De vroege of de late?

Soms moet je even afstand nemen van de dagelijkse beslommeringen. Ik had de pest in door gebeurtenissen vandaag en ik moest eens even niet op internet. Ik keek een documentaire over Elvis. Een van de velen die over hem gemaakt is. Ditmaal ingesproken door Priscilla, Bruce Springsteen, Tom Petty, Ronnie Tutt e.a. Toen ik jong was en voor het eerst in aanraking kwam met zijn muziek, maakte het niet veel uit. Elvis was Elvis en ik hoorde niet het verschil tussen een slap filmliedje en een kunstwerk als Suspicious Minds. Dat kwam later. Veel later. Niet helemaal waar natuurlijk, maar ik ben ook altijd zijn flutliedjes blijven waarderen.

Er is de jonge Elvis, uit de tweede helft van de jaren ’50, en er is de latere Elvis, uit de eerste helft van de jaren ’70, en ik heb me lang afgevraagd welke nu de beste was. Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je lang geluisterd hebben naar zijn muziek. Die jonge Elvis was de onbevangen, de vernieuwende Elvis die de muziek veranderde. De latere Elvis was de zanger die wraak nam op die ellendige periode die achter hem lag, die pijn en eenzaamheid kende en die je deelgenoot maakte van zijn persoonlijke pijn door middel van zijn muziek. In alles een briljant artiest. Hij probeerde mee te bewegen met de muziek, te moderniseren en dat zou zeker gelukt zijn als hij uit de klauwen van zijn manager was ontsnapt en niet vroegtijdig was overleden.

Of Don’t be cruel nu beter is of My Boy? Don’t be cruel is beter, My Boy is mooier. Of andersom. De ene keer die, de andere keer die. Je voelt de pijn, in My Boy. Je voelt de levenslust in Don’t be Cruel. Zo denken we dat het is. Dat kan een waar artiest.

Ik heb aan je gedacht.

Het is 16 augustus en 40 jaar geleden. Ik weet nog dat het 16 augustus was en tien jaar geleden. Dat was dus 30 jaar geleden. Het leek een eeuwigheid geleden omdat er in die tien jaar veel meer gebeurde dan de afgelopen 30 jaar. Tenminste, dat lijkt zo, het is niet echt zo. Maar toch.

Ik heb de documentaire vanavond gezien. Elvis leeft, op NPO 1. Ik wist niet er zoveel Japanners idolaat van Elvis waren. Vooral van de jonge Elvis. Ze kennen geen woord Engels, maar dat belet ze niet om Elvis te zingen in het Japans. Het klinkt nergens naar. Maar toch leuk.

Daarna kwamen een aantal Nederlandse artiesten een ode brengen aan Elvis. Douwe Bob. Jet Rebel. Die laatste pakte een lullig onbekend filmliedje en zong het. Het was grappig.

40 jaar geleden, ik weet het niet eens meer. Ik kan me zijn overlijden niet herinneren. Ik moet wel vlak daarna mijn eerste LP hebben gekocht, zonder dat ik in de gaten had over welke grootheid het ging en welke leegte hij zojuist had achtergelaten. Dat heb ik allemaal later ontdekt. En nog steeds ontdek ik nummers die ik niet kende. Raar is dat. Elvis heeft ongeveer 700 nummers achtergelaten, en natuurlijk zitten er een paar tussen die je niet onthoud. Maar ik was twee jaar geleden stomverbaasd, dat ik dit nog nooit had gehoord.


We can make the morning.

En dit:

Thinking about you.

The wonder of you

Ik heb altijd gezegd dat als Elvis nog een keer zou optreden, ik erheen zou gaan. Gisterenavond was het zover, Elvis trad op in Ahoy samen met een groot orkest. Het was zijn grote droom om in Europa op te treden, en ook was hij gefascineerd door grote orkesten. 40 jaar na zijn dood trekt de man nog volle zalen over de wereld. Nou ja, Ahoy zat driekwart vol, maar toch.

