Mr. Marvis

Het was de eerste dag ooit in mijn leven dat ik in korte broek naar mijn werk ging. Niet dat het de heetste dag ooit in mijn carrière was, maar ik had een nieuwe korte broek. En niet dat ik die wilde showen aan de twee collega’s die nog naar kantoor komen, maar er is geen reden om er piekfijn bij te lopen op kantoor. Er komt nooit een klant en bovendien was mijn korte broek netjes, maar minder irritant dan die van Mr. Marvis.

Ja, ik vind ze irritant die Mr. Marvis reclames. Perfect shorts, gemaakt in Portugal of zoiets. Het begint al bij de naam. Mr. Marvis. Die bestaat helemaal niet. Het moest weer zo klinken dat de gemiddelde Nederlandse man alleen al bij de naam een lichte tinteling door zijn genitaliën voelt gaan. En dat hij in het bijzijn van zijn mede-yup die naam kan noemen zodat beiden een lichte tinteling door hun genitaliën voelen gaan en de man zonder Mr. Marvis denkt: ik wil ook zo’n broek!

Een marketingteam dat voor een paar heikneuters een snelle naam moest verzinnen, dat is het. Ik kan er niet tegen, noem je broek gewoon “Den Hartog broeken” als je Den Hartog heet. Maar dat geeft natuurlijk niet die gewenste tinteling. Niemand wil zo’n broek! En dan gaat de reclame verder met “perfecte shorts gemaakt in Portugal.” Goede broeken, daar had ik het bij gelaten. Een totaal overbodige toevoeging, gemaakt in Portugal. De mijne worden gewoon in Bangladesh gemaakt, door kinderhandjes, scheelt een hoop geld. Maar de gemiddelde Nederlandse man hoort: Mr. Marvis, Portugal en nu vullen de zwellichamen zich lichtjes met bloed. Ik weet niet eens waar Portugal ligt! Laat staan of ik weet of ze daar goede korte broeken kunnen maken. Shortugal!

Ik vind het irritant, die zogenaamd slimme marketeers, het zijn volksmenners die de geboren heikneuter, met wie niks mis is, laat geloven dat hij het niveau heikneuter ontstegen is met als gevolg dat het land nu vol zit met heikneuters met een Mr. Marvis broek.

Rijk

De vos die ik vorige week over het hek gooide is weg. Alleen nog sporen van zijn vacht waren zichtbaar, dus de natuur heeft zijn werk gedaan. En ik heb haar een handje geholpen en dat doe ik graag. Ik zit me wel eens af te vragen wat de menselijke soort eigenlijk op aarde doet. Volgens mij zijn wij uitsluitend hier om de natuur waar te nemen. Waren wij er niet, dan kon niemand getuigen van de leeuw, de koning der dieren. Dan zou de leeuw er zinloos zijn. Niet dat dat die leeuw iets uitmaakt trouwens, dat is echt weer zo’n verzonnen menselijk probleem dat er niet is.

Volgens sommigen zijn mensen ook een diersoort, maar nee, dat is onzin. Dieren doen wat dieren doen, of het nu duizend jaar terug was of over duizend jaar, hij gaat z’n gedrag niet veranderen. Wij wel, wij doen echt hele andere dingen dan duizend jaar geleden, en over duizend jaar zijn we, zo schat ik in, terug bij af.

De natuur vecht heel hard terug voor wie het nog niet doorhad. Er woedt momenteel een strijd tussen de natuur die van ons af wil, en de medische wetenschap, die ons probeert te behouden. En voorlopig staan wij voor, getuige het aantal mensen op aarde dat nog nooit zo hoog is geweest. Acht miljard. Elon Musk zou ons allemaal 125 dollar kunnen geven als hij wilde. Maar eigenlijk is hij ons veel meer schuldig, want wat is de schade die deze man aanricht aan de planeet? Als je het mij vraagt is hij helemaal niet rijk, na aftrek van latente schadevergoedingen. Misschien dat het inzicht en het besef nog eens komt.

