Mack maakt zich zorgen

Misschien dat u er anders over denkt, maar ik ben bang voor AI. Het heeft natuurlijk handige kanten, maar ook hele nare die niet uitgesproken mogen worden op je werk. Want bij ons omarmen ze AI, niet omdat het zo fantastisch is, maar omdat je wel moet. Ik deed een deel van een training vandaag en zonder dat ik wist wat ik deed, slaagde ik. Ik kopieerde de opdracht, zette het in AI, wachtte het antwoord af, dat duurde ongelogen twee keer tien minuten, kopieerde het in de trainingspagina die vervolgens met AI bepaalde dat ik geslaagd was. En dat zonder dat ik de prompt controleerde of wist wat er in het gegenereerde antwoord stond. Een kopieer-en plakoefening die mij straks AI gecertificeerd maakt.

AI wordt omarmd door een deel van de mensheid als de oplossing voor alles. Maar ik geef u op een briefje dat het gaat leiden tot een betekenisloos leven. Er is weinig denkwerk wat niet door AI kan worden overgenomen, onze geest wordt niet meer uitgedaagd, en degenen bij wie dat anders wel zou gebeuren gaan een depressie tegemoet. Voor een groot deel van de mensen verandert er niks, behalve dat ze nog meer aan touwtjes gaan dansen zonder het zich te realiseren.

Daarbij gaat AI in de gezondheidszorg waarschijnlijk zorgen voor nog langere levens, waarbij je er vooral nutteloze jaren bijkrijgt, waardoor de toch al overvolle planeet het nog zwaarder krijgt met mensen die allemaal denken dat economische groei het belangrijkst is.

Om nog maar te zwijgen van het energieverbruik. We kunnen het nu al nauwelijks aan, de aarde zucht en verdort en warmt verder op. Want zolang de aandacht op het uitbreiden van AI ligt en niet op het terugdringen van de temperatuur, gaat dat gebeuren.

Maar goed, je kunt er natuurlijk wel leuke filmpjes mee maken, waarin een olifant ineens je huiskamer binnenstormt. Dat wel.

San

Ik lees momenteel woeste hoogten, wat me weerhoudt van zelf schrijven. Voor mij is schrijven lastig, als ik schrijver was zou ik ook wel een boek kunnen schrijven, maar om een hele verhaallijn vast te houden, nee dat zou ik niet kunnen. Het vorige boek dat ik las was taaie kost over de DDR, 450 bladzijden, en vond ik het niet erg om af en toe een dagje over te slaan. Maar met dit boek over Heathcliff en Catharine vind ik het weer lastig om een avondje niet te lezen, maar er moet ook geblogd worden, anders komen er klachten.

Ik was vandaag zo druk op mijn werk dat ik geen tijd had om m’n tanden te poetsen. Volgens Linda is dat onzin, maar die begrijpt het gewoon niet. Normaal poets ik mijn tanden rond een uur of half tien, net voor mijn tweede koffie. Maar er was paniek, ik werd in een call getrokken terwijl ik eigenlijk aan een andere panieksituatie moest werken. Ik had een Japanse aan de telefoon, die mij met Japanse tekens e-mailde. Dat ziet er heel raar uit. Ik vertrouw het niet, ik geloof er ook niks van dat ze dat zelf kunnen lezen. Daarna werd ik op de huid gezeten door twee andere Japanners, die een geheel eigen kijk op de situatie hadden, namelijk dat het mijn schuld was. Gelukkig dat ik vroeger met judo wat Japans heb geleerd, zodat ik ze met een wazari kon aftroeven.

