Te oud

Gisteren met badminton deed ik een zogenaamd trick shot, in mijn geval een lucky shot, want ik sloeg een service terug achter mijn rug om. De shuttle vloog over het net en de tegenstanders waren te perplex om nog te reageren. Punt voor ons. Daarna wierpen ze zich aan mijn voeten en vereerden mij als badmintongod. Het was waarschijnlijk mijn mooiste slag ooit en in gedachten hoorde ik het commentaar op tv: “I don’t believe it!”

Nu was er natuurlijk geen commentaar bij, en zeker geen tv, niet eens een scheidsrechter, maar dat maakt allemaal niet uit, ik schrijf het hier, dus dan ligt het vast. We verloren de wedstrijd verder wel, maar dat lag geheel aan mijn medespeler. Zo redeneer ik tenminste altijd anders moet ik aan mezelf gaan twijfelen en daar ben ik eenmaal te oud voor.

Waar ik ook te oud voor ben, is om in marketing te trappen. Daar ben ik al 25 jaar te oud voor trouwens, op mijn 30e hield ik daarmee op. Ik hoorde laatst weer een prachtig voorbeeld op de radio van wat je moet doen als je geld hebt. Ik ben dus niet de doelgroep, maar het mannetje van de radio speelde hier op je gemoed en zei iets als: hee, heb jij nog steeds inkomen uit lui geld? (rente) En toen iets als: het wordt tijd om je geld aan het werk te zetten. (beleggen)

En toen dacht ik, ja, dat is wel sterk bedacht. Lui is niet goed, en aan het werk zijn is wel goed, dus mijn neuronen schoten al door de gebaande paden in mijn hersen om richting mijn schuldgevoel te gaan om daar eens even lekker op in te werken. “Ja zie je nu wel, je moet je geld aan het werk zetten, niet dat luie sparen!” Maar voor de neuronen de culpa zone hadden bereikt, trok ik aan de handrem en gooide het stuur om! Stop! Marketingtruc! Ze proberen je geld hun kant op te krijgen. Lui geld is uitstekend namelijk. Ten eerste krijg je er gratis rente over, ten tweede staat het veilig op de bank en ten derde hoef je je geen zorgen te maken.

Als je nu je geld voor je aan het werk gaat zetten dan moet je gaan beheren, je gaat kosten betalen aan de broker of hoe heten die snelle jelles, je moet constant de beurskoersen in de gaten houden en je hebt steeds de stress van waardevermindering. Het voordeel is wel dat je op een verjaardag kunt zeggen dat je geen lui geld hebt, maar dat je geld aan het werk is. Nou ja, je moet dus leren om als je veel geld hebt, dat rustig te laten waar het is en er belasting over te betalen. En je moet leren dat niet everyone een investor is, baby!

Westerse Voodoo

PSV verloor vandaag van een laagvlieger. Dat is vervelend voor mij, maar de voorsprong op de nummer twee is nog steeds een straatlengte.

Er wordt na afloop aan spelers gevraagd waar het aan lag, maar dan krijg je doorgaans nietszeggende antwoorden. “We waren te slordig” of “het mag ons niet gebeuren.” Er zijn ook redenen waar het echt aan lag, namelijk dat Volendam sterk was en dat PSV zo stom was geweest om Saibari met vakantie te laten gaan in deze periode van vele geblesseerden.

En, er zijn duistere redenen waar het werkelijk aan lag maar wat niemand weet, en dat is waar we het over moeten hebben. Het is westerse voodoo.

1. Onderschatting van de tegenstander. Niet door de spelers, maar door mij of Hans. Dit is rechtstreeks van invloed op het spel. Onze schuld.

2. De commentator zegt iets als: “komt er dan toch nog een kans voor Volendam,” dan komt niet alleen die kans na vijf tellen, het tegendoelpunt volgt dan ook. Schuld van de commentator.

3. Hans of ik hebben ons van te voren uitgelaten over de wedstrijd, en wel in het voordeel van PSV. Dan gaat het onherroepelijk mis. Onze schuld.

