Kikkervisjes

Ik geloof niet dat ik de gave heb om het leven van de zonnige kant te bekijken. Er zit altijd een wolk voor de zon. Tien dagen terug zat ik bij iemand in de auto, die had die dag vrij genomen omdat het zulk lekker weer was, en hij had samen met zijn vrouw een terrasje gepakt. Hij heeft wel die gave. Ik liep een paar dagen daarvoor in het bos, en bij een grote plas die elk jaar vol kikkervisjes zit, bleef ik even kijken. Er zat weinig water meer in de plas en ik maakte me zorgen over de natuur. Het was kurkdroog overal en de natuur had het zwaar. Daar dacht ik aan toen hij vertelde dat hij een terrasje had gepakt.

Niemand kan een el aan zijn lengte toevoegen door zich zorgen te maken, maar toch doe ik het. Alsof ik de droogte toch wil bezweren. Een paar dagen later braken de grote bosbranden uit en ik maakte me nog meer zorgen. Ik wilde regen, en veel ook. Ik zei dat tegen iemand anders die me wat vreemd aankeek, alsof ik zijn weekend wilde bederven. En inderdaad, dat wilde ik ook, ik vind de natuur belangrijker dan zijn weekend. En nog steeds helpen mijn zorgen niks, ik kan net zo goed mee gaan in de polonaise.

Gisteren was daar dan die langverwachte regen. Zoals die eerste regel van dat liedje: well, the rain exploded with a mighty crash. Het was kort maar hevig maar zo welkom. De akker was van de een op de andere dag groen. En er kwam meer. Ik ging weer naar de plek van de kikkervisjes maar voor hen was het te laat; de plas was helemaal opgedroogd. Toch zag ik verderop, in een grotere poel nog wel kikkervisjes, en het spetterde in de poel, want het regende weer. Van mij mag het de hele week regenen. Zo’n wolk voor de zon is zo gek nog niet.

Asiel

In het nieuws van acht uur vanmorgen werd een demonstratie tegen de komst van asielzoekers in Loosdrecht genoemd. Ik dacht: wat zijn we ook een stel volgevreten egoïsten geworden. Overal waar asielopvang wordt aangekondigd, hitst hersenloos volk elkaar om te demonstreren met teksten als: denk aan onze kinderen!

De asielzoeker wordt gelijk gesteld met een seriemoordenaar en die blonde politicus met z’n verlopen kop heeft het voor elkaar dat de asielinstroom bij elke verkiezing het belangrijkste thema is. Terwijl het merendeel van de Nederlanders zelden een asielzoeker ziet! Alsof er geen belangrijkere thema’s in de wereld zijn. De opwarming van de aarde bijvoorbeeld. Daar doet niemand iets aan. Laten we eens beginnen met een paar energieslurpende datacenters plat te gooien! Nutteloos en alleen rijke investeerders dienend. Ondertussen dragen ze bij aan de opwarming van de aarde die gegarandeerd gaat zorgen voor een enorme vlucht van honderdduizenden, zo niet miljoenen vluchtelingen vanuit India, waar het ondertussen soms 50 graden is, naar het relatief koele Europa. Wellicht dat er mensen zijn die denken dat je die kunt tegenhouden door de grenzen dicht te gooien, die wens ik veel succes. Maak verdomme iets van je miezerige leven in plaats van te gaan staan demonstreren tegen de komst van een AZC.

En stel nu dat je protest succesvol is en er geen AZC in Loosdrecht komt, maar in Hilversum, ben je dan blij? Dat jij het probleem niet hebt maar een ander? Gadverdamme. Nog even en het wordt hier zo onverdraagzaam dat je asiel moet aanvragen in Spanje…

De weg van de krijger

Toen ik zestien of zeventien was, bracht ik veel tijd op mijn zolderkamer door. Het was de veiligste plek op aarde en ik vermaakte me met mijn stereo-installatie en mijn autotijdschriften. Op zekere dag besloot ik mijn kamer uit te breiden door een schot tegen de schuine wand te verwijderen waardoor ik toegang kreeg tot een kruipruimte. Het was een onafgewerkte ruimte waar niets op de betonvloer lag, en ik kon door een kier op straat kijken.