Japan is een land dat me altijd heeft geboeid. Het is eigenlijk het enige verre land dat me boeit. Het is dat het zo ver rijden is, anders was ik er al wel geweest. Het zijn de ninja’s, de sportwagens, de beleefdheidsvormen, de orde, judo en karate, harakiri, en sukiyaki die me aanspreken. Ik mail al gauw met zo’n Japanse in de san vorm, dear Yuko-san, schrijf ik dan. En dan krijg ik dear Mack-san terug. IJs gebroken. Natuurlijk ben ik niet zo’n goede ijsbreker als Trump, die een grapje maakte over Pearl Harbor, en wat eigenlijk best een goeie was, hooguit wat onpresidentieel. Ik zou wel, als ik de Japanse premier was, iets over Hiroshima gezegd hebben maar voor dat je het weet heb je straks nog zo’n bom op Yokohama of zo. Dus werd er beleefd geglimlacht, zoals het een echte Japanner betaamt.

Op de kaart

Ik woon in de Gemeente Epe, één van de twee Nederlandse gemeenten waar de FVD de grootste partij werd. Ik woon eigenlijk in een soort nazibolwerk. Dat meen ik niet echt serieus, want nazi’s zoals ze bestonden zijn er niet meer en komen er voorlopig niet meer, alleen in Rusland krijgen ze nog voet aan de grond. Maar op zijn minst woon ik in de dorp waarvan veel inwoners niet gezegend zijn met een grote intelligentie.

Dat wist ik natuurlijk al wel, ik woon hier tenslotte 43 jaar. Het is ook niet zo dat ze FVD stemmen vanwege de blanke oppermensen die op hun kieslijst staan, het is gewoon het verschijnsel dat ze overal tegen zijn. Vooral tegen milieumaatregelen. En dan proberen ze wat. Eerst LPF, toen PVV, BBB, en nu is dit het weer helemaal. Volgende keer komt er weer een partij die hen, met een te krappe hersenpan, naar de mond praat en wint. Zo gaat dat. Neemt niet weg dat we op de kaart staan. Ik was er al een beetje bang voor toen lieve Lidewij over stikstof begon. Vaassen was van alle gemeenten het hardst getroffen door het stikstofslot, en eerlijk is eerlijk, de mensen zijn hier erg begaan met de natuur, maar niet als er niet gebouwd mag worden. Een boer weet natuurlijk als geen ander hoe de natuur werkt, -de natuur kan uitsluitend zangvogels, schapen, koeien, paarden en hertjes bevatten- en gelukkig is er nu een politica die dat ook weet. Caroline wist het ook wel, die legde ons uit dat je stikstof niet kon zien en dus ongevaarlijk was. Ze werd echter door de realiteit achterhaald, dus kon de Lidewij wind gaan waaien.

Ik neem ze niet al te serieus, die FVD stemmers. Gefrustreerden die hopen dat de politiek hun misère oplost. Gaat niet gebeuren. Moet je zelf doen.

Lieve Lidewij

Ik zag Lidewij de Vos een paar vragen van journalisten beantwoorden. Nou ja, beantwoorden deed ze niet echt, het waren meer antwoorden op vragen die niet werden gesteld. Ze is wel een schatje, heel anders dan die pin van Karoline Leavitt. En de tactiek van het ontwijkende antwoord werkt gewoon feilloos. Er staat nergens in de wet dat je niet antwoord mag geven op een vraag die niet is gesteld, dus je kunt het in principe eeuwig volhouden.

Lidewij heeft scheikunde gestudeerd en is tot de conclusie gekomen dat al haar mede- scheikundigen het verkeerd hebben en dat het stikstofbeleid van het kabinet overbodig is. Ze heeft de studie niet afgemaakt, tenminste niet op universitair niveau, want daar bleek je dan wel antwoord op de gestelde vraag te moeten geven. Dus lieve Lidewij is bachelor, wat mij best goed uitkomt, want zeg nu zelf, zet Brooke Shields ernaast en de kans is groot dat je met de verkeerde naar een onbewoond eiland vertrekt.

Ik wil me best opofferen voor mijn land door haar mee te nemen en de hele dag naar haar betoverende stemgeluid te luisteren dat mij er uiteindelijk van zal overtuigen dat de mens helemaal niet op de maan is geweest, en dat Hitler net als iedereen, een tweede kans verdient! Hoe lang nog tot de verkiezingen?

