Het Voorgeborchte

Doordat ik net een term las die ik niet kende –in Limbo zijn– en ik moest opzoeken wat dat betekende, werd ineens een aloud probleem voor me opgelost. Vroeger discussieerde ik wel eens met protestante klasgenoten over wanneer je in de hemel kwam, want volgens hen moest je gedoopt zijn en Jezus hebben aangenomen (wanneer kunt U beginnen?) om daar te kunnen komen. Nu was ik wel gedoopt, dus ik voelde me vrij, maar mijn gevoel van rechtsvaardigheid is zo sterk ontwikkeld dat ik vond dat dat niet kon kloppen. Want hoe zat het dan met kindjes niet gedoopt waren, daar konden zij toch ook niks aan doen? Bovendien, in de naam van Christus, hoe zat het dan met Mozes en Abraham, mochten die ook de hemel niet in omdat ze toevallig eerder leefden dan Jezus en dus nog nooit van hem gehoord hadden? Inderdaad, dit was zo volgens mijn protestante klasgenoten. Naar de hel ermee! Ik bezat helaas niet zoveel feitenkennis als zij, zeker toen niet, dus ik kon er weinig tegen inbrengen, behalve dan dat ik dan gekscherend zei dat het katholieke geloof het enige ware geloof was en de rest ketterij.

Had ik toen maar geweten wat ik net las, dan had ik ze ermee om de oren kunnen slaan. De katholieken hadden daar allang een oplossing voor bedacht, namelijk “in Limbo zijn”. Ook genoemd “het Voorgeborchte.” Daar kwam je dan terecht, aan de rand van de hemel, waar het ook prima was, je kon alleen God niet zien.  Je werd niet gekweld door de eeuwige hellestraffen omdat je immers niks verkeerds had gedaan. Dit werd speciaal bedacht om het probleem, waar ik achteraf onnodig mee worstelde, op te lossen. Het is overigens iets anders dan het Vagevuur, waarbij je uiteindelijk wel de weg naar de hemel vond na een flinke draai om je oren. Er waren twee soorten van in Limbo zijn, eentje voor de ongedoopte kinderen en eentje voor iedereen die al dood was voor de wederopstanding van Jezus.

Kijk, daar hou ik nou van. Praktische bezwaren gewoon simpel oplossen. En zo klopt het ook precies weer met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Overigens heeft de katholieke kerk het in 2007 afgeschaft, dat in Limbo zijn. Ze vonden het achterhaald en hebben het probleem anders opgelost. De barmhartigheid van God wordt aangenomen zó groot te zijn dat hij al diegenen die rechtvaardig geleefd hebben of buiten hun schuld om niet gedoopt zijn in de Hemel toelaat. Ze hebben het mij niet laten weten destijds, maar ik zou ook voor de afschaffing hebben gestemd.

 

V(e)r(tr)ouw

Ik heb nu twee seizoenen van Wie is de Mol gevolgd. Nou ja, gevolgd, ik hing er wat bij. In het eerste seizoen moest ik wat inkomen, maar in het tweede seizoen wist ik gelijk vanaf aflevering één wie de Mol was. De aanwijzingen werden steeds duidelijker, en ik zag de Mol zichzelf steeds verraden. Waar ik bij alle anderen echte emoties zag, zag ik bij de Mol duidelijk gespeelde opluchting. Ze vonden me wat arrogant, maar ik ben Mack, ik ben de beste.

De finale keek ik niet, want PSV speelde, en bovendien, ik wist toch al wie de Mol was. Totdat het ineens niet mijn Nielson bleek te zijn, maar Merel. Ik had er faliekant naast gezeten. Vanaf dat moment besloot ik niet meer mee te doen aan het raden wie de Mol is, want dat kan ik dus niet. Maar wat het mij wel pijnlijk duidelijk maakte, ik vertrouwde vrouwen kennelijk blindelings, maar mannen niet. Het was in mijn wereld kennelijk niet mogelijk dat een vrouw de boel liep te belazeren. Hun emoties zijn echt, die van mannen zijn gespeeld. Alles wat mannen doen is slechts om indruk te maken op de andere sekse. Dansen bijvoorbeeld, geen man doet dat voor zijn lol. Een Ferrari rijden doe je eveneens niet voor je lol met zo’n keiharde vering, dat gejank en een lage instap. Welnee. Indruk maken op de vrouwtjes.

Kortom, ik ben een illusie armer. Voortaan kan ik ook belazerd worden door vrouwen. Of toch niet? Kon Merel dit alleen omdat het een spel was? Mijn manager is ook een vrouw. Ik vertrouw haar blindelings. Ik ga het maar niet veranderen. Met nieuw verworven kennis schiet je ook niks op.

