Crisper cas9

In DWDD college tour ging het over DNA, en over het manipuleren daarvan. Intussen is veel mogelijk en in de nabije toekomst zijn er wellicht geen ziektes meer. Alles wat de natuur kan, kan het laboratorium ook, maar sneller. In theorie kan de mens onsterfelijk worden als alles vervangen kan worden.

Zelf denk ik al lang na over de waarde van het leven. Is het wel iets waard? Stel dat er nu vaststaat dat er niets is na de dood, en ik schiet u zonder dat u het vermoedt in uw achterhoofd, dan kunt u me dat moeilijk kwalijk nemen. Ten eerste omdat u nooit heeft gemerkt wat er gebeurd is, en ten tweede doe ik u eigenlijk niets aan. Ja, u had graag verder willen leven, maar ja, dat was toen, nu niet meer. En toch zult u het me van tevoren wel kwalijk nemen. Sterker nog, ik ga ervoor de gevangenis in. En terecht. Maar waarom? Omdat het leven kennelijk toch nog iets waard is. Maar waar komt die waarde dan vandaan? Ons werd verteld dat het in de hemel perfect zou zijn. Er zou geen pijn, geen ziekte en geen kwaad meer bestaan. Langzaam gaan we die kant op. Eerst lossen we de pijn op, dan de ziektes, en dan manipuleren we het kwaad uit de genen, en als we het verouderingsgen ook nog eens onschadelijk maken, dan hebben we de hemel op aarde gecreëerd. En iedereen is gelukkig, want het gen dat depressiviteit veroorzaakt, wordt ook opnieuw geprogrammeerd.

Nou, dan hebben we de hemel niet meer nodig. We winnen allemaal de loterij. Alleen is het bekend dat het winnen van de loterij niet gelukkig maakt. Het zelf verdiend hebben van een vermogen wel. Als de wetenschap ons al zover kan brengen dat we perfect zijn, dan moet het toch helemaal een koud kunstje zijn om ons ook even die loterij te laten winnen. Maar ja, dat is het nou net. Als iedereen hem wint, is de hoofdprijs ineens niet meer zoveel waard. Als iedereen pijnloos, niet depressief, gezond en onsterfelijk is, zou dat ineens wel veel waarde toevoegen? Ik zou hier wel eens met iemand over van gedachten willen wisselen.

Er zit een boodschap in dit logje, dat voel ik zelfs. Maar het is tegelijkertijd een boodschap van nul en generlei waarde, want wat wil ik nu? Dat de wetenschap ophoudt met zoeken naar medische vooruitgang? Nee, integendeel. Ik wil dat ze doorgaan met als mogelijke consequentie dat het leven minder waardevol wordt. En trouwens, normaal sta ik hier helemaal niet bij stil en ben ik gelukkig als de snelweg leeg is. Mits er niemand ziek is natuurlijk. Nou ja, ik kom hier niet uit. Vanavond niet, en ook niet als ik onsterfelijk ben.

Voldongen feit

We hebben hier iemand in huis die wil verhuizen. Mijn vrouw. Niet dat ze alleen wil verhuizen, welnee, was het maar zo eenvoudig. Nee, ze wil dat wij meegaan. Terwijl verder niemand wil. Haar tactiek is dodelijk efficiënt. Het begon met het een keer ter sprake brengen, het langzaam uitbreidend tot een vast gespreksonderwerp als er visite kwam, en nu is het een voldongen feit waar niet meer aan is te ontkomen. Terwijl er nooit mee ingestemd is, dat weet ik zeker. Met dezelfde tactiek zijn hier ook een hond en een kat binnengehaald. Wat zeg ik, zo kwamen er ook kinderen en ben ik getrouwd! Zij benoemt het, ze noemt het nog een keer, ze praat erover met anderen, ze praat er nog een keer over met anderen en het is een voldongen feit. Ik vind het knap. En ze begon er ook over vlak nadat we dit huis voor duizenden euro’s hadden laten opknappen, ook zo’n gave.

De kinderen protesteren luidkeels, want die vinden de tuin en hun kamer groot genoeg. Nu moet ik toegeven dat ik de tuin ook wel een ergernis vind. En de ruimte in de huiskamer is toch drie keer per jaar veel te klein, mijn eigen verjaardag vier ik om die reden al niet meer. Nou ja, ook omdat ik niet zo’n feestbeest ben en ik die verjaardagen elkaar veel te snel vind opvolgen. Laatst kwam ter sprake dat we nog geen vakantie hadden geboekt, en waarom ze dat nog niet had gedaan? Welnu, ze was aan het sparen voor de verhuizing. Nee nou wordt-ie mooi! Gaat het ook nog ten koste van mijn vakantie!

