Penitentiaire

Afgelopen zaterdagavond waren we in de gevangenis (slechts op bezoek) voor een open dag. Open moet dan tussen haakjes, want het zat nog steeds zo dicht als Fort Knox. Ontsnappen moet vanuit de luchtplaats, want binnen het gebouw zit elke deur op slot. Vanuit de luchtplaats zul je dan een tunnel moeten graven of met een helikopter opgepikt moeten worden.

En redenen om te ontsnappen zijn er. Er wordt wel eens gekscherend over de Nederlandse gevangenis gedaan, en vergeleken bij die van Egypte is het ook een paradijs, maar toch, ik ben in een aantal cellen geweest maar de vergelijking met een slechte hotelkamer gaat niet op. Waar ik in Amerikaanse films nog wel eens een leuk traliehek zie met een gezellige poster aan de muur, waren het hier houten stapelbedden, een wc zonder bril, en een kooktoestel voor als je het eten niet lekker vindt. Je kunt werken om tv te bekostigen, dan verdien je 1,11 per uur, wat via bonussen (goed gedrag) op kan lopen tot 1,67 per uur. Daarmee kun je dan in een week 22 euro verdienen, en kun je een tv huren en een pakje shag kopen. Als je geluk hebt (de meesten) krijg je van familie nog geld, maar je mag maximaal 100 euro per week te besteden hebben. Je krijgt wel een bestellijst voor je wekelijkse boodschappen, maar als je geen geld hebt krijg je niks. Desondanks hebben ze wel allemaal drugs, waarvan niemand weet hoe ze eraan komen. Het vermoeden is via het personeel.

In de gevangenis heb je ook geen privacy, en slecht gedrag en grote bekken kunnen worden bestraft met een isolatiecel. Dat is een soort vergeetput voor een aantal dagen. Daar heb je niks, alleen een rubber matras en een deken. Geen tijdschrift, geen krant, niks. We kregen nog een demonstratie van een drugshond die drugs moest opsporen, en de hond ging netjes bij de verklede boef zitten ten teken dat dat degene was met drugs. Verzet tegen de isolatiecel heeft weinig zin, want dan ga je gewoon kwaadschiks, en ook daar kregen we een demonstratie van, waarbij een van de bewakers zelfs nog lichtgewond raakte. Maar de boef werd schreeuwend afgevoerd door vier man met schilden en knuppels. Maar ook in de gewone cel kan op elk moment je privacy ontnomen worden als een medewerker zegt dat je iets moet doen.

Het personeel is ook bepaald niet van het type watje. Baarden, tatoeages, spieren en handboeien. En de vrouwen liepen ook niet op hoge hakken. Ze hadden de gevangenen niks verteld over de open dag, maar binnen de kortste keren hadden ze het door en stonden ze te joelen van achter hun ramen. Grappige dingen, maar ook beledigingen die ook wel weer om te lachen waren. We mochten er niet op reageren. Ik had al veel verhalen van Hans gehoord, die het over het algemeen prima kan vinden met de gevangenen -gedetineerden- en ik kreeg de indruk dat het leven daar niet slecht was (sporten, eten, tv, internet en geen verantwoordelijkheid) moest ik er nu toch even niet aan denken om daar te zitten. Ik zou al mijn opgedane kennis over ontsnappingen (Colditz, Alcatraz, Shawshank redemption, The last Castle) aanwenden om eruit te komen.

Rome

Mijn collega woont in Rome, tussen het Vaticaan en het Colosseum. Ze betaalt 2000 euro per maand voor een appartement. Ze heeft ook nog een huis op Sardinië waar ze in de zomer verblijft. Ze liet me met Google maps zien waar ze woonde. Heel indrukwekkend zo’n oude stad van vier miljoen inwoners en al die oude straten en pleinen. Daarna liet ik zien waar ik woonde en ik schaamde me een beetje. De opnames van Google waren in februari of zo gemaakt, dus het zag er mistroostig uit. Sowieso was het vrij kansloos om Vaassen te promoten nadat zij Rome liet zien. “We have a castle, the Cannenburgh!” Zelfs het kasteel, toch Vaassen’s trots, viel compleet in het niet bij alleen al de straat waarin zij woonde. Ik liet haar nog wat plaatjes van de Veluwe zien, en vertelde dat ik daar veel liep met de hond. Ze vond het mooi hoor, tenminste dat zei ze, maar ik voelde me toch wat achterlijk en belachelijk. Vaassen, de parel van de Veluwe (verzin ik zelf) laten zien aan iemand die in Rome woont. Alsof ik mijn Fiat Panda liet zien aan iemand met een BMW 750i.

