We’re gonna move (to a better home)

Het huis wat we hebben gekocht -ik moet daar nog even aan wennen, ik heb alleen een bod gedaan wat geaccepteerd is- staat in dezelfde wijk waar ik opgroeide. Dat wil zeggen, vanaf mijn dertiende, het tweede deel van mijn leven. Ik woonde er tot mijn 24e. Het huis is precies eender aan het huis waar wij woonden, dus ik wist hoe het er van binnen uitzag. Het enige verschil is dat je linker- en rechterhuizen had, en we gaan nu naar een rechter, wat gespiegeld is.

In die wijk ken ik alle straten, het was mijn krantenwijk, en bovendien pik je op die leeftijd de straten beter op. Van de wijk waar ik nu woon, weet ik na 17 jaar nog steeds niet alle straten uit mijn hoofd. Ik weet ook niet meer zeker of ik de krant bracht in het huis waar we nu heen gaan. Drie jaar geleden besloten we nog dat we hier voorlopig zouden blijven wonen en lieten ons huis grondig aanpakken. Vlak daarna begon mijn vrouw langzaam over andere huizen te praten. Ik negeerde het eerst, maar later begon het besef te komen dat het meeste woongenot hier wel genoten was.

Ons toekomstige huis heeft meer ruimte, een grotere tuin, een garage, een oprit, een mooie veranda, en het ligt aan de rand van het bos. Ik zie ineens allerlei mogelijkheden die ik vroeger niet had. Mijn wensen zijn simpel. Ik wil straks een ladder, zodat ik zelf simpele dingen kan doen. De dakgoot schoonmaken, de ramen wassen, misschien wel schilderen. Een grasmaaier. Geen elektrische, maar zo eentje die het mooie geluid van een grasmaaier maakt. Gereedschap dat je kwijt kunt. Nee, ik zie ons hier wel wonen.

Maar eerst, alles regelen. Hypotheek, badkamer, verhuizing. Het beklemt me nu al. Waar zijn we aan begonnen?

Mooi, vindt u niet? Ik vind het in elk geval wel mooi.

Huis

Ik geloof dat ik in een vlaag van overmoed een bod heb gedaan op een ander huis. Het is eenzelfde huis als waar ik vroeger gewoond heb, dus ik weet precies hoe het eruit zag. Het is nog niet definitief, maar ons bod werd bijna geaccepteerd, u weet hoe dat gaat. Nog even aan het onderhandelen voor de vorm.

Dus nu slaat mij de schrik om het hart. Nu moet ik van mijn luie reet afkomen en actie gaan ondernemen. Ik hoopte nog zo dat iemand zou overbieden zodat ik niks zou hoeven doen. Maar nee. Ik heb kennelijk te hoog geboden. Nou ja, we gaan het zien. Het is gedaan met lang leve de lol. Dus nu is het tijd voor ontspanningsoefeningen.

Madrid in het echt.

Nu ik hier toch ben, en nog veel meer van mening ben dat de bijeenkomst totaal zinloos is, kan ik wel melden dat de eerste twee avonden boven verwachting waren. De eerste avond was er een diner in het stadion Bernabeu, met uitzicht op het veld. Het voelde magisch om dat in het echt te zien. Hier hebben Zidane en Ronaldo gespeeld. Het stadion ligt in de stad, je ziet het ineens opdoemen in de straten. Indrukwekkend.

Maar dan vanavond! Het eten was compleet waardeloos (te ingewikkeld voor mij) maar de flamenco show erna! Ver boven al mijn verwachtingen. Dit klopte gewoon helemaal. Handenklappen, aiaiai zingen, gitaar en keihard tapdansen. Niet gewoon tapdansen, maar die vloer eruit proberen te trappen. De danseres in haar jurk verloor haar oorbel en trapte letterlijk een stuk uit de vloer. De danser met zijn lange haar gaf alles en om hem heen stoven deeltjes die zichtbaar waren in het licht. De gitarist met zijn lange nagel speelde ongelofelijk. Het was één grote lijdensweg die uit werd gedragen. De zangers leden pijn, veel pijn, dat kon je horen. Ik zat tegen het podium aan en voelde elke trap op de vloer in mijn lichaam resoneren. Het had heel weinig gescheeld of ik was het podium op gesprongen om mee te doen. Nou ja, ik was best jaloers op dit temperamentvolle gezelschap. Voor de zekerheid heb ik even geïnformeerd wat ze nu ongeveer zongen. Waarom ze zo’n pijn hadden. Want dat ze dat hadden was wel duidelijk. Geen reden. De maan was mooi, mooi was de maan, dat was het eigenlijk. Prachtig.

