Mexicaanse griep

https://mackwebber.blog/2009/10/26/strijdbaar/

In 2009 schreef ik één keertje over de Mexicaanse griep, waar we toen ook bang voor waren en er verhalen rondgingen van stervende kinderen. Het feit dat ik er maar één keertje over schreef geeft ook aan dat we (ik) er niet écht bang voor waren. Toch vielen er toen wereldwijd 13.000 doden en kregen landen te maken met restricties. Heel veel stelde het achteraf niet voor.

De werkelijkheid klopt altijd.

Heb vandaag de cijfers weer ingevuld, plichtmatig, besmettingen en doden, en wederom zagen we een lichte daling in veel landen. Ik zeg er weer bij, de trend is nog niet ingezet, maar het is beter dan die alsmaar oplopende dodentallen. Maar kennelijk is het voor het journaal geen interessant nieuws, dus noemden ze vandaag maar het recordaantal IC opnames, om de stemming te bederven. En lieten ze daarnaast een Brabantse zanger zien, van wie geen mens ooit heeft gehoord, maar die jong was en zwaar was getroffen door het virus. Deze uitzondering, of in elk geval minder voorkomende situatie werd gebruikt om de angst weer in de huiskamers te brengen.

Ik ben het zat. Waarom legt niemand uit waarom die 14000 doden wereldwijd tot nu toe, die een fractie zijn van de 500.000 griepdoden per jaar, voor zoveel extra ellende zorgen? Waarom raakt het zorgstelsel overbelast? Als griep wat harder toeslaat dan normaal hebben we 600.000 doden op jaarbasis. En nu loopt alles vast? Waarom? Ik kan eigenlijk alleen maar bedenken dat het komt omdat er aan griep weinig aandacht wordt geschonken en we oudere mensen gewoon thuis laten sterven onder het mom van: het hoort erbij?

Geen idee. Misschien sla ik de plank wel enorm mis. Maar ik krijg toch ergens het gevoel dat er onheilsprofeten aan het werk zijn, die de situatie nog erger maken dan zij al is. Het kan helpen om zelf te blijven nadenken. Dat gaat prima samen met de regels opvolgen.

2020

Ondanks een paar nare berichten in het nieuws, miljoenen dode dieren in Australië, dode apen door een brand in Duitsland, een vader en een zoon omgekomen bij een brand en talloze vernielingen door vuurwerk, zijn wij het nieuwe jaar goed begonnen. Milo is weer naar zijn baasjes -binnenkort komt hij weer een weekje- dus konden we uitslapen. Ons vuurwerk was gratis, net als mijn autoreparatie.

We hebben geen oudejaarsconferences gezien, geen schansspringen, geen nieuwjaarsconcert. We hebben verder opgeruimd in ons nieuwe huis, ik heb de hond uitgelaten in het bos, ik zit nu aan een La Chouffe biertje -lang niet meer gehad- en we hebben shoarma besteld.

Vuurwerk mag van mij per direct worden afgeschaft, geen enkel probleem, maar dat geldt niet voor het slimmere deel van de Nederlanders, die laten zich deze traditie niet afpakken. Ik vind overigens de hele jaarwisseling een beetje overtrokken. Jonge mensen op straat met champagne die het afgelopen decennium een geweldige Journey vonden, en die zin hebben in 2020. Och, wat verandert er eigenlijk? De tijd heeft een andere naam, dat is alles.

Ik wens jullie allemaal goede omstandigheden in 2020, dan kun je er zelf van maken wat je wilt.

Laatste nacht

Morgen verhuizen we. Ik lig nu voor de laatste keer op onze oude slaapkamer. Stemt dat mij droef? Neen. We hebben hier fijn gewoond maar het werd nu eens tijd om onze laatste bescheiden woonwensen te vervullen. Een mooiere tuin en een beetje groter. Zomervakantie zit er deze keer denk ik niet in, maar we hebben nu een mooie veranda, dat is al een soort vakantie. Ik hoef dus niet Willeke Alberti’s hit over het oude huis te draaien want we zijn er ook wel klaar mee. Mooi geweest hier.

Als u nog een miljoen heeft liggen, er staat een pracht van een huis te koop een kilometer verderop. In Amsterdam mag je daar dan een rijtjeshuis voor krijgen, dit is prachtig, vrijstaand, in het bos, reeën in de tuin, een plaatje. Mocht ik ooit nog eens een hele slechte plaat uitbrengen, dan koop ik het met de opbrengst.