4. Het is onrustig tijdens de wedstrijd. Niet in het stadion, maar bij ons thuis. Bijvoorbeeld Linda die geïrriteerd is over iets totaal anders en midden in een aanval van de tegenstander begint te zeuren over iets dat ik niet heb opgeruimd. Er volgt dan onherroepelijk een doelpunt van de tegenstander. Linda’s schuld.

5. In de rust wordt er gewisseld door de tegenstander en de cameraman brengt de invaller net iets te lang in beeld als die staat te wachten op zijn invalbeurt. Dan scoort die invaller ook altijd. Schuld van de cameraman.

6. De hond begint tijdens de wedstrijd te blaffen naar een voorbijganger waardoor onze concentratie verslapt en er een tegendoelpunt valt. Lori’s schuld.

Daarom spreek ik me ook met zeventien punten voor nog niet uit over dat we kampioen worden. Zou ik dat doen, gaat het alsnog mis.

Langzaam maar gestaag

Het ergerde me al tientallen jaren, dus het werd tijd om er iets aan te doen. Er was wel een aanleiding nodig dus kennelijk ergerde het me niet goed genoeg. Maar ik heb me een paar uur kwaad gemaakt en een macro in excel gemaakt. Met behulp van AI, dat dit soort dingen snapt. Tenminste, het gaat wel 20 keer fout, dus je moet AI wel steeds duidelijk aangeven wat er fout gaat. En elke keer antwoordt AI: geen zorgen, Mack, deze keer gaan we het 100% goed maken. En vervolgens gaat het fout. Daar moet je dus wel tegen kunnen.

Ik kan dat tot op zekere hoogte. Maar als het een mens was geweest had ik hem toegebeten dat hij z’n bek moest houden. Want AI kan uitstekend volhouden om je te blijven frustreren met lange antwoorden die fout zijn. Mijn macro was een probeersel, vast niet perfect. Het scheelt me vijf minuten per week, terwijl ik uren bezig was om het te maken. Maar daar gaat het niet om. Het ging erom dat ik het geheim ontrafelde. Toch denk ik dat een ouderwetse handleiding beter was geweest. Daar leer je meer van en het geeft minder frustraties. Het zal langzamer gaan en de drempel om te beginnen zou hoger zijn, maar langzaam is niet erg zolang het gestaag is. We moeten ook niet teveel tijd over houden in ons leven, want die besteden we doorgaans toch niet erg zinvol. In het beste geval luierend, maar in het slechtste geval doelloos scrollend.

Pan

Het was vandaag Linda’s verjaardag, en dus moesten er cadeaus worden gekocht. Niet door mij want ik ben inspiratieloos door al die momenten in het jaar waarop cadeaus moeten gekocht. Ben nog maar net bekomen van kerst en dan kun je weer aan de gang. Toch ga ik volgend jaar maar weer wat beter mijn best doen want het alternatief, uit eten met zes man, was veel duurder. En dat zou nog niet zo erg zijn ware het niet dat ze laatst voor eenzelfde bedrag schade reed aan mijn auto.

Mijn dochter denkt wel aan haar moeders verjaardag, maar die carnavalslapzwans hier natuurlijk niet. Die koopt de meest idiote outfits die je maar kunt bedenken maar de verjaardag van zijn moeder, nee, daar denkt hij niet aan. Ik redde hem door een cadeau te bestellen. Een grote pan, want de vorige brak in stukken. Ik had Linda horen zeggen dat 10 liter niks was, dus ik ging voor iets groters. Er bestaan echt joekels van pannen, daar kun je de hele straat mee voeden tijdens de hongerwinter, dus dat was wat overdreven. Ik ging voor 30 liter, maar dat leek nog steeds wat groot, dus ik veranderde naar 25 liter. Prima.

De doos die bezorgd was, was overdreven groot, maar dat doen ze eenmaal bij bol.com. Ik zette de doos op Hans z’n kamer en verder mocht hij het uitzoeken. Hij kwam ‘s avonds al gelijk verhaal halen, wij lagen al op bed, stormde de slaapkamer op en vroeg wat die doos daar moest. Ik zei hem dat dat het cadeau was dat hij voor zijn moeder besteld had, en ja, dat herinnerde hij zich ineens.

