Onherroepelijk

In Amerika werd een vrouw ter dood veroordeeld maar ze overleefde de executie. Ze werd daarna naar het ziekenhuis gebracht om haar leven te redden, maar inmiddels is ze in kritieke toestand. Daarvoor had ze dertig jaar opgesloten gezeten in afwachting van haar executie.

De doodstraf is inhumaan en past niet bij een westerse beschaving. Toch wordt de roep erom steeds groter, evenredig met het groter wordende aantal halve zolen in Nederland. Inmiddels is 35% voor. De SGP gaat gouden tijden tegemoet. Dat de doodstraf nog in Amerika bestaat is te wijten aan een groep godsdienstwaanzinnigen die niets met Jezus’ leer ophebben. Alleen met wraak en incest.

Mensen worden steeds extremer en intoleranter, ondergetekende incluis. Ik moet wel. Ik word steeds intoleranter naar intolerantie. In principe naar iedereen die het niet met mij eens is. Een prachtige eigenschap voor een dictator. Ik vraag me ook af hoe ik zo gekomen ben. En welke kant het opgaat. Als het in dit tempo doorgaat loop ik straks met een revolver en executeer iedereen die me tegenspreekt. Wat heel tegenstrijdig is voor iemand die tegen de doodstraf is. Daarom moest ik maar op Nova Zembla gaan wonen, daar zijn niet veel mensen, dus kunnen ze je ook niet tegenspreken, en hoef ik ook het standrecht niet toe te passen.

Onvoorwaardelijke liefde.

Gisteren gingen we naar de bioscoop, daar draaide een film met Brad Pitt in de hoofdrol, maar eigenlijk had zijn hond Odin, de hoofdrol. Ik ga verklappen hoe de film afloopt, dus dan weet u dat.

Brad speelt een ex-militair, special forces en zijn Duitse herder Odin is een getrainde hond die meeging in militaire operaties en daarbij schade heeft opgelopen. Zo heeft hij titanium tanden en een kunstpoot. Maar met die attributen functioneert hij uitstekend.

Brad en zijn hond moeten door omstandigheden zien te overleven in de wildernis van Alaska. Het is zomer, anders was de film al veel eerder afgelopen. Vroeger, toen de filmwereld nog wat onschuldiger was, zouden ze dit een avonturenfilm genoemd hebben en de heftigste scenes eruit gelaten hebben. Maar deze film is een liefdesfilm, over de onvoorwaardelijke liefde en opofferingsgezindheid tussen baas en hond, en speelde zoals gezegd in de wildernis van Alaska, dus geen moment was ik verveeld of vermoeid. U ziet het verband vast wel, Brad en Odin, Alaska, Mack en Lori, Veluwe.

Brad redt het uiteindelijk niet, hij komt dichtbij de bewoonde wereld, maar niet dicht genoeg. Hij geeft de hond zijn laatste missie, om de weg te vinden. Brad is stervende en de hond blijft bij hem tot het laatst. Als hij dood is huilt de hond als een wolf. Na een tijdje bij zijn dode baas te zijn gebleven voert hij z’n laatste opdracht uit en overbrugt in no-time die laatste kilometers tot aan de weg. Daar blijft hij wachten. Een jonge vrouw komt aanrijden, stopt en onderzoekt de hond. In het tuig wat hij omheeft zit een brief die Brad heeft geschreven. Dat hij dood is en rust heeft gevonden in de wildernis, dat Odin een zwaar getrainde hond is die af en toe in z’n slaap last heeft van ptss, hoe je daarmee moet omgaan, wat de hond fijn vindt en wat niet, en dat Brad z’n bankpasjes ook in het tuig van de hond heeft gedaan, dat al zijn geld voor de vinder van de hond is maar of diegene alsjeblieft goed voor de hond wil zorgen. De vrouw roept Odin, die springt in haar truck, en kijkt haar met z’n bedroefde ogen aan. Zo eindigt het. Een soort Hachi maar dan Brad Pitt in plaats van Richard Gere.

