De gouden eeuw

Wat een toestanden nu weer he? Wordt de hele geschiedenis weer herschreven omdat er in de tijd die wij de gouden eeuw noemden ook wat nare dingen zijn gebeurd. We hebben het over oorlogen en slavenhandel. Waar anders dan in Amsterdam moet dit nu weer tot een discussie leiden? Tegenwoordig denken we heel anders dan vroeger. De meeste mensen snappen dat. Niet bij het Amsterdam Museum. Daar denken ze dat je de misstanden van vroeger tegen het moderne licht kunt houden. Dat is een groot misverstand. Een mensenleven was vroeger meer waard dan tegenwoordig. De familie eer moest verdedigd worden, de vaderlandse trots was belangrijk, en er was een duidelijk onderscheid in goed en kwaad. Als je goed was, moest je tegen het kwaad strijden, en kwam er wel eens oorlog. En slavenhandel, tja, zo deed men dat in die tijd. Niet fraai. Net als heksenvervolging en middeleeuwse verhoormethoden.

Gelukkig ontwikkelt de beschaving zich steeds verder en weten we inmiddels dat slavernij verwerpelijk is. En dat als er tegenwoordig oorlog wordt gevoerd door een zogenaamd beschaafd land, dat er dan regels worden nageleefd. Geen burgerdoelen bijvoorbeeld. Nog niet zo heel lang geleden was dit nog een effectief middel om de vijand tot overgave te dwingen.

Ik weet zeker dat over tweehonderd jaar, een onaantrekkelijke vrouw op leeftijd met een bloempotkapsel en een verheven kijk, terugkijkt op deze tijd en concludeert: onmenselijk wat er gebeurde. Hele volksstammen werden gedwongen een baan te zoeken en elke dag naar hun werk te gaan, weg van de dingen die ze leuk vonden. En ze werden daar zo geïndoctrineerd dat ze niet meer nadachten over hun situatie en allerlei vreemde teksten op Linked-in deelden die niemand snapte, maar die de indruk wekten dat ze plezier hadden in wat ze deden. Een soort zingende slaven in de moderne tijd.

Hinderen

Het is net alsof iedereen na het behalen van zijn rijbewijs de geleerde verkeersregels vergeet. Zo leerde ik vroeger dat je, als je inhaalt op de snelweg, wat een bijzondere verrichting is, het overige verkeer voor moet laten gaan en het niet mag hinderen. (2.24 artikel 54, RVV 1990 en ook artikel 5 wegenverkeerswet 1994 het zogenaamde kapstok wijsneus artikel.)

Niemand schijnt zich dit nog te herinneren. De richtingaanwijzer gaat uit (als je geluk hebt) en de auto wordt naar links gestuurd, ongeacht of degene die van achter op de linkerbaan nadert van het gas moet of niet. En nee, het doet daarbij niet ter zake of de naderende bestuurder te hard rijdt. Vooral als er zeshonderd meter verder een vrachtwagen op de rechterbaan rijdt moet het zekere voor het onzekere worden genomen en de linkerbaan vast worden geconfisqueerd. Vrachtwagens kunnen er zelf ook wat van trouwens. Voor hen geldt vaak het recht van de sterkste, en daarvan vermoed ik dat dat recht niet is opgenomen in de wegenverkeerswet.

Zelf maak ik me vaak schuldig aan te hard rijden. Ik vind het eenmaal veel te langzaam gaan, 100 km/u op de A50 met drie rijstroken open. Bovendien, als ik honderd rij, dan stuit ik op een vrachtwagen die 80 rijdt, en moet ik ook terug naar 80 waardoor ik weer niet kan inhalen zonder een ander te hinderen. Ik heb een hekel aan anderen hinderen. Hinderen is eigenlijk lastig vallen. Stalken misschien wel. Daarom sein ik ook niet om iemand die mij zojuist hinderde, niet lastig te vallen. Seinen doe ik dan weer uitsluitend om iemand te wijzen op iets dat hij nog kan veranderen, niet om iemand te wijzen op iets wat hij zojuist gedaan heeft. Voor dat laatste heb ik een repertoire aan scheldwoorden paraat. Die ik uitsluitend bezig met de ramen dicht, ik wil er de ander niet mee lastig vallen.