Nou ja, als ik dit zo lees is het net of we volledig langs elkaar heen leven. Maar zo gaat het hier eenmaal. Mevrouw Mack zoekt al jaren de camping uit, meestal in november, en zolang het in Frankrijk is, stem ik in. Goed, ik geloof dat het misschien wel eens goed is om eens iets anders te gaan betrekken. Ik hoopte het te kunnen rekken totdat we in een aanleunwoning zouden kunnen, maar dat ga ik niet redden. Dus heel voorzichtig kijk ik ook eens mee naar wat er zoal te koop is. Het huis van de buren komt binnenkort ook te koop. Als we dat er nu bij kopen, dan is het toch klaar? Dan hoeven we niet te verhuizen en wordt alles toch flink groter. Ik ga het eens in de groep gooien. Daarna ga ik dat nog een keer doen. En dan ga ik het er met u over hebben. En later nog eens.

Trouw

Ik zag de laatste twintig jaar wel eens vage berichten van marketeers met hun wijsheden. Over hoe bedrijven tegenwoordig hun best moesten doen om goed personeel te krijgen. En wat ze moesten doen om het te houden. Ik ben uit de tijd dat het andersom was. Als werknemer moest je je best doen om bij een bedrijf te komen.

Ik werd benaderd door een (mij bekend) bedrijf om daar eens te komen praten. Ik heb het beleefd afgeslagen. Want kennelijk zit er toch iets in wat die marketeers allemaal te mekkeren hadden. Ik zie even niet in hoe dat bedrijf mij los zou moeten weken van mijn plek. Ten eerste heb ik interessant werk. Ten tweede heb ik vrijheid. Ten derde heb ik een fijne manager die mij nog een persoonlijke kerstkaart stuurde vanuit Duitsland waarmee ze liet blijken dat ze blij met me was. En het Amerikaanse bedrijf waar ik zit heeft goede arbeidsvoorwaarden. Nadelen zijn er ook, het blijven Amerikanen die snelle winsten willen, ik zit niet meer in finance, al reken ik meer dan ooit, en de situatie nu is zo goed dat die niet gaat blijven, want zoiets blijft nooit.

Maar dat is geen reden om nu al te gaan uitkijken naar een ander bedrijf. Maar dat is Linkedin. Daar gooi je al je lijnen uit in de hoop dat je een grotere vis vangt. Bij mijn profiel staat dat ik nog bij mijn vorige werkgever werk. Ik vind mijn vis groot genoeg momenteel. Ik gooi mijn lijnen wel uit op het moment dat men mij niet meer waardeert. Want voor mij blijft dat de grootste drijfveer, waardering van mensen die je respecteert.

Moment of fame

Wat wij hier cabaret noemen, hebben ze in Amerika ook, maar ik geloof dat ze het daar stand-up comedy noemen. De cabaretiere was Ellen Degeneres, bekend van haar show, maar oorspronkelijk was ze stand-up comedian. En ze deed het best aardig vond ik, niet dat compleet overspannen Amerikaanse gedoe. Ze deed me in de verte zelfs denken aan Toon Hermans, met haar rustige voorkomen en haar visuele imitaties van alledaagse gebeurtenissen.

Alleen dat publiek zeg, wat zijn Amerikanen toch van plastic. Instemmend gejoel na elke grap die ze maakte over haar coming-out, waarschijnlijk om te laten merken hoe ruimdenkend ze zelf wel waren, en zodoende tegelijkertijd hun bekrompenheid laten blijkend. In Europa toch al een jaar of dertig niet interessant meer. Maar waar het pas echt mis ging was toen Ellen na afloop het publiek de kans gaf om vragen te stellen. Dan kunnen ze zichzelf echt niet meer helpen, en staan ze de meest rare capriolen uit te halen om de aandacht te trekken zodat ze microfoon krijgen. En als ze die dan krijgen dan stellen ze niet een vraag, maar gaan ze eerst zichzelf aanprijzen om uiteindelijk, nadat ze zichzelf volledig voor lul hebben gezet bij een stomme vraag uit te komen. In Nederland zouden ze met de grond gelijk gemaakt zijn door de cabaretier.

