Wenen deel II

Wenen schijnt een prachtige stad te zijn. Ik heb me laten vertellen dat het een van de mooiste ter wereld is. Ik zou het niet weten, ik zat op een industrieterrein en de stadstoer was afgeblazen wegens storm en regen. Ik lag trouwens toch al de halve dag ziek op mijn hotelkamer, zonder werkende wifi, zonder stopcontact bij het bed, zonder roomservice. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat de receptie me toch thee is komen brengen toen ik zei dat ik ziek was. Ik heb precies twee foto’s gemaakt. Eén van mijn parkeerplaatsnummer op Schiphol, en eentje van de Bentley/Lamborghini dealer in Wenen. Dat was het.

Oh ja, de eerste avond was ik er nog wel bij, toen werden we met een taxi in het donker naar een restaurant gereden, en heb ik Wiener Schnitzel gegeten. Ophef om niks, smaakt net zo als hier. Ik kreeg het zelfs nog aan de stok met een van m’n collega’s omdat ze vond dat ik niet goed gekleed was voor het diner. Zij komt uit Hongarije en is traditioneel, en ik kom uit de klei en ben traditioneel. Ik had dus mijn nieuwe vest aan, dat volgens haar een trainingsvest was. Zij vond dat ik mijn collega’s moest respecteren door er goed uit te zien. Op de terugweg zat ik met haar alleen in de taxi. Ik zei, en hij dan? Ja, hij, jij bent toch niet hij? Ik verwachtte dit niet van jou, jij bent altijd netjes. Het verandert toch niet of ik het team respecteer? Wel, daar gaar het niet om, bla bla bla x 500.

Ik heb haar bedankt voor de beste taxirit ooit, en zij zei dat ze misschien had overdreven. Ze zou de volgende dag ten overstaan van alle collega’s excuses maken. Dat heeft ze niet gedaan, maar ik had mijn zwarte overhemd aangetrokken en tijdens het ontbijt kwam ze zeggen dat ik er fantastisch uitzag. Daarna werd ik ziek. Toen ik een dag later weer min of meer opgeknapt was en aan de vergadertafel verscheen, had ik mijn vest weer aan. Ik vroeg haar of het goed was. Dat was het. Oostblok vrouwen, ik mag ze graag.

Looking for Space

Soms kom je zo’n vergeten plaat tegen. Ik ben nog steeds op zoek naar een klassiek stuk waarvan de melodie in mijn hoofd zit maar verder geen informatie. Ik heb wel eens gehoord dat het van Haydn moet zijn, maar het lijkt ook wel veel op een Strauss Polka. Ik weet ook niet precies waarom die melodie in mijn hoofd zit, het moet te maken hebben met dat mijn vader het wel eens draaide. In mijn speurtocht door de LP’s van mijn ouders draaide ik John Denver. Niet dat ik het klassieke stuk daarop verwachtte, maar John Denver heb ik altijd al geweldig gevonden. Ik heb een DVD en een CD van hem waarop hij zijn grootste hits ten gehore brengt, maar één nummer is niet meegekomen tijdens de reis van analoog naar digitaal. Het is het nummer “Looking for Space.” En al zou momenteel “Leaving on a jetplane, oh babe I hate to go” toepasselijker zijn, hakte dit “Looking for Space” er als een grote verrassing in. Hoe kon ik dit nu vergeten zijn? Ik draaide het een aantal keren achter elkaar, en ja, ik zong iets te hard mee.

Tussen de middag -wat een vreemde uitdrukking trouwens- liep ik met de hond onder het herfstig oktober zonnetje. Ik zong zachtjes het door mij herontdekte nummer en ik concludeerde dat het toch echt wel een mistroostig scenario was. Ik loop bij herfstig daglicht in het dorp waar ik ooit ben komen te wonen, ik herontdek een prachtig nummer van een LP van mijn vader en ik denk aan alle mensen die een najaarsdepressie hebben. Ik had het soms ook zo erg dat ik dacht dat ik er niet meer uit kwam. En toch had het ook wat moois, dat je in staat was tot die mistroostigheid. Niet iedereen kan dat. Maar goed, daar heb je alleen achteraf iets aan. Van mij mag het voorgoed wegblijven. Dat is gewoon veel beter.

Wenen

Ik moet aankomende week naar Wenen. De anderen uit mijn team zouden waarschijnlijk zeggen: ik mag naar Wenen. Want voor hen is het een leuk uitje, behalve voor eentje die niet komt wegens vliegangst. Waarom heb ik ook geen vliegangst verzonnen gelijk in het begin? Nee, ik moet het altijd afzwakken, en uiteindelijk hik ik er weer tegenaan. Nu is het wel zo dat er een Nederlandse collega meegaat die niet in mijn team zit. Mijn manager weet van mijn angst en nodigde daarom deze collega ook uit, zodat ik niet alleen hoef.

