Categorie: Mack komt overal te laat achter

Omdat dochterlief zo nodig een nieuw bed moest, en het niet paste waar haar vorige bed stond, moest alles anders komen te staan. Dat was in de jaren tachtig prima, want ik veranderde mijn kamer best vaak. Maar in deze tijd is het shit want er moeten driehonderdduizend snoeren verlegd worden. Het meest maakte ik me zorgen over de utp kabel, die op haar zolderkamer binnenkomt, daar waar de tv en Playstation staan.

Maar even AI raadplegen leerde me dat er simpele verloopstukken bestaan, waardoor ik de kabel eenvoudig kon verlengen naar de andere kant van de kamer. Een groot probleem al getackeld. Het volgende was haar tv ophangen aan een drager die ik aan de muur moest bevestigen. Voordat ik snapte hoe die drager in elkaar gezet moest worden was ik een uur verder. Daarna bleek dat van de bijgeleverde bouten en schroeven het meerendeel optioneel was. Die heb ik dus niet gebruikt, en voordat ik geloofde dat die bouten en schroeven niet gebruikt hoefden te worden was ik weer een uur verder. Het volgende uur besteedde ik door naar de bouwmarkt te scheuren omdat de bijgeleverde pluggen niet pasten in de gaten die ik geboord had. Een grotere boor deed de truuk en toen hing de tv.

Ik sloot de dvs1200 via het stopcontact aan en maakte contact met die op de eerste verdieping staan. Daarna sloot ik de experiabox aan en volgens mijn berekening zou de tv het nog niet doen, ik had de nieuwe verlengde kabel nog niet aangesloten namelijk en ik had nog een switch over. Maar de tv deed het na een paar minuten opstarten gewoon wel, dus ik was positief verrast over mijn genitaliën. Hè, spellingscorrectie!

Maar toch zat me het niet lekker, want iets snapte ik niet, dus ik vroeg AI het me uit te leggen. Het gebruikelijke geneuzel, AI gaf aan zus en zo, maar ik zei dat dat niet kon, AI kwam nu met een alternatief antwoord dat 100% zeker was, totdat ik zei dat het niet klopte, blablablabla. Ik ging dus zelf op onderzoek uit en ik verwijderde de experiabox. Geen verschil, de tv bleef het doen. AI begreep nu gelijk wat er aan de hand was, en legde me uit waarom hij het eerder fout had en dat het nu 100% duidelijk was. Totdat ik zei dat er iets niet klopte en ik haalde de dvs box eraf, en de tv bleef werken. Ik haalde de dvs op de eerste verdieping eraf en ook daar bleef de tv werken,

Goed, een lang verhaal kort, ik heb hier jaren allerlei apparatuur nutteloos aangesloten gehad want de tv werkt via wifi. Ik heb dat verloopstuk en de extra kabel voor Jan Snot en Piet Lul gekocht, want helemaal niet nodig. Zelfs de experiabox beneden, toch vaak een doorn in mijn oog geweest als hij weer herstart moest worden, bleek nutteloos aan te staan met al z’n zogenaamde lampjes. Stekker eruit getrokken en geen enkel verschil!

Morgen ga ik nog meer stekkers eruit trekken. Grote kans dat de stofzuiger en de koelkast het ook gewoon blijven doen via wifi. Of het licht van mijn aquarium, vast ook wifi gestuurd en zit ik al jaren apparaten aan de praat te houden die nergens voor dienen. Straks gaan ze me nog vertellen dat de seinpalen die ik in mijn voortuin onderhoud, ook door niemand meer gezien worden.

Het ergerde me al tientallen jaren, dus het werd tijd om er iets aan te doen. Er was wel een aanleiding nodig dus kennelijk ergerde het me niet goed genoeg. Maar ik heb me een paar uur kwaad gemaakt en een macro in excel gemaakt. Met behulp van AI, dat dit soort dingen snapt. Tenminste, het gaat wel 20 keer fout, dus je moet AI wel steeds duidelijk aangeven wat er fout gaat. En elke keer antwoordt AI: geen zorgen, Mack, deze keer gaan we het 100% goed maken. En vervolgens gaat het fout. Daar moet je dus wel tegen kunnen.

Ik kan dat tot op zekere hoogte. Maar als het een mens was geweest had ik hem toegebeten dat hij z’n bek moest houden. Want AI kan uitstekend volhouden om je te blijven frustreren met lange antwoorden die fout zijn. Mijn macro was een probeersel, vast niet perfect. Het scheelt me vijf minuten per week, terwijl ik uren bezig was om het te maken. Maar daar gaat het niet om. Het ging erom dat ik het geheim ontrafelde. Toch denk ik dat een ouderwetse handleiding beter was geweest. Daar leer je meer van en het geeft minder frustraties. Het zal langzamer gaan en de drempel om te beginnen zou hoger zijn, maar langzaam is niet erg zolang het gestaag is. We moeten ook niet teveel tijd over houden in ons leven, want die besteden we doorgaans toch niet erg zinvol. In het beste geval luierend, maar in het slechtste geval doelloos scrollend.

Ik zag gisteren druppels vallen uit de dakgoot. En dat klopte niet. Ik keek of de dakgoot vol lag, maar dat was niet zo. Tenminste niet overvol. De dakgoot is al oud, en ik zat te bedenken wie een dakgoot kon vervangen.

Vanochtend roept de schoonmaakster dat er een overstroming is. Ik kom naar boven en inderdaad, de plastic bak waar de wasmachine in staat, stond vol water. Met wat moeite heb ik het eruit gekregen maar toen merkte ik dat de vloer nat was. En niet alleen de vloer, ook de spullen die daar lagen. En twee kasten een verdieping lager. Opgelucht concludeerde ik dat de dakgoot waarschijnlijk toch nog goed was.

Het laminaat wat daar nu negen maanden ligt, ligt te klotsen. Als ik er duw komt er water uit. Het trekt ook al krom. De buitenmuur is nat, maar die had allang droog moeten zijn met de zon van vandaag. Dat betekent dat spouw ook nat is en de isolatie. Ik ga niet eens de verzekering inschakelen. Na de lekkage vorig jaar in de keuken weet ik dat ze niet aan mij uitkeren. Als het uit de leiding komt wel, maar als het uit de afwasmachine komt dan niet. Dat gaan ze dus nu weer zeggen en ik heb geen zin in die onzin.

Ik had eergisteren het filter van de wasmachine opengehaald dus dat zal wel de oorzaak zijn. Tuurlijk, wat anders? Nu doet hij het gewoon weer. Ik probeer ook weer eens iets goed te doen, de gevolgen zijn vele malen erger.

Vanavond tijdens een stortbui vind ik weer druppels op het laminaat. Komt gewoon via een schoorsteenpijp naar binnen. Ik ben nu wel even klaar met lekkages. Ik heb nu hitte nodig om te drogen. Maar ja, zo’n lekkage komt natuurlijk net vlak voor de moesson die nu aanbreekt. Zondag heb ik pas weer tijd om het laminaat eruit te trekken. Vlektyfus!

Lang geleden, toen ik nog kind was, keken mijn ouders een film. Ik heb één scène mijn hele leven herinnerd. Een paar mannen waren aan het kanoën en legden aan op een strandje. Ze werden onvriendelijk door twee andere mannen aangesproken en onder schot gehouden. Een van de kanovaarders werd gedwongen zijn broek uit te trekken. Hier vond mijn moeder het genoeg en de film ging uit.

Het zal ongeveer 1980 zijn geweest en ondanks mijn 11 jaar had ik wel een idee wat voor snode plannen de mannen hadden. En pas in 2018 kreeg ik een hint over welke film dit geweest moet zijn. Maar het duurde nog zeven jaar tot ik de scène weer zag. Deze week dus. Deze keer zette ik de scène niet stop. Precies wat ik al dacht. Alleen nog vernederender. Ik was blij dat na vijf minuten Burt Reynolds opdook en met een kruisboog een pijl dwars door de verkrachter’s bovenlichaam schoot. Maar ja, toen was het kwaad al geschied.

Het duurde vijfenveertig jaar voordat ik achterhaald had uit welke film de scène kwam die ik al die tijd onthouden had. Deliverance met Burt Reynolds. Toen Reynolds overleed zag ik een foto van hem uit deze film en gelijk legde ik het verband met die ene scène. En nu heb ik dat beeld van een grote witte onderbroek in mijn hoofd.

Er zijn hier twee wc’s. Eentje boven en de ander in een bijgebouwtje beneden. Bij de wc beneden hangt een instructie in het Frans hoe je moet doortrekken. De grote fles rechts met water vullen en er doorheen spoelen. Dus toen Tammar voor de eerste keer naar de wc geweest was vroeg ze hoe dat moest. Ik heb het maar voor haar gedaan en haar vriendelijk verzocht om nummer twee voortaan boven te doen. Ik zit er niet op te wachten om de kleur bruin van anderen te zien.

Toch werkte het niet echt lekker met die fles. Hij stond er wel, maar de afwasbak vullen was handiger. Maar ook dat leidde op een gegeven moment tot verstopping en stijging van de waterspiegel. Ik begon na te denken. Chasse d’eau le gros bouton à droite de la cuvette. Cuvette betekent wc, zocht ik op, en die fles stond er rechtsboven, maar zo groot was die nu ook weer niet. Een normale literfles. Ik zocht verder en zag een elektriciteitskabel naar de pot lopen. Huh, wat? Ineens begon mij wat te dagen. Bouton, bouteille. Daar stond helemaal niet “fles”, daar stond “knop”. Ik keek rechts van de pot en zag een soort van witte knop. Ik drukte erop en een seconde gebeurde er niets. Toen vulde de pot zich nog verder met water, en ineens werd alles met een slurp naar beneden gezogen, alles weg en schoon.

Dit ontdekte ik gelukkig op dag drie na twee dagen met de afwasteil bezig te zijn geweest. Maar pas na 11 dagen, vandaag, ontdekte ik dankzij Ximaar, dat je hier wel gewoon met de hond kunt lopen door natuurgebied. Ik was er in het begin al een keer heel dicht bij, maar ik had nog een hoek om gemoeten om het te zien. Nu zijn we steeds naar een ander dorp gereden waar het ook behelpen was, of ik liep even met Lori naar een lastig te bereiken riviertje hier vlakbij, waar ik me openhaal aan doornen, maar waar ze even kan rennen en zwemmen. Dit was in Robion, twee kilometer hiervandaan, parkeerplaats aanwezig, niks aan de hand. Nog drie dagen te gaan hier. Kijken of ik nog ergens achter kom.

Een jongen die ik al jaren ken, nu 21 jaar mag ik ontzettend graag. Hij is supergoed in badminton, en is altijd heel serieus met school. Hij zat bij Hans op de middelbare school en is ongeveer het tegenovergestelde van Hans. Met zijn vader kan ik het ook erg goed vinden, die is minder in badminton dan zijn zoon maar vindt het wel gezellig in de kantine. Hans zou het ook goed met z’n vader kunnen vinden.

Een vrouw die ik pas een jaar ken, en die ik ook graag mag, zei me vanavond: hij is homo hè? Ik was wat verbaasd over de vraag en ik zei dat dat volgens mij niet zo was. “Oh,” zei ze, “ik dacht jij kent hem al wat langer en ik dacht dat je dat misschien wel wist.” “De manier waarop hij praat en hoe hij loopt, die is volgens mij homo.”

En voor het eerst dacht ik dat ze misschien wel gelijk had. Hij loopt inderdaad wel vrouwelijk en vanavond toen zijn vader een grapje maakte over pornofilms reageerde hij ongemakkelijk en zei tegen z’n vader dat het tijd werd om naar huis te gaan.

En nu ben ik 54, mijn leven lang gelachen om homo-grapjes, en nu voor het eerst kom ik uit de kast. Ik voel nog steeds een diepe sympathie voor hem en ik vind het geen enkel probleem als hij douchet bij ons. Mocht hij uit de kast komen, dan zal ik blij voor hem zijn. Ik reageer totaal anders dan ik dacht dat ik in zo’n situatie zou reageren (afstandelijker) en mocht hij homo zijn dan kijk ik niet anders tegen hem aan dan dat ik nu doe. Als een jongen die ik heel graag mag en die ik alles gun.

Ik wilde olie peilen, maar de auto stond nogal onhandig geparkeerd onder een struik. En peilen lukt alleen als de auto een paar minuten niet bewogen heeft, dus liet ik hem staan. Door de struik en de openstaande motorkap was het zo donker dat ik de peilstok niet meer terug in het gat kreeg, en dat is eenmaal noodzakelijk om te peilen. En trouwens ook om de olie binnen de motor te houden. Ik wilde de zaklamp van mijn telefoon aanzetten, maar omdat ik een nieuwe heb, en die eikel van Steve Jobs het nodig vond om de zaklamp op een andere, onvindbare plek te verbergen dan waar de zaklamp op mijn vorige telefoon zat, ging dat dus niet.

