Tussendoortje

Ik schreef eergisteren een logje, ik wilde het opslaan maar wiste het per ongeluk. Waarschijnlijk wist mijn onderbewuste dat het niet geplaatst moest worden. Er zaten wat complimenten aan mezelf in verwerkt, en daar houdt mijn onbewuste kennelijk niet van. Het waren complimenten die ik die dag kreeg, wel drie, twee van collega’s en één van een escortgirl die ik had laten komen, dus daar moet je ook niet over in detail treden. Nou ja, goed dan, ze vond m’n oprit zo netjes.

Ik zit nu te wachten op de helpdesk, want ik ben voor de tweede keer deze week geblokkeerd op de systemen van mijn werk. Het enige wat nog werkt is mijn telefoon. Een collega heeft een ticket moeten aanmaken want zelfs dat ging niet meer. En het gebeurde beide keren na een verandering van mijn wachtwoord. Dan zullen ze bij IT wel denken dat ik het fout doe, maar dat denken ze daar altijd, zij voelen zich hoog verheven boven de gebruikers. Maar het systeem werkt gewoon niet, het ene password verandert wel, het andere niet en voor je het weet ben je geblokkeerd. En de reset optie werkt ook niet, want je mag je password niet veranderen binnen 48 uur nadat het veranderd is. Dombo’s.

Gisteren haalde ik wederom een AI cursus doordat ik de meerkeuzevragen kon kopiëren, ze in Co-Pilot kon plakken en zo het juiste antwoord kreeg zonder dat ik wist waar het over ging. Na afloop kreeg ik een certificaat dat ik op Linked-in kon plakken. Even overwoog ik het te doen, totdat ik de standaard tekst zag die ze erbij hadden gezet, toen overwoog ik niet meer om het te doen. Dat was mijn bewuste, dat hetzelfde zag als mijn onderbewuste, namelijk dat ik en vooral het bedrijf volgens de tekst fantastisch waren. Daar moet je bij mij niet mee aankomen. Ik heb tien jaar avondschool gedaan, gezwoegd, me dingen ontzegd om uiteindelijk een diploma’s te halen waar je nooit iets mee doet, en dan zou ik zo’n flutcertificaat dat je in drie kwartier haalt, en dat je met AI ook nog kon bewerken, op Linkedin posten? Nee, het is een grote nepwereld aan het worden, ik doe daar zo weinig mogelijk aan mee.

Overigens, ik schrijf dit tussendoortje even snel en ik zie dat er een optie is om de tekst te verbeteren met AI. Dit zijn de suggesties:

AI-assistent

  • Overweeg om de structuur van de post te verbeteren door het gebruik van tussenkopjes, zodat de lezer makkelijker door de tekst kan navigeren.
  • Probeer de zinnen iets korter en duidelijker te maken. Lange zinnen kunnen de lezer verwarren of afleiden.
  • Denk erover om meer context te geven over de complimenten en hoe ze je beïnvloedden; dat kan de emotionele impact van de post versterken.
  • Voeg enkele reflectieve zinnen toe om de boodschap van de frustratie beter over te brengen; dit maakt het persoonlijker en creëert meer verbinding met de lezer.
  • Overweeg om een conclusie of een afsluitende gedachte toe te voegen, zodat de lezer met iets blijft hangen na het lezen.

Waardeloos! Nepwereld!

Erfenis.

Op dinsdagavond ga ik naar mijn moeder. Dat doe ik al jaren en soms is het een opgave. Vroeger bleef ik tot twaalf uur, maar dat werd me te gek. Mijn moeder is niet makkelijk voor zichzelf, ze is eenzaam en somber. Maar meestal, niet altijd, is ze aan het eind van de avond wel weer opgeknapt, zelfs van maagpijn en hoofdpijn. Ze neemt de last van de wereld op haar schouders en grossiert in negativiteit en maakt problemen die er niet zijn. Bijvoorbeeld de erfenis. Als ik ergens niet op zit te wachten is het een erfenis. Maar mijn moeder wil toch wat nalaten, want mijn opa en oma hadden ook al niets nagelaten.