Ik hoorde laatst dat rijk zijn betekent dat als je meer geld had dan nu, niet zou veranderen wat je nu doet. Ik ben er dus nog niet helemaal. Ik zou een Porsche 944 turbo uit 1988 willen hebben, voor erbij. Een witte met zwart leren interieur. Dan ben ik er.

De langste dag

Het is de langste dag, en op het moment dat ik dit begin te schrijven, 23:16 is het bijna donker, maar nog niet helemaal. In het westen zie ik uit het raam nog de lucht die zich opmaakt voor de nacht. Ik kan uit mijn hoofd niet precies beredeneren waarom het vanaf nu weer eerder donker gaat worden, maar het zal te maken hebben met een bepaalde hoek die de zon ten opzichte van de aarde heeft, en die vanaf nu minder groot zal zijn. In elk geval, de zomer begint, maar de dagen worden minder lang. Dat klinkt tegenstrijdig en dat is het ook, maar dat komt door El Niño. Want zoals de ouderen onder ons nog wel weten, vroeger hield het weer zich ook aan de jaargetijden. Toen begon de lente op 21 maart en had je Pelleboer heel niet nodig om te weten wat voor weer het werd. Heerlijk lenteweer met overdag temperaturen tot zo’n 23 graden en af en toe een fris buitje. Dat duurde dan precies tot 21 juni en dan sloeg de zomer toe.

Je had er maandenlang naar uitgekeken, je rook haringgeur vermengd met zonnebrand en je voer met een vlot op de rivier. Mag natuurlijk allemaal niet meer ivm met de gevaarlijke stroming die er tegenwoordig is. Wederom El niño, want vroeger was die stroming helemaal niet gevaarlijk. Nou ja, dat duurde dan tot mijn verjaardag, en vanaf 22 september begon het te waaien en te stormen, kastanjes en beukennootjes vielen uit de bomen en paddestoelen schoten als paddestoelen uit de grond. En de herfstvakantie viel ook altijd precies in de herfst. En de goede Sint die het weer zo lelijk vond dat we ons afvroegen of hij wel zou komen.

Op 21 december begon het te vriezen. Eerst nog lichtjes, met kerst viel een dik pak sneeuw maar daarna ging het los. Siberische winters bestonden wel, maar we benoemden ze niet omdat wij onze eigen winters hadden. Het IJsselmeer vroor dicht en je kon er met je auto overheen. De Elfstedentocht werd jaarlijks verreden maar was nog niet zo’n volksfeest als nu, nou ja, als dertig jaar terug bedoel ik. Mensen keken wel uit! Veel te koud buiten om te gaan kijken, bovendien moest er gewerkt worden. Zeker in het Noorden. Trouwens, je kon op de schaats naar school, en als je daar aankwam kreeg je twee weken ijsvrij.

Ja, het waren andere tijden. El niño bestond nog niet dus er was regelmaat. Ook in de seizoenen. Nu niet meer, nu zit je in het voorjaar weg te zweten, dat zweet verdampt massaal om zich in de zomer weer over ons uit te storten. Vandaar ook dat we het steeds minder ervaren als een “verfrissend” regenbuitje. Nu verlang je wel eens naar haringgeur vermengd met zonnebrand in plaats van Rexona vermengd met frikandel speciaal.

Inmiddels is het 23:56 en ik rapporteer dat het volledig duister is. Als je maar lang genoeg slap ouwehoert, dan krijg je dat voor elkaar. Zelfs op de langste dag.

Vos

In het bos lag een dode vos. Een hele kleine, hij lag in de modder. De zijde die zichtbaar was, was schoon en er waren geen verwondingen te zien. Hij lag vlak naast het hoge hek dat het groot wild binnen de kroondomeinen moet houden. Vossen kunnen erin en eruit als ze willen. Ik riep de hond die zowat over de vos struikelde maar hem helemaal niet opmerkte.

Iets klopte er niet, hoe was deze vos aan zijn einde gekomen, en waarom lag hij daar op het pad, daar waar mensen komen? Hij had zijn ogen open, eerst dacht ik dat hij nog leefde, maar de eerste vlieg had zich reeds gemeld.