Bekering

Korfbal, dat is een gereformeerden-sport zei een refo eens tegen mij. Hij was zelf fan van Ajax en Simon & Garfunkel als de kerk niet meekeek. Hij legde uit dat het gemengde karakter van korfbal een stimulans was om iemand van de andere sekse te ontmoeten,  en dat daardoor veel gereformeerden het speelden.  Ik kende het niet, en ik vond het altijd een ietwat verwijfde sport. Nu zit mijn dochter er sinds kort op en ze had haar eerste wedstrijd. Uit in het gereformeerde Kampen.

Ik kende geen enkele spelregel, maar ik liet het me allemaal uitleggen. Een verdedigend vak, een aanvallend vak, een jongen mag geen meisje dekken, (zo drukte mijn dochter het uit) er mag niet met de verkeerde arm verdedigd worden, er mag niet gelopen worden met de bal, er mag niet op doel geschoten worden als men gedekt wordt en zo zullen er nog veel meer regels zijn. Het Kampense publiek was bloedfanatiek. Ik merkte nauwelijks verschil met de vroegere voetbalwedstrijden. We stonden 4-1 achter, maar kwamen langzaam terug in de wedstrijd. Mijn dochter kreeg goede aanwijzingen van haar coach, en de zenuwen die ze van te voren had, waren snel weg.

Ik vond het warempel nog leuk om te kijken. Het is snel, behendig, en soms smerig. Tammar miste elke ervaring, maar dat viel mij niet op. Ze was snel en ze schoot af te toe op doel. Met een knalrood hoofd kwam ze het veld af. 6-6 einduitslag. Ik had het naar mijn zin op de tribune. Een vooroordeel minder en een ervaring rijker. Misschien moest ik ook eens overwegen om me te bekeren.

De stoel.

Gisteren overleed hij, Stephen Hawking, de aan de rolstoel gekluisterde ALS patiënt die maar liefst 76 werd. Als ik het goed begreep was hij de oudste ALS patiënt ooit. Sinds 1985 kon hij niet meer praten en al ver daarvoor raakte hij verlamd. Decennia lang was hij totaal verlamd, alleen zijn hersenen bleven onaangetast. Al die tijd heeft hij zitten nadenken in zijn stoel.
Zijn boek -a brief history of time- is meer dan tien miljoen keer verkocht. Ik las in de krant dat het door de complexiteit misschien ook wel het meest onuitgelezen boek ooit was. Dat geldt dan niet voor mij. Ik heb het al vijf keer uitgelezen en ben gisteren aan de zesde keer begonnen. Als eerbetoon. Deze keer denk ik niet dat ik alles ga snappen, zoals ik vorige keren dacht maar al snel bedrogen uitkwam. Het valt gewoon niet te snappen, maar voor mij is dat geen probleem. Ik hoef dingen niet per se te begrijpen. Ik vraag me sommige dingen gewoon niet af. Ze zijn eenmaal zo. Zo kwam ik er vanochtend achter wat Michael Jackson eigenlijk bedoelde in zijn lied Billy Jean. Billy Jean, is not my lover, she’s just a girl who claims that I am the one, the chair is not my son. Voor mij is dat echt geen reden om op onderzoek uit te gaan hoor, als de stoel niet je zoon is. Klopt als een bus namelijk, ik ken niemand die een stoel als zoon heeft. Hooguit een pietsie overbodig van Michael, om dat te vermelden. Goed, bleek het dus te gaan om een kid en niet om een chair. Zing dat dan duidelijk, denk ik dan. Wat ik wel moet toegeven is dat ik het nummer ineens briljant vond doordat ik de tekst begreep. Vanaf 1982 tot 2018 was de stoel niet mijn zoon. Prima, niks aan de hand. En in een ochtendje wordt het ineens duidelijk. Dat is nu wat de aan een rolstoel gekluisterde Stephen bedoelde met zijn brief history of time. De stoel is weg, voor mij en ook voor Stephen. Ik ben benieuwd of hij weer loopt en of hij nu zijn onderzoek kan voltooien. Of hij dan nu eindelijk het geheim van het heelal heeft ontfutseld.

Wie is de mol?