Dat ziet ze echt verkeerd. Mijn opa en oma hebben mij -en alle andere kleinkinderen- ontzettend veel nagelaten. We zagen ze elke twee weken en misschien vaker. Ik heb vaak bij ze gelogeerd en dan kreeg ik een superstrak opgemaakt bed met lakens en dekens. Ik kreeg ontbijt met donkerbruin brood dat mijn opa elke dag bij de bakker haalde. Ik kreeg pindakaas van een ander merk dan wij hadden. Ik speelde monopolie met mijn oma. Ze gingen ‘s zomers bijna vier weken met ons op vakantie naar Zuid Frankrijk. Wij mochten dan om beurten een stuk bij hun in de auto. Ik beklom de Dom met mijn opa en ik ging met ze met de bus naar Hoog-Catharijne. Ze waren altijd blij als we kwamen. Ze hadden een rijtjeshuis met een kachel en een golfplaten overkapping waar je kon zitten als het goot. Hoezo heb ik geen erfenis gehad?

Mr. Marvis

Het was de eerste dag ooit in mijn leven dat ik in korte broek naar mijn werk ging. Niet dat het de heetste dag ooit in mijn carrière was, maar ik had een nieuwe korte broek. En niet dat ik die wilde showen aan de twee collega’s die nog naar kantoor komen, maar er is geen reden om er piekfijn bij te lopen op kantoor. Er komt nooit een klant en bovendien was mijn korte broek netjes, maar minder irritant dan die van Mr. Marvis.

Ja, ik vind ze irritant die Mr. Marvis reclames. Perfect shorts, gemaakt in Portugal of zoiets. Het begint al bij de naam. Mr. Marvis. Die bestaat helemaal niet. Het moest weer zo klinken dat de gemiddelde Nederlandse man alleen al bij de naam een lichte tinteling door zijn genitaliën voelt gaan. En dat hij in het bijzijn van zijn mede-yup die naam kan noemen zodat beiden een lichte tinteling door hun genitaliën voelen gaan en de man zonder Mr. Marvis denkt: ik wil ook zo’n broek!

Een marketingteam dat voor een paar heikneuters een snelle naam moest verzinnen, dat is het. Ik kan er niet tegen, noem je broek gewoon “Den Hartog broeken” als je Den Hartog heet. Maar dat geeft natuurlijk niet die gewenste tinteling. Niemand wil zo’n broek! En dan gaat de reclame verder met “perfecte shorts gemaakt in Portugal.” Goede broeken, daar had ik het bij gelaten. Een totaal overbodige toevoeging, gemaakt in Portugal. De mijne worden gewoon in Bangladesh gemaakt, door kinderhandjes, scheelt een hoop geld. Maar de gemiddelde Nederlandse man hoort: Mr. Marvis, Portugal en nu vullen de zwellichamen zich lichtjes met bloed. Ik weet niet eens waar Portugal ligt! Laat staan of ik weet of ze daar goede korte broeken kunnen maken. Shortugal!

Ik vind het irritant, die zogenaamd slimme marketeers, het zijn volksmenners die de geboren heikneuter, met wie niks mis is, laat geloven dat hij het niveau heikneuter ontstegen is met als gevolg dat het land nu vol zit met heikneuters met een Mr. Marvis broek.

Rijk

De vos die ik vorige week over het hek gooide is weg. Alleen nog sporen van zijn vacht waren zichtbaar, dus de natuur heeft zijn werk gedaan. En ik heb haar een handje geholpen en dat doe ik graag. Ik zit me wel eens af te vragen wat de menselijke soort eigenlijk op aarde doet. Volgens mij zijn wij uitsluitend hier om de natuur waar te nemen. Waren wij er niet, dan kon niemand getuigen van de leeuw, de koning der dieren. Dan zou de leeuw er zinloos zijn. Niet dat dat die leeuw iets uitmaakt trouwens, dat is echt weer zo’n verzonnen menselijk probleem dat er niet is.

