Het gelegaliseerde piramidespel

Ik keek een programma van omroep Max af. Ik kom tenslotte steeds dichterbij de doelgroep, en geestelijk ben ik er al. Het ging over pensioenen. Wat kun je daar nog over vertellen? Dat er een paar dingen niet kloppen. Dat er gezegd wordt dat mensen steeds ouder worden en daarom langer moeten doorwerken. Op zich klopt dat, maar de redenering is niet dat het daarom noodzakelijk is, maar omdat het daarom redelijk is. Een arts merkte op dat we nu 85 in plaats van 83 worden doordat we twee nieuwe hartkleppen krijgen en 10 pillen per dag. En dat het ook niet waar is dat mensen langer fit blijven. Het schijnt alleen te gelden voor een select groepje rijken, die later alleen nog maar doen waar ze zin in hebben. De meerderheid is minder fit. Ze roken, lijden aan obesitas, stress, depressies en andere geestesziekten.
De pensioensector is een sector waar 20.000 mensen in werkzaam zijn, en waar in de top flink wordt verdiend. Als je politicus bent geweest en je hebt niet al te kritische vragen gesteld over de salarissen van de topbestuurders is dat een pré als je zelf een bestuursfunctie wilt. Verder zit er momenteel 1300 miljard in de pot, terwijl dat tien jaar geleden nog de helft was. En toch gaat het niet best met de pensioenfondsen. Dat valt te lezen in de brieven die ze u schrijven. Hun berekeningen schijnen ook niet altijd te kloppen, maar hé, wie kan dat controleren?

Het wordt natuurlijk steeds lastiger om de pensioenleeftijd werkend te halen. Word je niet voor die tijd als overbodig aan de kant gezet, dan wordt het werk en de stress in veel gevallen te zwaar. Zelf zie ik het gevaar dat ik me steeds meer gedeisd moet houden. Als je jong bent heb je niets te vrezen, voor je huidige werkgever staan er tien anderen klaar. Dus laat ze het heen en weer krijgen. Maar zo na je vijftigste, als je niet heel erg carrière hebt gemaakt, dan wordt het toch een beetje meebuigen met allerlei eikels. En dat moet je dan nog 18 jaar vol zien te houden. Want voor jou tien anderen. Het is een val die je al mijlen van te voren ziet liggen, maar je kunt hem niet ontwijken.

Nou ja, had ik ook maar schofterig veel moeten verdienen en mijn eigen pensioen bv-tje moeten oprichten. Nu is het afwachten. Pensioen was een goed idee. Als je er van gebruik kon maken tussen 1970 en 2000. Degenen daarvoor en daarna, pech gehad.

Paarden, kippen en poolvossen.

Ik lees net over paarden en de kou. Er staan hier drie paarden die een inloopstal hebben, en de stal is eigenlijk niet groot genoeg voor drie. Het past wel, maar meestal staan ze er met z’n tweeën. Volgens de eigenaar regelen ze het allemaal zelf. Er is echter één oud paard bij dat de bejaarde leeftijd van 33 heeft bereikt. Dat paard is ingevallen, dun en zijn vacht ziet er ook niet meer zo mooi uit. Ik zet de oude knol ’s ochtends apart in een wei, waar speciaal voer voor hem klaar staat. De andere twee moeten het doen met hooi. Nu lees ik net dat hooi veruit het beste is voor een paard als het koud is, omdat de vertering van hooi gepaard gaat met enorme warmteontwikkeling in het paardenlichaam. Nu krijgt de oude ook wel hooi, maar hij lijkt zich toch meer tegoed te doen aan het speciale voer en de penen. Ik hoop maar dat hij vaak in de stal gaat staan. Ook in de stal vriest het gewoon, maar misschien net iets minder dan buiten. Er schijnt nogal iets te moeten gebeuren voordat een paard het koud krijgt. Dat zal dan wel. Er zit een enorm verschil tussen hoe een paard zich warm weet te houden en hoe een mens dat kan. Een mens is hulpeloos bij kou. Het zijn zijn grote hersenen die zorgen dat een mens het overleeft. In mijn geval zijn het de hersenen van een ander. Van degene die de c.v. heeft uitgevonden, om precies te zijn. Een paard daarentegen, perfect aangepast aan de winter! Met een tochtvrije en waterdichte wintervacht, een lichaam dat weinig warmte verliest en een andere bloedsamenstelling zodat hij sneller kan opwarmen dan wij. En dan is hij nog maar een paard, niet eens een poolvos. Heb ik ook nog kippen in de schuur zitten, die schijnen er ook goed tegen te kunnen. En dan zijn het nog maar gewone kippen, want tegen de diepvrieskip kan zelfs geen poolvos op. Maar koud, dat is het. Stervenskoud.