Het zat me niet helemaal lekker, zo’n mooi beest dat daar in de modder lag, te wachten tot hij weggerot is, en ondertussen te worden aangegaapt door wandelaars, fietsers, honden en paarden. Niet echt een ideale rustplaats.

‘s Avonds ging ik terug en besloot hem te helpen. Deze keer zag Lori hem wel, schrok eerst, liet haar bal los en begon het beest te besnuffelen. Ik pakte hem bij zijn staart en gooide het al stijf geworden dier over het hek, tussen de struiken. Nu hoeft hij niet langzaam weg te rotten want de zwijnen zullen het proces versnellen. En zo niet, ligt hij in elk geval niet zo te kijk voor iedereen. Nou ja, behalve hier dan.

Intern gevecht

Ik was bij de praktijkondersteuner voor een jaarlijks onderzoek. Van te voren bloed prikken en urine inleveren. Ik had een maand niet gesport, dus ik zag op de app al mijn waardes omhoog geschoten. Als een raket.

Maar nee. Weliswaar waren de waarden licht gestegen maar ik deed het nog steeds uitstekend. Prostaat, cholesterol, nierfunctie, dat soort vitale waarden. Mijn bloeddruk was uitstekend en toen ze mijn pols voelde merkte ze op dat ik een rustige, krachtige pols had. Vind je het gek met zulke waarden, dacht ik. Als kind had ik altijd een hoge bloeddruk bij de schooldokter, maar dat waren vast zenuwen. Ik had in die tijd steevast om tien uur ‘s ochtends een erectie, en mijn afspraak bij de schooldokter was ook altijd rond die tijd. En om geen gênante situatie te veroorzaken als die je onderzocht, voerde ik een intern gevecht, mein kampf, en dat zal die hoge bloeddruk veroorzaakt hebben.

Ondanks mijn prima bloedwaarden, wordt er niet op testosteron getest. Dat is namelijk enorm afgenomen en dat vermoed ik omdat ik om tien uur ‘s ochtends gewoon aan het werk ben, zonder enig spoor van opwinding. En bij de phe had ik er ook geen last van, bovendien mocht mijn broek aanblijven. Anders had ze ook nog mijn superkniereflex kunnen testen met een hamertje. Dat is er ook een om over op te scheppen. Maar dat pochen hoeft niet zonodig meer, met mijn oestrogeengehalte.

Hamelen, deel 3

Voor de derde keer was ik een weekend in Hamelen, de rattenvangersstad. Maar wat in Hamelen gebeurt, blijft in Hamelen. Het is een mooi stadje hoor, met veel nagelstudio’s en siliconenklinieken. Dat kun je zien aan de jonge vrouwen die bijna allemaal met van die veel te grote steekwapens rondlopen. Sommigen hebben ook opgespoten lippen waardoor ze op Katrien Duck lijken, hoewel Katrien niet zo’n lelijk eendje was.

Mijn gezelschap van hoogontwikkelde mannen van middelbare leeftijd waarmee ik ‘s avonds op een terras zat had ontdekt dat er binnen allemaal meiden stonden te dansen. Binnen de kortste keren zat ik alleen aan het tafeltje met mijn cola. Niet dat ik niet mee mocht, maar ik heb dat opgegeven. Ik was al nooit een John Travolta en dat is er in de loop der jaren niet beter op geworden. Maar na een half uurtje werd het toch wel eenzaam dus ging ik binnen even een kijkje nemen. Het was nog sneuer dan ik vermoedde. De hoogontwikkelde mannen in de fase tussen jongvolwassenenheid en ouderdom stonden op de dansvloer tussen de jonge meiden alsof er opnames voor the hangover gemaakt werden. Het zag er niet uit! Na wat korte opnames met mijn telefoon toog ik weer naar het terras wat meer mijn domein was.