Volgens sommigen zijn mensen ook een diersoort, maar nee, dat is onzin. Dieren doen wat dieren doen, of het nu duizend jaar terug was of over duizend jaar, hij gaat z’n gedrag niet veranderen. Wij wel, wij doen echt hele andere dingen dan duizend jaar geleden, en over duizend jaar zijn we, zo schat ik in, terug bij af.

De natuur vecht heel hard terug voor wie het nog niet doorhad. Er woedt momenteel een strijd tussen de natuur die van ons af wil, en de medische wetenschap, die ons probeert te behouden. En voorlopig staan wij voor, getuige het aantal mensen op aarde dat nog nooit zo hoog is geweest. Acht miljard. Elon Musk zou ons allemaal 125 dollar kunnen geven als hij wilde. Maar eigenlijk is hij ons veel meer schuldig, want wat is de schade die deze man aanricht aan de planeet? Als je het mij vraagt is hij helemaal niet rijk, na aftrek van latente schadevergoedingen. Misschien dat het inzicht en het besef nog eens komt.

Ik hoorde laatst dat rijk zijn betekent dat als je meer geld had dan nu, niet zou veranderen wat je nu doet. Ik ben er dus nog niet helemaal. Ik zou een Porsche 944 turbo uit 1988 willen hebben, voor erbij. Een witte met zwart leren interieur. Dan ben ik er.

De langste dag

Het is de langste dag, en op het moment dat ik dit begin te schrijven, 23:16 is het bijna donker, maar nog niet helemaal. In het westen zie ik uit het raam nog de lucht die zich opmaakt voor de nacht. Ik kan uit mijn hoofd niet precies beredeneren waarom het vanaf nu weer eerder donker gaat worden, maar het zal te maken hebben met een bepaalde hoek die de zon ten opzichte van de aarde heeft, en die vanaf nu minder groot zal zijn. In elk geval, de zomer begint, maar de dagen worden minder lang. Dat klinkt tegenstrijdig en dat is het ook, maar dat komt door El Niño. Want zoals de ouderen onder ons nog wel weten, vroeger hield het weer zich ook aan de jaargetijden. Toen begon de lente op 21 maart en had je Pelleboer heel niet nodig om te weten wat voor weer het werd. Heerlijk lenteweer met overdag temperaturen tot zo’n 23 graden en af en toe een fris buitje. Dat duurde dan precies tot 21 juni en dan sloeg de zomer toe.

Je had er maandenlang naar uitgekeken, je rook haringgeur vermengd met zonnebrand en je voer met een vlot op de rivier. Mag natuurlijk allemaal niet meer ivm met de gevaarlijke stroming die er tegenwoordig is. Wederom El niño, want vroeger was die stroming helemaal niet gevaarlijk. Nou ja, dat duurde dan tot mijn verjaardag, en vanaf 22 september begon het te waaien en te stormen, kastanjes en beukennootjes vielen uit de bomen en paddestoelen schoten als paddestoelen uit de grond. En de herfstvakantie viel ook altijd precies in de herfst. En de goede Sint die het weer zo lelijk vond dat we ons afvroegen of hij wel zou komen.

Op 21 december begon het te vriezen. Eerst nog lichtjes, met kerst viel een dik pak sneeuw maar daarna ging het los. Siberische winters bestonden wel, maar we benoemden ze niet omdat wij onze eigen winters hadden. Het IJsselmeer vroor dicht en je kon er met je auto overheen. De Elfstedentocht werd jaarlijks verreden maar was nog niet zo’n volksfeest als nu, nou ja, als dertig jaar terug bedoel ik. Mensen keken wel uit! Veel te koud buiten om te gaan kijken, bovendien moest er gewerkt worden. Zeker in het Noorden. Trouwens, je kon op de schaats naar school, en als je daar aankwam kreeg je twee weken ijsvrij.