3424

Ik zit net even in mijn bloggeschiedenis te kijken, en het blijkt dat ik al ruim 3400 logjes heb geschreven. Volgens mij als je die allemaal achter elkaar zet, heb je een dik boek. Dat moet wel. Het probleem is dat het geen samenhangend verhaal is, dus ik kan geen roman op mijn naam zetten. Of ik moet er bruggetjes tussen proberen te bouwen en doe het gewoon af als een Tarantino verhaal. En dan sta ik voortaan op 1, net als Pulp Fiction.

Er zal wel meer voor nodig zijn, dus over tot de orde van de late avond. Ik vroeg mij af of het leven er beter op wordt met het vorderen der jaren en ik kan daar geen eenduidig antwoord op geven. Het was vroeger wel eenvoudiger, en naar mijn mening is eenvoud goed. Er was meer zwart en wit en er was meer ja of nee. Zo vraag ik me af of het in het jaar 2200 nog een beetje leuk zal zijn hier op aarde. We zullen ons vervoeren in zelfrijdende auto’s, en we hebben een chip ingeplant gekregen waarop al onze gegevens staan, zodat we niets meer mee hoeven te nemen. We zullen altijd van iedereen weten waar hij is, en we zullen nog beseffen hoe zinloos alles is. Werken doen we niet meer, want robots hebben alles overgenomen. We worden erg oud, wel 200 jaar, en we vervelen ons kapot want de fantasie doet het niet meer. Meisjes en jongens zijn er niet meer, alles is genderneutraal, en wee je gebeente als je het waagt om bij de geboorte van een kind te vermelden van welk geslacht het is. Televisie is iets van lang geleden, en alle grappen zijn ook wel verteld. Het verlangen naar een allesvernietigende waterstofbom wordt steeds groter.

En uiteindelijk zal er ook een waterstofbom ontploffen. Al was het de zon maar, maar daar zullen we wat langer op moeten wachten. We zitten nu precies in de overgangsfase van toen het leven nog spannend en onvoorspelbaar was, naar een tijd van dodelijk saai en voorspelbaar. Zo zie ik het. Het gaat er met de voortgang van de techniek niet beter op worden. Het evenwicht tussen wat de wetenschap ons moest brengen om het leven beter te maken, en wat het ons verder nog gaat brengen om ons leven zinlozer te maken, is bereikt. Hierna komen alleen nog maar nutteloze uitvindingen die alleen de wetenschap zelf dienen, en niet meer de mens. 3424 was dit. Om vrolijk de week mee te beginnen.

Damocles

Ik voelde me vandaag een klein beetje blij. Voel me al een poosje niet meer blij, wat vooral wordt veroorzaakt door mijn werkgever. Waarom ik er nog zit begrijp ik zelf soms niet, er was elke keer wel weer een reden om te blijven of om niet weg te gaan. Dat lijkt hetzelfde, maar is het niet. Deze werkgever belde me twee weken terug met de mededeling dat we het pand zouden moeten verlaten, en dat ik naar Utrecht zou moeten. Over een week van nu. Verder niks. Zoek het maar uit.

Ik had geen zin in Utrecht en vroeg me af of ik ook in Nijmegen terecht zou kunnen. Daar staat ook een kantoor. Ik maakte gisteren een afspraak en ben eens kennis gaan maken. Ondanks dat de werkgever daar ook zijn verwoestende werk heeft gedaan en het personeelsbestand net als bij ons gehalveerd is, kreeg je toch nog de indruk van een bedrijf. Bij ons loopt iedereen er wat verloren bij en wordt er niks meer geregeld. Maar daar hielden ze stand en was er nog HR, BHV, OR en ik kreeg een rondleiding. En ik kreeg te horen dat ik welkom was en dat ik niet naar Utrecht moest gaan. En ze hadden hier de beste broodjeszaak van het land. Alsof ze me binnen wilden halen.

Ik reed terug over een filevrije weg, een waterig zonnetje scheen, en ik belde een inmiddels ex-collega die daar ook gewerkt heeft. Ook zij was enthousiast over mijn keuze. Dat past echt veel beter bij jou, was haar commentaar. Ik voelde me weer een beetje blij. Maar deze werkgever hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Onvoorspelbaar als een haai.

Cultuur vs the walking dead.

Door het programma kunststof op de radio, weet ik zo af en toe nog eens iets van cultuur. Bijvoorbeeld wie Franca Treur is. Een schrijfster met een interessant verhaal. Of wie Kees Hulst is, een acteur met een interessant verhaal. Vanavond kwamen ze allebei op tv, en ik dacht, ik kijk weer eens tv.

