Mijn tweede vaderland

I.v.m. de aanstaande verhuizing heb ik overwogen om de vakantie af te zeggen. Eerst voor het geld, en twee omdat de stress zo was toegeslagen dat ik dacht dat ik er toch niks aan zou hebben. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan en inmiddels ben ik er wel blij om. Voor wie het nog niet wist, we gaan naar Frankrijk dit jaar. Ik dacht, weer eens wat anders. Die afgezaagde reizen over de hele wereld van tegenwoordig. Mexico, Thailand, Peru, het staat me eerder tegen.

Ik ben bang dat ik nooit meer van mijn Frankrijk syndroom afkom. De magie die om het land hangt is sinds de jaren zeventig onverminderd. Alleen de taal al is prachtig. Ik heb de afgelopen twee jaar mijn Frans flink opgekrikt en ik denk dat ik er nu beter in ben dan ooit. Vloeiend is het niet, daarvoor moet je veel meer Frans spreken, maar ik heb de grammatica bestudeerd, mij aangemeld bij Franse websites en ik kijk Franse series op Netflix. Voor mij kan geen enkel ander land aan Frankrijk als vakantieland tippen. Het komt natuurlijk allemaal door vroeger, toen gingen we al naar Frankrijk. Één keertje, in 1978 hebben we een uitstapje naar Italië gemaakt, waarschijnlijk na lang zeuren van mijn moeder, maar dat was snel weer klaar. Wij, dragers van het Mack gen, moeten niets van andere vakantielanden hebben. Zou hij nog leven zou hij er ook nog steeds heen zijn gegaan. Rob Hamilton, een jaartje ouder dan mijn vader, plaatste laatst een foto van wat hij het mooiste pleintje van Frankrijk vindt. Of dat zo is weet ik niet, ik vind het meer een typerend Frans pleintje.

Pleintje in Villedieu, foto geleend van Rob Hamilton

Bomen die volop schaduw geven, een Café du Centre, (dat vind ik een mooie naam, had ook Café du Commerce mogen zijn) ramen met luiken ervoor. Om daar dan te zitten op een warme middag met een koud biertje, daar moet de term God in Frankrijk vandaan komen. Het mooist zou zijn als je er ’s ochtends al zat, met je koffie en je krant, alsof het hele leven niets anders behelst dan die aanblik van zo’n pleintje in de zomervakantie. Frankrijk voelt als mijn tweede vaderland. Mijn vader’s land, zou ik bijna zeggen, want het is tenslotte zijn schuld dat ik hiermee opgezadeld zit. Zijn schuld dat ik niks geef om Chinese muren, Egyptische piramides, verborgen steden in Peru of wolkenkrabbers in Amerika. Geen camper door Canada, geen trekkershut in Noorwegen, ik zal niks van de wereld zien, want Frankrijk trekt aan me, elk jaar weer.

Le Coq est mort

We zijn weer een weekendje in Schubbekutteveen, Drenthe. Wij passen hier op een huis met beesten, paarden, katten, vissen en kippen. Dit jaar was er voor het eerst een haan bij, genaamd Snowball. Een imposant groot beest, die zijn kippen verdedigt, en zo hoog als onze hond. De hond keek wel naar hem maar waagde geen charge.

Vandaag lag ik te luieren op de bank toen Linda ineens binnenkwam en riep: de haan is dood! Toen ze de hond uitliet had die hem gevonden in de greppel. Ik sprong op en liep naar buiten en aanschouwde het treurige schouwspel. Ik weet dat buizerds kippen grijpen, maar een haan? Die is haast groter dan een buizerd. Ik keek net een filmpje en zag een haan een buizerd verjagen. Wat extra vervelend is, is dat ik nu ook nog twee kippen mis. Er is er nog maar eentje. De kippen zullen wel gevlucht zijn, maar die houden zich dan goed schuil. Ik heb al een uur gezocht, tevergeefs.

En de haan? Die heb ik opgepakt, hij voelde nog warm, en begraven. RIP Snowball.

Huis

Ik geloof dat ik in een vlaag van overmoed een bod heb gedaan op een ander huis. Het is eenzelfde huis als waar ik vroeger gewoond heb, dus ik weet precies hoe het eruit zag. Het is nog niet definitief, maar ons bod werd bijna geaccepteerd, u weet hoe dat gaat. Nog even aan het onderhandelen voor de vorm.