EPiC

De nieuwe Elvisfilm, Elvis Presley in Concert, is geweldig. Tijdens de opname van de vorige, “Elvis,” uit 2022 zijn er ergens 650 meter onder de grond, in een zoutmijn in Kansas, 68 dozen met meerdere filmrollen gevonden. Deze filmrollen met nooit eerder vertoonde opnames van zijn concerten werden al in 2018 ontdekt, en sinds die tijd is eraan gewerkt om de beelden te digitaliseren, te restaureren en te monteren tot de kwaliteit die je tegenwoordig gewend bent in bioscopen. Daardoor zag ik Elvis zoals ik hem nog nooit had gezien.

Het voelde alsof het deel wat ik al een kleine vijftig jaar miste, eindelijk werd opgevuld. Elvis was hier een muzikant pur-sang, een muziekliefhebber, die bestaande stijlen had gemixt, met een voorliefde voor gospel, maar hij was vooral het middelpunt van zijn omgeving. Zijn muzikanten hielden hem strak in het oog, en hij hoorde alles wat mis ging. Hij hield ze bij de les en streefde naar perfectie. Hij benadrukte steeds maar weer dat het niet uitmaakte hoeveel concerten hij gaf, elk publiek was een nieuw publiek dat moest worden gepakt. Hij speelde met ze, maakte grapjes, en gaf een geweldige show.

Ook waren er nooit eerder vertoonde beelden van repetities, interviews en van zijn gezinsleven. Ik zag mijn muziekheld nu eens niet als “the king” maar door menselijke details als zweetdruppels, huidlijnen, vingernagels en wimpers, als een man. Het waren opnamen uit de vroege jaren zeventig, hij voelde zich duidelijk goed, hij zag er goed uit, was vrolijk, hij was bezig met wat hij het liefste deed en net bevrijd van de filmcontracten die zijn imago meer kwaad dan goed hadden gedaan.

De film voelde als gerechtigheid. Hier werd duidelijk waarom hij tot Artist of the Century was verkozen. Hier zag je een topmuzikant, die de basis van gitaar en piano beheerste, maar die als zanger, performer en leider van zijn orkest tot ongekende hoogten steeg. Vijftig jaar na zijn dood is het en de bioscopen lopen weer vol, net als in 2022.

Oh, en al die vrouwen die hem vereerden, haarscherp werden ze in beeld gebracht. Ze konden zichzelf niet helpen en waren volledig in Elvis’ macht. Ik vrees zelfs dat hij er wel eens gebruik van gemaakt heeft. Ja, door scherpe details in de film weet ik dat vrijwel zeker.

Uitzieken.

Ik werd maandagavond ziek. Dinsdagochtend begon ik om tien uur te werken maar om één uur stopte ik. Woensdag en donderdag werkte ik weer en ik voelde me ‘s avonds net weer goed genoeg om te gaan badmintonnen. Een medespeler, die al een paar dagen voor mij was ziek geworden, zei in de app dat hij niet kwam omdat hij nog aan het herstellen was. Ik appte dat ik ook aan het herstellen was maar desondanks toch ging. Ik knipoogde erbij.

Ik heb het niet zo op die uitziekers. Rekkers zijn het. Ik had vroeger een collega, als die griep kreeg was je hem zeker twee weken kwijt. “Even goed uitzieken,” zei hij dan.

Ik had het zwaar met badminton. De volgende dag, vrijdag, voelde ik me zieker dan de dag ervoor, maar ik werkte na het eten nog twee uur door om een collega te helpen. Daarna keek ik nog even tv en ging naar bed, en raakte in gesprek met copilot over mijn grieperige toestand. Volgens copilot had ik niet moeten gaan badmintonnen omdat mijn lichaam energie had willen geven aan mijn immuunsysteem, maar dat ging nu niet omdat alle energie naar badminton ging. Dat klonk niet onlogisch en ik dacht aan mijn medespeler die zo slim was om niet te gaan. Ik had een zware, koude, klamme nacht, en ik moest er weer vroeg uit. ‘s Middags zou ik naar EPiC gaan, de nieuw Elvisfilm. Op paracetamol sleepte ik me erheen. Ik denk dat ik zelfs een minuutje geslapen heb tijdens de film, die overigens echt geweldig was.