Leve Trump!

Toen de oorlog was afgelopen haalden Nederlanders hun gram op verraders die met de Duitsers heulden. Nu is het geen oorlog maar het is ook geen vrede. Ik werk voor Amerikanen maar bij dat bedrijf wordt met geen woord over Trump gesproken. Terwijl toen Rusland Oekraïne binnenviel ze niet wisten hoe snel ze hun kantoor in Rusland moesten sluiten. Toen Amerika Iran aanviel hebben ze niet overwogen het hoofdkantoor te sluiten. En nu Trump zijn vrienden verraadt, door met Rusland een deal te sluiten, denk ik dat we dat kantoor in Rusland best weer kunnen openen.

Eigenlijk gaan we ten onder aan het kapitalisme. Je ziet het langzaam gebeuren. Het gaat te lang goed en het kapitalisme woekert als een kwaadaardig gezwel door de wereld. Het wordt hoog tijd dat daar iets aan gebeurt, zou je denken. Maar hoe ik daar ook over nadenk, er is geen oplossing. Wat dat betreft ben ik het volledig eens met Karl Marx. Het kapitalisme is gedoemd om ten onder te gaan. Maar een klassenloze samenleving werkt ook niet, zo hebben we gezien, dus eigenlijk kun je stellen dat de mensheid niet werkt. En gaan we er dus onherroepelijk aan. Dus kunnen we gewoon aanklooien, hoeven we er geen principes meer op na te houden, na ons de zondvloed! Leve Trump!

Gladjakker

Een klant had een nieuw contract en daar stond iets in, laten we zeggen dat ze product A gratis kregen en product B moesten betalen. Echter dat ze product B moesten betalen stond er nogal in verdekte termen in. Maar ik had het gezien en toen ik belde met de klant, die ik goed ken omdat ik daar vroeger werkte, we bespraken het nieuwe contract en mijn vorige baas, die GJ heet, zou het voor mij nog even samenvatten in een e-mail. Dat zou hij dezelfde dag nog doen. Toen die samenvatting niet kwam, appte ik hem om hem te herinneren. Later kwam die samenvatting binnen, in het Engels, en inderdaad stond daar dat product B niet gratis was.

In ons bedrijf had niemand zich dat gerealiseerd, dus de facturen met nulbedragen voor product B gingen eruit. Ik riep: “ho, stop,” en vroeg een hoge pief om even naar die clausule te kijken. Ik had het hele contract met AI doorgenomen en AI had mij verklaard hoe het zat, geheel in overeenstemming met hoe de klant het voor mij had samengevat. De hoge pief kwam een week later met de conclusie dat ik ongelijk had, terwijl ik de hele week de facturering had opgeschort. Mijn manager zei dat Finance nu ook zei dat we product B gratis konden leveren, en ik hield maar vol dat dat niet zo was.

Ik belde de klant, mijn vorige baas, GJ om het te verifiëren. Tot mijn schrik zei hij dat product B gratis geleverd moest worden. Ik sputterde tegen. “Maar je schrijft hier dat dat niet zo is, en in het contract staan toch ook die clausules?” “Ja, dat staat wat vaag in het contract en wat ik jou stuurde was een AI samenvatting van het contract.”