Dus nu slaat mij de schrik om het hart. Nu moet ik van mijn luie reet afkomen en actie gaan ondernemen. Ik hoopte nog zo dat iemand zou overbieden zodat ik niks zou hoeven doen. Maar nee. Ik heb kennelijk te hoog geboden. Nou ja, we gaan het zien. Het is gedaan met lang leve de lol. Dus nu is het tijd voor ontspanningsoefeningen.

Madrid in het echt.

Nu ik hier toch ben, en nog veel meer van mening ben dat de bijeenkomst totaal zinloos is, kan ik wel melden dat de eerste twee avonden boven verwachting waren. De eerste avond was er een diner in het stadion Bernabeu, met uitzicht op het veld. Het voelde magisch om dat in het echt te zien. Hier hebben Zidane en Ronaldo gespeeld. Het stadion ligt in de stad, je ziet het ineens opdoemen in de straten. Indrukwekkend.

Maar dan vanavond! Het eten was compleet waardeloos (te ingewikkeld voor mij) maar de flamenco show erna! Ver boven al mijn verwachtingen. Dit klopte gewoon helemaal. Handenklappen, aiaiai zingen, gitaar en keihard tapdansen. Niet gewoon tapdansen, maar die vloer eruit proberen te trappen. De danseres in haar jurk verloor haar oorbel en trapte letterlijk een stuk uit de vloer. De danser met zijn lange haar gaf alles en om hem heen stoven deeltjes die zichtbaar waren in het licht. De gitarist met zijn lange nagel speelde ongelofelijk. Het was één grote lijdensweg die uit werd gedragen. De zangers leden pijn, veel pijn, dat kon je horen. Ik zat tegen het podium aan en voelde elke trap op de vloer in mijn lichaam resoneren. Het had heel weinig gescheeld of ik was het podium op gesprongen om mee te doen. Nou ja, ik was best jaloers op dit temperamentvolle gezelschap. Voor de zekerheid heb ik even geïnformeerd wat ze nu ongeveer zongen. Waarom ze zo’n pijn hadden. Want dat ze dat hadden was wel duidelijk. Geen reden. De maan was mooi, mooi was de maan, dat was het eigenlijk. Prachtig.

De andere kant van het succes

Als u een echte Ajax fan bent, kunt u hier beter stoppen met lezen. Dit verhaaltje zal niet geheel objectief zijn. Bent u zo’n arrogante gladjanus en successupporter, lees dan vooral door. Hier werd namelijk gejuicht toen Tottenham in de laatste seconde een einde maakte aan het geluk van Ajax dat al begon bij de loting, waarin alleen Bayern een tegenstander van formaat was. Ajax kwam dan ook vrij makkelijk door de poulefase, net achter Bayern.

Daarna volgde Real Madrid, en ondanks dat de fans de hele nacht vuurwerk hadden afgestoken bij het hotel van de Real spelers, ging die thuiswedstrijd verloren. Ramos vernederde Ajax nog door opzettelijk een gele kaart te pakken, omdat de wedstrijd in Madrid wel zonder hem gewonnen kon worden en hij daarna weer een schone lei zou hebben. Arrogantie pakt meestal verkeerd uit. In de eerste minuten kopte Real op de lat, en vlak daarna werd de gevaarlijkste man van Real, die al een paar keer gevaarlijk was doorgebroken, het veld uit geschopt. De weg naar het doel van Real was vrij en nu had de nieuwe Cruijff, zoals ze Frenkie noemen, vrij spel. 1-4 en de hele wereld had het erover.

Daarna volgde Juventus, en het leek erop dat Ronaldo niet mee kon doen. Het geluk van Ajax. Ook de Juventus spelers werden onthaald met een nachtje vuurwerk om ze uit hun slaap te houden. Ronaldo was er echter wel bij. Alleen bleek de Italiaanse competitie zwaar overschat te zijn, getuige de vroegtijdige uitschakeling van alle Italiaanse ploegen. Ajax won, Juve was niet bij machte iets te doen, kreeg geen penalty na een overduidelijke handsbal van Blind. PSV zet ons Europees voor lul, werd er geroepen door de successupporters met extreem kort geheugen. PSV werd belachelijk gemaakt omdat ze niet door de poulefase kwamen. De poule waarin de finalist en de halve finalist zaten.

Het geluk van Ajax duurde voort. Inmiddels geholpen door de KNVB die het speelschema van Ajax zo aanpaste dat zij meer rust kregen dan alle andere ploegen, mochten ze aantreden tegen een zwaar gehavend Tottenham. Maar liefst zeven spelers konden niet mee doen. Ajax won uit met een doelpunt van Donny dat even goed afgekeurd had kunnen worden wegens buitenspel. De hotelboekingen voor de finale in Madrid werden reeds gemaakt.

De thuiswedstrijd in Amsterdam tegen Tottenham keek ik niet. De uitwedstrijd was een draak van een wedstrijd geweest, en ik zat een serie te volgen. De Engelsen waren uit hun slaap gehouden met vuurwerk (ik krijg gewoon een bekeuring voor afsteken van vuurwerk op ongeoorloofde tijdstippen) en ik zag dat het al 2-0 voor Ajax was. Weer een makkie tegen een nog steeds zwaar gehavend Tottenham. Vlak na de tweede helft kwam ik erin, Zyech miste een paar kansen maar hij lachte het weg, ze waren er immers toch al. Ten Hag wisselde zijn aanvallers tegen verdedigers bij een 2-2 stand, en toen ging het ineens finaal mis. Frenkie en Matthijs lieten zich kinderlijk eenvoudig door de benen spelen, en na al het getijdrek van keeper Onana had Tottenham precies genoeg tijd om in de laatste seconde het benodigde doelpunt te scoren.

Mijn zoon en ik, de afgelopen vijf jaar tot het uiterste getergd door de Ajacied, sprongen op en juichten. Het geluk van Ajax was tot staan gebracht. Niks finale. Maar heel de wereld had ze gesteund, dat toch zeker wel. Iedereen hoopte dat ze zouden winnen want ze hadden zoveel betekend voor het Nederlands voetbal. Ja. De afgelopen twintig jaar heeft PSV niks betekend voor het Nederlands voetbal, en dat moet de reden zijn dat hen geen extra rust gegund werd door de KNVB.

Het landskampioenschap gaan ze halen, daar ben ik van overtuigd. Anders had Groningen wel een penalty gehad, en was het doelpunt van Huntelaar afgekeurd. Anders zou Heerenveen wel een penalty gekregen hebben in de slotfase. Ajax krijgt echter nooit penalty’s tegen in de Arena. De laatste dateert alweer van zes jaar terug. Er hangen in de catacomben van de Arena prachtige posters van beroemde Nederlandse scheidsrechters. Daar mag het arbitrale trio eerst langs eer ze het veld op lopen. Zondag treedt Ajax weer op tegen een zwaar gehavend Utrecht.

Ajax, dezelfde club waar ik in 1995 nog hartstochtelijk voor juichte toen ze de CL wonnen. Daarna werd ik een simpele boer waar de neus voor werd opgehaald door de Amsterdamse suprematie. Ajax, de enige club die ik niks gun. Nou ja, die beker dan. De troostprijs zoals ze die vorig jaar noemden, toen hij uit zicht was.

*Dit logje zou er niet gekomen zijn zonder: Peter R. de Vries, Humberto Tan, Hugo Borst, Sjaak Swart, Matthijs van Nieuwkerk, Jan-Joost van Gangelen, de KNVB, Fox Sports, en de VAR. Ik realiseer me ook dat er echte Ajax fans zijn, als het goed is zijn die niet tot hier gekomen maar indien toch zou ik aan hen willen zeggen: Ajax heeft uiterst sterk gespeeld en ik zou nooit zo zuur schrijven als ik niet tot het uiterste was getergd door hiervoor genoemde flapdrollen.

Stakingen in het onderwijs

Het ‘onderwijs’ staakt. Het beoogde doel is meer geld, minder werkdruk. Hoeveel meer geld en hoeveel minder werkdruk is me niet duidelijk. Het enige wat ik snap is dat leraren van de basisschool meer gelijkheid willen tussen docenten op een middelbare school en henzelf. Maar daar zijn de docenten in het middelbare onderwijs weer niet mee gediend. Bovendien kun je dat ook oplossen door die laatste groep minder te betalen, maar het lijkt me dat dat niet de bedoeling is.

