Categorie: Overige zaken

Afgelopen zaterdagavond waren we in de gevangenis (slechts op bezoek) voor een open dag. Open moet dan tussen haakjes, want het zat nog steeds zo dicht als Fort Knox. Ontsnappen moet vanuit de luchtplaats, want binnen het gebouw zit elke deur op slot. Vanuit de luchtplaats zul je dan een tunnel moeten graven of met een helikopter opgepikt moeten worden.

En redenen om te ontsnappen zijn er. Er wordt wel eens gekscherend over de Nederlandse gevangenis gedaan, en vergeleken bij die van Egypte is het ook een paradijs, maar toch, ik ben in een aantal cellen geweest maar de vergelijking met een slechte hotelkamer gaat niet op. Waar ik in Amerikaanse films nog wel eens een leuk traliehek zie met een gezellige poster aan de muur, waren het hier houten stapelbedden, een wc zonder bril, en een kooktoestel voor als je het eten niet lekker vindt. Je kunt werken om tv te bekostigen, dan verdien je 1,11 per uur, wat via bonussen (goed gedrag) op kan lopen tot 1,67 per uur. Daarmee kun je dan in een week 22 euro verdienen, en kun je een tv huren en een pakje shag kopen. Als je geluk hebt (de meesten) krijg je van familie nog geld, maar je mag maximaal 100 euro per week te besteden hebben. Je krijgt wel een bestellijst voor je wekelijkse boodschappen, maar als je geen geld hebt krijg je niks. Desondanks hebben ze wel allemaal drugs, waarvan niemand weet hoe ze eraan komen. Het vermoeden is via het personeel.

In de gevangenis heb je ook geen privacy, en slecht gedrag en grote bekken kunnen worden bestraft met een isolatiecel. Dat is een soort vergeetput voor een aantal dagen. Daar heb je niks, alleen een rubber matras en een deken. Geen tijdschrift, geen krant, niks. We kregen nog een demonstratie van een drugshond die drugs moest opsporen, en de hond ging netjes bij de verklede boef zitten ten teken dat dat degene was met drugs. Verzet tegen de isolatiecel heeft weinig zin, want dan ga je gewoon kwaadschiks, en ook daar kregen we een demonstratie van, waarbij een van de bewakers zelfs nog lichtgewond raakte. Maar de boef werd schreeuwend afgevoerd door vier man met schilden en knuppels. Maar ook in de gewone cel kan op elk moment je privacy ontnomen worden als een medewerker zegt dat je iets moet doen.

Het personeel is ook bepaald niet van het type watje. Baarden, tatoeages, spieren en handboeien. En de vrouwen liepen ook niet op hoge hakken. Ze hadden de gevangenen niks verteld over de open dag, maar binnen de kortste keren hadden ze het door en stonden ze te joelen van achter hun ramen. Grappige dingen, maar ook beledigingen die ook wel weer om te lachen waren. We mochten er niet op reageren. Ik had al veel verhalen van Hans gehoord, die het over het algemeen prima kan vinden met de gevangenen -gedetineerden- en ik kreeg de indruk dat het leven daar niet slecht was (sporten, eten, tv, internet en geen verantwoordelijkheid) moest ik er nu toch even niet aan denken om daar te zitten. Ik zou al mijn opgedane kennis over ontsnappingen (Colditz, Alcatraz, Shawshank redemption, The last Castle) aanwenden om eruit te komen.

Morgen word ik 57. Ik schrijf bijna elk jaar een logje aan de vooravond van mijn verjaardag, dus doe ik het nu maar weer.

Ik kan totaal niks verzinnen als ze me vragen of ik nog wensen heb voor mijn verjaardag. Ik heb geen redelijke wensen alleen onredelijke. Een tijdmachine bijvoorbeeld. Dat lijkt me het beste. Gelukkig begon gisterenavond mijn aquarium spontaan te lekken dus ik heb een nieuw aquarium gekregen. Moest hem wel zelf kopen, betalen en inrichten, maar toch! Dat inrichten viel nog niet mee. Voor het eerst maakte ik mee dat er in een zelfbouwpakket twee schroefjes ontbraken die nodig waren voor het in elkaar zetten van het meubel. Dat gaat normaal altijd goed. Ik ging eerst naar twee ijzerwarenzaken die honderdduizend soorten schroeven hebben maar niet deze. Uiteindelijk moest ik terug naar de dierenwinkel waar ze twee schroeven uit het showmodel haalden om mij tevreden te stellen. De hele middag en avond was ik ermee bezig.

