeg moet hij om zes uur op, moet de bus van kwart voor zeven hebben om om acht uur op school te zijn. Terwijl hij om tien uur pas had hoeven te beginnen als hij tenminste zijn handdoek niet vergeten was laatst. Dat is dan je straf. Vandaag heeft hij honderd push ups moeten doen omdat iemand anders een fout maakte, en degene die de fout maakte moest toekijken. Ze moeten straffen voor zichzelf verzinnen die ze kunnen uitvoeren als er weer eens iets niet snel genoeg gaat. In voorligsteun blijven zolang de sergeant majoor praat. En als je je oefeningen niet goed genoeg uitvoert wordt op luide toon geïnformeerd of je soms op mannen valt. Echte macho’s dus, die instructeurs.

Hans vertelt en ondergaat het lachend. Terwijl ik me afvraag waar hij terecht is gekomen. Een voorbereidende opleiding voor defensie, dacht ik. Dit lijkt het leger wel. In de bus terug, die van half zes, kwam hij in gesprek met een tweedejaars student. Die zei hem dat hij het eerste jaar door moest zien te komen, dan zou hij het wel redden. Want je kunt ook nog makkelijk afvallen.

En dan zie ik hem ‘s ochtends vertrekken, met zijn grote camouflagerugzak op z’n rug, in schooltenue waarop naam en logo van zijn opleiding staat, eindelijk glad geschoren en dan ben ik trots op hem. Want ik zag het niet aankomen. Hansiepansie, die vroeger bang was voor zwarte Bertram. Heeft zich nu vrijwillig aangemeld om dit jaar naar Normandië en Bosnië te gaan. Kost honderden euro’s. Mede mogelijk gemaakt door mij.