Bot

Heb je ooit een bot gebroken?

Mwah. Een pink en waarschijnlijk een teen, kun je niet echt mee aankomen in de bottenbrekelarij. Vergeleken bij een beetje motorcrosser is het een lachertje. Maar aan de andere kant, hoe ik ze brak is veel interessanter. Mijn teen, waarvan de huisarts dacht dat het bot gebroken was, maar er is nooit een foto gemaakt, brak ik doordat mijn dochtertje dat amper kon staan, op de bank stond en ik zag haar haar evenwicht verliezen. Ik moest vier meter overbruggen om haar op te vangen en mijn afzet was zo sterk dat ik mijn teen brak/kneusde alleen door die afzet. Maar ik was op tijd en ving mijn dochter voordat ze de grond raakte. Je voelt zoiets niet op het moment zelf.

Mijn pink brak ik doordat ik een collega even op z’n plek wilde zetten. Ik pakte hem met beide handen bij z’n kladden, maar deed dat net iets te hard, waardoor ik mijn pink bezeerde. Ik mocht niets laten merken op dat moment, dus deed ik dat ook niet, maar deze voelde ik wel. Mijn pink bleef pijnlijk maar de volgende dag moest ik met de auto naar Parijs. Daar bleef ik twee dagen en daarna reed ik weer terug. Daarna zei iemand op mijn werk dat mijn pink er gebroken uitzag, en ze bleek gelijk te hebben. Er volgde een operatie waarbij ze het botje met een pinnetje vastzetten. Helemaal recht is mijn pink nooit meer geworden. Maar verder laat ik het breken graag aan de motorcrossers.

Even leggen

Er trekt een pijn door mijn lichaam. Momenteel huist hij in mijn linkerbovenarm waardoor ik die niet heffen kan. Het begon maandagavond en ik kon er niet meer op liggen. Donderdag liet ik het behandelen door een sportmasseur maar daarna had ik blauwe plekken en was het nog pijnlijker. Waar het vandaan komt is me een raadsel, maar ik heb het vaker. Ook in mijn rechterschouder zit een pijnlijk plekje. En soms in mijn nek, soms in mijn knie, en het is allemaal niks. Een jaar geleden zat het in mijn rechterarm en ook dat verdween. Een paar maanden terug zat het in mijn linkerbovenbeen. Alles zonder verklaarbare oorzaak. Maar meestal zit het in mijn ziel. Daar houdt het zich schuil.

Als mijn linkerarm het weer doet, kan ik ook aan de rest werken. Het is tenslotte allemaal met elkaar verbonden. Als ik weer pijnvrij ben neemt mijn energie ook weer toe. Als ik nu op de bank lig zie ik er tegenop om overeind te komen. Dus blijf ik maar zoveel mogelijk liggen. Liggen is prima. Zolang je ligt kun je niet vallen.

Verleden

Ik had wat geld over, 50 euro, dus ik kocht op marktplaats wat oude Autovisie jaarboeken. Ik kocht mijn eerste in 1988, en beschouwde het als mijn kostbaarste bezit. De vermogens van de auto’s werden in kw’s aangegeven, maar omdat kilowatt niemand iets zegt, had ik bij de snellere modellen met pen erbij geschreven hoeveel PK dat betrof. (Autovisie kwam hier later op terug) Van ongeveer alle auto’s kende ik vermogen, topsnelheid en acceleratie tot 100 uit mijn hoofd. Het jaar erop kocht ik het jaarboek uit 89, daarna 90 en zo nog wel een tijdje voort.

Maar nu heb ik ook ‘84 t/m ‘87 en die had ik altijd al wel eens willen inzien. Het duurde dan tot mei 2026 voordat ik op het idee kwam dat die boeken ook wel eens op marktplaats te koop aangeboden zouden kunnen worden, maar ik ben eenmaal niet de vlugste.