Verder zag ik een pracht van een auto tussen mijn favorieten staan en ineens snapte ik dat die het moest worden. Ik mailde de verkoper die terugmailde dat de auto gereserveerd was voor een klant waarvoor ze een financieringsaanvraag hadden lopen, maar mocht dat niet rondkomen zou hij mij berichten. Dus nu hoop ik dat dat niet rond komt. Dat zou pas een mooi verjaardagscadeau zijn. Bovendien heb ik gespaard! Ik verdien deze auto veel meer.

Ik lees momenteel woeste hoogten, wat me weerhoudt van zelf schrijven. Voor mij is schrijven lastig, als ik schrijver was zou ik ook wel een boek kunnen schrijven, maar om een hele verhaallijn vast te houden, nee dat zou ik niet kunnen. Het vorige boek dat ik las was taaie kost over de DDR, 450 bladzijden, en vond ik het niet erg om af en toe een dagje over te slaan. Maar met dit boek over Heathcliff en Catharine vind ik het weer lastig om een avondje niet te lezen, maar er moet ook geblogd worden, anders komen er klachten.

Ik was vandaag zo druk op mijn werk dat ik geen tijd had om m’n tanden te poetsen. Volgens Linda is dat onzin, maar die begrijpt het gewoon niet. Normaal poets ik mijn tanden rond een uur of half tien, net voor mijn tweede koffie. Maar er was paniek, ik werd in een call getrokken terwijl ik eigenlijk aan een andere panieksituatie moest werken. Ik had een Japanse aan de telefoon, die mij met Japanse tekens e-mailde. Dat ziet er heel raar uit. Ik vertrouw het niet, ik geloof er ook niks van dat ze dat zelf kunnen lezen. Daarna werd ik op de huid gezeten door twee andere Japanners, die een geheel eigen kijk op de situatie hadden, namelijk dat het mijn schuld was. Gelukkig dat ik vroeger met judo wat Japans heb geleerd, zodat ik ze met een wazari kon aftroeven.

Japan is een land dat me altijd heeft geboeid. Het is eigenlijk het enige verre land dat me boeit. Het is dat het zo ver rijden is, anders was ik er al wel geweest. Het zijn de ninja’s, de sportwagens, de beleefdheidsvormen, de orde, judo en karate, harakiri, en sukiyaki die me aanspreken. Ik mail al gauw met zo’n Japanse in de san vorm, dear Yuko-san, schrijf ik dan. En dan krijg ik dear Mack-san terug. IJs gebroken. Natuurlijk ben ik niet zo’n goede ijsbreker als Trump, die een grapje maakte over Pearl Harbor, en wat eigenlijk best een goeie was, hooguit wat onpresidentieel. Ik zou wel, als ik de Japanse premier was, iets over Hiroshima gezegd hebben maar voor dat je het weet heb je straks nog zo’n bom op Yokohama of zo. Dus werd er beleefd geglimlacht, zoals het een echte Japanner betaamt.

Ik liep zaterdag voor het eerst sinds lange tijd buiten zonder jas. ik twijfelde nog wel een beetje en het was eerst een heel klein beetje frisjes, maar al snel bleek het de juiste beslissing. Ik kwam mensen tegen die met hun jas over hun arm liepen omdat de zon het toch wel warm maakte. Nu zijn er tegenwoordig steeds meer verdwaasden die in hartje winter zonder jas of met korte broek lopen en ik weet niet zo goed wat deze groep mankeert, maar sporen doen ze niet. Twee weken terug kwam me een hardloper op blote voeten voorbij, hij moet een tbs-er op de vlucht zijn geweest.

Ik behoor niet tot die groep. Ik heb een hekel aan kou. Of beter, aan kou lijden, want kou juich ik toe. Ik was het er dan ook niet mee eens dat ik begin februari zonder jas liep. Februari moet van mij bitter koud zijn, want de dagen gaan lengen. Er moet nog sneeuw vallen, het liefst ontwrichtend veel sneeuw. Een sneeuwbom des doods het liefst, want zo noemen ze tegenwoordig een laagje van vijf centimeter al. In 1985 was er in de derde week van februari nog een Elfstedentocht. Zo hoort het eigenlijk, althans in mijn wereldbeeld.