Nu pas voel ik me wat beter. Ik moest voortaan toch maar iets voorzichtiger zijn met het veroordelen van uitziekers.

Het jaar des Heeren

Het zou wat eentonig kunnen worden als ik het weer ging hebben over lopen met de hond in het bos, maar het is niet anders. Ik ben eenmaal James Bond niet. Het regende op zaterdag en dat was goed nieuws want als het regent is Nederland dunbevolkt. Ik ging dus weer van het pad af en beklom een hoge wal, normaal niet toegankelijk maar ik ben daar een beetje klaar mee. Het is mijn eigen land! Mijn opa heeft het helpen opbouwen na de oorlog! De wal is een meter of tien hoog en ik heb wel eens gelezen hoe hij ontstaan is, maar dat ben ik vergeten. Ongetwijfeld door eeuwenlange weersinvloeden. Boven op de wal liep een smal pad, maar ik wist niet of dat door mensen was gemaakt of niet. Ik was ergens midden op de wal omhooggekomen, maar ik kon nog honderden meters over het pad. Hier zag je nergens menselijke invloeden, geen zwerfafval, geen wegwijzer, geen paaltje, geen spoor, gewoon niks. Het zou mij niet verbazen als ik de eerste mens ooit was die dit gebied betrad. (Nee, ik weet het ook wel, maar voor het verhaal.) Aan het eind van het pad stopte de wal, dat wil zeggen, daar moest ik naar beneden. Ik moest over takken en boomstammen en kwam op het ondergelegen pad terecht dat de wal doorkruist, en waar je wel mag lopen. Dat was nog best listig gecamoufleerd, want beneden had je geen idee dat daarboven dat paadje liep. Aan de andere kant van het legale pad liep de wal weer verder, maar dat bewaar ik wel voor een andere regenachtige dag. Misschien dat daar ook nog een onontdekt gebied is en wie weet leven er nog Batavieren. Daar zal ik dan zeker over berichten.

Dat ik soms het besef van de tijd kwijt raak bleek vandaag. Ik had de hond achterin maar wilde eerst de auto wassen, dus ik reed naar de autowasplaats in plaats van naar het bos. Ik zat te denken waar ik van daaruit heen kon, en dacht aan een parkeerkaart die in de auto lag voor ‘t Kievitsveld, zo noemt de gemeente het Emstergat, en waar je buiten het seizoen met de hond mag lopen. De kaart was voor het seizoen 2024/2025 maar ik wist niet welk jaar het was. Ik wist het gewoon niet. Ik probeerde het me te herinneren maar het schoot me niet te binnen. Ik pakte mijn telefoon, en ik wist vrij zeker dat we inmiddels in een jaar waren aanbeland waarin een telefoon bedienen in de auto niet meer mocht, maar nood breekt wet. Geen agent die me zou geloven natuurlijk als ik zei dat ik moest opzoeken of de parkeerkaart geldig was omdat ik niet wist welk jaar het was. Ik wist dat het 1 maart was, dat wel. Mijn telefoon gaf aan dat het 1 maart 2026 was. Dus toch! De kaart was niet meer geldig. Ik reed door naar het bos. In het jaar des Heeren tweeduizendzesentwintig.

Schemerzone

In mijn poging tot een avontuur nam ik een pad dat ik niet kende. Ik wist wel waar ik ongeveer was, maar niet hoe het pad liep. Het kwam uit op een ander pad dat ik wel kende. Ik wist dat dat pad geen doorgang naar links had terwijl ik daar wel heen moest, maar ik nam het pad toch. Het was jaren geleden dat ik hier was geweest en misschien was er nu wel een verbinding naar het andere bos. Voor de dieren is het gewoon één bos, maar voor mensen is er een duidelijke scheiding tussen de Boswachterij Nunspeet en de kroondomeinen, waar ik moest zijn. Overigens lag er vroeger nog een wildrooster en stonden er hekken, om ook de dieren te scheiden. Ik heb me wel eens laten vertellen dat er nog langer geleden grensbewaking was met mijnenvelden om eventueel naar het westen vluchtend wild op andere gedachten te brengen.