Na afloop en in het holst van de nacht liep een jonge vrouw met een kort rokje en laarzen in haar eentje voor ons uit. Die vroeg er gewoon om om met rust gelaten te worden, wat wij dan ook deden. Bovendien leek ze helemaal niet bang wat ik best vreemd vond in een dergelijke situatie. Het irriteerde me ook een beetje, want mijn gezelschap was best luidruchtig, dus waarom zou je als uitdagend geklede jonge vrouw niet bang zijn voor een groep licht bedwelmde sneue mannen van zekere leeftijd? Nou ja, hoe dan ook, zij rechtdoor en wij linksaf en weer een hoop woorden gebruikt die niet per se een interessant verhaal opleveren.

Anders is dat voor de geschiedenis van de stad zelf. Achthonderd jaar geleden verdwenen daar 130 kinderen richting een nabijgelegen berg, en niemand heeft ze ooit teruggezien. Later heeft men daar het rattenvangersverhaal bij verzonnen. Dat de rattenvanger niet betaald kreeg voor het verwijderen van ratten uit de stad en toen uit wraak met zijn fluit kinderen heeft weggelokt uit de stad. Nederlandse kinderlokkers deden dat met snoep, maar die lokken er hooguit één tegelijk. Zo’n fluit is stukken effectiever.

Ik ben ook niet zo’n fan van dit sprookje. Er gebeuren namelijk dingen die vrij onwaarschijnlijk zijn, en dat vind ik ondoordacht van de gebroeders Grimm. De rattenvanger lokte de ratten allemaal de rivier de Weser in, waar ze verdronken. Ik zeg niet dat een rat niet kan verdrinken, maar ga nou gauw zeg! 130 uitstekende zwemmers die allemaal verdrinken, hoogst onwaarschijnlijk dat dit sprookje waar is.

Zinloos

Omdat dochterlief zo nodig een nieuw bed moest, en het niet paste waar haar vorige bed stond, moest alles anders komen te staan. Dat was in de jaren tachtig prima, want ik veranderde mijn kamer best vaak. Maar in deze tijd is het shit want er moeten driehonderdduizend snoeren verlegd worden. Het meest maakte ik me zorgen over de utp kabel, die op haar zolderkamer binnenkomt, daar waar de tv en Playstation staan.

Maar even AI raadplegen leerde me dat er simpele verloopstukken bestaan, waardoor ik de kabel eenvoudig kon verlengen naar de andere kant van de kamer. Een groot probleem al getackeld. Het volgende was haar tv ophangen aan een drager die ik aan de muur moest bevestigen. Voordat ik snapte hoe die drager in elkaar gezet moest worden was ik een uur verder. Daarna bleek dat van de bijgeleverde bouten en schroeven het meerendeel optioneel was. Die heb ik dus niet gebruikt, en voordat ik geloofde dat die bouten en schroeven niet gebruikt hoefden te worden was ik weer een uur verder. Het volgende uur besteedde ik door naar de bouwmarkt te scheuren omdat de bijgeleverde pluggen niet pasten in de gaten die ik geboord had. Een grotere boor deed de truuk en toen hing de tv.

Ik sloot de dvs1200 via het stopcontact aan en maakte contact met die op de eerste verdieping staan. Daarna sloot ik de experiabox aan en volgens mijn berekening zou de tv het nog niet doen, ik had de nieuwe verlengde kabel nog niet aangesloten namelijk en ik had nog een switch over. Maar de tv deed het na een paar minuten opstarten gewoon wel, dus ik was positief verrast over mijn genitaliën. Hè, spellingscorrectie!