Ik vroeg me al wel af of mijn rug het zou houden, want ik kan niet ontkennen dat er een patroon is tussen stress en mijn rug. Volgens mijn eerste fysiotherapeut was dit niet mogelijk, waarmee hij waarschijnlijk bedoelde dat het nooit wetenschappelijk is aangetoond. Maar elke keer als ik stress heb, ook al voel ik het zelf niet zo, is het raak. (maar in de vakantie ook, moet ik eerlijk zeggen) Dus afgelopen maandag dacht ik nog dat het goed ging, totdat het bij het tanden poetsen ineens in mijn rug schoot. Ik kan dan twee dingen doen, me overgeven en op bed gaan liggen en het rekken tot na de reis naar Wenen, of me weer omhoog sleuren en verder gaan. De eerste optie is geen serieuze optie, want ik meld me alleen ziek als ik ziek ben. En pijn in je rug is niet ziek, vind ik nog steeds. Eikel die ik ben. Ik belde de fysio en legde uit dat ik volgende week naar het buitenland moest en dat ik geholpen moest worden. Normaal kun je bij deze tovenaar pas een afspraak maken over twee of drie weken, maar hij kent me inmiddels en hij maakte de volgende dag een kwartiertje vrij voor me.

Die avond ben ik naar het bos gegaan met de hond; de eerste 200 meter met een van pijn verwrongen gezicht, maar later loop ik het een beetje los. Totdat je weer thuis op de stoel ploft, dan is het weer mis. Die avond liep ik de trap op en toen ik boven was, deed een pijnscheut me neerstorten en ik kon niet meer overeind. Het heeft een minuut of tien geduurd eer ik weer stond, en strompelend ging ik naar de wc en poetste mijn tanden. De volgende dag naar de fysio, hij maakte zich zorgen over het feit dat er nu voor de derde keer dit jaar was, want hij vond het een indicatie dat er een hernia zit aan te komen.

Nou ja, of je nu niet kunt lopen van een hernia of door gewone pijn in je rug maakt ook niks uit. Ik heb inmiddels twee hernia’s gehad, en ook dat gaat weer over. Hij deed zijn gebruikelijk sloopwerk en ik voelde me al iets beter. Dat was dinsdag en donderdag was ik klachtenvrij. Heb zojuist in de tuin gewerkt. Wenen, ik kom er aan.

Het polariserende klimaat

Ik werd gisteren de website van het forum voor democratie opgetrokken. Het redelijke alternatief voor de PVV. Nou, dat redelijke kun je gevoegelijk weg laten. Het is exact hetzelfde, maar dan overgoten met een intellectuele saus. Zo is men er daar van overtuigd dat de opwarming van de aarde een hoax is, bedoeld om mensen bang te maken, net zoals ze ons bang maakten met God en Sinterklaas. Hoogleraren werden erbij gehaald om het gelijk te ondersteunen en als je het niet zag, dan was je een dom slachtoffer.

Co2 is een hoax, alles is een hoax. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook sceptisch ben. Dat de mens de temperatuur van de aarde zou regelen met een thermostaatknop vind ik ook je reinste flauwekul. En ik laat me al helemaal geen schuldgevoel aanpraten alsof ik persoonlijk verantwoordelijk zou zijn. Er zijn simpelweg te veel mensen op de aarde, en dat veroorzaakt ellende. Maar dat is een gegeven waar we niks aan kunnen doen. Maar als je bij mij de opwarming van de aarde ontkent, dan ben je aan het verkeerde adres. Dat gaat me te ver. Je mag er van mij allerlei complottheorieën op na houden, maar we moeten wel kunnen terugvallen op waarheden waar iedereen het over eens is. En die meet je met cijfers, en die vallen in alle redelijkheid niet te ontkennen. Natuurlijk, het kan een complot zijn van de overheid die alle thermometers op afstand manipuleert, maar dan kan het ook zijn dat u dit logje momenteel helemaal niet op aarde leest. Dat u hartstikke dood bent, in de hel zit en voor straf mijn blog moet lezen.

Ik bedoel maar, je moet ergens vanuit kunnen gaan. Van het redelijke, van het gezonde verstand. Als dat niet meer kan ben je hopeloos verloren. En als je dus zegt dat de opwarming een leugen is, dan doe je niet meer mee aan een constructieve discussie. Dan sta je buitenspel en hoef je ook niet meer serieus genomen te worden. Want we moeten verder met z’n allen en dat lukt niet met mensen die kloten met cijfers.
gemiddelde temp

Vast

Mijn moeder heeft haar verzameling LP’s en cassettebandjes aan mij cadeau gedaan. Ik heb een platenspeler op zolder staan, die veel beter is dan de digitale platenspeler in onze huiskamer. Mijn moeder heeft in geen dertig jaar nog een plaat gedraaid. Het zijn ongeveer 100 LP’s, waarvan ik er veel nog aan de hoes herkende. Het is vast geen kostbare verzameling met “alle dertien goed” ertussen, maar toch. Ik ben al dertig jaar op zoek naar de naam van een klassiek stuk. Ik kan het zo fluiten, maar ik heb het nooit meer gehoord. Soms twijfel ik of het nummer wel echt bestaat of dat ik het zelf verzonnen heb.