Dit was het eerste seizoen dat ik mee begon te kijken, mijn zoontje wordt wat groter, en vond het een leuk programma. Ik werd altijd afgeschrikt door het woord “mol”. Ik was bang dat John en Johnny er mee te maken hadden, dus heb ik de eerste twintig jaar gemist. Zoals waarschijnlijk iedereen wist ik van tevoren wie de mol was. Mijn tactiek was namelijk om niet op de aanwijzingen te letten, maar op de lichaamstaal van de kandidaten. En daar kwam uit dat Jan de minst verdachte was, en Ruben de meest verdachte. Alleen op het laatste moment, toen er nog twee kandidaten over waren en ze dus nu alle twee wisten wie de mol was, zag ik aan de lichaamstaal van Jan dat hij het was. En hij was het dus. Al die tijd heeft hij mij en velen enorm in de luren gelegd door veel op de voorgrond te treden, heel verontwaardigd te doen als een ander een fout maakte, en openlijk Ruben verdacht te maken. Alleen Ruben, die samen met Jan wist dat hij niet de Mol was, had dus een minder vertroebeld beeld en identificeerde als enige de juiste Mol. Achteraf, nadat alles bekend werd en ze de molacties terug lieten zien, vond ik mezelf stom dat ik Jan niet verdacht. Volgend jaar ben ik er weer bij.

99 luftballons

Er zijn van die dingen die je voor vanzelfsprekend aanneemt. Niet eens voor vanzelfsprekend, je denkt er helemaal niet bij na, het is gewoon zo. Zo was daar in de jaren tachtig de Duitse band Nena. (Ik wist ook niet dat het eigenlijk de band was die Nena heette.) De zangeres heette toevallig ook Nena, en de band was naar haar genoemd. Of andersom, want de zangeres heette in het echt helemaal geen Nena. Volslagen onduidelijk. Wat echter volkomen duidelijk was, was dat dit nummer over 99 luchtballonnen ging. Maar dat was het dan ook. Ik dacht namelijk dat het heteluchtballonnen waren, maar het blijken bij nader onderzoek gewoon van die lullige feestballonnetjes te zijn. Maar verder geen poespas, het nummer ging over 99 luchtballonnen en niemand vroeg zich iets af.

Tot ik vandaag het nummer op de radio hoorde en na vijfendertig jaar eens ging luisteren naar de tekst. Duits blijkt toch wat lastig, want ik begreep er helemaal niks van. Ik zocht naar een vertaling, en die maakte duidelijk dat het niet aan de Duitse taal lag, want ook in het Nederlands maakte ik er niks van. Dus zocht ik maar eens op waar het nummer nu volgens de schrijver over gaat, want die zou het toch wel weten? Het gaat dus over de angst van de West-Duitsers voor een kernoorlog die uit zou breken. Nou, daar kom ik dan vandaag achter. Als die hele koude oorlog allang achter de rug is. Omdat die schrijver zo nodig vaag moest doen. Had hij gewoon geschreven dat ze bang waren voor een kernoorlog, dan hadden anderen die angst wellicht weg kunnen nemen. Maar nee, hou het lekker cryptisch en blijf er jaren mee lopen. Het is ook een boutnummer ook eigenlijk.

Het betere speurwerk

Mijn opa overleed in 2009 op 91-jarige leeftijd en een van de dingen waar hij in zijn leven mee bezig was, was het zoeken naar een boek . Het was een boek over de eerste wereldoorlog en het heette “Europa in vuur en vlam” door Seestern. Bibliotheken gebeld, een oproep op de radio gedaan, maar het was hem niet gelukt. Totdat ik me ermee ging bemoeien, een paar jaar voor zijn dood. Ik vond het gezochte boek op internet, bestelde het en leverde het bij hem af. Een maandje later zag ik hem weer, hij had het gelezen maar hij herkende het hele verhaal niet. Wat ook heel vreemd was, was dat het boek uit 1909 was, nog van voor de Eerste Wereldoorlog, dus hoe kon het over de oorlog gaan?

Ik heb een beginnetje gemaakt met het boek, 110 jaar oud inmiddels, en op een of andere manier lijkt het boek de Eerste Wereldoorlog te voorspellen. Er is een oorlog in Europa aan de gang, De Duitsers komen erin voor, de Serviers, Hongaren, de Engelsen, koningin Wilhelmina, Prins Hendrik, ik begrijp er niks van. Nu moet ik het uitlezen.

Maar vandaag kwam ik erachter dat mijn Opa naar het verkeerde boek op zoek was. Hij had niet het boek van Seestern moeten hebben, maar “Europa in vuur en vlam, of De gruwelen van een wereldstrijd” Roomsche Volkslectuur, kerkelijk goedgekeurde colportage verhalen. Hier komt de door hem genoemde hoofdpersoon, Graaf Frits de Morande in voor. Graaf Frits Morande heet hij in het boek, geen de, maar dat is een detail. Hij en mijn oma hebben vroeger een reeks gelezen, geen boek. Nu is het negen jaar na zijn dood, en heb ik het te laat gevonden. Maar ik heb het mysterie opgelost, dat is het belangrijkst.