Mensen die in Amerika zijn geweest vertellen me wel eens dat Amerikanen in het echt heel aardig zijn, en niet zo dom als ze overkomen. Waarom ze dan zo dom overkomen is me een raadsel. Ik ken er via mijn werk een aantal, en het zijn over het algemeen rare lui. Misschien kent u de uitdrukking “een te grote broek aantrekken”, dat geldt voor Amerikanen letterlijk en figuurlijk. Zij schijnen onze bescheidenheid maar vreemd te vinden. Gelukkig begint het publiek van Jan Dino en andere hysterische stand-up comedians zich ook steeds meer te laten horen. Want het is natuurlijk vreemd dat de man of vrouw op het podium meer aandacht krijgt dan jij, Jan Publiek, die toch zeker ook recht heeft op zijn moment of shame.

Promovendus

Ik was uitgenodigd om de openbare verdediging van het proefschrift van een kennis/vriend bij te wonen. Ik was vereerd met de uitnodiging en vanochtend mocht ik het schouwspel gadeslaan. Ik zat in de zaal te wachten, tot gebonk met een stok klonk, en er een stuk of tien doodgravers achter elkaar de zaal binnenkwamen. Hoog- en zeergeleerde heren kwamen binnen om de promovendus het vuur aan de schenen te leggen. De promovendus wordt begeleid door paranimfen, vroeger een echte functie, tegenwoordig ceremonieel.

Er is de “beklaagdenbank”, waar de promovendus achter staat, links van hem, rechts voor de kijkers zitten zijn medestanders van de universiteit, en rechts van hem, links voor de kijkers, zit de oppositie. Achter de promovendus zitten de paranimfen. De oppositie bestaat uit doctoren en professoren die het proefschrift hebben gelezen en er wat kritische vragen over stellen. Wat heet kritisch, eentje was ronduit agressief. Die vond het een mooi proefschrift, maar had wel enkele kanttekeningen, waarbij hij het woord waardeloos gebruikte. Hij was zeer cynisch over een bepaald onderwerp, maar de promovendus liet zich niet uit het veld slaan, en gaf er een mooie draai aan. Dank u wel voor de mooie woorden, hooggeleerde heer, en dank u wel voor de mooie vraag. En vervolgens een onbegrijpelijk betoog. Ik begreep de vraag al niet eens. De agressieve hoogleraar was echter niet tevreden en zei dat de vraag die hij had gesteld niet beantwoord was. Nee logisch dacht ik, stel je vraag dan in begrijpelijke taal. Nou ja, het bleek een spel te zijn, omdat de promovendus uit het bedrijfsleven kwam en ze hem wel even wilden laten merken dat alleen academische waarden tellen, en dat het bedrijfsleven er maar een potje van maakte. De andere vier uit de oppositie waren een stuk schappelijker, alleen wel net zo onbegrijpelijk.

De agressor stelde als laatste nog een vraag, maar toen hij klaar was met zijn vraag werd hij bruut onderbroken door de man met de stok, die de rector meedeelde dat de tijd om was. Dan lopen de doodgravers in een rij naar buiten, gaan zogenaamd even overleggen, en komen tien minuten later terug met de mededeling dat ze hem de graad van doctor hebben toegekend. Het was voor mij de eerste keer ooit dat ik een universiteit had betreden, en gelijk mocht ik toeschouwer zijn van een mooie poppenkast, zonder dat negatief te willen laten klinken. Het is een mooie traditie, indrukwekkend zelfs. Het lijkt me ook een geweldige baan om in de oppositie te mogen zitten. Aan de andere kant, ik zou beter de man met de stok kunnen spelen. Kwestie van de tijd in de gaten houden. Dat kan ik.

Volkswagen dieselgate

In 2015 pleegde VW een fraude die zijn weerga niet kende. Toen dat net uitkwam bood VW zijn excuses aan in de krant, maar de afgelopen drie jaar bleek dat de fraude gewoon doorging, het bedrijf bleek schijt aan de wereld en de regels te hebben, tenminste zolang ze ermee weg kwamen. In het begin probeerde men nog wanhopig om medefraudeurs te vinden, maar dat is na ruim drie jaar nog niet gelukt. Op wat beschuldigingen na is er nooit bij andere bedrijven aan het licht gekomen dat ze ook gebruik maakten van de sjoemelsoftware om de uitstoottesten te manipuleren. Anderen bleken binnen de regels van het toelaatbare te zijn gebleven.