Ja, het waren andere tijden. El niño bestond nog niet dus er was regelmaat. Ook in de seizoenen. Nu niet meer, nu zit je in het voorjaar weg te zweten, dat zweet verdampt massaal om zich in de zomer weer over ons uit te storten. Vandaar ook dat we het steeds minder ervaren als een “verfrissend” regenbuitje. Nu verlang je wel eens naar haringgeur vermengd met zonnebrand in plaats van Rexona vermengd met frikandel speciaal.

Inmiddels is het 23:56 en ik rapporteer dat het volledig duister is. Als je maar lang genoeg slap ouwehoert, dan krijg je dat voor elkaar. Zelfs op de langste dag.

Vos

In het bos lag een dode vos. Een hele kleine, hij lag in de modder. De zijde die zichtbaar was, was schoon en er waren geen verwondingen te zien. Hij lag vlak naast het hoge hek dat het groot wild binnen de kroondomeinen moet houden. Vossen kunnen erin en eruit als ze willen. Ik riep de hond die zowat over de vos struikelde maar hem helemaal niet opmerkte.

Iets klopte er niet, hoe was deze vos aan zijn einde gekomen, en waarom lag hij daar op het pad, daar waar mensen komen? Hij had zijn ogen open, eerst dacht ik dat hij nog leefde, maar de eerste vlieg had zich reeds gemeld.

Het zat me niet helemaal lekker, zo’n mooi beest dat daar in de modder lag, te wachten tot hij weggerot is, en ondertussen te worden aangegaapt door wandelaars, fietsers, honden en paarden. Niet echt een ideale rustplaats.

‘s Avonds ging ik terug en besloot hem te helpen. Deze keer zag Lori hem wel, schrok eerst, liet haar bal los en begon het beest te besnuffelen. Ik pakte hem bij zijn staart en gooide het al stijf geworden dier over het hek, tussen de struiken. Nu hoeft hij niet langzaam weg te rotten want de zwijnen zullen het proces versnellen. En zo niet, ligt hij in elk geval niet zo te kijk voor iedereen. Nou ja, behalve hier dan.

Intern gevecht

Ik was bij de praktijkondersteuner voor een jaarlijks onderzoek. Van te voren bloed prikken en urine inleveren. Ik had een maand niet gesport, dus ik zag op de app al mijn waardes omhoog geschoten. Als een raket.

Maar nee. Weliswaar waren de waarden licht gestegen maar ik deed het nog steeds uitstekend. Prostaat, cholesterol, nierfunctie, dat soort vitale waarden. Mijn bloeddruk was uitstekend en toen ze mijn pols voelde merkte ze op dat ik een rustige, krachtige pols had. Vind je het gek met zulke waarden, dacht ik. Als kind had ik altijd een hoge bloeddruk bij de schooldokter, maar dat waren vast zenuwen. Ik had in die tijd steevast om tien uur ‘s ochtends een erectie, en mijn afspraak bij de schooldokter was ook altijd rond die tijd. En om geen gênante situatie te veroorzaken als die je onderzocht, voerde ik een intern gevecht, mein kampf, en dat zal die hoge bloeddruk veroorzaakt hebben.

Ondanks mijn prima bloedwaarden, wordt er niet op testosteron getest. Dat is namelijk enorm afgenomen en dat vermoed ik omdat ik om tien uur ‘s ochtends gewoon aan het werk ben, zonder enig spoor van opwinding. En bij de phe had ik er ook geen last van, bovendien mocht mijn broek aanblijven. Anders had ze ook nog mijn superkniereflex kunnen testen met een hamertje. Dat is er ook een om over op te scheppen. Maar dat pochen hoeft niet zonodig meer, met mijn oestrogeengehalte.

Hamelen, deel 3

Voor de derde keer was ik een weekend in Hamelen, de rattenvangersstad. Maar wat in Hamelen gebeurt, blijft in Hamelen. Het is een mooi stadje hoor, met veel nagelstudio’s en siliconenklinieken. Dat kun je zien aan de jonge vrouwen die bijna allemaal met van die veel te grote steekwapens rondlopen. Sommigen hebben ook opgespoten lippen waardoor ze op Katrien Duck lijken, hoewel Katrien niet zo’n lelijk eendje was.