Ik ben tien elpees verder, maar ben het nog niet tegengekomen. Ik weet ook niet of het er tussen zit. Ik had gedacht van wel, maar begin de hoop een beetje te verliezen dat het raadsel ooit nog opgelost wordt. Ik begin gelijkenissen te vertonen met mijn opa, die veertig jaar naar een boek opzoek is geweest. Tijdens zijn leven vond ik het en kocht ik het voor hem, maar hij herkende het niet. Na zijn dood vond ik pas het juiste boek. Het raadsel werd voor hem postuum opgelost. Nu moet ik deze noot toch eerder zien te kraken. Bijnamen die ik op mijn werk kreeg gedurende mijn carrière waren onder andere pitbull en Agent 001, vanwege mijn vermogen om me in dingen vast te bijten en te speuren. De Hengst van Vaassen was ook een bijnaam die ik even had, maar dat was een grapje.

Ik speur weer verder. In 2010 schreef ik er ook al eens over, maar nog steeds niet gevonden. Maar de oplossing is niet ver weg meer. Als ik hem heb, hoort u van me. Ondertussen bijt ik me ook nog vast op de bende van Nijvel.

Niets is zeker,en zelfs dat niet.

Ik was nooit heel goed in discussiëren vond ik zelf. Dat hield eigenlijk in dat ik zelden overtuigd was van mijn eigen standpunt. Natuurlijk, ik had wel een standpunt, maar ik vond het standpunt van de tegenstander ook altijd wel redelijk. Tja, daar heb je ook wel gelijk in, zei ik dan.
Tegenwoordig zijn we in een tijdperk beland waarin het steeds minder belangrijk wordt om argumenten te hebben voor je stelling. Overal op internet lijken wel argumenten te vinden voor of tegen om het even welk standpunt. Het schijnt zo te zijn dat er niets is waar we zeker van kunnen zijn, maar dat is exacte wetenschap, daar kunnen we niks mee. We zijn dus aangewezen op ons gezonde verstand en moeten ergens vanuit kunnen gaan.

Ik geloof ook dat ze -wie dat dan ook zijn- jou alles kunnen laten geloven wat ze willen. Hoe stellig je ook bent, als er maar lang genoeg op je wordt ingepraat met fake news, ga je vanzelf geloven wat ze beweren. Dus waarop moet je je baseren? Ik denk dat ik het weet, wanneer iets fake news is. Waarom weten anderen het dan niet, vraag ik me af. Waarom deelt iemand een bericht over Zwarte Piet als er onder staat dat als het bericht een miljoen keer gedeeld wordt, Zwarte Piet zwart blijft? Diegene zat nota bene bij me in de klas. Ze heeft hetzelfde onderwijs genoten. Zij moet toch ook weten dat er een gladjakker met een ruggengraat van piepschuim achter zo’n actie zit?

Ik heb wel eens gehoord dat ze in een experiment mensen kunnen laten geloven dat een rode deur blauw is. Maar dat is waarschijnlijk fake news.

Een flesje bubbles

Ineens was het alweer gebeurd. Ik had het nooit gehoord, want dan had ik er iets aan gedaan, maar ineens hoorde ik het overal. Het is erin geslopen en voordat ik het wist was het ingeburgerd. Een flesje bubbles. Een flesje bubbles! Iedereen heeft het over een flesje bubbles! En daar bedoelen ze dan champagne mee.

Nu vind ik champagne al uit de hand lopen, maar als je het dan “een flesje bubbles” noemt, loop ik gillend naar huis. Dat is de enige plek waarvan ik zeker weet dat ik er die term niet zal horen. Wat de mensheid bezielt, ik heb het me vaak afgevraagd, maar ik geloof niet dat het tij te keren is. Ik ben de strijd tegen gekte aan het verliezen. Wat moet ik nu doen? Me aansluiten bij de flesje bubbleszeggers om niet uit de toon te vallen, of moet ik het belachelijk gaan maken en op dat moment een fles Spa rood opendraaien? Ligt dit nu aan mij? Waarom pakken ze die mensen niet op, die dat zeggen?

Een collega viel binnen en kwam iets vragen over Linked-in. Ik zei dat ik het niet wist, omdat ik nooit op Linked in keek. Hoe ik dan ooit aan een andere baan dacht te komen, vroeg ze verbaasd. Tja, daar had ik natuurlijk niet van terug. Goh, nooit over nagedacht. Hoe deed ik dat vroeger eigenlijk? Tijd voor een flesje bubbles.