Godver. Sta ik even voor joker! Ik denk de beste troef in handen te hebben doordat ik de klant persoonlijk ken, heeft-ie me gewoon AI meuk gestuurd die niet klopte. En toen ik het met mijn AI doornam was mijn AI het roerend eens met zijn AI. Totdat je AI verbetert, dan ineens verandert het van mening. Wat een waardeloze troep! Dat moet enorm snel verdwijnen. En het schoot me ook ineens weer te binnen waar die letters GJ ook alweer voor stonden.

Onherroepelijk

In Amerika werd een vrouw ter dood veroordeeld maar ze overleefde de executie. Ze werd daarna naar het ziekenhuis gebracht om haar leven te redden, maar inmiddels is ze in kritieke toestand. Daarvoor had ze dertig jaar opgesloten gezeten in afwachting van haar executie.

De doodstraf is inhumaan en past niet bij een westerse beschaving. Toch wordt de roep erom steeds groter, evenredig met het groter wordende aantal halve zolen in Nederland. Inmiddels is 35% voor. De SGP gaat gouden tijden tegemoet. Dat de doodstraf nog in Amerika bestaat is te wijten aan een groep godsdienstwaanzinnigen die niets met Jezus’ leer ophebben. Alleen met wraak en incest.

Mensen worden steeds extremer en intoleranter, ondergetekende incluis. Ik moet wel. Ik word steeds intoleranter naar intolerantie. In principe naar iedereen die het niet met mij eens is. Een prachtige eigenschap voor een dictator. Ik vraag me ook af hoe ik zo gekomen ben. En welke kant het opgaat. Als het in dit tempo doorgaat loop ik straks met een revolver en executeer iedereen die me tegenspreekt. Wat heel tegenstrijdig is voor iemand die tegen de doodstraf is. Daarom moest ik maar op Nova Zembla gaan wonen, daar zijn niet veel mensen, dus kunnen ze je ook niet tegenspreken, en hoef ik ook het standrecht niet toe te passen.

Onvoorwaardelijke liefde.

Gisteren gingen we naar de bioscoop, daar draaide een film met Brad Pitt in de hoofdrol, maar eigenlijk had zijn hond Odin, de hoofdrol. Ik ga verklappen hoe de film afloopt, dus dan weet u dat.

Brad speelt een ex-militair, special forces en zijn Duitse herder Odin is een getrainde hond die meeging in militaire operaties en daarbij schade heeft opgelopen. Zo heeft hij titanium tanden en een kunstpoot. Maar met die attributen functioneert hij uitstekend.

Brad en zijn hond moeten door omstandigheden zien te overleven in de wildernis van Alaska. Het is zomer, anders was de film al veel eerder afgelopen. Vroeger, toen de filmwereld nog wat onschuldiger was, zouden ze dit een avonturenfilm genoemd hebben en de heftigste scenes eruit gelaten hebben. Maar deze film is een liefdesfilm, over de onvoorwaardelijke liefde en opofferingsgezindheid tussen baas en hond, en speelde zoals gezegd in de wildernis van Alaska, dus geen moment was ik verveeld of vermoeid. U ziet het verband vast wel, Brad en Odin, Alaska, Mack en Lori, Veluwe.

Brad redt het uiteindelijk niet, hij komt dichtbij de bewoonde wereld, maar niet dicht genoeg. Hij geeft de hond zijn laatste missie, om de weg te vinden. Brad is stervende en de hond blijft bij hem tot het laatst. Als hij dood is huilt de hond als een wolf. Na een tijdje bij zijn dode baas te zijn gebleven voert hij z’n laatste opdracht uit en overbrugt in no-time die laatste kilometers tot aan de weg. Daar blijft hij wachten. Een jonge vrouw komt aanrijden, stopt en onderzoekt de hond. In het tuig wat hij omheeft zit een brief die Brad heeft geschreven. Dat hij dood is en rust heeft gevonden in de wildernis, dat Odin een zwaar getrainde hond is die af en toe in z’n slaap last heeft van ptss, hoe je daarmee moet omgaan, wat de hond fijn vindt en wat niet, en dat Brad z’n bankpasjes ook in het tuig van de hond heeft gedaan, dat al zijn geld voor de vinder van de hond is maar of diegene alsjeblieft goed voor de hond wil zorgen. De vrouw roept Odin, die springt in haar truck, en kijkt haar met z’n bedroefde ogen aan. Zo eindigt het. Een soort Hachi maar dan Brad Pitt in plaats van Richard Gere.