En vanmiddag liep ik met Lori, bij Vierhouten, we maakten niks mee, zelfs vroeger konden ze daar geen avonturenfilm van maken, maar ik pakte wel even haar kop tussen mijn handen en knuffelde haar. Want de liefde is onvoorwaardelijk. Maar als ik er morgen niet meer ben is ze me snel vergeten.

BMW

De BMW is verkocht en niet aan mij. Die financiering was dus toch rond gekomen. En ik maar elke dag op mijn app kijken, hopend op goed nieuws. Gisteren appte ik de verkoper, maar die had mij dus inmiddels gemaild, wat ik niet had gezien. Hij stuurde doodleuk een foto van de BMW met de nieuwe eigenaresse, alsof ik geen gevoelens heb. (Ik heb haar even onthoofd vanwege de privacy, want privacy gaat tegenwoordig boven onthoofding)

Het is een 335ix uit 2014 met slechts 55.000 km, in het wit, dus die wilde ik graag hebben. Ik heb zelfs in mijn zoekopdracht naar auto’s alle zwarte auto’s uitgesloten. Ik wil geen zwart, niet omdat ik racist ben, ik heb zelf een zwarte auto, maar omdat het een slecht resultaat geeft als ik de auto in de was heb gezet. Je blijft plekjes zien. Wat dat betreft moet je hem gewoon niet wassen, dan is er niks aan de hand.

Ik maakte van de week het grapje dat ik het met mijn psycholoog had besproken, een BMW. Dat was geen grapje, dat was echt. Ik vind het nogal wat, een BMW. Je straalt gelijk uit dat je een proleet bent. Maar volgens haar kon ik daar toch boven staan, en ik hoefde niet gelijk als een proleet te rijden. Ik kon juist het imago van de BMW rijder verbeteren. Dat was dan ook wel weer zo. Ik had me eroverheen gezet, want BMW maakt sinds dat ik me kan herinneren wel begerenswaardige auto’s. Niet allemaal natuurlijk, de meeste zijn wel proletenbakken. Maar voor de liefhebbers hebben ze ook wat. Neem nou deze, met 306 pk, vierwielaandrijving, 6-cylinder, en van 0-100 in 5 komma nog wat.

Vooravond

Morgen word ik 57. Ik schrijf bijna elk jaar een logje aan de vooravond van mijn verjaardag, dus doe ik het nu maar weer.

Ik kan totaal niks verzinnen als ze me vragen of ik nog wensen heb voor mijn verjaardag. Ik heb geen redelijke wensen alleen onredelijke. Een tijdmachine bijvoorbeeld. Dat lijkt me het beste. Gelukkig begon gisterenavond mijn aquarium spontaan te lekken dus ik heb een nieuw aquarium gekregen. Moest hem wel zelf kopen, betalen en inrichten, maar toch! Dat inrichten viel nog niet mee. Voor het eerst maakte ik mee dat er in een zelfbouwpakket twee schroefjes ontbraken die nodig waren voor het in elkaar zetten van het meubel. Dat gaat normaal altijd goed. Ik ging eerst naar twee ijzerwarenzaken die honderdduizend soorten schroeven hebben maar niet deze. Uiteindelijk moest ik terug naar de dierenwinkel waar ze twee schroeven uit het showmodel haalden om mij tevreden te stellen. De hele middag en avond was ik ermee bezig.

Verder zag ik een pracht van een auto tussen mijn favorieten staan en ineens snapte ik dat die het moest worden. Ik mailde de verkoper die terugmailde dat de auto gereserveerd was voor een klant waarvoor ze een financieringsaanvraag hadden lopen, maar mocht dat niet rondkomen zou hij mij berichten. Dus nu hoop ik dat dat niet rond komt. Dat zou pas een mooi verjaardagscadeau zijn. Bovendien heb ik gespaard! Ik verdien deze auto veel meer.