Waarom dit schandaal VW trof en de anderen niet heeft te maken met de bedrijfscultuur van VW AG. (ook bij de zustermerken werd de sjoemelsoftware aangetroffen) Het bedrijf verloor de kwaliteit uit het oog in hun streven om de alliantie Renault-Nissan in te halen als grootste autoconcern ter wereld. VW is inmiddels veroordeeld tot een miljardenboete, en de claims en onderzoeken tegen het bedrijf stapelen zich nog steeds op.

Ik was al nooit een fan van het merk, maar dat lag meer op het vlak van hun weinig sportieve en veelal saaie automobielen enerzijds, en hun eindeloze gepoch over hun kwaliteiten anderzijds. Waarom niet iedereen dat zag, was mij een raadsel, want hun verkopen gingen sky-high. De Polootjes en de Up!’s vlogen je om de oren. Ik ben een Alfa fan, maar wegens gebrek aan binnenruimte moest ik op zoek naar iets anders. Het werd een Renault diesel. En dat diesel had ik niet moeten doen. Die zijn amper meer wat waard. De restwaarde van diesels is inmiddels gedaald tot nihil, en dat hebben we te danken aan Volkswagen. Zouden die niet hebben gefraudeerd, dan zouden we nu nog naar hartelust diesels kunnen rijden, die in de praktijk veel minder Co2 uitstoten dan hun benzine-broeders. De rechter heeft onlangs VW veroordeeld tot het terugnemen van de VW van een eigenaar, en tot het terugbetalen van de nieuwwaarde. Misschien moest ik ook maar een claim indienen bij VW.

The Jolly Old Moon

Binnenkort start hij weer, de lijst der lijsten, de top 2000. De lijst geeft mij al jarenlang plezier, al hoor ik natuurlijk lang niet alles. Maar wat mij wel begint te ergeren is de top van die lijst. Met name de voorspelbaarheid ervan. Ik geloof dat Bohemian Rhapsody precies één keertje niet op één heeft gestaan, destijds door een lobby op radio 2 om Boudewijn de Groot daar te krijgen. Nu is Boudewijn op één volstrekte onzin, maar met de Rhapsody heb ik het ondertussen ook wel eens gehad. Ik praat er wel eens met mensen over en die zeggen dan dat het een fantastisch nummer is. Ik begrijp dat niet, al doe ik er mijn best voor. Ik vind het ook goed, maar ik vind zoveel nummers goed. Ik heb er nog nooit op gestemd in elk geval. We stemmen elkaar ook wel na geloof ik, want in andere landen komt het nummer lang zo ver niet. In Frankrijk staat het niet in de top 10, en op de lijst van beste 500 nummers aller tijden, gepubliceerd door het blad Rolling Stone, is het een middenmoter. Het zit fantastisch in elkaar. Dat zit Wuthering Heights ook, waarom staat dat niet op één? 

Het was een wat lange inleiding, maar het beste nummer dat ooit gemaakt is, is een nummer uit de jaren tachtig. Ik stem er altijd op en het staat ook in de top 2000. Het zit beter in elkaar dan Bohemian Rhapsody en het is ook nog eens veel mooier. De melodie is meeslepend en de tekst is ronduit poëtisch. Niet toevallig komt het uit het jaar dat mijn vader overleed, en dan komt alles wat harder binnen. Zo ook dit nummer. Er zitten veel instrumenten in, die allemaal samenwerken. Niet dat onsamenhangende gezoek, waarbij de melodie geheel uit het oog wordt verloren en de groep die zichzelf rekent tot ‘intellectueel deel der muziekliefhebbers’, roept: “wauw!”

Het beste nummer aller tijden komt uit 1985, en heeft me nog nooit verveeld. Ik ga het u geven, het gaat om The whole of the jolly old moon. Het origineel is het mooist, maar ik vond hier een live versie van een paar jaar geleden, met zanger Mike Scott met een leesbrilletje op zijn neus, een hoed die hem goed staat, die het nummer zingt terwijl hij de tekst opleest zo lijkt het wel. Maar het is dan ook zo’n mooie tekst. I wandered out in the world for years, while you, you just stayed in your room… Dit nummer moet echt op één.