Nee, nu liep ik daar in een aangenaam zonnetje, de vogels kwetterden maar het was gewoonweg te vroeg. Dit wil ik niet. Januari was prima, nog een tikkeltje te warm, maar in elk geval sneeuw. Totdat ik mijn energie verbruik van januari zag vandaag, meer dan 500 euro! Tering! Dat is 1100 ouderwetse guldens! Voor een beetje warmte in je huis, en dan zetten we de verwarming sinds de vorige energiecrisis niet meer hoger dan 19 graden.

Ik weet zeker dat als we de gulden hadden gehouden, we nooit rekeningen van f 1100,- zouden krijgen en er zouden ook geen dorpsgekken op blote voeten lopen in de winter.

Hoe meer tijd eroverheen gaat, hoe meer waardering ik krijg voor Mark Rutte. Een week geleden ging ik nog over de zeik omdat hij de kant van Trump koos en de waarheid verdraaide. Ik vond hem laf en zijn geslijm verachtelijk, en ik zat meer aan de kant van het verzet. We moesten Trump maar eens laten voelen dat de grens bereikt was.

Ik reageer primair, net als de meeste mensen, maar Mark niet. Mark blijft rustig en optimistisch en sluit een pact met de duivel, zo lijkt het. Maar uiteindelijk bracht hij de duivel op andere gedachten en wordt hij de hemel in geprezen. En het was heus niet zo dat dat de verdienste van Mark was, want het was juist het verzet dat Trump op andere gedachten bracht, alleen Mark bood hem een uitweg zonder gezichtsverlies. En dat vind ik achteraf razend knap en zou ik iets meer vertrouwen in de man moeten hebben. Hij heeft kwaliteiten die veel mensen niet hebben, en ik al helemaal niet.

Ik merkte het vorige week in de gevangenis. Ik besefte dat ik daar niet zou kunnen werken. Terwijl Hans, in wie ik vaak weinig vertrouwen heb, daar lijkt uit te blinken. Hij zit er niet mee als gevangenen hem uitschelden of als collega’s hem uitlachen. Ik wil gelijk de brandslang op zo’n gevangene zetten, of een knuppel in z’n nek leggen net als in een Amerikaanse film.

Als je dan nog krijgt dat de Amerikaanse president de zaal in kijkt en vraagt of zijn vriend Rutte aanwezig is, dan vraag ik me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat Rutte dat voor elkaar krijgt.

Feit blijft wel, ik heb liever dat alles eerlijk verloopt en dat machtige blaaskaken op hun plek worden gezet, maar dat is eenmaal niet de realiteit. En dat accepteert Mark Rutte een stuk beter dan ik. Vandaar hij daar en ik hier.

Eerst had ik een nieuw prullenbaksysteem geïnstalleerd in het keukenkastje. Na jarenlang ergernis over het oude, kocht ik kwaliteit en monteerde het. Het moest nog twee keer opnieuw voordat het perfect zat. Ik vertelde het trots in de sportkantine maar een vrouw zei: je hebt vier gaatjes geboord? Zij had door dat het niet zo ingewikkeld was, maar thuis weten ze dat niet. Vervolgens had ik de carrousel in de keukenkastjes opnieuw afgesteld waardoor hij weer bijna perfect draaide, na lange tijd halverwege vast te lopen. Dat was donderdag, Linda was blij.

Op zaterdagochtend ging ik een dorp verder, want hier zit geen fatsoenlijke kledingwinkel meer. Ik loop al jaren aan mijn broeken te hijsen, want ze verkopen me altijd de verkeerde maat. En dat schrijf ik omdat ik nog enigszins normaal wil overkomen want eigenlijk denk ik dat het een complot is en dat iemand mijn broeken gauw omruilt voor een grotere maat. ‘s Nachts als ik slaap. Ik vond een winkel, ik hoopte op een vlotte verkoopster die mij iets vlots zou verkopen maar in plaats daarvan een wat nerveuze man van mijn leeftijd of nog iets ouder. Ik legde hem uit wat mijn probleem was -de verkeerde maat, niet het complot- en hij liep naar een rek met broeken. Na veel passen en wikken en wegen kocht ik twee broeken en een trui. De trui koos hij uit, ik paste en stemde toe.