Nu maakte ik net een prachtige tijdreis naar 1984 en ik las over trommelremmen, starre achterassen, handchokes en meer van dat soort vergeten zaken, maar het was geweldig. Ook vond men het gewicht van een Alfa 33, 890 kg, nogal fors. Een test van de Mazda 626 die wij hadden was erin opgenomen en verder waren de snelste auto’s uit die tijd, op enkele uitzonderingen na, minder snel dan mijn huidige auto. Dat hadden ze me toen moeten vertellen, en ik was gek van blijdschap geworden. Een paar auto’s uit die tijd waarmee ik de strijd aan zou kunnen: Ferrari 308, Porsche 944 turbo, Mercedes 500 SEC, BMW 635 csi, etc. Niet normaal.

Overigens, een echte reis naar het verleden staat nog op mijn verlanglijst. Zoals de Spirit of Christmas past, Ebenezer Scrooge meenam en hem zijn jeugd liet zien. Dat lijkt me geweldig, dat je een dag uit je leven uit 1980 terug kunt kijken. Mag ook een ander jaar zijn.

Nee, ik zeg niet dat het gezond is, maar het verleden is zoveel mooier dan het heden. Ooit, in 1988 ongeveer, reed een rode Porsche 911 targa over de Elspeterweg, hij trok een wolk van dorre bladeren achter zich aan. Ik was drie dagen in de hemel van het feit dat ik dat had gezien. Zondag liep ik weer langs de Elspeterweg, en weer reed een rode Porsche 911 voorbij, zelfde plek, ander seizoen, vele bouwjaren later, ik keek hem niet eens na…

Oproep tot gespeld.

De Speld had laatst als grapje geplaatst dat vrouwen niet meer langs AZC’s durfden vanwege al die demonstranten. Maar boze mensen hebben weinig met humor, dus kreeg de Speld serieuze reacties van mensen die zeiden dat het toch echt de asielzoekers waren die voor onveiligheid zorgden. Het is inmiddels het belangrijkste binnenlandse thema geworden. De asielopvang is jarenlang uitgekleed door de regering, en nu zijn er opvangplaatsen te weinig en moet er naar andere oplossingen gezocht worden, wat onvermijdelijk leidt tot demonstraties.

Vanavond zag ik zo’n demonstrant op tv, die de bekende leus “AZC, weg ermee” scandeerde en daarna woedend riep dat ze op moesten tyfen naar hun eigen tyfusland. Het zal inderdaad je vader zijn die dit soort taal durft uit te slaan voor de camera. Dat zeg ik dan in de ijdele hoop dat zijn kinderen zich voor hem schamen, maar de kans is groot dat deze kansparel nooit kinderen kreeg, of indien wel, hij ze heeft opgevoed tot fastfood vretende nietsnutten.

Ik word zelf ook wat agressiever van dit soort schreeuwers, en ik denk ook niet dat ze de taal van de democratie begrijpen. Ik denk dat ze sowieso weinig taal begrijpen. Waarschijnlijk kunnen ze ook niet luisteren dus ik denk echt dat ze een elleboogstoot op hun neus moeten krijgen. Dat ze even sterretjes zien. Want er valt toch niks mee te beginnen, ze worden steeds agressiever en de maatschappij heeft helemaal niets aan dergelijke klaplopers. En hier druk ik me nog voorzichtig uit want eigenlijk denk ik dat het potentiële nazi’s zijn.

Ik denk dus echt dat het die kant op moet, want anders wordt Nederland straks gekaapt door dit soort agressievelingen, en ik heb geen zin om ze elke keer in het achtuurjournaal te moeten zien. En zijn de Duitsers verslagen door ze vriendelijk te verzoeken de wet te respecteren? Nee, die moesten met geweld op andere gedachten gebracht worden. Dat was het enige dat nog restte. Gaan we die kant op? Of kunnen we ze nog tot rede brengen door met ze te praten? Ik ben het in elk geval goed zat, die egoïstische hersenlozen met een veel grotere bek dan ze op basis van hun prestaties zouden moeten hebben.