Idioten en zenuwlijders

Als u hier al heel lang leest, dan zou het kunnen dat u de geboorte van mijn kinderen nog heeft meegekregen. De oudste is inmiddels 21 en werkt in een penitentiaire inrichting, ofwel, de gevangenis. Mijn jongste werkt met emg, ofwel ernstig meervoudig gehandicapten. Zelf heeft ze ADHD, ofwel …, nou ja, ik weet de afkorting niet meer.

Mijn oudste heeft dagelijks verhalen over hoe hij met de gedetineerden omgaat, en ik kan niet anders dan toegeven dat hij dat erg goed doet. En dat zeg ik niet omdat ik z’n vader ben, want ik zal het niet nalaten te zeggen dat hij buiten dat een een lapzwans is. De gevangenen variëren van drugsbazen tot moordenaars en van verkrachters tot zedendelinquenten. Of is dat hetzelfde? In elk geval, hij kan er goed mee omgaan en een grote drugsbaas met een levenslange gevangenisstraf noemt hem meneer Hans. Ook omdat hij de Nederlandse taal net iets minder spreekt. Deze man staat bovenaan in de rangorde, en de nummer twee is een zeer gespierde, met nazisymbolen getatoeëerde man, die Hans aan zijn dochter wil koppelen. Hee Hans, hedde gij hem er nog ingehangen van het weekend of wa? Hans kan er allemaal mee omgaan. Heel relaxed.

Maar dan Tambam. Of ik vanavond mee wilde kijken want haar werk was op tv. Zij is 18 en zit nog op school maar ze werkt in het weekend bij een zorginstelling, vroeger geheten “Vereniging tot Christelijke verzorging van idioten en zenuwlijders.” Nu heet het ‘s Heerenloo, wat de lading niet meer dekt. En ook hier hebben wij een excellerend kind afgeleverd. En niet omdat ik haar vader ben, want ik zal het niet nalaten om haar te wijzen op domme opmerkingen, maar ik was onder de indruk van wat ze vertelde. Ze herkende een paar cliënten, zo heten de idioten en zenuwlijders tegenwoordig, en ze herkende collega’s. Ze lieten zien hoe de omgang met de cliënten gaat, van benadering tot fixatie, en van agressie tot het verschonen van een luier. Ook hier was ik onder de indruk. Ik zou dat niet volhouden, net als degene die het programma maakte het niet volhield.

Dus ja, beide kinderen zijn me voorbijgestreefd, nu al. Ze doen beide iets waar ik ongeschikt voor zou zijn. En ik vind dat knap.

Verdere en totale instorting van zelfbeeld.

Ik had vanmiddag vrij genomen om naar mijn droomauto te gaan kijken. Dit was een Alfa Romeo Giulia met vierwielaandrijving en 320 pk. Een plaatje van een auto en weinig kilometers op de teller. Ik maakte een proefrit en ik wist het gewoon niet. Ik moet natuurlijk een flink bedrag bijbetalen voor een auto die veel minder kilometers heeft, meer vermogen heeft en veel mooier is. Maar ik miste een achteruitrijcamera, terwijl ik dacht die gezien te hebben in de optielijst. Achterin kun je amper zitten en een trekhaak zat er ook al niet op. Dat zijn wel allemaal dingen die ik zo weg kan redeneren, maar nu deed ik dat niet. Bovendien hou ik in mijn hoofd rekening met de vakantie. Dat we comfortabel kunnen rijden en veel kunnen meenemen. Ik kwam tot de conclusie dat ik zo’n Alfa was ontgroeid.

Gedeprimeerd reed ik naar huis. Ik legde Linda uit wat er gebeurd was, en dat ik in mijn hoofd rekening hield met haar, maar toen werd ze boos. Want ze had al honderd keer gezegd dat ik moest kopen wat ík mooi vond, en geen rekening met haar moest houden. Maar zo werkt het gewoon niet. Zo’n auto is emotie, en dat wil je delen, en als dat niet kan, dan werkt het niet. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd.