De volgende dag kwam hij mijn werkkamer op om het ding in te pakken. De enorme doos ging open een ik verwachtte een kleinere doos die ingepakt kon worden. Maar nee, uit de enorme doos kwam een enorme pan. 25 liter is echt enorm.

Linda vond hem ook enorm en dat klonk me bekend in de oren, al was dat 25 verjaardagen geleden. Toen kreeg ze ook een pan, dacht ik. In elk geval, ik had haar verkeerd begrepen, ze wilde tien liter. Maar nadat ze van de eerste schrik bekomen was, wilde ze deze toch wel. Het is echt een enorme pan. Hij past niet in de keukenkastjes, of althans, dan zou hij in z’n eentje een keukenkastje in beslag nemen. We zetten hem op het gasfornuis om te testen of hij daar wel paste. Dat ging dan nog wel, op de middelste pit, mits er er geen andere grote pannen op de andere pitten hoeven te staan.

En elke keer als we vanavond de keuken in liepen riepen we naar de huiskamer: “het is echt een enorme pan!”

Kou

Ik liep zaterdag voor het eerst sinds lange tijd buiten zonder jas. ik twijfelde nog wel een beetje en het was eerst een heel klein beetje frisjes, maar al snel bleek het de juiste beslissing. Ik kwam mensen tegen die met hun jas over hun arm liepen omdat de zon het toch wel warm maakte. Nu zijn er tegenwoordig steeds meer verdwaasden die in hartje winter zonder jas of met korte broek lopen en ik weet niet zo goed wat deze groep mankeert, maar sporen doen ze niet. Twee weken terug kwam me een hardloper op blote voeten voorbij, hij moet een tbs-er op de vlucht zijn geweest.

Ik behoor niet tot die groep. Ik heb een hekel aan kou. Of beter, aan kou lijden, want kou juich ik toe. Ik was het er dan ook niet mee eens dat ik begin februari zonder jas liep. Februari moet van mij bitter koud zijn, want de dagen gaan lengen. Er moet nog sneeuw vallen, het liefst ontwrichtend veel sneeuw. Een sneeuwbom des doods het liefst, want zo noemen ze tegenwoordig een laagje van vijf centimeter al. In 1985 was er in de derde week van februari nog een Elfstedentocht. Zo hoort het eigenlijk, althans in mijn wereldbeeld.

Nee, nu liep ik daar in een aangenaam zonnetje, de vogels kwetterden maar het was gewoonweg te vroeg. Dit wil ik niet. Januari was prima, nog een tikkeltje te warm, maar in elk geval sneeuw. Totdat ik mijn energie verbruik van januari zag vandaag, meer dan 500 euro! Tering! Dat is 1100 ouderwetse guldens! Voor een beetje warmte in je huis, en dan zetten we de verwarming sinds de vorige energiecrisis niet meer hoger dan 19 graden.

Ik weet zeker dat als we de gulden hadden gehouden, we nooit rekeningen van f 1100,- zouden krijgen en er zouden ook geen dorpsgekken op blote voeten lopen in de winter.

Nukubu

Dit schreef ik een jaar geleden, maar plaatste het nooit. Waarom eigenlijk niet?

Mijn zoon, u kent hem wel, had ineens besloten dat hij er geen zin meer had in die oefeningen de hele dag. Hij zag er steeds meer tegenop, maar wat er nu precies aan scheelde werd me niet goed duidelijk. Hij miste de avonden thuis, zei hij. Ik herinnerde hem eraan dat als hij zijn rijbewijs zou halen dat alles anders zou zijn, maar ook dat weerhield hem niet. Hij houdt nogal van lang leve de lol, en ik vreesde dat hij zijn uitstekend betaalde baan ging opzeggen zodat hij carnaval kon vieren. Maar zo is het volgens hem niet. Ik haalde hem net op, want het ontslag werd direct in werking gezet en nu is hij een “Nukubu” en hij vond het toch wat dubbel. Hij had afscheid genomen van zijn collega’s die ook wat overrompeld waren door zijn snelle vertrek. Ik reed een rondje over de kazerne (ik was toegelaten) en ik moet zeggen dat ik er ook niet vrolijk van werd. Dat moet je wel liggen om daar je avonden door te brengen.