Madonna op het songfestival

Ik hoorde tijdens de halve finale al een paar keer haar naam en dacht dat ze zou komen. Maar ik had het kennelijk verkeerd. Tijdens de finale hoorde ik het weer, maar toen bleek het te gaan om een zangeres die erg op haar leek. Totdat ik het allemaal toch goed gehoord bleek te hebben, en Madonna er echt bleek te zijn.

Over de kwaliteit van haar optreden hoef ik het niet echt te hebben. Overal op internet schijnt men over elkaar heen te vallen over hoe vals ze zong. Jan Smit vond het wanstaltig slecht, en mevrouw Madonna zou met dit optreden een miljoen dollar verdienen. Nu is Madonna nooit een groot zangeres geweest, en nu ze 61 is is dat er niet beter op geworden. Dus voor mij geen verrassing dat haar stem niet klonk als een klok. En haar performance was te kort om het nog maar iets van glans mee te geven.

En toch was ik vanaf het eerste moment dat ik haar zag gebiologeerd. Ten eerste was dit niet zomaar iemand, maar de moeder aller vrouwelijke popsterren. Madonna was een begrip in de jaren tachtig, dat klonk als het Barcelona Dreamteam, als het trio van Basten, Gullit, Rijkaard. Als Senna en Prost. Madonna was perfectie, schoonheid, en sekssymbool. Haar invloed op de jeugd (op mij) was gigantisch. Als je haar geliefde kon zijn, dan moest je zelf wel superkrachten bezitten.

Maar waarom ik voornamelijk betoverd was: omdat Madonna live optrad in 2019 en nog net zo uitzag als in 1989! Ik wist niet wat ik zag! Zij was rechtstreeks de jaren 80 uitgestapt, had een paar decennia overgeslagen en dook ineens hier in 2019 op, exact zoals ze de jaren 80 had verlaten. Magisch vond ik het. Not everyone is coming to the future, zong ze. Ik begreep haar boodschap. Ik was de enige op de hele wereld die begreep waarom ze dat zong. Of in elk geval de enige die van haar optreden genoten had.

Madrid

Volgende week ben ik een kleine week in Madrid. Ik had gewoon in de accountancy moeten blijven, daar doen ze niet aan die fratsen. Ik heb nog geluk want het had ook Dubai kunnen worden. Wat je daar toch moet? Kamelen en geen alcohol. Je hebt toch minimaal alcohol nodig om zoiets te doorstaan? Het gaat ook echt nergens over, die zogenaamde teammeetings. Het enige waar ik het nut een beetje van inzie is dat je weet wie je collega’s zijn. Kom dan met z’n alleen naar Nederland, zou ik zeggen, maar ja, hier zijn je collega’s snel uitgekeken. En oké een ontmoeting met je collega’s mag dan nuttig zijn, maar het zou nog veel nuttiger zijn als het bedrijf eens duidelijke procedures op 1 plek zette.

Voor de vorm brengen we weer allerlei problemen mee naar de meeting, die brengen we daar dan ter tafel, vervolgens gaat er iemand nooit meer naar kijken om er zeker van te zijn dat het probleem blijft bestaan, anders heb je geen reden meer voor een volgende meeting. En we krijgen een nieuw systeem waarin straks alle problemen tot het verleden behoren. Dus dan ben je gauw uitgeluld.