Tevreden liep ik terug naar de auto en reed de parkeerplaats af. Ik dacht aan de aanblik van de trui in de spiegel en ik zag in gedachten al een afkeurende blik van Linda. Te kort en je zag twee puntjes waar mijn tepels zitten. Ik gebruik dit woord één keer om het duidelijk te maken, verder gebruik ik het nooit meer. Ik reed snel weer de parkeerplaats op, ging terug naar de winkel en ruilde de trui voor een andere. Deze keer had ik er alles aan gedaan en eenmaal thuis showde ik de nieuwe outfit, en Linda was enthousiast over mijn keuze. Gelukkig maar, want anders trek ik het niet meer aan. Bovendien zei ze dat ik een goed figuur had. Voor mijn leeftijd, dat zei ze erbij.

‘s Avonds werd de logeerhond opgehaald die wel al een week hadden en die voor het nodige ongemak zorgde. Alle kleden in de was, stofzuigen, dweilen, rust. Daarna won PSV en staat inmiddels 16 punten voor op de nummer twee. Hans en ik blij.

Vanmiddag maakte ik Linda’s auto grondig schoon van binnen. Door de twee honden was het een gore bende geworden, ik stofzuigde wel een half uur alleen in de kofferbak, daarna het interieur. Ik maakte de ramen schoon en haalde een natte doek over het kunststof. Als nieuw zag hij er weer uit, en Linda was blij. Daarna ging ik met hond naar het bos, dat kon eindelijk weer nu de andere hond weg was, en hond en ik waren blij. Dat ze haar bal na tweehonderd meter kwijt raakte achter een hek mocht de pret niet drukken.

Daarnet keken we Silence of the Lambs, voor mij de primeur, 35 jaar nadat de film uitkwam. Zo heb ik ook nog nooit The Godfather gezien, dus het kan nog gekker. In elk geval, ik was aardig productief dit weekend. En tevreden over mezelf. Als ik er toch niet was…

Het duurde wat langer dan ik dacht, maar de Russen zitten dan toch achter me aan. Ik schreef in februari hier dat ik via e-mail een verzoek had van een moeder om voor haar zoontje Nikita ansichtkaarten uit het westen te versturen. Mijn spinne-alarm ging af maar dacht aan de andere kant, wat kan het voor kwaad? Dus ik stuurde wat kaarten van de Veluwe naar een adres in Rusland.

Onlangs kreeg ik een mailtje met de kerstgroeten van Olga en dat ze bad voor vrede omdat de situatie erg moeilijk was. Ik reageerde er niet op en kreeg een week later een mailtje of ik haar mail ontvangen had omdat ze bang was dat mail uit Rusland geblokkeerd zou worden. Ik stuurde haar de kerstgroeten terug en vandaag kreeg ik een wat langere mail, over dat ze hulp nodig had voor haar en haar achtjarige zoontje omdat de koude Russische winter eraan kwam en ze de verwarming niet meer kon betalen. Dus ik stuurde terug: “Hé Nikita is it cold, in your little corner of the world?“

Stomme Russen. Ze hadden dat ijzeren gordijn nooit moeten weghalen!

Geheel tegen mijn gewoonte, maar niet tegen mijn principe keek ik Pauw & de Wit. Aan tafel zaten Rob Jetten, Fleur Agema, Joop van den Ende en Sylvana Simons. Het onderwerp was het behoud van het publieke bestel. Zoals u wel weet heeft de PVV niks met de publieke omroep, terwijl Joop strijdt voor het behoud ervan. Er werden wat fragmenten vertoond van Wilders c.s over de linkse leugens en de publieke omroep als lobby voor de asielinstroom.

Wat ik vroeger al wist, maar wat ik een beetje vergeten was, is dat discussies niet dienen om je op andere gedachten te brengen. Het is er misschien wel de bedoeling van, maar het gebeurt zelden tot nooit. Zelf heb ik daar wel last van dat ik me kan laten overtuigen door goede argumenten. Joop vond iets waar ik het behoorlijk mee eens was, Fleur zei iets waar ze zelf niet achter leek te staan, Jetten had een houding van: krijg het heen-en-weer, en Sylvana zei iets waar ik het hartgrondig mee eens was. Maar Fleur en Joop hadden een heel klein beetje chemie, dus Fleur gedroeg zich gematigd en was vriendelijk. Ik had zelfs het idee dat Fleur na de uitzending haar standpunt nog even zou heroverwegen.