We reden naar huis en ik had een vreemd gevoel. Alsof ik zojuist afscheid had genomen van een tijdperk en m’n toekomst vergooide. (gevoel, ik zeg niet dat het zo is) Het heeft inclusief opleidingen een jaar of vier geduurd. Hij mocht zijn gevechtstenue en baret houden. En nu? Ja, dat weet ik niet. Hij heeft wel een idee. Maar aan de manier hoe hij praatte in de auto dacht ik toch weer: “Oh ja, hij is anders dan ik. Makkelijker. Hij redt zich wel. Met onze hulp.”

Eenmaal thuis gekomen ging na twee minuten de bel. Een bezorger. Een pakje voor Hans. Het was zijn nieuwe carnavalspak. Dat begon uitstekend. Ik herinnerde mij de gelijkenis van de verloren zoon. Ik zou nu een bok moeten slachten.

Marie

In het cafetaria zat naast de deur een vrouw te wachten. Ik kende de vrouw, maar had haar meer dan veertig jaar niet gesproken. Ik sprak haar aan. Jij bent Marie toch? Ze was Marie en ze kon mij niet thuisbrengen. Ik kwam haar wel bekend voor.

Ik fietste vroeger vaak met Marie mee naar school, en Marie was mooi. Dat vond ik tenminste. Ik vertelde Marie een klein detail om te bewijzen dat ik haar echt kende en ze verontschuldigde zich voor het zich niet meer herinneren van mij. Ze legde even een hand op mijn onderarm zoals charmante vrouwen dat kunnen.

Ik wist dondersgoed wie ze was. Ik had haar nog wel eens vaker gezien, alleen nooit aangesproken. Ze stond bekend als slettebak en ze had mij ook wel eens een voorstel gedaan, maar ik was te bang. Van haar schoonheid was ook niet veel meer over en de aftakeling was zeker tien jaar terug ingezet. Net als bij mij trouwens, maar ik ben een man, dus in het voordeel. Maar haar handen waren nog mooi en ik maakte grapjes tegen haar, want het verleden laat zich niet uitwissen. Ze vroeg mijn naam, maar ook dat hielp haar niet, maar nu zou ze het niet meer vergeten, zei ze. Dat zullen we nog wel eens zien de volgende keer, dacht ik.

Mijn bestelling was klaar en ik ging weer weg en groette haar. Bij wijze van uitzondering had ik patat oorlog besteld. Thuis pakte Linda de bestelling uit en keek naar het slagveld dat ik besteld had. “Dat je dat lust,” zei ze. Ik antwoordde dat het net was als met een sletterige vrouw. We geven het niet toe maar stiekem vinden we het lekker.

Marie is niet haar echte naam. Ze kan haar leven gebeterd hebben.

Linkse rakker

Het nieuw voorgestelde kabinet is meer van hetzelfde. Gelukkig, de grondwet zal nu vermoedelijk veilig zijn, maar voor de rest zijn we er weer ingetuind. Langer doorwerken, korter WW, hoger eigen risico, een vrijheidsbijdrage en het ongemoeid laten van bedrijven die gigantische winsten maken.

De veelgeprezen Rutte loofde Trump en zei dat Trump dingen voor elkaar gekregen had die andere presidenten nooit voor elkaar hadden gekregen zoals de 5 procent bijdrage voor de Navo. Daar heeft Rutte volkomen gelijk in, ware het niet dat Trump zelf de oorzaak is dat we nu in deze situatie zitten. Onder vorige Amerikaanse presidenten werkte de 2% prima en voelden we ons veilig. Goed, Trump had een punt dat we niet aan onze verplichtingen voldeden, maar dat had opgelost kunnen worden. De vrijheidsbijdrage is hier het gevolg van. Meer geld naar defensie omdat Trump anders dreigt met oorlog.

Het verkoopt natuurlijk prima aan de Nederlander die hier met open ogen instinkt, zoals Nederlanders eigenlijk overal instinken als de VVD het zegt. Ik sprak gisteren een vrouw, VVD-stemmer, die vroeg wat ik gestemd had. Ik gaf aan dat het Timmermans was, waarop ik gelijk een reprimande kreeg. Die geven maar geld uit, het kan niet op, veel te soft, asielzoekers, en meer van dat soort jaren zeventig retoriek. En dat stikstofgezeik vond ze ook maar niks. Vervolgens ging het over de huidige dreigingen in de wereld en het noodpakket wat zij nog niet had. Ik ook niet trouwens. Maar als grapje vroeg ze of ze dan bij ons kon komen als het het zover was. Waarop ik als grapje terugzei dat als ze VVD stemt, het wel ieder voor zich was en dat ze niet bij mij moest aankloppen. Toen werd ze iets serieuzer en zei dat ze ervanuit ging dat als het zover was, de regering wel voor haar zou zorgen. Waar ze dat vertrouwen vandaan haalde weet ik niet, en waarom ze VVD stemt al helemaal niet.

Ik stemde links omdat ik tevergeefs hoop een eerlijkere verdeling. Ik kijk minder naar de voor 1000 euro frauderende uitkeringstrekker dan naar de voor de 50.000 euro frauderende, maar veelgeprezen ondernemer. Bij de VVD voel ik walging, misschien onterecht, maar dat komt door VVD partijcongressen waar volgevreten mannen in pakken aan het rietje in hun flesje jus d’orange staan te zuigen en staan te blaten over aandelen en crypto en niet de geringste bereidheid hebben om hun verkregen welvaart te delen. Want ze hebben er zelf hard voor gewerkt, zeggen ze dan. Zo is het ook de eigen schuld van de uitkeringstrekker dat die in de bijstand zit. Ieder voor zich.

Ik lijk misschien een linkse rakker, maar ik ben dat niet. Ik ben voor regels die voor iedereen gelden, en ik haat opscheppers, dat is alles.

Dubbeltje.

Ik logde in en luisterde naar onze CEO en nog wat c-level functionarissen en ik werd er niet vrolijk van. Eigenlijk ontnamen ze me mijn levenslust, of wat daar nog van over is. Ik ben natuurlijk 56 en ik heb het niet ver geschopt, in tegenstelling tot deze sprekers en ik snap ook precies hoe dat komt. Deze mensen kunnen namelijk aan één stuk lullen en nog in het Engels ook. Goed, het zijn Amerikanen, dat scheelt, maar zij begrijpen de business, en ik niet. Zij weten wat er speelt en ik heb geen idee. En al wist ik het, dan nog was ik in twee minuten klaar met vertellen.

De CEO had het maar over zijn passion en dat iedereen dezelfde passie moest hebben, anders moest je gaan nadenken of je nog wel voor het bedrijf wilde werken. Ik dacht aan mijn passie. Jeetje, dat was lang geleden zeg, dat ik passie voelde. Ik heb juist heel weinig passie. Ja, als mijn salaris binnenkomt een keer per maand, dan heb ik even een paar minuten een lichte opleving. Maar verder probeer ik zoveel mogelijk Amerikaanse propaganda te vermijden want anders word ik depressief. Want de Amerikanen zijn altijd exited. De hele dag. En ze geven de baas en het bedrijf complimenten en zeggen dat ze zo blij zijn om deel uit te maken van deze familie.

Eentje was nieuw en wist te vertellen waarom hij bij het bedrijf was gekomen en het was niet het salaris. Althans, die reden gaf hij niet. Ik vind dat al knap. Ik heb dat nooit. Ik werk omdat dat eenmaal moet. En ondanks dat hij er net was, wist hij door zijn hoge functie toch al in de wij vorm te praten en hij wist ook welke kant het bedrijf op zou gaan.

Tja, en als ze het dan ook nog over AI gaan hebben, dat we een AI team hebben opgericht dan voel ik me vrij waardeloos. Ik weet daar niks van. Vorige week stond ik nog voor lul bij een verzekeringsmaatschappij omdat co-pilot me verzekerd had dat ik recht had op schadevergoeding, maar de verzekeraar lachte me uit. Toen ik dat tegen co-pilot zei veranderde hij spontaan zijn antwoord. Dat moet ik eens doen op mijn werk! Een fout advies geven en dan zeggen: “klopt dat het een fout advies was! Wat scherp opgemerkt van je! Maar hier is hoe het echt werkt.”

Ik moet nog een tien jaar werken, en op deze manier gaat dat niet lukken. AI gaat mij overnemen en ondertussen kan ik niks. Geen idee wat ik nog zou moeten doen en ik kan mezelf al helemaal niet verkopen. Voor mij is een probleem een probleem dat opgelost moet worden. Het is geen uitdaging al ben je wel een beter mens als je het probleem als uitdaging ziet. Ik ben altijd blij als het probleem is opgelost, het lijkt me juist kut als je uitdaging ineens weg is.

Eigenlijk wil ik juist terug in de tijd, niet vooruit. Ik wil dat het leven simpeler wordt, niet gemakzuchtiger. Ik wil een halve meter sneeuw, geen lente. Ik wil dat er een wereldwijde computerstoring komt en dat aandeelhouders in paniek raken. Maar goed, dat is tegen beter weten in. Maar ik moet een plan B gaan maken, maar ik zou niks kunnen wat AI niet van me kan overnemen en dat baart me zorgen.

I’m so exited that I joined this company and we have the greatest team in the world, aldus de CEO. Vind ik ook zo knap, dat hij precies daar is gaan werken waar het beste team van de wereld zit. En dat hij ze ook allemaal heeft beoordeeld. Nee, ik ben voor een dubbeltje geboren..

De loftrompet

Hoe meer tijd eroverheen gaat, hoe meer waardering ik krijg voor Mark Rutte. Een week geleden ging ik nog over de zeik omdat hij de kant van Trump koos en de waarheid verdraaide. Ik vond hem laf en zijn geslijm verachtelijk, en ik zat meer aan de kant van het verzet. We moesten Trump maar eens laten voelen dat de grens bereikt was.

Ik reageer primair, net als de meeste mensen, maar Mark niet. Mark blijft rustig en optimistisch en sluit een pact met de duivel, zo lijkt het. Maar uiteindelijk bracht hij de duivel op andere gedachten en wordt hij de hemel in geprezen. En het was heus niet zo dat dat de verdienste van Mark was, want het was juist het verzet dat Trump op andere gedachten bracht, alleen Mark bood hem een uitweg zonder gezichtsverlies. En dat vind ik achteraf razend knap en zou ik iets meer vertrouwen in de man moeten hebben. Hij heeft kwaliteiten die veel mensen niet hebben, en ik al helemaal niet.

Ik merkte het vorige week in de gevangenis. Ik besefte dat ik daar niet zou kunnen werken. Terwijl Hans, in wie ik vaak weinig vertrouwen heb, daar lijkt uit te blinken. Hij zit er niet mee als gevangenen hem uitschelden of als collega’s hem uitlachen. Ik wil gelijk de brandslang op zo’n gevangene zetten, of een knuppel in z’n nek leggen net als in een Amerikaanse film.

Als je dan nog krijgt dat de Amerikaanse president de zaal in kijkt en vraagt of zijn vriend Rutte aanwezig is, dan vraag ik me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat Rutte dat voor elkaar krijgt.

Feit blijft wel, ik heb liever dat alles eerlijk verloopt en dat machtige blaaskaken op hun plek worden gezet, maar dat is eenmaal niet de realiteit. En dat accepteert Mark Rutte een stuk beter dan ik. Vandaar hij daar en ik hier.