Ik vind het niks allemaal, je bent vier dagen weg voor dit soort onzin, je zadelt je gezin op met stress omdat er taken overgenomen moeten worden (ik doe ook nog wel iets in huis) en zelf zit ik vier dagen eenzaam te wezen op een hotelkamer nadat ik tijdens het avondprogramma geacteerd heb dat het leuk was. Blij als het volgende week donderdagavond is.

De andere kant van het succes

Als u een echte Ajax fan bent, kunt u hier beter stoppen met lezen. Dit verhaaltje zal niet geheel objectief zijn. Bent u zo’n arrogante gladjanus en successupporter, lees dan vooral door. Hier werd namelijk gejuicht toen Tottenham in de laatste seconde een einde maakte aan het geluk van Ajax dat al begon bij de loting, waarin alleen Bayern een tegenstander van formaat was. Ajax kwam dan ook vrij makkelijk door de poulefase, net achter Bayern.

Daarna volgde Real Madrid, en ondanks dat de fans de hele nacht vuurwerk hadden afgestoken bij het hotel van de Real spelers, ging die thuiswedstrijd verloren. Ramos vernederde Ajax nog door opzettelijk een gele kaart te pakken, omdat de wedstrijd in Madrid wel zonder hem gewonnen kon worden en hij daarna weer een schone lei zou hebben. Arrogantie pakt meestal verkeerd uit. In de eerste minuten kopte Real op de lat, en vlak daarna werd de gevaarlijkste man van Real, die al een paar keer gevaarlijk was doorgebroken, het veld uit geschopt. De weg naar het doel van Real was vrij en nu had de nieuwe Cruijff, zoals ze Frenkie noemen, vrij spel. 1-4 en de hele wereld had het erover.

Daarna volgde Juventus, en het leek erop dat Ronaldo niet mee kon doen. Het geluk van Ajax. Ook de Juventus spelers werden onthaald met een nachtje vuurwerk om ze uit hun slaap te houden. Ronaldo was er echter wel bij. Alleen bleek de Italiaanse competitie zwaar overschat te zijn, getuige de vroegtijdige uitschakeling van alle Italiaanse ploegen. Ajax won, Juve was niet bij machte iets te doen, kreeg geen penalty na een overduidelijke handsbal van Blind. PSV zet ons Europees voor lul, werd er geroepen door de successupporters met extreem kort geheugen. PSV werd belachelijk gemaakt omdat ze niet door de poulefase kwamen. De poule waarin de finalist en de halve finalist zaten.

Het geluk van Ajax duurde voort. Inmiddels geholpen door de KNVB die het speelschema van Ajax zo aanpaste dat zij meer rust kregen dan alle andere ploegen, mochten ze aantreden tegen een zwaar gehavend Tottenham. Maar liefst zeven spelers konden niet mee doen. Ajax won uit met een doelpunt van Donny dat even goed afgekeurd had kunnen worden wegens buitenspel. De hotelboekingen voor de finale in Madrid werden reeds gemaakt.

De thuiswedstrijd in Amsterdam tegen Tottenham keek ik niet. De uitwedstrijd was een draak van een wedstrijd geweest, en ik zat een serie te volgen. De Engelsen waren uit hun slaap gehouden met vuurwerk (ik krijg gewoon een bekeuring voor afsteken van vuurwerk op ongeoorloofde tijdstippen) en ik zag dat het al 2-0 voor Ajax was. Weer een makkie tegen een nog steeds zwaar gehavend Tottenham. Vlak na de tweede helft kwam ik erin, Zyech miste een paar kansen maar hij lachte het weg, ze waren er immers toch al. Ten Hag wisselde zijn aanvallers tegen verdedigers bij een 2-2 stand, en toen ging het ineens finaal mis. Frenkie en Matthijs lieten zich kinderlijk eenvoudig door de benen spelen, en na al het getijdrek van keeper Onana had Tottenham precies genoeg tijd om in de laatste seconde het benodigde doelpunt te scoren.