Om de boel wat op te leuken, legde ik een matrasje op de vloer, hing ik wat posters op en zette er een lampje neer. Ook mijn judodiploma’s en wat vaantjes van voetbaltoernooien hing ik aan de wand.

Toen ik vierentwintig was ging ik het huis uit, haalde de ruimte leeg en plaatste het schot weer terug. Maar ik vergat mijn Budo diploma’s -Budo betekent “de weg van de krijger” met daarop de zoveelste Kyu in Judo dat “de zachte weg” betekent. Niet dat ik de diploma’s gemist had, of dat ik wist dat ik ze vergeten was, maar nadat ik het schot terugplaatste, 32 jaar geleden, is er nooit meer iemand in die ruimte geweest. Altijd als ik met de hond langs dat huis liep, hingen mijn diploma’s daar in die donkere ruimte, niemand heeft ze ooit ontdekt.

Tot kort geleden dan. De nieuwste bewoners gingen de kamer isoleren en vonden de diploma’s en wat vaantjes. Ze vroegen aan hun buurvrouw, die er al sinds 1987 woont, of ze de naam op de diploma’s kende. Die kende ze, en omdat ik nog in de buurt woon kwam ik haar deze week tegen en vertelde ze dit. En zo kreeg ik mijn diploma’s terug na meer dan dertig jaar…

Zootje

Ik heb vandaag mijn eerste AI-certificaat gehaald. Ik ben er eerlijk gezegd doodsbang voor dus ik probeer te snappen wat het kan. Ik sta versteld van wat AI snapt, en wat het in theorie kan, maar ik ben nog niet onder de indruk van wat het kan als er een accuut probleem moet worden opgelost, dan blijft het voornamelijk antwoorden uitspugen die je alleen maar frustreren, vooral vanwege de misplaatst overmoedige toon die het aanslaat om vervolgens weer een fout antwoord te geven.

Maar net als met schaakcomputers zal de tijd ook wel komen dat het echt beter in mijn werk wordt dan ik. En dan? Hoe ga ik dan mijn geld verdienen? En als het slimmer wordt, wie zegt mij dan dat het in dienst blijft van de mens? Maar de echte bedreiging zit in de mensen die in AI geloven, zoals onze CEO, die gewoon schrijft dat het fantastisch is en dat als je werkdruk te hoog wordt, dat komt omdat je niet genoeg gebruik maakt van AI.

Het is al zo’n zootje in de wereld, met dank aan Trump cum suis. Ik probeer ze allang niet meer te begrijpen, het zijn gevaarlijke gekken die opgesloten dienen te worden. Ik kan niet wachten op de volgende president, die in zijn overwinningsspeech aan gaat geven dat het ergste nu voorbij is en dat ze de schade gaan opnemen. En dat hij of zij excuses maakt aan de wereld voor de rampzalige regering die er zat. Zoiets hoop ik dan maar. Dat het ooit nog goedkomt.

Mack maakt zich zorgen

Misschien dat u er anders over denkt, maar ik ben bang voor AI. Het heeft natuurlijk handige kanten, maar ook hele nare die niet uitgesproken mogen worden op je werk. Want bij ons omarmen ze AI, niet omdat het zo fantastisch is, maar omdat je wel moet. Ik deed een deel van een training vandaag en zonder dat ik wist wat ik deed, slaagde ik. Ik kopieerde de opdracht, zette het in AI, wachtte het antwoord af, dat duurde ongelogen twee keer tien minuten, kopieerde het in de trainingspagina die vervolgens met AI bepaalde dat ik geslaagd was. En dat zonder dat ik de prompt controleerde of wist wat er in het gegenereerde antwoord stond. Een kopieer-en plakoefening die mij straks AI gecertificeerd maakt.