En vanmiddag liep ik met Lori, bij Vierhouten, we maakten niks mee, zelfs vroeger konden ze daar geen avonturenfilm van maken, maar ik pakte wel even haar kop tussen mijn handen en knuffelde haar. Want de liefde is onvoorwaardelijk. Maar als ik er morgen niet meer ben is ze me snel vergeten.

BMW

De BMW is verkocht en niet aan mij. Die financiering was dus toch rond gekomen. En ik maar elke dag op mijn app kijken, hopend op goed nieuws. Gisteren appte ik de verkoper, maar die had mij dus inmiddels gemaild, wat ik niet had gezien. Hij stuurde doodleuk een foto van de BMW met de nieuwe eigenaresse, alsof ik geen gevoelens heb. (Ik heb haar even onthoofd vanwege de privacy, want privacy gaat tegenwoordig boven onthoofding)

Het is een 335ix uit 2014 met slechts 55.000 km, in het wit, dus die wilde ik graag hebben. Ik heb zelfs in mijn zoekopdracht naar auto’s alle zwarte auto’s uitgesloten. Ik wil geen zwart, niet omdat ik racist ben, ik heb zelf een zwarte auto, maar omdat het een slecht resultaat geeft als ik de auto in de was heb gezet. Je blijft plekjes zien. Wat dat betreft moet je hem gewoon niet wassen, dan is er niks aan de hand.

Ik maakte van de week het grapje dat ik het met mijn psycholoog had besproken, een BMW. Dat was geen grapje, dat was echt. Ik vind het nogal wat, een BMW. Je straalt gelijk uit dat je een proleet bent. Maar volgens haar kon ik daar toch boven staan, en ik hoefde niet gelijk als een proleet te rijden. Ik kon juist het imago van de BMW rijder verbeteren. Dat was dan ook wel weer zo. Ik had me eroverheen gezet, want BMW maakt sinds dat ik me kan herinneren wel begerenswaardige auto’s. Niet allemaal natuurlijk, de meeste zijn wel proletenbakken. Maar voor de liefhebbers hebben ze ook wat. Neem nou deze, met 306 pk, vierwielaandrijving, 6-cylinder, en van 0-100 in 5 komma nog wat.

Vooravond

Morgen word ik 57. Ik schrijf bijna elk jaar een logje aan de vooravond van mijn verjaardag, dus doe ik het nu maar weer.

Ik kan totaal niks verzinnen als ze me vragen of ik nog wensen heb voor mijn verjaardag. Ik heb geen redelijke wensen alleen onredelijke. Een tijdmachine bijvoorbeeld. Dat lijkt me het beste. Gelukkig begon gisterenavond mijn aquarium spontaan te lekken dus ik heb een nieuw aquarium gekregen. Moest hem wel zelf kopen, betalen en inrichten, maar toch! Dat inrichten viel nog niet mee. Voor het eerst maakte ik mee dat er in een zelfbouwpakket twee schroefjes ontbraken die nodig waren voor het in elkaar zetten van het meubel. Dat gaat normaal altijd goed. Ik ging eerst naar twee ijzerwarenzaken die honderdduizend soorten schroeven hebben maar niet deze. Uiteindelijk moest ik terug naar de dierenwinkel waar ze twee schroeven uit het showmodel haalden om mij tevreden te stellen. De hele middag en avond was ik ermee bezig.

Verder zag ik een pracht van een auto tussen mijn favorieten staan en ineens snapte ik dat die het moest worden. Ik mailde de verkoper die terugmailde dat de auto gereserveerd was voor een klant waarvoor ze een financieringsaanvraag hadden lopen, maar mocht dat niet rondkomen zou hij mij berichten. Dus nu hoop ik dat dat niet rond komt. Dat zou pas een mooi verjaardagscadeau zijn. Bovendien heb ik gespaard! Ik verdien deze auto veel meer.