Dus heb ik mezelf verlaagd tot het praten tegen mijn telefoon. Hé Siri, zei ik zo zacht mogelijk, en Siri werd wakker. Zaklamp zei ik, en Siri zei iets van: oké, ik heb de zaklamp aangezet. Een klein wonder als je het mij vraagt, en ik kon de peilstok terug steken en de olie peilen. Daarna riep ik Siri weer en zei dat ze de zaklamp uit moest doen. Ze gehoorzaamde. Aangezien ik nooit tegen mijn telefoon of auto praat, vroeg ik mijn dochter waar de zaklamp op mijn telefoon zat. Op een of andere manier wist ze dat. Net als dat ze nog veel meer over mijn telefoon wist, die ik net een dag heb en waar ik 90% van de ingestelde apps al verwijderd heb omdat ik ze nooit ga gebruiken. Ik vond het al heel wat dat Siri naar me luisterde.

Om een of andere reden kreeg ik een paar weken terug een flard van een liedje in mijn hoofd wat echt nergens op sloeg. Zowel het feit dat ik het in mijn hoofd kreeg, als het liedje zelf, sloegen nergens op. Het was ooit een hit, begin jaren tachtig, ook toen waren mensen al volslagen debiel. Het werd langzaam een obsessie en ik zocht het liedje op YouTube.

Er waren een paar versies beschikbaar en ik bekeek er één waar de artiest het lied bij het programma “op volle toeren” ten gehore bracht. Hoe vaker ik het keek, hoe meer ik overtuigd werd van een complot. Dit was geen mens, dit was een buitenaards wezen! Het gezicht van de man, glad als een aal, was een kopie van Lange Jan uit de Efteling. Zijn gevolg droeg maskers. De tekst was onbegrijpelijk en ging gelijk los. De Aal gooit onmiddellijk zijn handen in de lucht en de gemaskerde varkens hossen achter hem aan. Onder hun maskers, ik weet het zeker, zitten reptielachtigen verscholen. Ze hebben de Aal in hun macht, of andersom, en is hij de leider van het complot.

Ik bekeek de video een paar keer en raakte geobsedeerd door wat ik zag. Dat ik dat vroeger nou niet in de gaten had, zeg! Begin jaren tachtig zijn we bezocht door buitenaardse wezens die de spot met ons dreven. Die gewoon onder onze neuzen hun snode plannen uitvoerden zonder dat we het door hadden. Ze deden niet eens echt iets, behalve een duidelijk signaal geven dat ze er waren. En de Aal gaf hints, wetende dat hij pas veertig jaar later, als hij al lang en breed weer op zijn thuisplaneet vertoefde, doorzien zou worden. Door mij nota bene.

Achteraf deden ze niet eens moeite om niet door de mand te vallen. Ze vertrouwden op de stomheid van de mens, die niks zou zoeken achter deze tekst: ah krg ah prt ah.

Wat Tammar niet door heeft, is dat wij gek op haar zijn, ondanks haar ontoelaatbare gedrag. Linda was met Hans naar de bioscoop, en omdat Tammar vanwege haar straf toch niks te doen had, keken wij ook een film. Ik zocht hem uit, het werd Notting Hill, die ik van naam kende maar nooit had gezien. Ik wist ook niet dat Julia Roberts er in speelde.

Ik denk dat er geen betere film bestaat in dit soort situaties. Dochter van veertien die haar telefoon kwijt is en zo haar leed iets dragelijker maakt, en vader van 53 die zich nooit goed gerealiseerd had hoe mooi Julia eigenlijk is. Haar glimlach is vele malen mooier dan die van Mona Lisa en haar ogen zouden een rots nog doen wankelen. Haar lippen zijn aanlokkelijk als Snapchat voor een pubermeisje en haar verdere imperfecties maken haar onweerstaanbaar.

Zo had ik haar nog nooit bekeken. En dan wordt ze in haar rol als een bekende filmster verliefd op een eenvoudige boekhandelaar, wat niet heel veel anders is dan boekhouder, wat ik toch ook geweest ben. Ik vond Hugh Grant, de boekhandelaar, toch nog vrij nuchter blijven, ondanks het onwaarschijnlijke dat hem overkwam. Ik was als inlever in de film al verder heen dan hij.

Er zijn liedjes over Julia. Dat ze zo schoon is. Dat zelfs haar naam mooi is. Dat ze bij mij hoort. En ik denk dat ik er ook eentje ga schrijven.