AI wordt omarmd door een deel van de mensheid als de oplossing voor alles. Maar ik geef u op een briefje dat het gaat leiden tot een betekenisloos leven. Er is weinig denkwerk wat niet door AI kan worden overgenomen, onze geest wordt niet meer uitgedaagd, en degenen bij wie dat anders wel zou gebeuren gaan een depressie tegemoet. Voor een groot deel van de mensen verandert er niks, behalve dat ze nog meer aan touwtjes gaan dansen zonder het zich te realiseren.

Daarbij gaat AI in de gezondheidszorg waarschijnlijk zorgen voor nog langere levens, waarbij je er vooral nutteloze jaren bijkrijgt, waardoor de toch al overvolle planeet het nog zwaarder krijgt met mensen die allemaal denken dat economische groei het belangrijkst is.

Om nog maar te zwijgen van het energieverbruik. We kunnen het nu al nauwelijks aan, de aarde zucht en verdort en warmt verder op. Want zolang de aandacht op het uitbreiden van AI ligt en niet op het terugdringen van de temperatuur, gaat dat gebeuren.

Maar goed, je kunt er natuurlijk wel leuke filmpjes mee maken, waarin een olifant ineens je huiskamer binnenstormt. Dat wel.

San

Ik lees momenteel woeste hoogten, wat me weerhoudt van zelf schrijven. Voor mij is schrijven lastig, als ik schrijver was zou ik ook wel een boek kunnen schrijven, maar om een hele verhaallijn vast te houden, nee dat zou ik niet kunnen. Het vorige boek dat ik las was taaie kost over de DDR, 450 bladzijden, en vond ik het niet erg om af en toe een dagje over te slaan. Maar met dit boek over Heathcliff en Catharine vind ik het weer lastig om een avondje niet te lezen, maar er moet ook geblogd worden, anders komen er klachten.

Ik was vandaag zo druk op mijn werk dat ik geen tijd had om m’n tanden te poetsen. Volgens Linda is dat onzin, maar die begrijpt het gewoon niet. Normaal poets ik mijn tanden rond een uur of half tien, net voor mijn tweede koffie. Maar er was paniek, ik werd in een call getrokken terwijl ik eigenlijk aan een andere panieksituatie moest werken. Ik had een Japanse aan de telefoon, die mij met Japanse tekens e-mailde. Dat ziet er heel raar uit. Ik vertrouw het niet, ik geloof er ook niks van dat ze dat zelf kunnen lezen. Daarna werd ik op de huid gezeten door twee andere Japanners, die een geheel eigen kijk op de situatie hadden, namelijk dat het mijn schuld was. Gelukkig dat ik vroeger met judo wat Japans heb geleerd, zodat ik ze met een wazari kon aftroeven.

Japan is een land dat me altijd heeft geboeid. Het is eigenlijk het enige verre land dat me boeit. Het is dat het zo ver rijden is, anders was ik er al wel geweest. Het zijn de ninja’s, de sportwagens, de beleefdheidsvormen, de orde, judo en karate, harakiri, en sukiyaki die me aanspreken. Ik mail al gauw met zo’n Japanse in de san vorm, dear Yuko-san, schrijf ik dan. En dan krijg ik dear Mack-san terug. IJs gebroken. Natuurlijk ben ik niet zo’n goede ijsbreker als Trump, die een grapje maakte over Pearl Harbor, en wat eigenlijk best een goeie was, hooguit wat onpresidentieel. Ik zou wel, als ik de Japanse premier was, iets over Hiroshima gezegd hebben maar voor dat je het weet heb je straks nog zo’n bom op Yokohama of zo. Dus werd er beleefd geglimlacht, zoals het een echte Japanner betaamt.