Maar toch zat me het niet lekker, want iets snapte ik niet, dus ik vroeg AI het me uit te leggen. Het gebruikelijke geneuzel, AI gaf aan zus en zo, maar ik zei dat dat niet kon, AI kwam nu met een alternatief antwoord dat 100% zeker was, totdat ik zei dat het niet klopte, blablablabla. Ik ging dus zelf op onderzoek uit en ik verwijderde de experiabox. Geen verschil, de tv bleef het doen. AI begreep nu gelijk wat er aan de hand was, en legde me uit waarom hij het eerder fout had en dat het nu 100% duidelijk was. Totdat ik zei dat er iets niet klopte en ik haalde de dvs box eraf, en de tv bleef werken. Ik haalde de dvs op de eerste verdieping eraf en ook daar bleef de tv werken,

Goed, een lang verhaal kort, ik heb hier jaren allerlei apparatuur nutteloos aangesloten gehad want de tv werkt via wifi. Ik heb dat verloopstuk en de extra kabel voor Jan Snot en Piet Lul gekocht, want helemaal niet nodig. Zelfs de experiabox beneden, toch vaak een doorn in mijn oog geweest als hij weer herstart moest worden, bleek nutteloos aan te staan met al z’n zogenaamde lampjes. Stekker eruit getrokken en geen enkel verschil!

Morgen ga ik nog meer stekkers eruit trekken. Grote kans dat de stofzuiger en de koelkast het ook gewoon blijven doen via wifi. Of het licht van mijn aquarium, vast ook wifi gestuurd en zit ik al jaren apparaten aan de praat te houden die nergens voor dienen. Straks gaan ze me nog vertellen dat de seinpalen die ik in mijn voortuin onderhoud, ook door niemand meer gezien worden.

Groep

Groepen functioneren niet goed als ze zich bij mij aansluiten. Ze kunnen niet goed met regels of gedeelde ervaringen omgaan. Altijd zoeken ze ruzie of komen ze met argumenten die niet weerleggen wat er zojuist gesteld werd. Ik word dan ook gedwongen zo’n groep te verbannen.

Als je je in deze wereld wilt handhaven dan is het wel handig als je met mij kunt omgaan. Het bedrijfsleven zit ook niet te wachten op groepen die zich niet aan mij kunnen aanpassen. Gelukkig bied ik ook cursussen aan aan groepen die hun individuele vaardigheden willen verbeteren. Er zijn reeds goede resultaten geboekt. De groep leert dan af te tasten hoe mijn gebruiken zijn en zich daarnaar te schikken. Hierdoor leert de groep te zwichten voor mijn persoonlijke druk, wordt de groep sociaal ongemakkelijker en valt ze niet uit de toon bij mij. Of erger, dat ze geheel buiten mij vallen.

Natuurlijk, niet elke groep zal uiteindelijk slagen. Er zijn eenmaal groepen die echt diepgeworteld, sociaal gewenst groepsgedrag vertonen, en die gaan het nooit redden met mij. Zo’n groep zal niet gauw de schuld bij zichzelf zoeken, maar altijd proberen die bij mij neer te leggen. Een verzameling narcisten is het. Maar goed, die moeten er ook zijn en kunnen vaak, met de nodige begeleiding, heel nuttig werk verrichten voor de maatschappij. Uiteindelijk is belangrijk dat we ook oog houden voor deze groepen, zodat ze niet afglijden naar de onderste regionen van de samenleving. Of erger, dat ze op een of andere manier aan de macht komen en ik er marcherend achteraan loop. Je moet er niet aan denken.

Politie

Ik zag een programma over de politie waarin te zien was waarmee die mensen allemaal te maken krijgen. En hoe ze daarin getraind worden met acteurs die de onervaren agenten zo het vuur aan de schenen leggen dat ze beginnen te hakkelen, niet meer weten wat ze moeten en achteraf in huilen uitbarsten. Wat een shitberoep is het ook geworden! Waarom moet je als agent de discussie aan en waarom moet je het woord alsjeblieft gebruiken terwijl je gekleineerd wordt door een irritant mannetje dat niets gepresteerd heeft in z’n leven en geleerd heeft dat een grote bek loont?

Ik snap dat echt niet. Ik dacht ook een keer een paar irritante gastjes autoritair aan te spreken omdat ze overlast veroorzaakten. Eentje was totaal niet onder de indruk en ging voor me staan en vroeg wat ik moest. Tja, daar sta je dan, te ontdekken dat de regels uit de jaren zeventig niet meer gelden in deze tijd. Ik begreep dat die agenten het lastig hadden. Er valt niet te praten met sommige mensen, die schelden met kanker aan je hart, en ik geloof ook niet dat die voor enige rede vatbaar zijn.

Dan is er ook nog de gewoonte van bepaalde jongeren om niet te praten met de politie, dus daar kunnen ze al helemaal niks mee. Dat mensen ze in bepaalde situaties waar ik me uit de voeten zou maken, gewoon blijven filmen op drie meter afstand, daar reageert de politie al niet eens meer op. Nee, het is op sommige vlakken totaal uit de hand gelopen, en hoe krijgen we dat weer goed? De politie is daar niet mee bezig en probeert alleen de zaak niet te laten escaleren. Kennelijk is dat het beste.

En dan zag ik alleen nog zogenaamde gastjes, er zijn natuurlijk ook nog hooligans of echte criminelen. Waar is het toch mis gegaan? En wanneer? Het was in elk geval in 1993 al aan de gang, want toen wilde Lubbers al ingrijpen met zogenaamde kampementen. Dat vonden we toen geen goed idee omdat het associaties met de Tweede Wereldoorlog opriep. Maar dat is 33 jaar geleden, misschien was Lubbers zijn tijd gewoon ver vooruit? Of zullen we in 2059 weer eens kijken hoe het er dan voorstaat?

Homeopathisch.

Ik schreef laatst over pijn in mijn lichaam en dat ik de hele dag op de bank bleef liggen. Dat was natuurlijk niet echt, want wij hebben een Hollandse herder, en die moet er eenmaal uit. Je kunt je dood houden, die hond trapt daar niet in. Dus lopen deed ik wel. Maar na de behandeling van mijn linkerarm door een masseuse op donderdag, werden er vrijdag blauwe plekken zichtbaar maar daarna werd het beter. Maandag dacht ik dat het weer goed genoeg was om te gaan badmintonnen; ik ben immers toch rechts.

Maar dat was fout, ik was zelfs al gewaarschuwd door Linda, en de pijn schoot er weer in. Van maandag op dinsdag heb ik niet geslapen omdat ik geen pijnvrije houding kon vinden. Ik ging langs de huisarts die het had over een frozen shoulder en belachelijk lange hersteltijden, maar ik dacht: daaag huisarts! Ik mag nu een maand niet badmintonnen en moest een toernooi afzeggen.

In elk geval, vlak daarna boden twee vrouwen mij hun homeopathische hulp aan, en een man vertelde over de emotionele oorzaak die de pijn in mijn schouder zou veroorzaken. De een had druppels, de ander pillen, de man een lulverhaal. Die van die pillen vroeg nog netjes of ik erin geloofde, maar dat was dus nee. Die ander vroeg dat niet eens, voor haar was het zonneklaar dat haar druppels hielpen. Ik wimpelde ze alledrie af en zei dat ik het eerst wel even aankeek. De dokter had mij een spuit in mijn schouder aangeboden maar die heb ik beleefd afgeslagen. Rotzooi. Dat had ik met die homeopathische middeltjes misschien niet moeten doen, want baat het niet, dan schaadt het niet.

Maar nee, ik geloof er niet in. In de eerste plaats omdat ik ze in het verleden ook geprobeerd heb en dat niet hielp. Ten tweede omdat ik eens een filmpje gezien had van James Randi (hoi) die een heel potje pillen tegelijk innam omdat het volgens hem toch niets deed en vervolgens ging hij verder met z’n presentatie over de oplichterspraktijken van dr. Vogel.

Nou ja, nu weet ik ook wel, dingen werken als je erin gelooft, behalve de medische wetenschap, daarbij is het niet nodig om erin te geloven. Zo geloof ik best in de heilzame werking van een osteopaat, of zelfs van brandnetelsoep, maar ik geloof niet in pilletjes of druppels die de pijn in mijn schouder verlichten. En al helemaal niet dat de pijn een emotionele oorzaak heeft. Ik vermoed zelf een lichamelijke.