Ik zit niet in het onderwijs, maar ik ervaar momenteel ook werkdruk. Van ’s ochtends vroeg tot vaak ’s avonds vroeg wordt het uiterste van mij gevraagd.  Ik moet zeggen dat ik het ook wel eens helemaal gehad heb. Ik zou dan ook wel alle schoolvakanties vrij willen hebben. Ik heb pas één dag vrij gehad sinds de zomervakantie. Het verschil met een leraar is waarschijnlijk dat ik doe wat ik leuk vind, en waar ik goed in ben. Een leraar moet er veel nevenfuncties bij uitvoeren. Hun administratie is vaak een zootje weet ik uit betrouwbare bron, en hun bereidheid tot het volgen van de moderne procedures is niet bepaald hoog te noemen. Hetzelfde geldt voor huisartsen trouwens, met als verschil dat die wel moeten, omdat het hun eigen praktijk is. Leraren zijn meer geneigd die procedures te laten schieten omdat ze er zelf geen baat bij hebben.

Ik heb hetzelfde met dingen die er in het bedrijfsleven bij schijnen te horen, maar waar ik geen enkele baat bij heb. Ik noem maar wat: calls, webexen, vergaderingen,  presentaties, all-hands meetings, wat eigenlijk allemaal hetzelfde is en welk doel het dient is me na al die jaren nog niet duidelijk. Ik denk dat het iets te maken heeft met het aan het werk houden van diegenen die zichzelf erg graag in de schijnwerpers zien staan. Wat ik er van onthou is meestal niks, en de vragen die ik heb worden toch niet met een oplossing beantwoord, en er gaat onnodig veel tijd zitten.

Kortom, iedereen moet gewoon doen waar hij goed in is, en moet daar anderen vooral niet mee lastig vallen. Dus leraren geven les, boekhouders houden boek, en huisartsen artsen huis. Dan heb je veel minder werkdruk. Dan kunnen calls, webexen en weet ik het allemaal afgeschaft worden, gegoten worden in de vorm van een email, en leefde nog iedereen lang en gelukkig.

The Prodigy

Afgelopen week overleed de zanger van The Prodigy. Ik had wel eens gehoord van de naam, maar er zit dan ook iets in mijn hoofd dat weet dat het mijn muziek niet is. Ik zocht het even op, en een nummer zei me wel iets. Reggae, house en kinderstemmetjes door elkaar. Typische jaren negentig bagger. De andere nummers waren zo mogelijk nog erger. In mijn hoofd is er geen begrip voor mensen die dit wel mooi vinden. Omdat ik de democratie respecteer klaag ik ze nog net niet aan, maar om deze misvattingen van de fans in mijn hoofd weer recht te krijgen, denk ik dat ze zich graag willen onderscheiden van de massa, en daarom maar vage baggermuziek zijn gaan aanhangen. U denkt misschien dat ik een grapje maak, maar helaas, zo werkt het echt in mijn hoofd. Het bestaat gewoon niet, dat je zulke talentloze troep goed vindt. Er moet iets kapot zijn in je hoofd.

Met mijn collega, die een nog veel bredere muzieksmaak heeft dan ik, besprak ik het kort. Tot mijn afgrijzen zei hij dat hij graag nog eens naar een concert van ze gegaan zou zijn. Ik vergruisde van binnen. Hij had voor mij cd’s gebrand met Franse chansons. Hij luisterde naar Frank Sinatra. Hij vond Elvis de beste zanger ooit. Hij waardeerde dezelfde jaren-80 muziek als ik. En nu dit!

Ik vroeg hem hoe dit kon. Er klonk net uit mijn computer “the promise you made” van Cock Robin. Ik zei: “het lijkt toch in helemaal niets hierop?” Hij vond dat een vreemde redenering. Ik niet. Ik legde uit dat we van harmonie hielden, dat dat onze gemeenschappelijke factor in de muziek was. En the Prodigy deed niet aan harmonie. Die ramden maar wat. Het deed me pijn, ik voelde me verraden.