Idioten en zenuwlijders

Als u hier al heel lang leest, dan zou het kunnen dat u de geboorte van mijn kinderen nog heeft meegekregen. De oudste is inmiddels 21 en werkt in een penitentiaire inrichting, ofwel, de gevangenis. Mijn jongste werkt met emg, ofwel ernstig meervoudig gehandicapten. Zelf heeft ze ADHD, ofwel …, nou ja, ik weet de afkorting niet meer.

Mijn oudste heeft dagelijks verhalen over hoe hij met de gedetineerden omgaat, en ik kan niet anders dan toegeven dat hij dat erg goed doet. En dat zeg ik niet omdat ik z’n vader ben, want ik zal het niet nalaten te zeggen dat hij buiten dat een een lapzwans is. De gevangenen variëren van drugsbazen tot moordenaars en van verkrachters tot zedendelinquenten. Of is dat hetzelfde? In elk geval, hij kan er goed mee omgaan en een grote drugsbaas met een levenslange gevangenisstraf noemt hem meneer Hans. Ook omdat hij de Nederlandse taal net iets minder spreekt. Deze man staat bovenaan in de rangorde, en de nummer twee is een zeer gespierde, met nazisymbolen getatoeëerde man, die Hans aan zijn dochter wil koppelen. Hee Hans, hedde gij hem er nog ingehangen van het weekend of wa? Hans kan er allemaal mee omgaan. Heel relaxed.

Maar dan Tambam. Of ik vanavond mee wilde kijken want haar werk was op tv. Zij is 18 en zit nog op school maar ze werkt in het weekend bij een zorginstelling, vroeger geheten “Vereniging tot Christelijke verzorging van idioten en zenuwlijders.” Nu heet het ‘s Heerenloo, wat de lading niet meer dekt. En ook hier hebben wij een excellerend kind afgeleverd. En niet omdat ik haar vader ben, want ik zal het niet nalaten om haar te wijzen op domme opmerkingen, maar ik was onder de indruk van wat ze vertelde. Ze herkende een paar cliënten, zo heten de idioten en zenuwlijders tegenwoordig, en ze herkende collega’s. Ze lieten zien hoe de omgang met de cliënten gaat, van benadering tot fixatie, en van agressie tot het verschonen van een luier. Ook hier was ik onder de indruk. Ik zou dat niet volhouden, net als degene die het programma maakte het niet volhield.

Dus ja, beide kinderen zijn me voorbijgestreefd, nu al. Ze doen beide iets waar ik ongeschikt voor zou zijn. En ik vind dat knap.

Verdere en totale instorting van zelfbeeld.

Ik had vanmiddag vrij genomen om naar mijn droomauto te gaan kijken. Dit was een Alfa Romeo Giulia met vierwielaandrijving en 320 pk. Een plaatje van een auto en weinig kilometers op de teller. Ik maakte een proefrit en ik wist het gewoon niet. Ik moet natuurlijk een flink bedrag bijbetalen voor een auto die veel minder kilometers heeft, meer vermogen heeft en veel mooier is. Maar ik miste een achteruitrijcamera, terwijl ik dacht die gezien te hebben in de optielijst. Achterin kun je amper zitten en een trekhaak zat er ook al niet op. Dat zijn wel allemaal dingen die ik zo weg kan redeneren, maar nu deed ik dat niet. Bovendien hou ik in mijn hoofd rekening met de vakantie. Dat we comfortabel kunnen rijden en veel kunnen meenemen. Ik kwam tot de conclusie dat ik zo’n Alfa was ontgroeid.

Gedeprimeerd reed ik naar huis. Ik legde Linda uit wat er gebeurd was, en dat ik in mijn hoofd rekening hield met haar, maar toen werd ze boos. Want ze had al honderd keer gezegd dat ik moest kopen wat ík mooi vond, en geen rekening met haar moest houden. Maar zo werkt het gewoon niet. Zo’n auto is emotie, en dat wil je delen, en als dat niet kan, dan werkt het niet. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd.