Uitzicht

Ik zat net op de veranda en besloot dat het uitzicht dat ik had het mooiste uitzicht was dat ik ooit zag, misschien op de borsten van een klasgenote op de havo na. De zon was net onder en Venus stond boven het middelgebergte te stralen. Het zag er ongeveer zo uit, al geeft de foto het slecht weer.

Als je zo zit op een ijzeren klapstoeltje en je ziet dit dan staat de tijd even stil en denk je niet aan het uitzicht dat je thuis hebt, namelijk op het huis van de overbuurman. Als ik thuis in de veranda zit is het iets beter dan dat, maar het komt nog niet in de buurt van wat je hier ziet. Dat geldt ook voor het rijden hier, ik rij vaak twee keer per dag de berg af en weer op. Laatst deed ik het zonder het gaspedaal te beroeren en de rem zo weinig mogelijk. Als een zeepkist ga je naar beneden maar een stuk minder gevaarlijk. Ik zwaai naar mensen die me voorrang geven en ze zwaaien terug. Sowieso zijn ze hier veel en veel beleefder dan bij ons. Ik loop laatst met de hond door het dorp, staat er een jongetje van een jaar of 13 tegen een muur aangeleund, zegt hij tegen mij in het Frans: “U heeft een mooie hond meneer, goedendag.” In Nederland zou ik op zijn best verwachten, “wat een mooie hond heeft u” maar meestal is het: “dat is een mooie hond!” Dat meneer en goedendag kennen wij sowieso niet meer, wat ergens best jammer is.

Mijn opa werd altijd een uitslover genoemd door mijn moeder als hij op de camping liep en iedereen in het Frans groette. Messieurs-dames! Maar dat was gewoon hoe het hoorde en ze houden het hier nog steeds vol. In Nederland zou je zeker zestig jaar in de tijd terug moeten om hetzelfde te horen. Welke afslag hebben wij toen genomen?

Wat ik fout doe in mijn leven is dat ik maar twee weken per jaar leef zoals ik dat wil, en de overige vijftig zoals dat van me verwacht wordt. Hoe verander ik dat?

Frankrijk

Wat ik vrij apart vind nu ik het zie is het zwembad hier. Als je er niet bij bent zul je het niks bijzonders vinden maar toen we aankwamen was het zwembad wat groenig. Ik zag aanslag op de bodem en tegen de zijkanten en er stond iets in de Franse handgeschreven instructies over dat je er iets in moest gooien. Chloor waarschijnlijk. De eigenaars, een wat ouder stel, zeiden dat ik niks hoefde te doen. En inderdaad, we zijn nu een week verder en het zwembad is helder blauw. De aanslag op de bodem weg is weg, alles weer blauw, echt een vakantieplaatje. De kracht van een filter met chloor.

Het nadeel is wel dat ikzelf ook helemaal wit uitsla. Nog geen spatje bruin ondanks bloedverzengende temperaturen. Maar ik kom ook niet veel in de zon. Scheelt weer zonnebrandcrème. Volgend jaar zoeken we een minder hete plek. Niet eens voor onszelf, maar wandelen met de hond is er amper bij. In de buurt is geen riviertje, tenminste niet deze zomer, dus het is zes kilometer rijden om haar even te laten spelen in het water. Ik wil eventueel wel suggesties maar reacties die iets buiten Frankrijk suggereren worden direct verwijderd. Zeker als het Turkije, Kroatië, Griekenland of Thailand betreft.

Het dorpje met de winkels ligt 300 meter lager. Een genot om erheen te rijden, je auto op het plein te parkeren, een beetje Françaises kijken een boodschap te doen en op de klanken van Enter Sandman weer naar boven te scheuren. Ik weet ik ben er al iets te oud voor en ik weet niet hoelang dit nog door kan gaan zonder finaal voor lul te staan, maar tegen die tijd ga ik wel naar Kroatië.

Bakker

Ik zocht een andere bakker omdat Linda de croissantjes van degene waar we kwamen niet lekker vond. Ik stuurde mijn auto door centre ville en spotte een boulangerie, maar geen parkeerplaats. Ik reed iets door, een overvolle kleine parkeerplaats op maar er was geen plek. Ik draaide om en hoorde een klap. Een stoeprand die ik niet had gezien had een stuk spatbord van mijn auto losgetrokken. Chagrijnig gaf ik er een trap tegenaan en schopte het weer vast. Lichte schade, hoge kosten.

Toen ik een betere parkeerplaats had liep ik naar de bakker. Maar na een kilometer zag ik die nog niet, dus ging ik weer terug. Ik had 100 meter de andere kant op gemoeten. Deze bakker was nog kleiner en ik kocht brood. Zeven euro tachtig. Ik pakte mijn pasje maar de bakker gaf aan dat hij geen pinautomaat had. Ik had een vijfje en wat losse munten maar niet genoeg. De bakker zei dat er een pinautomaat op 35 meter zat. Dat zal ik verkeerd verstaan hebben want het was 350 meter. Ik ging terug, rekende af en reed huiswaarts. Het brood werd in elk geval gewaardeerd, dat was dan nog iets.

Frankrijk is niet geschikt voor Volvo’s. Ze komen de helling niet op en ze waarschuwen niet voor stoepranden. En je kunt ze niet keren op smalle weggetjes zodat ik elke keer 500 meter de verkeerde kant op moet om om te keren. Ik moet een andere.

Bordezac

Ik vraag mij af hoe het leven hier in de winter is.

Het uitzicht is hier prachtig, maar het dorp zelf heeft niks. Ik moet zes kilometer rijden voor een bakker en ook om met de hond water op te zoeken. De riviertjes hier zijn compleet drooggevallen en daar waar ik met Lori heenga staan waarschuwingsbordjes voor sterke stroming. Niet in juli in elk geval, want het water staat ondiep. Aan het strand eromheen zie ik dat het soms een meter hoger staat. Maar misschien wel meer.

Ik heb de helling opgegeven, ik dacht dat ik en de auto er wel aan zouden wennen, maar de stank die de auto voortbrengt als hij naar boven moet komt van de versnellingsbak, en die hou ik liever heel. Hoe ze zulke hellingen hier verzinnen is me een raadsel.

Verder is het weggetje hiernaartoe zo smal dat je niet kunt keren. Ik probeerde het maar ik ramde al een steen met de trekhaak. Het is hier geen omgeving voor Volvo’s. Ik moet weer een Franse auto met handbak hebben. Of een vierwielaangedreven auto, dat lukt ook wel.

Met mijn schouder gaat het goed. Ik heb een hardnekkige blessure waardoor ik lang niet kon badmintonnen, maar de pijn is nu bijna weg. Over twee weken zal ik de mannen op de club die overmoedig waren geworden door mijn afwezigheid weer even op hun plek zetten. Ik doe hier conditie op door te lopen met Lori, dus ze kunnen hun borst natmaken.

Maar in de winter is het hier koud, ligt er sneeuw en kun je hier alleen per sneeuwscooter komen. Toch zou ik het wel willen proberen. Er is hier alleen geen wifi dus werken wordt lastig, maar verder is het hier ideaal voor een kluizenaar. Wat nog beter zou zijn, een huis in een uitgehakte rots, dat hebben ze hier ook. Hoe ze het allemaal doen is me een raadsel, maar ze bouwen hier op de hoogste berg.

Helling

Eigenlijk is het vreemd. We maken een reis van 1200 km en ik bereid het amper voor. Het enige wat ik deed was één bandenspanningscheck en de auto wassen en uitzuigen. Dat is traditie maar het heeft weinig zin. Na een dag is de auto van binnen één grote zwijnenstal.

Vroeger peilden we olie, controleerden we de verlichting en de vloeistoffen en kenden we de regels in het buitenland en stippelden we de route uit. Niks van dit alles. Rijden zoals de Navi aangeeft zodat je je onderweg begint af te vragen waarom je deze weg eigenlijk volgt.

Na 1200 km kwamen we aan, een piepklein dorpje, een smal weggetje waar maar één auto tegelijk door past, en tot overmaat van ramp een enorm steile helling waar m’n auto met grote moeite tegenop komt. Geen asfalt, veel geslip, veel ingrepen van het tractieconrolesysteem, bijna stilvallen en ternauwernood kom ik boven. Linda gaat hier niet rijden. Maar ik ga hier niet geheelonthouden. Dat betekent dat ik alleen de laatste helling stomdronken het stuur moet overnemen. Nou ja, dan is het waarschijnlijk ook minder spannend.

Voorpret

Morgen gaan we weer op vakantie. Vorig jaar met z’n tweeën plus hond, nu gaan dochter en vriend ook mee. Daar was ik niet onverdeeld blij mee trouwens. Niet omdat ze meegingen, maar om de ruimte die ze innemen in de auto.

Ik heb lang geprobeerd om ze met de trein of vliegtuig te laten gaan, maar ze vochten ook lang terug. Uiteindelijk ben ik gezwicht, omdat ik gewoon niet hard genoeg ben. Ik had kunnen volharden en als ze het niet geregeld hadden zou ik zonder hen gaan, zoals vaders van vroeger dat deden. Maar nee, ik schikte in.

Verder ging het vorige maand helemaal fout met het huisje dat we hadden geboekt. We kregen het bericht dat we het geannuleerd hadden en we zouden de aanbetaling van €800 kwijt zijn. Dat heeft nog voor de nodige razernij gezorgd in dit huis. Gelukkig kwam het allemaal weer goed.

Toen kwamen de hittegolf en de bosbranden en wederom kregen we de nodige stress in plaats van voorpret. Ik kwam erachter dat ik mijn vakantie niet helemaal goed had aangevraagd, dus ik moest werken tot de laatste dag, en had alleen vanavond om in te pakken en voor te bereiden.

En we kwamen er vorige week achter dat ons reeds lang geboekte hotel voor de tussenstop helemaal niet op de route lag. Dus moet ik over Parijs en vijftig kilometer om, om er te komen. En nu denk ik er ineens aan dat ik helemaal niet getankt heb, dus dat moet morgenvroeg nog.

Als dit geen geweldige vakantie gaat worden weet ik het ook niet meer.

Tussendoortje

Ik schreef eergisteren een logje, ik wilde het opslaan maar wiste het per ongeluk. Waarschijnlijk wist mijn onderbewuste dat het niet geplaatst moest worden. Er zaten wat complimenten aan mezelf in verwerkt, en daar houdt mijn onbewuste kennelijk niet van. Het waren complimenten die ik die dag kreeg, wel drie, twee van collega’s en één van een escortgirl die ik had laten komen, dus daar moet je ook niet over in detail treden. Nou ja, goed dan, ze vond m’n oprit zo netjes.

Ik zit nu te wachten op de helpdesk, want ik ben voor de tweede keer deze week geblokkeerd op de systemen van mijn werk. Het enige wat nog werkt is mijn telefoon. Een collega heeft een ticket moeten aanmaken want zelfs dat ging niet meer. En het gebeurde beide keren na een verandering van mijn wachtwoord. Dan zullen ze bij IT wel denken dat ik het fout doe, maar dat denken ze daar altijd, zij voelen zich hoog verheven boven de gebruikers. Maar het systeem werkt gewoon niet, het ene password verandert wel, het andere niet en voor je het weet ben je geblokkeerd. En de reset optie werkt ook niet, want je mag je password niet veranderen binnen 48 uur nadat het veranderd is. Dombo’s.

Gisteren haalde ik wederom een AI cursus doordat ik de meerkeuzevragen kon kopiëren, ze in Co-Pilot kon plakken en zo het juiste antwoord kreeg zonder dat ik wist waar het over ging. Na afloop kreeg ik een certificaat dat ik op Linked-in kon plakken. Even overwoog ik het te doen, totdat ik de standaard tekst zag die ze erbij hadden gezet, toen overwoog ik niet meer om het te doen. Dat was mijn bewuste, dat hetzelfde zag als mijn onderbewuste, namelijk dat ik en vooral het bedrijf volgens de tekst fantastisch waren. Daar moet je bij mij niet mee aankomen. Ik heb tien jaar avondschool gedaan, gezwoegd, me dingen ontzegd om uiteindelijk een diploma’s te halen waar je nooit iets mee doet, en dan zou ik zo’n flutcertificaat dat je in drie kwartier haalt, en dat je met AI ook nog kon bewerken, op Linkedin posten? Nee, het is een grote nepwereld aan het worden, ik doe daar zo weinig mogelijk aan mee.

Overigens, ik schrijf dit tussendoortje even snel en ik zie dat er een optie is om de tekst te verbeteren met AI. Dit zijn de suggesties:

AI-assistent

  • Overweeg om de structuur van de post te verbeteren door het gebruik van tussenkopjes, zodat de lezer makkelijker door de tekst kan navigeren.
  • Probeer de zinnen iets korter en duidelijker te maken. Lange zinnen kunnen de lezer verwarren of afleiden.
  • Denk erover om meer context te geven over de complimenten en hoe ze je beïnvloedden; dat kan de emotionele impact van de post versterken.
  • Voeg enkele reflectieve zinnen toe om de boodschap van de frustratie beter over te brengen; dit maakt het persoonlijker en creëert meer verbinding met de lezer.
  • Overweeg om een conclusie of een afsluitende gedachte toe te voegen, zodat de lezer met iets blijft hangen na het lezen.

Waardeloos! Nepwereld!

Erfenis.

Op dinsdagavond ga ik naar mijn moeder. Dat doe ik al jaren en soms is het een opgave. Vroeger bleef ik tot twaalf uur, maar dat werd me te gek. Mijn moeder is niet makkelijk voor zichzelf, ze is eenzaam en somber. Maar meestal, niet altijd, is ze aan het eind van de avond wel weer opgeknapt, zelfs van maagpijn en hoofdpijn. Ze neemt de last van de wereld op haar schouders en grossiert in negativiteit en maakt problemen die er niet zijn. Bijvoorbeeld de erfenis. Als ik ergens niet op zit te wachten is het een erfenis. Maar mijn moeder wil toch wat nalaten, want mijn opa en oma hadden ook al niets nagelaten.

Dat ziet ze echt verkeerd. Mijn opa en oma hebben mij -en alle andere kleinkinderen- ontzettend veel nagelaten. We zagen ze elke twee weken en misschien vaker. Ik heb vaak bij ze gelogeerd en dan kreeg ik een superstrak opgemaakt bed met lakens en dekens. Ik kreeg ontbijt met donkerbruin brood dat mijn opa elke dag bij de bakker haalde. Ik kreeg pindakaas van een ander merk dan wij hadden. Ik speelde monopolie met mijn oma. Ze gingen ‘s zomers bijna vier weken met ons op vakantie naar Zuid Frankrijk. Wij mochten dan om beurten een stuk bij hun in de auto. Ik beklom de Dom met mijn opa en ik ging met ze met de bus naar Hoog-Catharijne. Ze waren altijd blij als we kwamen. Ze hadden een rijtjeshuis met een kachel en een golfplaten overkapping waar je kon zitten als het goot. Hoezo heb ik geen erfenis gehad?

Mr. Marvis

Het was de eerste dag ooit in mijn leven dat ik in korte broek naar mijn werk ging. Niet dat het de heetste dag ooit in mijn carrière was, maar ik had een nieuwe korte broek. En niet dat ik die wilde showen aan de twee collega’s die nog naar kantoor komen, maar er is geen reden om er piekfijn bij te lopen op kantoor. Er komt nooit een klant en bovendien was mijn korte broek netjes, maar minder irritant dan die van Mr. Marvis.

Ja, ik vind ze irritant die Mr. Marvis reclames. Perfect shorts, gemaakt in Portugal of zoiets. Het begint al bij de naam. Mr. Marvis. Die bestaat helemaal niet. Het moest weer zo klinken dat de gemiddelde Nederlandse man alleen al bij de naam een lichte tinteling door zijn genitaliën voelt gaan. En dat hij in het bijzijn van zijn mede-yup die naam kan noemen zodat beiden een lichte tinteling door hun genitaliën voelen gaan en de man zonder Mr. Marvis denkt: ik wil ook zo’n broek!

Een marketingteam dat voor een paar heikneuters een snelle naam moest verzinnen, dat is het. Ik kan er niet tegen, noem je broek gewoon “Den Hartog broeken” als je Den Hartog heet. Maar dat geeft natuurlijk niet die gewenste tinteling. Niemand wil zo’n broek! En dan gaat de reclame verder met “perfecte shorts gemaakt in Portugal.” Goede broeken, daar had ik het bij gelaten. Een totaal overbodige toevoeging, gemaakt in Portugal. De mijne worden gewoon in Bangladesh gemaakt, door kinderhandjes, scheelt een hoop geld. Maar de gemiddelde Nederlandse man hoort: Mr. Marvis, Portugal en nu vullen de zwellichamen zich lichtjes met bloed. Ik weet niet eens waar Portugal ligt! Laat staan of ik weet of ze daar goede korte broeken kunnen maken. Shortugal!

Ik vind het irritant, die zogenaamd slimme marketeers, het zijn volksmenners die de geboren heikneuter, met wie niks mis is, laat geloven dat hij het niveau heikneuter ontstegen is met als gevolg dat het land nu vol zit met heikneuters met een Mr. Marvis broek.

Rijk

De vos die ik vorige week over het hek gooide is weg. Alleen nog sporen van zijn vacht waren zichtbaar, dus de natuur heeft zijn werk gedaan. En ik heb haar een handje geholpen en dat doe ik graag. Ik zit me wel eens af te vragen wat de menselijke soort eigenlijk op aarde doet. Volgens mij zijn wij uitsluitend hier om de natuur waar te nemen. Waren wij er niet, dan kon niemand getuigen van de leeuw, de koning der dieren. Dan zou de leeuw er zinloos zijn. Niet dat dat die leeuw iets uitmaakt trouwens, dat is echt weer zo’n verzonnen menselijk probleem dat er niet is.

Volgens sommigen zijn mensen ook een diersoort, maar nee, dat is onzin. Dieren doen wat dieren doen, of het nu duizend jaar terug was of over duizend jaar, hij gaat z’n gedrag niet veranderen. Wij wel, wij doen echt hele andere dingen dan duizend jaar geleden, en over duizend jaar zijn we, zo schat ik in, terug bij af.

De natuur vecht heel hard terug voor wie het nog niet doorhad. Er woedt momenteel een strijd tussen de natuur die van ons af wil, en de medische wetenschap, die ons probeert te behouden. En voorlopig staan wij voor, getuige het aantal mensen op aarde dat nog nooit zo hoog is geweest. Acht miljard. Elon Musk zou ons allemaal 125 dollar kunnen geven als hij wilde. Maar eigenlijk is hij ons veel meer schuldig, want wat is de schade die deze man aanricht aan de planeet? Als je het mij vraagt is hij helemaal niet rijk, na aftrek van latente schadevergoedingen. Misschien dat het inzicht en het besef nog eens komt.

Ik hoorde laatst dat rijk zijn betekent dat als je meer geld had dan nu, niet zou veranderen wat je nu doet. Ik ben er dus nog niet helemaal. Ik zou een Porsche 944 turbo uit 1988 willen hebben, voor erbij. Een witte met zwart leren interieur. Dan ben ik er.