Het rijk der fabelen

Ik doe wel eens een poging iets van natuurkunde te begrijpen en voor mijn gevoel ging dat aardig. Maar sinds ik vragen kan stellen aan co-pilot snap ik pas echt dat ik er niets van begrijp. Ik dacht bijvoorbeeld altijd dat een atoom een klein bolletje was met een kern waar omheen elektronen in een baan cirkelen. Fout. Een atoom is een staande golf die zich in superpositie bevindt, wat betekent dat hij op twee plaatsen tegelijk is. En dat is aangetoond dus er valt niet aan te tornen.

Ik begrijp er helemaal niets van. Ik wist wel uit het boek van Hawking dat je de positie en de snelheid van een deeltje niet gelijktijdig kan bepalen, want hoe nauwkeuriger je de ene grootheid meet, hoe onnauwkeuriger de ander wordt. Dat was prima te begrijpen en ik kon met dit onzekerheidsprincipe van Heisenberg met succes boetes voor snelheidsovertredingen aanvechten. Daar kon justitie niets tegenin brengen.

Nu begreep ik nooit hoe ze een deeltje maten, het leek me nogal lastig. Maar goed, ze zullen een manier gevonden hebben. Ze zijn tenslotte ook in staat om één enkele atoom door een berg te schieten. Ik kan niet bewijzen dat het niet zo is, dus vooruit maar. Maar dat meten, daarmee bedoelden ze helemaal niet het meten met een rolmaat, maar meten gebeurt ook zonder tussenkomst van de mens, bijvoorbeeld als het deeltje botst met lucht, dan geldt dat als een meting. Dat wist ik dus niet, want ik dacht: “ach, die paar deeltjes die ze meten zullen het verschil ook niet maken,” maar zo zit het dus niet. Ongeveer elk deeltje wordt uit zijn superpositie gehaald door volkomen natuurlijke processen.

En dan heb ik wel de neiging om al die kwantummechanica naar het rijk der fabelen te verwijzen, simpelweg omdat ik het niet snap en het dan weer rustig wordt in mijn binnenste. Het is een veelvuldig toegepaste tactiek, als je iets niet begrijpt, ontken je gewoon dat het zo is. Want laat me toch niet lachen zeg, een atoom op twee plekken tegelijk. En twee atomen zeker op vier plekken tegelijk? Geloof mij nu maar, atomen zijn overbodige dingen. Moleculen ook eigenlijk. Voortaan mag de kleinste eenheid waarmee gerekend mag worden, de zandkorrel zijn. Kleiner dan dat kan mijn brein niet aan, dus klaar ermee!

Kikkervisjes

Ik geloof niet dat ik de gave heb om het leven van de zonnige kant te bekijken. Er zit altijd een wolk voor de zon. Tien dagen terug zat ik bij iemand in de auto, die had die dag vrij genomen omdat het zulk lekker weer was, en hij had samen met zijn vrouw een terrasje gepakt. Hij heeft wel die gave. Ik liep een paar dagen daarvoor in het bos, en bij een grote plas die elk jaar vol kikkervisjes zit, bleef ik even kijken. Er zat weinig water meer in de plas en ik maakte me zorgen over de natuur. Het was kurkdroog overal en de natuur had het zwaar. Daar dacht ik aan toen hij vertelde dat hij een terrasje had gepakt.

Niemand kan een el aan zijn lengte toevoegen door zich zorgen te maken, maar toch doe ik het. Alsof ik de droogte toch wil bezweren. Een paar dagen later braken de grote bosbranden uit en ik maakte me nog meer zorgen. Ik wilde regen, en veel ook. Ik zei dat tegen iemand anders die me wat vreemd aankeek, alsof ik zijn weekend wilde bederven. En inderdaad, dat wilde ik ook, ik vind de natuur belangrijker dan zijn weekend. En nog steeds helpen mijn zorgen niks, ik kan net zo goed mee gaan in de polonaise.

Gisteren was daar dan die langverwachte regen. Zoals die eerste regel van dat liedje: well, the rain exploded with a mighty crash. Het was kort maar hevig maar zo welkom. De akker was van de een op de andere dag groen. En er kwam meer. Ik ging weer naar de plek van de kikkervisjes maar voor hen was het te laat; de plas was helemaal opgedroogd. Toch zag ik verderop, in een grotere poel nog wel kikkervisjes, en het spetterde in de poel, want het regende weer. Van mij mag het de hele week regenen. Zo’n wolk voor de zon is zo gek nog niet.

Asiel

In het nieuws van acht uur vanmorgen werd een demonstratie tegen de komst van asielzoekers in Loosdrecht genoemd. Ik dacht: wat zijn we ook een stel volgevreten egoïsten geworden. Overal waar asielopvang wordt aangekondigd, hitst hersenloos volk elkaar om te demonstreren met teksten als: denk aan onze kinderen!

De asielzoeker wordt gelijk gesteld met een seriemoordenaar en die blonde politicus met z’n verlopen kop heeft het voor elkaar dat de asielinstroom bij elke verkiezing het belangrijkste thema is. Terwijl het merendeel van de Nederlanders zelden een asielzoeker ziet! Alsof er geen belangrijkere thema’s in de wereld zijn. De opwarming van de aarde bijvoorbeeld. Daar doet niemand iets aan. Laten we eens beginnen met een paar energieslurpende datacenters plat te gooien! Nutteloos en alleen rijke investeerders dienend. Ondertussen dragen ze bij aan de opwarming van de aarde die gegarandeerd gaat zorgen voor een enorme vlucht van honderdduizenden, zo niet miljoenen vluchtelingen vanuit India, waar het ondertussen soms 50 graden is, naar het relatief koele Europa. Wellicht dat er mensen zijn die denken dat je die kunt tegenhouden door de grenzen dicht te gooien, die wens ik veel succes. Maak verdomme iets van je miezerige leven in plaats van te gaan staan demonstreren tegen de komst van een AZC.

En stel nu dat je protest succesvol is en er geen AZC in Loosdrecht komt, maar in Hilversum, ben je dan blij? Dat jij het probleem niet hebt maar een ander? Gadverdamme. Nog even en het wordt hier zo onverdraagzaam dat je asiel moet aanvragen in Spanje…

De weg van de krijger

Toen ik zestien of zeventien was, bracht ik veel tijd op mijn zolderkamer door. Het was de veiligste plek op aarde en ik vermaakte me met mijn stereo-installatie en mijn autotijdschriften. Op zekere dag besloot ik mijn kamer uit te breiden door een schot tegen de schuine wand te verwijderen waardoor ik toegang kreeg tot een kruipruimte. Het was een onafgewerkte ruimte waar niets op de betonvloer lag, en ik kon door een kier op straat kijken.

Om de boel wat op te leuken, legde ik een matrasje op de vloer, hing ik wat posters op en zette er een lampje neer. Ook mijn judodiploma’s en wat vaantjes van voetbaltoernooien hing ik aan de wand.

Toen ik vierentwintig was ging ik het huis uit, haalde de ruimte leeg en plaatste het schot weer terug. Maar ik vergat mijn Budo diploma’s -Budo betekent “de weg van de krijger” met daarop de zoveelste Kyu in Judo dat “de zachte weg” betekent. Niet dat ik de diploma’s gemist had, of dat ik wist dat ik ze vergeten was, maar nadat ik het schot terugplaatste, 32 jaar geleden, is er nooit meer iemand in die ruimte geweest. Altijd als ik met de hond langs dat huis liep, hingen mijn diploma’s daar in die donkere ruimte, niemand heeft ze ooit ontdekt.