Elvis werd op een groot scherm geprojecteerd, zijn stem was van de band gefilterd en het orkest begeleidde hem. Het was absoluut mooi gedaan, en ik vroeg me af hoe mooi het moest zijn om ooit een echt optreden van hem meegemaakt te hebben. Want wat een artiest, wat een magneet was die man. Zijn vrouw, Priscilla, was aanwezig en praatte de show aan elkaar, en vertelde over Elvis’ dromen, gaf een inkijkje in de prive 8mm film collectie, en noemde haar drie favoriete nummers. Don’t, It’s now or never en I can’t help falling in love with you, die vervolgens ook ten gehore werden gebracht.

Ik realiseerde me dat ik nooit meer dichter bij Elvis zou komen. Hier stond iemand die Elvis echt gekend had, wat heet! Ze is inmiddels over de zeventig, en de plastische chirurgie heeft zijn vernietigende werk gedaan, maar van een afstandje ziet ze er nog goed uit. Blote armen kon ze nog makkelijk hebben. Ik zag haar op TV bij Tan, en afgezien dat ik me rot schrok van haar uiterlijk, ergerde ik me weer gruwelijk aan Tan en Peter R. Tan heeft geen idee wie ze is of wie Elvis was. Is alleen met zich zelf bezig, bah.

Maar Priscilla was vriendelijk en leek zich te realiseren wat Elvis nog steeds los maakt bij veel mensen. Ik keek naar dat gezicht op het grote scherm. Dat vertrouwde gezicht dat mij al mijn hele leven begeleidt.

An American Trilogy

Ik hoorde hem vandaag voorbij komen in de top 2000, An American Trilogy van Elvis Presley. Elvis begon dit nummer ten uitvoer te brengen in de jaren 70, en inmiddels is het nummer populair op crematies en wordt het ook vaak opgedragen aan het Amerikaanse leger. Het nummer is in elkaar gezet door Mickey Newbury.

American Trilogy , gezongen door Elvis, je kunt de pijn voelen.

Elvis hoorde als kind zijn moeder het nummer vaak zingen als ze stond af te wassen of iets van dien aard. Wat hij zijn moeder dan precies hoorde zingen is mij onduidelijk want het lied is een medley van drie beroemde Amerikaanse 19e eeuwse liedjes.

Dixie , klinkt alsof het door de Dubliners ten uitvoer wordt gebracht. (I wish I was in a land of cotton, where old times were not forgotten)

All my trials (hush, little baby don’t you cry)

The Battle Hymn of the Republic (glory glory haleluja)

Zonder een gezonde dosis Amerikaans nationalisme hadden we dit prachtige nummer nooit gekend. Nummer 1348 stond het slechts, maar het staat erin, dat is het belangrijkst. Heb ik ook eens lesgegeven a la Don Leo Blokhuis.

I beg of you

Er is een artiest bij wie het weinig uitmaakt wat ik ervan draai, ik vind het altijd mooi. Al zijn het zijn “rehearsels.” Ik vind het mooi zijn stem te horen, al zijn het mislukte opnames. Ik ben dus fan van hem, en sinds youtube kan ik over zijn gehele repetoire beschikken. Mevrouw Mack vindt het allemaal wat minder, maar als ik de strijk doe, dan zet ik ook zijn muziek aan.

Op mijn laptop klinkt het allemaal wat blikkerig, maar mij maakt dat weinig uit. Mevrouw Mack mag het dan niks vinden, maar niks en blikkerig is nog altijd erger dan niks met een fatsoenlijk geluid. Dus bood zij haar Spotify aan, en mocht ik kiezen. Maar kiezen is niet te doen, dus ik klikte een album aan. Today Tomorrow and Forever. Elvis heeft zoveel op de plaat gezet dat er nog steeds nieuwe dingen te ontdekken vallen voor me. Long legged girl with the short dress on kwam voorbij. Dat was het nummer waar ik me als kind mee moest verdedigen tegen mijn vriendjes die meer van Kiss hielden. Want dat begon met een elektrische gitaar. Mijn zwager -ook Elvisfan- bleek er in zijn jeugd precies dezelfde tactiek op na te houden.