Het was een lang recht pad, zeker twee kilometer recht naar het zuiden voordat de eerste bocht richting westen kwam. Ik moest naar het oosten, want daar wonen de wijzen en ik pakte het kompas er maar weer eens bij. Google maps is hartstikke handig als je verbinding hebt, maar in deze contreien kun je dat rustig vergeten. Het kompas gaf de richting aan die ik heus wel wist maar het is fijn je gelijk bevestigd te zien. Ik moest naar het noordoosten want daar stond mijn auto, en dit pad ging naar het zuidwesten. Voor degenen die niet bij de padvinders hebben gezeten, da’s de tegengestelde richting.

Ik deed wat ik al de hele tijd van plan was, maar wat ik verder nooit doe, ik ging van het pad af en trok de dichte jungle door. Lori was enthousiast want die is al net zo avontuurlijk als haar baasje. Het is niet toegestaan, van de paden af, maar rebels als ik ben, ging ik dwars door de bossen de vrijheid tegemoet. Bovendien regende het, ik was de hele weg, op wat mountainbikers na, nog niemand tegengekomen. Nu, honderd meter na ik mijn illegale oversteek naar de vrijheid was gestart, zag ik ineens twee wandelaars in de verte. Natuurlijk. Ze liepen kennelijk over een pad dat ik moest hebben. Al liaanslingerend bereikte ik het pad en doemde dertig meter voor ze op. Ze keken wat vreemd op van mijn plotselinge verschijning, alsof ik iets heel erg illegaals had gedaan, maar ik deed net of ik daar woonde en liep verder.

Had ik even daarvoor nog precies geweten in welke richting ik liep, nu had ik geen idee meer. Ik moest nu dichter bij huis zijn dan net, maar ik herkende hier niks. Hoe kon hier zo’n groot stuk hei zijn dat ik helegaar niet kende? Vanwege de achter mij lopende mensen deed ik alsof ik het wel kende en ik liep door. Ik kwam op een modderige weg en had geen idee. Ik pakte toch maar weer even het kompas en zag dat ik in de goede richting liep, al voelde dat niet zo. Ik hoorde mezelf denken, twijfel nou niet aan het kompas, het wordt zo vanzelf weer bekend.

En zo geschiedde, na een paar honderd meter begreep ik weer waar ik was, alleen had ik geen idee hoe ik hier verzeild was geraakt. Ik vermoed toch dat toen ik van het rechte pad ging, ik door een schemerzone ben gegaan, een soort Bermudadriehoek, waar hoogtemeters en kompassen niet meer werken en waar je volledig gedesoriënteerd raakt. Zoiets moet het geweest zijn. Nog een kilometer of drie naar de auto.

Te oud

Gisteren met badminton deed ik een zogenaamd trick shot, in mijn geval een lucky shot, want ik sloeg een service terug achter mijn rug om. De shuttle vloog over het net en de tegenstanders waren te perplex om nog te reageren. Punt voor ons. Daarna wierpen ze zich aan mijn voeten en vereerden mij als badmintongod. Het was waarschijnlijk mijn mooiste slag ooit en in gedachten hoorde ik het commentaar op tv: “I don’t believe it!”

Nu was er natuurlijk geen commentaar bij, en zeker geen tv, niet eens een scheidsrechter, maar dat maakt allemaal niet uit, ik schrijf het hier, dus dan ligt het vast. We verloren de wedstrijd verder wel, maar dat lag geheel aan mijn medespeler. Zo redeneer ik tenminste altijd anders moet ik aan mezelf gaan twijfelen en daar ben ik eenmaal te oud voor.