Maar voorlopig niet. Ben er even klaar mee, met dat verhuizen.

Overeenkomsten

Dit schreef ik gisteren, onvolledig dus nog niet geplaatst.

En toen riep Marco van Basten bij wijze van grap, Sieg Heil op televisie. En toen stond het land op zijn kop. Want jonge jonge, we hebben te maken met een onvervalste nazi hoor, Van Basten, daar moest het hele internet wel over vallen. Dat het niet handig is op tv, dat hoeft geen betoog, maar kunnen we nu helemaal niets meer relativeren? Van Basten maakte gelijk zijn excuses en legde uit waarom hij dat riep. Om het niveau van de beheersing van de Duitse taal van Hans Kraaij belachelijk te maken. Sieg Heil niveau, zoiets. Die grapjes maakten we vroeger zo vaak, big deal. We kunnen geen grap meer van ernst onderscheiden helaas. Kranten pikten het op en in het buitenland doen ze dat nog helemaal verkeerd ook, zodat ze daar denken dat Van Basten er kennelijk nazi-sympathie op nahoudt, en dat wat allemaal in shock zijn.

Idioot gewoon. En dan moet heel Twitter weer laten zien hoe verontwaardigd ze zijn door Nederlands beste voetballer ooit even op zijn plek te zetten. Ik word er wel wat wanhopig van, eerlijk gezegd. Mag iemand nog een foutje maken hier? Van Basten zou het zeker niet geroepen hebben als hij zich op dat moment realiseerde wie er allemaal mee luisterden. Maar dat deed hij niet, hij maakte een grapje, zoals dat vroeger zo vaak gebeurde. Theo Maassen noemde Hitler de man van zes miljoen, de hele zaal lag dubbel, inclusief ondergetekende. Maar ja, binnen de muren van de cabaretzaal is het kunst, dus dan hoor je er niemand over.

Niemand snapt straks meer hoe belangrijk humor is. Straks zitten we alleen nog maar naar politiek correctie flauwe grappen te luisteren waarin niemand meer gekwetst wordt. Dat is pas een gevaarlijke ontwikkeling.

Dit schreef Hugo Borst vanochtend

Ik zag Theo Maassen recent in het Nieuwe Luxor. In zijn laatste show, Situatie Gewijzigd, speelt de cabaretier met zijn leven. Een karrenvracht aan seksistische grappen passeert, en al die mensen in de zaal maar lachen. Ik had ook aandrang, maar ik durfde niet zo goed, het is tegenwoordig immers verboden om politiek incorrect te zijn. Nou, Theo Maassen was dus de sjaak. In een recensie in de Volkskrant schreef een inquisiteur dat de ironie er niet dik genoeg bovenop lag en dat zijn verhaal nu niet verteld dient te worden.

Marco van Bastens ‘Sieg Heil’ was een loze of ‘Allo Allo’-achtige opmerking, niet bestemd voor andermans oren. Maar, oei, het werd gehoord. Er volgde, op zijn aandrang, meteen een excuus, maar het was al te laat. Zoiets wordt anno 2019 een inktvlek. De microfoons stonden open en zo reikte het tot aan Berlijn en Londen en New York, alsof het luid geschreeuwd was – wat niet zo was.

Elke donderdagavond zit ik met twee vrienden die beschikken over zelfspot en gevoel voor humor foute grappen uit te wisselen. Een Suri, een Marokkaan en ik-zei-de-bleekscheet vertellen ze fluisterend. Voor je het weet hoort iemand het, word je verklikt en word je in een kerker gegooid. Het is zonde, want het zijn heel goede foute grappen, we zouden ze zo graag delen met andere mensen die een beetje kunnen relativeren. Maar we kijken wel uit. We leven in verwarrende tijden. Zelfs maandverband moet tegenwoordig genderneutraal zijn.

Enfin. Hoe redden we Marco na zijn foute opmerking? Een optie is: het is allemaal de schuld van Hans Kraay junior. Met zijn mavo-Duits-interviewtje heeft hij Marco van Basten er gewoon in geluisd. Als we Kraay junior ontslaan dan kunnen we voetbalicoon Van Basten behouden door hem een taakstraf te geven. Ik denk aan vier geschiedenislessen van Maarten van Rossem. Dat zal ’m leren.