Toen volgde “I beg of you” en ik hoorde weer zijn klasse. Waar je soms wel eens aan begint te twijfelen sinds op social media elke amateurmuzikant zijn mening kan ventileren. Charlie Watts, drummer van the Stones werd ooit verkozen tot de op 11 na beste drummer ter wereld, en iedereen die ooit drumstokken gehanteerd heeft kwam vertellen dat hij er niks van kon, want hij kon maar één maat spelen. Ik heb daar geen last van, want ik wist niet dat er meer dan één maat was. Ik vind het gewoon knap als iemand maat weet te houden. Nou, zo gaat het met Elvis vaak ook. De man kon geen instrument bespelen, hij kon geen nummers schrijven is de vaak gegeven makkelijke kritiek. Dus huurde hij daar anderen voor in en klonk hij meestal beter dan degenen die dat wel konden.

Straaljager

Op de 8e januari sta ik bij twee dingen een klein momentje stil. Een daarvan is de geboortedag van Elvis Presley. Elvis Aron Presley, zoals op zijn geboortedocument, of Aaron zoals op zijn graf vermeld staat. Waarom dat is, is wat duister maar het schijnt dat zijn vader bij de geboorte niet de goede spelling heeft doorgegeven. Anderen denken dat het te maken heeft met zijn in scène gezette dood, omdat hij het lot niet durfde te tarten en daarom een kleine spellingsfout maakte.

Dat Elvis dood is nemen we aan omdat het op het nieuws geweest is in 1977. Maar het is natuurlijk niet waar. Daarvoor zweette het wassen beeld dat in zijn kist lag teveel. Bovendien was het lijk in topvorm, terwijl Elvis er niet best aan toe was in augustus 1977. Nou ja, het overweldigende bewijs is natuurlijk op mijn blog geleverd, waar ik de telefonische conversaties die ik met hem had, versloeg.

We zijn nu eenmaal afhankelijk van wat er op het nieuws geweest is om ons eigen beeld te vormen. Maar er klopt gewoon geen bal van. Zo zou Paul McCartney nog gewoon leven terwijl die juist omgekomen is bij een auto ongeluk in 1966. Het is allemaal wat verwarrend. Wie er precies achter de complottheorieën zit, is mij onduidelijk. Paul McCartney nog levend, pfff, ik heb nog nooit zoiets achterlijks gehoord.

Toen ik vandaag een rondje door de weilanden liep vloog er een straaljager laag over mij. Hij vloog zo laag dat ik dacht dat de piloot mij zou kunnen zien, ware het niet dat hij niet door de onderkant heen kon kijken. Ik vond het apart want ik zie eigenlijk nooit laagvliegende straaljagers meer. Ik bepaalde zijn richting en stelde vast dat hij richting Dedemsvaart vloog. En ik dacht na over hoe lang nadat ik hem zag, hij daar zou aankomen. Op 8 januari denk ik ook altijd even aan het sneeuwkind en haar overleden vurige zoontje. Door Elvis getriggered weliswaar, maar ik denk aan hen.

Calling Elvis

Een tijd geleden stopte ik met mijn logjes over Elvis die stiekem verder leefde op Hawai. Schoonzoon Michael kwam langs, soms Marilyn, en verder wist alleen Obama ervan. Maar nu is het toch wel mooi dat er een reclame met een soortgelijk idee is gemaakt. Goed, bij mij was het Hawai, hier is het een klein onbewoond eilandje. Maar ook Marilyn woont er. Ik vind het briljant gedaan, vooral als Elvis zich achter de boom probeert te verbergen. Ik zou waarschijnlijk een goede reclamespot bedenker zijn. Zeker als ik er de hele dag voor kreeg en er ook nog eens voor betaald kreeg. Maar ja, ik zie er niet uit als een reclame bedenker. Maar ik ben het echt wel hoor.

De Amerikanen konden er weer eens niet om lachen. We moesten rekening houden met de gevoelens van overleden familieleden, volgens hen. En wat kun je ook anders verwachten van een bedrijf dat bier met fruitsmaak verkocht, zeiden ze. Over dat bier met fruitsmaak hebben ze wel een puntje trouwens. Dat is ook niet te zuipen. Maar goed. Het mag algemeen bekend zijn dat Elvis niet dronk of rookte. Een uitermate gezonde levenstijl hield hij er op na. Maar dat kan ook niet anders, je wordt geen 79 als je alleen maar ongezond leeft.