Waar ik ook te oud voor ben, is om in marketing te trappen. Daar ben ik al 25 jaar te oud voor trouwens, op mijn 30e hield ik daarmee op. Ik hoorde laatst weer een prachtig voorbeeld op de radio van wat je moet doen als je geld hebt. Ik ben dus niet de doelgroep, maar het mannetje van de radio speelde hier op je gemoed en zei iets als: hee, heb jij nog steeds inkomen uit lui geld? (rente) En toen iets als: het wordt tijd om je geld aan het werk te zetten. (beleggen)

En toen dacht ik, ja, dat is wel sterk bedacht. Lui is niet goed, en aan het werk zijn is wel goed, dus mijn neuronen schoten al door de gebaande paden in mijn hersen om richting mijn schuldgevoel te gaan om daar eens even lekker op in te werken. “Ja zie je nu wel, je moet je geld aan het werk zetten, niet dat luie sparen!” Maar voor de neuronen de culpa zone hadden bereikt, trok ik aan de handrem en gooide het stuur om! Stop! Marketingtruc! Ze proberen je geld hun kant op te krijgen. Lui geld is uitstekend namelijk. Ten eerste krijg je er gratis rente over, ten tweede staat het veilig op de bank en ten derde hoef je je geen zorgen te maken.

Als je nu je geld voor je aan het werk gaat zetten dan moet je gaan beheren, je gaat kosten betalen aan de broker of hoe heten die snelle jelles, je moet constant de beurskoersen in de gaten houden en je hebt steeds de stress van waardevermindering. Het voordeel is wel dat je op een verjaardag kunt zeggen dat je geen lui geld hebt, maar dat je geld aan het werk is. Nou ja, je moet dus leren om als je veel geld hebt, dat rustig te laten waar het is en er belasting over te betalen. En je moet leren dat niet everyone een investor is, baby!

Westerse Voodoo

PSV verloor vandaag van een laagvlieger. Dat is vervelend voor mij, maar de voorsprong op de nummer twee is nog steeds een straatlengte.

Er wordt na afloop aan spelers gevraagd waar het aan lag, maar dan krijg je doorgaans nietszeggende antwoorden. “We waren te slordig” of “het mag ons niet gebeuren.” Er zijn ook redenen waar het echt aan lag, namelijk dat Volendam sterk was en dat PSV zo stom was geweest om Saibari met vakantie te laten gaan in deze periode van vele geblesseerden.

En, er zijn duistere redenen waar het werkelijk aan lag maar wat niemand weet, en dat is waar we het over moeten hebben. Het is westerse voodoo.

1. Onderschatting van de tegenstander. Niet door de spelers, maar door mij of Hans. Dit is rechtstreeks van invloed op het spel. Onze schuld.

2. De commentator zegt iets als: “komt er dan toch nog een kans voor Volendam,” dan komt niet alleen die kans na vijf tellen, het tegendoelpunt volgt dan ook. Schuld van de commentator.

3. Hans of ik hebben ons van te voren uitgelaten over de wedstrijd, en wel in het voordeel van PSV. Dan gaat het onherroepelijk mis. Onze schuld.

4. Het is onrustig tijdens de wedstrijd. Niet in het stadion, maar bij ons thuis. Bijvoorbeeld Linda die geïrriteerd is over iets totaal anders en midden in een aanval van de tegenstander begint te zeuren over iets dat ik niet heb opgeruimd. Er volgt dan onherroepelijk een doelpunt van de tegenstander. Linda’s schuld.

5. In de rust wordt er gewisseld door de tegenstander en de cameraman brengt de invaller net iets te lang in beeld als die staat te wachten op zijn invalbeurt. Dan scoort die invaller ook altijd. Schuld van de cameraman.

6. De hond begint tijdens de wedstrijd te blaffen naar een voorbijganger waardoor onze concentratie verslapt en er een tegendoelpunt valt. Lori’s schuld.

Daarom spreek ik me ook met zeventien punten voor nog niet uit over dat we kampioen worden. Zou ik dat doen, gaat het alsnog mis.