Mijn zoon en ik, de afgelopen vijf jaar tot het uiterste getergd door de Ajacied, sprongen op en juichten. Het geluk van Ajax was tot staan gebracht. Niks finale. Maar heel de wereld had ze gesteund, dat toch zeker wel. Iedereen hoopte dat ze zouden winnen want ze hadden zoveel betekend voor het Nederlands voetbal. Ja. De afgelopen twintig jaar heeft PSV niks betekend voor het Nederlands voetbal, en dat moet de reden zijn dat hen geen extra rust gegund werd door de KNVB.

Het landskampioenschap gaan ze halen, daar ben ik van overtuigd. Anders had Groningen wel een penalty gehad, en was het doelpunt van Huntelaar afgekeurd. Anders zou Heerenveen wel een penalty gekregen hebben in de slotfase. Ajax krijgt echter nooit penalty’s tegen in de Arena. De laatste dateert alweer van zes jaar terug. Er hangen in de catacomben van de Arena prachtige posters van beroemde Nederlandse scheidsrechters. Daar mag het arbitrale trio eerst langs eer ze het veld op lopen. Zondag treedt Ajax weer op tegen een zwaar gehavend Utrecht.

Ajax, dezelfde club waar ik in 1995 nog hartstochtelijk voor juichte toen ze de CL wonnen. Daarna werd ik een simpele boer waar de neus voor werd opgehaald door de Amsterdamse suprematie. Ajax, de enige club die ik niks gun. Nou ja, die beker dan. De troostprijs zoals ze die vorig jaar noemden, toen hij uit zicht was.

*Dit logje zou er niet gekomen zijn zonder: Peter R. de Vries, Humberto Tan, Hugo Borst, Sjaak Swart, Matthijs van Nieuwkerk, Jan-Joost van Gangelen, de KNVB, Fox Sports, en de VAR. Ik realiseer me ook dat er echte Ajax fans zijn, als het goed is zijn die niet tot hier gekomen maar indien toch zou ik aan hen willen zeggen: Ajax heeft uiterst sterk gespeeld en ik zou nooit zo zuur schrijven als ik niet tot het uiterste was getergd door hiervoor genoemde flapdrollen.

Dodenherdenking

Tijdens dodenherdenking voel ik nederigheid. Waar je je de rest van het jaar een grote jongen voelt, die onverschillig kan doen, grapjes kan maken en het gevoel kan hebben dat je boven het gepeupel staat, wordt er hier iemand terug op z’n plaats gezet door een veteraan die krom gezeten in zijn rolstoel met een laatste krachtsinspanning zijn gevallen maten salueert na de kranslegging. Waar Koning en Koningin traditiegetrouw op social media worden afgezeken, en de strijdkrachten belachelijk worden gemaakt door toetsenbordsoldaten, zie je hier ineens hun functie. Zij symboliseren het land dat het ooit kennelijk waard was om zoveel offers voor te brengen, en ze nemen ons mee naar vroegere tijden, toen Koning, God en vaderland nog enig ontzag inboezemden.

Nu leven we in de vrijheid waar toen voor gestreden moest worden en dan vraag ik me wel eens af, hmm….waar is het besef gebleven? Wat is het allemaal nog waard nu Koning, God en vaderland zijn vervangen door John de Mol, wetenschap en een plek waar je selfies kunt oploaden? Ik vraag me dat serieus wel eens af. Vlak na dodenherdenking kwam op tv de grote Gordon en Dino show, de wetenschap lukt het steeds meer mensen steeds langer in leven te houden, waardoor het leven gemiddeld steeds minder waard wordt, en al die mensen hebben een podium waarop ze ongevraagd gaan staan en lege zalen trekken. Niemand zit nog in het publiek.

Gisteren scheelde het niet veel of ik had heel die dodenherdenking belachelijk gemaakt op Facebook. Na het zoveelste moedertje dat op Facebook liet zien (tussen twee statussen over wijn drinken door) dat ze tranen in haar ogen kreeg van dodenherdenking, schreef ik: “Ook wij zijn twee minuten stil tijdens dodenherdenking. Like dit als je voor dodenherdenking bent, deel dit als je tegen de nazi’s bent. ” Maar nee, dat ging me toch te ver.