Tot kort geleden dan. De nieuwste bewoners gingen de kamer isoleren en vonden de diploma’s en wat vaantjes. Ze vroegen aan hun buurvrouw, die er al sinds 1987 woont, of ze de naam op de diploma’s kende. Die kende ze, en omdat ik nog in de buurt woon kwam ik haar deze week tegen en vertelde ze dit. En zo kreeg ik mijn diploma’s terug na meer dan dertig jaar…

Zootje

Ik heb vandaag mijn eerste AI-certificaat gehaald. Ik ben er eerlijk gezegd doodsbang voor dus ik probeer te snappen wat het kan. Ik sta versteld van wat AI snapt, en wat het in theorie kan, maar ik ben nog niet onder de indruk van wat het kan als er een accuut probleem moet worden opgelost, dan blijft het voornamelijk antwoorden uitspugen die je alleen maar frustreren, vooral vanwege de misplaatst overmoedige toon die het aanslaat om vervolgens weer een fout antwoord te geven.

Maar net als met schaakcomputers zal de tijd ook wel komen dat het echt beter in mijn werk wordt dan ik. En dan? Hoe ga ik dan mijn geld verdienen? En als het slimmer wordt, wie zegt mij dan dat het in dienst blijft van de mens? Maar de echte bedreiging zit in de mensen die in AI geloven, zoals onze CEO, die gewoon schrijft dat het fantastisch is en dat als je werkdruk te hoog wordt, dat komt omdat je niet genoeg gebruik maakt van AI.

Het is al zo’n zootje in de wereld, met dank aan Trump cum suis. Ik probeer ze allang niet meer te begrijpen, het zijn gevaarlijke gekken die opgesloten dienen te worden. Ik kan niet wachten op de volgende president, die in zijn overwinningsspeech aan gaat geven dat het ergste nu voorbij is en dat ze de schade gaan opnemen. En dat hij of zij excuses maakt aan de wereld voor de rampzalige regering die er zat. Zoiets hoop ik dan maar. Dat het ooit nog goedkomt.

Mack maakt zich zorgen

Misschien dat u er anders over denkt, maar ik ben bang voor AI. Het heeft natuurlijk handige kanten, maar ook hele nare die niet uitgesproken mogen worden op je werk. Want bij ons omarmen ze AI, niet omdat het zo fantastisch is, maar omdat je wel moet. Ik deed een deel van een training vandaag en zonder dat ik wist wat ik deed, slaagde ik. Ik kopieerde de opdracht, zette het in AI, wachtte het antwoord af, dat duurde ongelogen twee keer tien minuten, kopieerde het in de trainingspagina die vervolgens met AI bepaalde dat ik geslaagd was. En dat zonder dat ik de prompt controleerde of wist wat er in het gegenereerde antwoord stond. Een kopieer-en plakoefening die mij straks AI gecertificeerd maakt.

AI wordt omarmd door een deel van de mensheid als de oplossing voor alles. Maar ik geef u op een briefje dat het gaat leiden tot een betekenisloos leven. Er is weinig denkwerk wat niet door AI kan worden overgenomen, onze geest wordt niet meer uitgedaagd, en degenen bij wie dat anders wel zou gebeuren gaan een depressie tegemoet. Voor een groot deel van de mensen verandert er niks, behalve dat ze nog meer aan touwtjes gaan dansen zonder het zich te realiseren.

Daarbij gaat AI in de gezondheidszorg waarschijnlijk zorgen voor nog langere levens, waarbij je er vooral nutteloze jaren bijkrijgt, waardoor de toch al overvolle planeet het nog zwaarder krijgt met mensen die allemaal denken dat economische groei het belangrijkst is.

Om nog maar te zwijgen van het energieverbruik. We kunnen het nu al nauwelijks aan, de aarde zucht en verdort en warmt verder op. Want zolang de aandacht op het uitbreiden van AI ligt en niet op het terugdringen van de temperatuur, gaat dat gebeuren.

Maar goed, je kunt er natuurlijk wel leuke filmpjes mee maken, waarin een olifant ineens je huiskamer binnenstormt. Dat wel.