Wie denkt dat ik Marco niet hard aanpak: echt wel. Hij weet dat ik vind dat-ie Poetin nooit een hand had moeten geven. Onvergeeflijk!

Wie Marco van Basten echt wil leren kennen moet zijn boek Basta lezen. Dat komt volgende week uit. Het is ontroerend, niet-rancuneus en zeer zelfkritisch.

Wat zijn faux pas betreft: ik ben blij met Hanna Luden van Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI). Zij zorgde voor context. Die twee misplaatste woorden van Van Basten, zei ze, zijn ‘laakbaar, maar laten we er geen olifant van maken.’


Alarmbel

Het ziet er goed uit, qua verkoop van het huis. Wij hebben gisteren de koopovereenkomst getekend, de koper vandaag. Dus die is in elk geval komen opdagen. Nu moet ik haar eigenlijk bellen dat ze de komende drie dagen binnen blijft en geen nieuws bekijkt, zodat er niet iets gebeurt waardoor ze weer van gedachten verandert.

Het werd hoog tijd. Zo’n bank en makelaar hebben makkelijk praten achteraf, maar daar had ik vooraf bezwaar tegen moeten maken. Ik geloofde hen op hun blauwe ogen toen ze zeiden dat we ons huis zo kwijt waren en dat we die dubbele lasten makkelijk een jaar vol konden houden. Ik realiseerde me niet wat dat eigenlijk inhield, dubbele lasten. Als je het uitspreekt is het gauw gezegd, en denk je dat je maandelijks een extra huis moet betalen. Maar dat is niet zo. Je moet namelijk maandelijks een extra huis betalen! Dat klinkt hetzelfde, maar let eens op dat uitroepteken. Dat uitroepteken, dat miste er in mijn hoofd. Een uitroepteken is een alarmbel, een punt is een feit dat je voor waar aanneemt.

De eerste maand ging het nog wel, toen ging alleen de extra rente lopen, maar de tweede maand kwam daar de extra aflossing bij. Ik ben nu al bezig een huis af te lossen wat ik nog niet eens bewoon. Ik heb mijn hoogste baas al gebeld om te vragen hoe hij denkt dit probleem voor me te gaan oplossen. En als je dan bekomen bent van de schrik, komt daar nog een autoreparatie achteraan en tevens het besef dat je je volgende maand weer kunt schrap zetten om een linkse directe van de bank te incasseren.

Dus wij mogen toch hopen dat deze koopster zich niet bedenkt, dat haar niks overkomt, en dat ze de financiering rond krijgt. Want anders weet ik het even niet meer. Dus voor iedereen die graag een huis wil kopen: eerst dat huidige huis eruit, wat iedereen ook zegt! Tenzij je natuurlijk voor driehonderd euro per maand woont, zoals genoeg mensen die jaren geleden gekocht hebben. Of tenzij je je nieuwe huis heel graag wilt hebben, dan doe gerust als ons. Maar zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent.

Nog twee maanden….

Koper

Het is nog niet definitief, maar er heeft zich een koper gemeld. Geen kijker, maar een koper. Hij (vader) is enorm traag. De dochter is de koper, maar vader handelt alles af. De man maakt nergens haast mee, we hebben hem hier op de openhuizendag voor het eerst gezien. Vorige week donderdag deed hij pas een bod, een dag later waren we eruit. Ik dacht dat zijn traagheid diende om niet te geïnteresseerd over te komen, maar ook na deze mondelinge overeenkomst verloopt het nogal traag. A.s. dinsdag wordt er als het goed is getekend, dan gaan er drie dagen bedenktijd in, dus die verloopt om vrijdag middernacht, en dan is er nog het financieringsvoorbehoud.

We zijn blij uiteraard, vandaag werd er hier een gigantisch bedrag aan vaste lasten afgeschreven waar we nog van moeten bekomen. Kwam er ook een rekening voor mijn auto bij die vier keer hoger uitviel dan ik verwachtte, dus we liggen nu de tien seconden rust af te wachten die de scheids ons geeft om overeind te krabbelen.

U hoeft geen medelijden met ons te hebben, we hebben het goed, maar we gaan hard door de reserves heen. Dus we zijn erg blij met de voorlopige koper.