Acute instorting van zelfbeeld

Ik was vanmiddag bij de fysiotherapeut, nou dat is ook niet echt leuk. Ik had een schouderprobleem, ik moest gaan zitten op de bank, voor een spiegel, ontbloot bovenlijf, en daglicht. De therapeut is een jonge jongen die in het eerste van de plaatselijke club voetbalt, en ik ben 56 en ik speel recreatief badminton. Daar zit je dan en hangt je buik over je broekriem. Normaal als ik voor de spiegel sta is het nog ochtend en heb ik mijn maximale lengte om mijn gewicht te verdelen. Het ochtendlicht oordeelt minder hard dan het daglicht. Ik zie er dan nog prima uit. Maar nu was ik een grijze, kalende plumpudding, en ik gaf al mijn ambities ter plekke op.

Ik wilde nog een droomauto kopen, maar ik denk dat onze Renault Modus prima volstaat. In een seconde kan het gebeurd zijn, en bij mij kwam die ene seconde vanmiddag op die tafel. Hij kraakte mijn rug een keer, daarna mocht ik gelukkig op mijn buik, met mijn gezicht diep weggedrukt in een gat in die bank, mij gaan liggen schamen. Ik overdacht mijn toekomst. Veel is er niet meer. De Geitenkamp in Arnhem, daar moest ik maar gaan wonen, en lekker met mijn blote pens op een kratje bier in de voortuin gaan zitten, want dit schiet niet op. Ik sport twee keer in de week, loop minimaal drie km per dag, voor ik mijn schouderprobleem had deed ik nog dagelijks 20 push-ups, ik werkte me gisteren nog in het zweet in de tuin, en waarvoor eigenlijk? Ik zou een killerbody moeten hebben, maar het lijkt meer op dat van Billie Turf.

Ga ik er nog iets aan doen of geef ik het op? Is er wel iets te doen aan deze acute morbide obesitas en deze vijftig tinten grijs? Zou het erg debiel staan als ik mijn droomauto koop?

Dolly Parton

Ik heb eigenlijk nog nooit zoiets gezien. Ik was geen uitgesproken fan maar toch kocht ik ooit een cd’tje van haar. Ik vond een paar van haar nummers erg goed. Maar nu ze overleden is zag ik wat meer filmpjes en zelden of misschien nooit zag ik een vrouw die zo ontspannen en zichzelf was. Ook bij moeilijke vragen van interviewers gaf ze geen krimp.

Hier zingt ze met haar ouders een oud Amerikaans nummer wat ik niet kende, maar ik voel gewoon dat Amerikaanse arbeidersgezin uit de jaren vijftig dat in een houten huis met veranda woonde en waar ‘s avonds werd gezongen, zoals de moeder van Elvis dat ook deed. Zij zong gospel, dit is country, over het niet al te makkelijke leven op het platteland, al waren de Smokey Mountains niet echt plat, maar u begrijpt wat ik bedoel. Het traditionele Amerikaanse leven zoals dat door miljoenen Amerikanen geleefd werd en waar je bijna jaloers op zou worden.

Het grapje wat haar vader maakt en wat bijna niet te verstaan is gaat over een liedje dat little brown jug heet, wat zoiets is als klein bruin flesje, en vader zegt dat hij het zich goed herinnert omdat er Whiskey inzat. Wat al best een pikant grapje was in die tijd, gezien de reactie van Dolly. En als ik haar zo zie lachen, zou ik best een duetje met haar willen zingen.