Op de kaart

Ik woon in de Gemeente Epe, één van de twee Nederlandse gemeenten waar de FVD de grootste partij werd. Ik woon eigenlijk in een soort nazibolwerk. Dat meen ik niet echt serieus, want nazi’s zoals ze bestonden zijn er niet meer en komen er voorlopig niet meer, alleen in Rusland krijgen ze nog voet aan de grond. Maar op zijn minst woon ik in de dorp waarvan veel inwoners niet gezegend zijn met een grote intelligentie.

Dat wist ik natuurlijk al wel, ik woon hier tenslotte 43 jaar. Het is ook niet zo dat ze FVD stemmen vanwege de blanke oppermensen die op hun kieslijst staan, het is gewoon het verschijnsel dat ze overal tegen zijn. Vooral tegen milieumaatregelen. En dan proberen ze wat. Eerst LPF, toen PVV, BBB, en nu is dit het weer helemaal. Volgende keer komt er weer een partij die hen, met een te krappe hersenpan, naar de mond praat en wint. Zo gaat dat. Neemt niet weg dat we op de kaart staan. Ik was er al een beetje bang voor toen lieve Lidewij over stikstof begon. Vaassen was van alle gemeenten het hardst getroffen door het stikstofslot, en eerlijk is eerlijk, de mensen zijn hier erg begaan met de natuur, maar niet als er niet gebouwd mag worden. Een boer weet natuurlijk als geen ander hoe de natuur werkt, -de natuur kan uitsluitend zangvogels, schapen, koeien, paarden en hertjes bevatten- en gelukkig is er nu een politica die dat ook weet. Caroline wist het ook wel, die legde ons uit dat je stikstof niet kon zien en dus ongevaarlijk was. Ze werd echter door de realiteit achterhaald, dus kon de Lidewij wind gaan waaien.

Ik neem ze niet al te serieus, die FVD stemmers. Gefrustreerden die hopen dat de politiek hun misère oplost. Gaat niet gebeuren. Moet je zelf doen.

Lieve Lidewij

Ik zag Lidewij de Vos een paar vragen van journalisten beantwoorden. Nou ja, beantwoorden deed ze niet echt, het waren meer antwoorden op vragen die niet werden gesteld. Ze is wel een schatje, heel anders dan die pin van Karoline Leavitt. En de tactiek van het ontwijkende antwoord werkt gewoon feilloos. Er staat nergens in de wet dat je niet antwoord mag geven op een vraag die niet is gesteld, dus je kunt het in principe eeuwig volhouden.

Lidewij heeft scheikunde gestudeerd en is tot de conclusie gekomen dat al haar mede- scheikundigen het verkeerd hebben en dat het stikstofbeleid van het kabinet overbodig is. Ze heeft de studie niet afgemaakt, tenminste niet op universitair niveau, want daar bleek je dan wel antwoord op de gestelde vraag te moeten geven. Dus lieve Lidewij is bachelor, wat mij best goed uitkomt, want zeg nu zelf, zet Brooke Shields ernaast en de kans is groot dat je met de verkeerde naar een onbewoond eiland vertrekt.

Ik wil me best opofferen voor mijn land door haar mee te nemen en de hele dag naar haar betoverende stemgeluid te luisteren dat mij er uiteindelijk van zal overtuigen dat de mens helemaal niet op de maan is geweest, en dat Hitler net als iedereen, een tweede kans verdient! Hoe lang nog tot de verkiezingen?

EPiC

De nieuwe Elvisfilm, Elvis Presley in Concert, is geweldig. Tijdens de opname van de vorige, “Elvis,” uit 2022 zijn er ergens 650 meter onder de grond, in een zoutmijn in Kansas, 68 dozen met meerdere filmrollen gevonden. Deze filmrollen met nooit eerder vertoonde opnames van zijn concerten werden al in 2018 ontdekt, en sinds die tijd is eraan gewerkt om de beelden te digitaliseren, te restaureren en te monteren tot de kwaliteit die je tegenwoordig gewend bent in bioscopen. Daardoor zag ik Elvis zoals ik hem nog nooit had gezien.