Wolf gezien

Ik liep te dwalen over de Veluwe, 2 uur, 10 km , 14360 stappen, en ik wist op een gegeven moment niet meer waar ik was. Heb ik de laatste tijd vaker.Het probleem was dat de Formule 1 om drie uur zou beginnen dus ik wilde wel graag op tijd thuis zijn. Ik moest vragen aan mensen waar ik was, en wat ik vermoedde bleek waar, ik was een eind afgedwaald. Vaassen, dat is niet naast de deur zei de man, hier ben je in Wiesel. Hij wees me de richting, en dat was dezelfde richting als ik vermoedde. Ik liep door en soms liep ik hard. Het zou toch zonde zijn om de race te missen. Het duurde dan ook kilometers voor ik echt weer zeker wist dat ik weer op de goede weg zat.

Maar…op een tweehonderd meter afstand zag ik eindelijk de wolf. Ik zag wat bewegen in het bos en het was ver weg. Ze had twee tinten grijs, licht en donker en haar welpen liepen erachter. Toen ze me zag riep ze haar welpen tot de orde en trok verder het bos in. Het was ver weg en ik zag ze maar even, maar ik heb haar nu een keer gezien, ik weet nu waar ze woont. Vanaf volgende week mag je het bos een tijdje niet meer in i.v.m. de bronsttijd dus op de laatste dag van mijn zwerftochten is het gelukt. Het was te ver en te kort om een foto te maken, en om heel eerlijk te zijn weet ik het niet 100% zeker, maar ik zou niet weten wat het anders geweest kon zijn. Aan de kleintjes kon ik heel duidelijk zien dat het geen zwijnen waren omdat ze anders liepen, herten hebben geen drie kleintjes, en alles in mij stond op scherp. Dit moet haar geweest zijn.

Korfbal

Mijn dochter zit op korfbal nadat ze een bijna zekere toekomst als keepster van het Nederlands voetbalelftal aan de wilgen hing. Haar nieuwe team speelde in Arnhem en ik moest rijden. Met korfbal denk ik vanwege het wat suffige imago aan brave kinderen achterin. Nou, vergeet het maar! Alles wat kon bewegen was ook aan het bewegen, alles wat los kon kwam ook los, en er brak een ouderwetse matpartij uit op mijn achterbank. Op de heenweg had ik de situatie nog onder controle, maar op de terugweg niet meer. Ik vervloekte korfbal en het enige wat ik kon doen was zo hard mogelijk terugrijden zodat ik er zo snel mogelijk vanaf was. Maar de hoofdsteun in het midden stond ineens omhoog zodat ik ook geen goed zicht had op de situatie achter mij, dus moest ik toch nog enigszins rustig aan doen, aangezien de politie zo achter je kan zitten met die verrekte snelle sjoemeldiesels van ze tegenwoordig.

Ik moest de kinderen thuisbrengen nadat ik een vorige keer een boos appje had gekregen omdat ik ze bij de korfbalclub had afgezet. Een van de kinderen weigerde te zeggen waar hij woonde. Eerst nergens omdat hij een zwerver was, en toen in een villa met een zwembad en nadat ik mijn schop, bijl en touw uit de kofferbak haalde biechtte hij zijn adres op. Korfbaltuig. Volgens mij zat er op de heenweg nog eentje te proberen om een plastic afdekkapje van de 12-volts-aansluiting te slopen. Bij mijn eigen kinderen deel ik dan onmiddellijk een bats uit, maar met die kickbokskampioenen tegenwoordig overal, ben ik iets voorzichtiger. Ook de ouders die er waren hadden niet gelijk een klik met mij. Of andersom, ik ben gewoon niet meer zo aardig als ik vroeger was. Als ik een type herken of denk te herkennen dat ik niet trek, bewaar ik afstand, hoe ze ook hun best doen mij te overtuigen van het feit dat de wereld al 55 jaar om hen draait.

Het enige wat ik wel mooi vond dat was deze plek in Arnhem Oost, waar het glooit en de straten echt omhoog en omlaag lopen. Kapitale villa’s in de wijk en je waant je echt ergens in het buitenland. Het was een kleine pleister op de wonde.