Maar toen Sylvana zich ermee ging bemoeien, en iets zei waar ik het in elk geval mee eens was, gingen de hakken in het zand en Fleur ging toch niet heroverwegen. Jammer. Het was een duidelijk geval van c’ est le ton qui fait la musique. En Sylvana zingt zo vals dat je voortijdig stopt met luisteren. En Joop zingt in een musical.

Wat ik dan altijd wel weer knap vind is hoe dapper bepaalde mensen zijn. Ik heb dat zelf niet, als mijn beste vriend wordt doodgeschoten zou ik dagen van slag zijn. De Amerikaanse president is echter alweer opgekrabbeld en op de vraag hoe het met hem ging na de moord, leek zijn focus alweer op een verbouwing te liggen. De vrouw van arme Charlie, ook al zo dapper. Amper een dag na de moord op haar man was ze alweer in staat een toespraak op tv te houden. Ongelofelijk hoe die mensen hun emoties in bedwang weten te houden. Ik zou weken niet in het openbaar verschijnen.

En dan Charlie zelf. Als ik toch middenin iets zat wat acht keer erger was dan de holocaust, nou, ik weet het niet hoor, maar ik zou in het bos gaan liggen huilen en liggen wachten op mijn dood. Ik zou geen hap meer door mijn keel kunnen krijgen en misschien ter plekke mijn verstand verliezen. Ik zou niet meer willen leven. Gelukkig was Charlie sterker en kon hij wel gewoon nog lachen.

Wellicht zijn het Amerikanen die anders met dit soort dingen omgaan. Wat dat betreft ligt of lag een man als Gerard Cox mij meer. Eergisteren zocht ik nog zijn liedje over die mooie zomer op en luisterde het via YouTube. Dat liedje roept emoties op die ik beter kan begrijpen. Al gaat het ook over dingen die waarschijnlijk nooit meer terugkomen. Over een zomer die wekenlang duurde, die zowat in mei begon, waar je maandenlang naar uitkeek, waarbij je met een vlot op de rivier voer en waar je de geur van haring en die van zonnebrand tegelijk op snoof.

Nu is het alweer september, en het enige wat nog aan de zomer herinnert is dat het nog groen is buiten, maar dat gaat niet lang meer duren. Gerard maakte dit lied mooier dan het origineel. Nee, met Gerard Cox gaat een echte man heen. Een aardige, niet zeikerige man, die niet zo ingewikkeld deed. Een echte Rotterdammer moet ik misschien wel zeggen, en daar zijn er steeds minder van.

De schade van de overstroming is hersteld. Door mij persoonlijk en de kosten zijn vier dagen stroom van een elektrisch kacheltje. Ik heb het laminaat teruggelegd en het valt me nog niet tegen. Het klikte niet meer echt goed en hier en daar zie je een naad maar het is de bijzolder maar. Ik had wel ruim een uur vertraging doordat ik het niet snapte. Ineens paste het niet meer en ik dreigde gek te worden. Een stuk was ineens te lang maar dat kon natuurlijk helemaal niet. Maar toch was het zo. Dan moest ik verderop tekort komen, maar ik kon niet verder.

Na ruim een uur zoeken naar een ontbrekend plankje en nadenken hoe dit nu kon zag ik het ineens. Ik had ergens op een stuk dat maar één plank nodig had, een beginstuk gebruikt in plaats van een eindstuk. Ik haalde er weer een paar banen uit en verwisselde het stuk. Nu paste het weer zoals het bedoeld was. Ik lijmde de plintjes er weer op met montagekit en voor een zolder was het weer netjes. Ik ruimde alles op en de teringzooi die het afgelopen anderhalve week was, veranderde in een nette ruimte waar je weer kon lopen en waar de was weer gedaan kon worden.

Daarna maaide ik het gras en harkte en veegde zodat ook de tuin weer netjes was. Ik had nog een uur voor mezelf voordat ik mijn dochter op ging halen van haar werk. Het regende, dus fietsendrager erop en heen en weer. Ik was tevreden over wat ik allemaal gedaan had op deze zaterdag. Overdag ben ik een brave huisvader, maar ‘s avonds als de lichten gedoofd zijn…