Mijn gezelschap van hoogontwikkelde mannen van middelbare leeftijd waarmee ik ‘s avonds op een terras zat had ontdekt dat er binnen allemaal meiden stonden te dansen. Binnen de kortste keren zat ik alleen aan het tafeltje met mijn cola. Niet dat ik niet mee mocht, maar ik heb dat opgegeven. Ik was al nooit een John Travolta en dat is er in de loop der jaren niet beter op geworden. Maar na een half uurtje werd het toch wel eenzaam dus ging ik binnen even een kijkje nemen. Het was nog sneuer dan ik vermoedde. De hoogontwikkelde mannen in de fase tussen jongvolwassenenheid en ouderdom stonden op de dansvloer tussen de jonge meiden alsof er opnames voor the hangover gemaakt werden. Het zag er niet uit! Na wat korte opnames met mijn telefoon toog ik weer naar het terras wat meer mijn domein was.

Na afloop en in het holst van de nacht liep een jonge vrouw met een kort rokje en laarzen in haar eentje voor ons uit. Die vroeg er gewoon om om met rust gelaten te worden, wat wij dan ook deden. Bovendien leek ze helemaal niet bang wat ik best vreemd vond in een dergelijke situatie. Het irriteerde me ook een beetje, want mijn gezelschap was best luidruchtig, dus waarom zou je als uitdagend geklede jonge vrouw niet bang zijn voor een groep licht bedwelmde sneue mannen van zekere leeftijd? Nou ja, hoe dan ook, zij rechtdoor en wij linksaf en weer een hoop woorden gebruikt die niet per se een interessant verhaal opleveren.

Anders is dat voor de geschiedenis van de stad zelf. Achthonderd jaar geleden verdwenen daar 130 kinderen richting een nabijgelegen berg, en niemand heeft ze ooit teruggezien. Later heeft men daar het rattenvangersverhaal bij verzonnen. Dat de rattenvanger niet betaald kreeg voor het verwijderen van ratten uit de stad en toen uit wraak met zijn fluit kinderen heeft weggelokt uit de stad. Nederlandse kinderlokkers deden dat met snoep, maar die lokken er hooguit één tegelijk. Zo’n fluit is stukken effectiever.

Ik ben ook niet zo’n fan van dit sprookje. Er gebeuren namelijk dingen die vrij onwaarschijnlijk zijn, en dat vind ik ondoordacht van de gebroeders Grimm. De rattenvanger lokte de ratten allemaal de rivier de Weser in, waar ze verdronken. Ik zeg niet dat een rat niet kan verdrinken, maar ga nou gauw zeg! 130 uitstekende zwemmers die allemaal verdrinken, hoogst onwaarschijnlijk dat dit sprookje waar is.

Zinloos

Omdat dochterlief zo nodig een nieuw bed moest, en het niet paste waar haar vorige bed stond, moest alles anders komen te staan. Dat was in de jaren tachtig prima, want ik veranderde mijn kamer best vaak. Maar in deze tijd is het shit want er moeten driehonderdduizend snoeren verlegd worden. Het meest maakte ik me zorgen over de utp kabel, die op haar zolderkamer binnenkomt, daar waar de tv en Playstation staan.

Maar even AI raadplegen leerde me dat er simpele verloopstukken bestaan, waardoor ik de kabel eenvoudig kon verlengen naar de andere kant van de kamer. Een groot probleem al getackeld. Het volgende was haar tv ophangen aan een drager die ik aan de muur moest bevestigen. Voordat ik snapte hoe die drager in elkaar gezet moest worden was ik een uur verder. Daarna bleek dat van de bijgeleverde bouten en schroeven het meerendeel optioneel was. Die heb ik dus niet gebruikt, en voordat ik geloofde dat die bouten en schroeven niet gebruikt hoefden te worden was ik weer een uur verder. Het volgende uur besteedde ik door naar de bouwmarkt te scheuren omdat de bijgeleverde pluggen niet pasten in de gaten die ik geboord had. Een grotere boor deed de truuk en toen hing de tv.