Gevaar

Ik wist natuurlijk al tientallen jaren dat de democratie gevaarlijk is. Daarom pleitte ik vaak om van Nederland een dictatuur te maken met mij als dictator. Ik ben geen Idi Amin, al vond ik zijn lichtblauwe militaire uniform en zijn Mercedes 600 pullman wel geweldig. Nee, ik wilde dictator worden om het land vooruit te helpen. We hebben al een aantal jaren een niet functionerend kabinet en dat komt door onderling gezeik met compromissen en steeds nieuwe populisten die kostbare stemmen trekken. Bovendien is half Nederland tegenwoordig handelingsonbekwaam, dus dat schiet helemaal niet op.

Beatrice de Graaf legde vanavond uit dat partijen als AFD en FVD die door Rusland worden gesteund, aan de macht kunnen komen en zo Europa en Oekraïne kunnen verzwakken. Dit wil je natuurlijk niet, maar in een democratie telt elke stem, ook die van verwarde personen. Daarom denk ik dat het tijd wordt voor een coup, en dat ik even orde op zaken moet stellen. Even een aantal partijen uitschakelen zoals in Rusland of Turkije te doen gebruikelijk is. Dan zit ik er een paar jaar, ik verander wat dingetjes in de grondwet, en na een jaar of zeven, als de rede is wedergekeerd, draag ik de boel weer over aan de koning, en dan kijkt hij maar verder.

Als dank voor het veiligstellen van Europa mag ik mijn lichtblauw dictatorpak en mijn Mercedes 600 Pullman houden.

De wet van vraag en aanbod

De wet van vraag en aanbod, die dacht ik vroeger te begrijpen. Naarmate goederen schaarser worden, worden ze duurder. Of zoals Het Goede Doel het zong, “als de prijzen blijven stijgen krijg je uitval van de vraag.” Dat klopt dan weer niet helemaal, maar zij waren muzikanten, geen economen en in die tijd had je nog geen internet om het te controleren. Dan was er ook nog de wet van Gossen, die beschreef de samenhang tussen de hoeveelheid en het nut van een goed.

Dan komt onze regering die de gasvoorraden niet op orde heeft. Ze zeggen dat er geen tekorten komen, maar dat de prijzen wel gaan stijgen. Dat doen ze verrekte slim, want dan moeten we weer drie keer zoveel betalen voor gas als nodig is. Ze leveren nu alleen uit de onderste helft van de tank, want die is duurder dan de bovenste helft. Niet echt natuurlijk, maar de angst die wordt gecreëerd zorgt dat we bereid zijn om meer voor gas te betalen, of nog gekker, we kopen warmtepompen en zonnepanelen omdat de overheid ons wijsmaakt dat het gas wel eens op kan raken. En als we dat massaal doen, dan is ons leven voorbij omdat we de hele dag op een app in de gaten moeten houden wanneer de stroomprijs het laagst is, of zelfs negatief zodat we massaal alle apparaten nutteloos aanzetten, om zoveel mogelijk stroom te verbruiken en zo geld terug te krijgen. Ja, ze krijgen ons hartstikke gek , en ze kunnen ons precies daarheen sturen waar ze ons hebben willen.

Ik moet straks ook weer duurder gas gaan betalen, want daar doe je eenmaal niks aan. En ook ik zal ooit aan de warmtepomp en de zonnepanelen en de elektrische auto moeten. Daar ontkom ik echt niet aan, al was het maar de groepsdruk uit de straat, dat ik straks het enige dak zonder zonnepanelen heb, dat kan toch niet? Ook de smoes dat Sinterklaas uitglijdt over die panelen zal dan niet meer werken. Sinterklaas zal zich aanpassen en die schimmel van ‘m zal straks hoefrubbers krijgen om niet uit te glijden. Met dakpannen en hoefijzers was het kennelijk geen probleem voor Amerigo, maar daar stelde niemand vragen bij. En dat is precies hoe het werkt, als er geen vragen gesteld worden, dan klopt de wet van vraag en aanbod gewoon en dan is de onderste helft duurder dan de bovenste.