Contractbreuk

Een paar weken geleden werd een arts vervolgd omdat zij (het was dacht ik een zij) euthanasie gepleegd had op een dement persoon. De betreffende demente wilde helemaal niet dood, maar had bij haar volle verstand eens verklaard dat ze een spuitje wilde, mocht ze ooit dement worden. Het was vast, als velen van haar generatie, een trotse vrouw voor wie het een niet te verdragen gedachte was om onder de mensen te komen terwijl je verstand niet meer goed werkt. Je kunt in de war raken, onzedelijk gedrag vertonen, ongelukkig zijn, en er zijn vast nog meer gedragingen die de waardigheid aantasten.

Waar ze geen rekening mee hield is dat ze dacht dat ze over zichzelf besliste, maar in feite besliste ze over iemand anders. Haar demente ik. En die demente ik denkt er tegen die tijd heel anders over. Die weet niet meer van haar verklaring bij volle verstand. Die kan inmiddels bang zijn voor de dood en wil misschien gewoon blijven leven. Stel nu dat ik vroeger een verklaring getekend had dat ik nu dood wilde, en ik weet het niet meer, en ik ben het er nu niet meer mee eens, dan ben ik toch mooi de klos. Niks mee te maken, Mack, hier staat het, je hebt getekend, hier komen!

Dus ja, je kunt het me allemaal mooi vertellen nu, hoe je je leven in banen wilt leiden, maar het loopt toch anders. En als je dement wordt, nou ja, dan is dat niet leuk, maar dan moet je toch zelf maar voor een zelfrijdende Tesla springen als de diagnose net gesteld is en je bent nog helder. Nou ja, dat schiet ook niet op. Misschien had je het juist wel hartstikke leuk gekregen in het verzorgingshuis. Misschien ga ik wel doen alsof later. De mogelijkheden die ik ineens zie als je ontoerekeningsvatbaar bent…

Ziggo

Soms gaat het door mijn hoofd of ik Ziggo moet nemen om de F1 te kunnen zien. Maar het staat me een beetje tegen. Ten eerste kost dat geld, ten tweede is het de Ajax hoofdsponsor en ten derde kan ik het nog steeds op RTL Duitsland zien. Weliswaar met reclame er tussendoor, maar ik kan het in elk geval zien.

Vandaag keek ik bij mijn zwager die wel Ziggo heeft. Nu erger ik me al een jaar of dertig aan Olaf Mol en z’n praatjes, maar vandaag werd me weer duidelijk waarom ik vooral geen Ziggo heb. Mol en Plooy deden samen een tenenkrommend slecht interview met Max en Sebastian Vettel, waarop Vettel tegen Max zei dat beide heren de grootste clowns uit het Formule 1 circus waren. Max moest dat beamen.

In plaats van te betalen voor Ziggo krijg ik dus voor niks RTL Duitsland en heb ik die ergernis niet. En omdat Max er nogal snel uit lag, gebeurde er in de voorhoede niet zoveel en zat ik zelfs voor de afwisseling te verlangen naar de reclame. De studioclowns maken het er ook al niet beter op, en pas later, als op de andere zender bij de NOS Jan Lammers is aangeschoven om commentaar te geven, kan ik gelukkig constateren dat het ook nog op een normale manier kan.

We gaan eraan! (3)

Ondertussen begin ik hem toch wel te knijpen. We krijgen al bijna de sleutel van het nieuwe huis, maar denk maar niet dat het huidige al verkocht is. Welnee. De dubbele lasten komen er dus aan. De adviseur van de bank deed er nogal luchtig over en zei dat we dat makkelijk een jaar vol konden houden. Hoe die mannen redeneren begrijp ik soms helemaal niet. Denkt hij nu echt dat we 1000 euro per maand + de rest zomaar even dragen?

Vorige week zat ik al te rekenen waar we nog verder konden besparen om het faillissement af te wenden. Nog maar twee keer per dag doortrekken, ventilatoren uit, douchen bij de sportclubs, halve rantsoenen, kinderen in het bos achterlaten, maar nog steeds kwam ik niet aan het benodigde bedrag. Dan moet Linda maar full time gaan werken, zij heeft ons in deze ellende gestort tenslotte. Nou ja, het zal wel loslopen. Vanochtend belde ze me alweer dat er eindelijk weer iemand komt kijken. Alle zeilen bijzetten dit weekend! Alles blinkend schoon, tegels oppoetsen, rode loper uit, tegen elk aannemelijk bod.

Gemiddeld duurt het drie maanden. Wij zijn pas twee maanden onderweg, en er zat vakantie tussen. Komt vast goed.