Het voelde alsof het deel wat ik al een kleine vijftig jaar miste, eindelijk werd opgevuld. Elvis was hier een muzikant pur-sang, een muziekliefhebber, die bestaande stijlen had gemixt, met een voorliefde voor gospel, maar hij was vooral het middelpunt van zijn omgeving. Zijn muzikanten hielden hem strak in het oog, en hij hoorde alles wat mis ging. Hij hield ze bij de les en streefde naar perfectie. Hij benadrukte steeds maar weer dat het niet uitmaakte hoeveel concerten hij gaf, elk publiek was een nieuw publiek dat moest worden gepakt. Hij speelde met ze, maakte grapjes, en gaf een geweldige show.

Ook waren er nooit eerder vertoonde beelden van repetities, interviews en van zijn gezinsleven. Ik zag mijn muziekheld nu eens niet als “the king” maar door menselijke details als zweetdruppels, huidlijnen, vingernagels en wimpers, als een man. Het waren opnamen uit de vroege jaren zeventig, hij voelde zich duidelijk goed, hij zag er goed uit, was vrolijk, hij was bezig met wat hij het liefste deed en net bevrijd van de filmcontracten die zijn imago meer kwaad dan goed hadden gedaan.

De film voelde als gerechtigheid. Hier werd duidelijk waarom hij tot Artist of the Century was verkozen. Hier zag je een topmuzikant, die de basis van gitaar en piano beheerste, maar die als zanger, performer en leider van zijn orkest tot ongekende hoogten steeg. Vijftig jaar na zijn dood is het en de bioscopen lopen weer vol, net als in 2022.

Oh, en al die vrouwen die hem vereerden, haarscherp werden ze in beeld gebracht. Ze konden zichzelf niet helpen en waren volledig in Elvis’ macht. Ik vrees zelfs dat hij er wel eens gebruik van gemaakt heeft. Ja, door scherpe details in de film weet ik dat vrijwel zeker.

Uitzieken.

Ik werd maandagavond ziek. Dinsdagochtend begon ik om tien uur te werken maar om één uur stopte ik. Woensdag en donderdag werkte ik weer en ik voelde me ‘s avonds net weer goed genoeg om te gaan badmintonnen. Een medespeler, die al een paar dagen voor mij was ziek geworden, zei in de app dat hij niet kwam omdat hij nog aan het herstellen was. Ik appte dat ik ook aan het herstellen was maar desondanks toch ging. Ik knipoogde erbij.

Ik heb het niet zo op die uitziekers. Rekkers zijn het. Ik had vroeger een collega, als die griep kreeg was je hem zeker twee weken kwijt. “Even goed uitzieken,” zei hij dan.

Ik had het zwaar met badminton. De volgende dag, vrijdag, voelde ik me zieker dan de dag ervoor, maar ik werkte na het eten nog twee uur door om een collega te helpen. Daarna keek ik nog even tv en ging naar bed, en raakte in gesprek met copilot over mijn grieperige toestand. Volgens copilot had ik niet moeten gaan badmintonnen omdat mijn lichaam energie had willen geven aan mijn immuunsysteem, maar dat ging nu niet omdat alle energie naar badminton ging. Dat klonk niet onlogisch en ik dacht aan mijn medespeler die zo slim was om niet te gaan. Ik had een zware, koude, klamme nacht, en ik moest er weer vroeg uit. ‘s Middags zou ik naar EPiC gaan, de nieuw Elvisfilm. Op paracetamol sleepte ik me erheen. Ik denk dat ik zelfs een minuutje geslapen heb tijdens de film, die overigens echt geweldig was.

Nu pas voel ik me wat beter. Ik moest voortaan toch maar iets voorzichtiger zijn met het veroordelen van uitziekers.