Ik sloot de dvs1200 via het stopcontact aan en maakte contact met die op de eerste verdieping staan. Daarna sloot ik de experiabox aan en volgens mijn berekening zou de tv het nog niet doen, ik had de nieuwe verlengde kabel nog niet aangesloten namelijk en ik had nog een switch over. Maar de tv deed het na een paar minuten opstarten gewoon wel, dus ik was positief verrast over mijn genitaliën. Hè, spellingscorrectie!

Maar toch zat me het niet lekker, want iets snapte ik niet, dus ik vroeg AI het me uit te leggen. Het gebruikelijke geneuzel, AI gaf aan zus en zo, maar ik zei dat dat niet kon, AI kwam nu met een alternatief antwoord dat 100% zeker was, totdat ik zei dat het niet klopte, blablablabla. Ik ging dus zelf op onderzoek uit en ik verwijderde de experiabox. Geen verschil, de tv bleef het doen. AI begreep nu gelijk wat er aan de hand was, en legde me uit waarom hij het eerder fout had en dat het nu 100% duidelijk was. Totdat ik zei dat er iets niet klopte en ik haalde de dvs box eraf, en de tv bleef werken. Ik haalde de dvs op de eerste verdieping eraf en ook daar bleef de tv werken,

Goed, een lang verhaal kort, ik heb hier jaren allerlei apparatuur nutteloos aangesloten gehad want de tv werkt via wifi. Ik heb dat verloopstuk en de extra kabel voor Jan Snot en Piet Lul gekocht, want helemaal niet nodig. Zelfs de experiabox beneden, toch vaak een doorn in mijn oog geweest als hij weer herstart moest worden, bleek nutteloos aan te staan met al z’n zogenaamde lampjes. Stekker eruit getrokken en geen enkel verschil!

Morgen ga ik nog meer stekkers eruit trekken. Grote kans dat de stofzuiger en de koelkast het ook gewoon blijven doen via wifi. Of het licht van mijn aquarium, vast ook wifi gestuurd en zit ik al jaren apparaten aan de praat te houden die nergens voor dienen. Straks gaan ze me nog vertellen dat de seinpalen die ik in mijn voortuin onderhoud, ook door niemand meer gezien worden.

Groep

Groepen functioneren niet goed als ze zich bij mij aansluiten. Ze kunnen niet goed met regels of gedeelde ervaringen omgaan. Altijd zoeken ze ruzie of komen ze met argumenten die niet weerleggen wat er zojuist gesteld werd. Ik word dan ook gedwongen zo’n groep te verbannen.

Als je je in deze wereld wilt handhaven dan is het wel handig als je met mij kunt omgaan. Het bedrijfsleven zit ook niet te wachten op groepen die zich niet aan mij kunnen aanpassen. Gelukkig bied ik ook cursussen aan aan groepen die hun individuele vaardigheden willen verbeteren. Er zijn reeds goede resultaten geboekt. De groep leert dan af te tasten hoe mijn gebruiken zijn en zich daarnaar te schikken. Hierdoor leert de groep te zwichten voor mijn persoonlijke druk, wordt de groep sociaal ongemakkelijker en valt ze niet uit de toon bij mij. Of erger, dat ze geheel buiten mij vallen.

Natuurlijk, niet elke groep zal uiteindelijk slagen. Er zijn eenmaal groepen die echt diepgeworteld, sociaal gewenst groepsgedrag vertonen, en die gaan het nooit redden met mij. Zo’n groep zal niet gauw de schuld bij zichzelf zoeken, maar altijd proberen die bij mij neer te leggen. Een verzameling narcisten is het. Maar goed, die moeten er ook zijn en kunnen vaak, met de nodige begeleiding, heel nuttig werk verrichten voor de maatschappij. Uiteindelijk is belangrijk dat we ook oog houden voor deze groepen, zodat ze niet afglijden naar de onderste regionen van de samenleving. Of erger, dat ze op een of andere manier aan de macht komen en ik er marcherend achteraan loop. Je moet er niet aan denken.