Niet dat ik nooit tv kijk, dat is onzin, maar het staat altijd wel leuk, zeggen dat je nooit tv kijkt. Hoewel ik vaak wel met enige trots kan zeggen dat ik driekwart van de BN’ers niet ken. En dat is volkomen terecht. Soms zoek ik zo’n Dave Roelvink op om te kijken waar de zoon van een derderangs zanger nu bekend van is.

Cultuur dus, ik was het echt van plan. Blijkt er een of andere domme zombieserie op netflix weer te zijn aangevangen. En vroeg mevrouw Mack of ze het mocht aanzetten. Ze had nog wel gezorgd dat de hond een paar dagen logeren is, zodat er even wat druk van mijn schouders wordt afgehaald. (ik ben de momenteel enige die hem uit kan laten, het beest is sterk en wil veel andere honden te lijf.) Dus ik kon niet weigeren. Bovendien heb ik gisteren de hele dag sport zitten kijken. Dus nu staat-ie weer aan, die serie die honderduizenden in de ban houdt met gorgelende geluiden van zombies met een open luchtpijp. Vroeger keek ik zomergasten, eerlijk waar.

Ouwe knar

Naarmate ik ouder word, word ik ook steeds knorriger. Was ik vroeger een vriendelijke man, nu is dat wel grotendeels weg. Ik merk het aan kleine dingetjes, zoals een inzamelingsactie op tv. Vroeger vond ik dat belangrijk, maar tegenwoordig kijk ik er niet eens meer naar.

Als ze me op mijn werk vragen hoe mijn weekend was, dan heb ik eigenlijk niet zo’n zin om dat te delen. Mijn weekend was mijn weekend, geen hoogtepunt in mijn leven, gewoon weekend. En waar ik het helemaal aan merk is dat ik ook niks meer kan hebben van een knappe vrouwelijke collega. Altijd moet ze wat van me, tenminste, zakelijk. En ik ben druk, dus ik denk als ze naar me chat:”ja ja, kom nu maar terzake,” maar zo gaat het niet. “Goedemorgen Mack, hoe was je weekend?” (op de chat) “Ja goed.” Moet je verdomme nog vragen hoe dat van haar was. Je bent al weer vijf minuten verder eer je weet wat ze van je wil. Meestal iets waarvan je al een paar keer gezegd hebt dat het niet kan. Ik maakte altijd voor twee collega’s cappuchino als ze ’s ochtends binnenkwamen. En nu staat me dat ook al tegen. Kortom, ik verander langzaam in een paardelul. Behalve in vakanties, dan heb ik dat niet. Dan vind ik alles om me heen mooi. En misschien valt het nog wel ietsje mee, want tegen vreemden ben ik meestal wel beleefd.

Nu heb ik ook wel de nodige stress de laatste tijd, daar zal het ook alles mee te maken hebben. Bovendien is mijn eigenwaarde eraan sinds ik geen boekhouder meer ben. En ik heb mijn door de dokter aanbevolen hoeveelheid medicijnen gehalveerd zonder te overleggen. En mevrouw Mack moet geopereerd worden maandag, en moet daarna minimaal zes weken revalideren. En ik ben opgehouden te geloven dat ik de wereld kan verbeteren. Ik dacht dat mijn verzet verschil zou maken. Maar dat is niet zo. Een teleurstelling. Een mislukking en een overschatting van mezelf. Nu heb nieuwe inzichten nodig om te voorkomen dat de tweede helft alleen nog uitspelen wordt.

Follow that dream

Mijn goede collega uit Noorwegen appte me vandaag. Hij gaat het bedrijf verlaten. Ik leerde hem kennen in 2013 en al snel had ik door dat ik te maken had met een groot talent, als je in het bedrijfsleven van talenten mag spreken. Hij had een universitaire opleiding, doorgrondde snel alle processen, snapte de financiele posities, sprak perfect Engels, eigenlijk had hij alles mee. Hij was ook nog eens tien jaar jonger dan ik. Toen ik een tijdje met hem omging en hem nog beter leerde kennen, vertelde hij me ook waar zijn zwakke punten lagen. Ik zag ze niet als zwak, maar meer als iets waar hij zelf last van had. Kortom, hij zou het heel ver gaan schoppen. Het enige wat hem in de weg kon gaan staan, was zijn vriendelijkheid.

Hij was vrijwel altijd bereikbaar, reisde de wereld over, en ik bewonderde hem op afstand. We verschilden nogal van karakter, maar ik kon het uitstekend met hem vinden. Alleen zijn liefde voor wijn vond ik een tikkeltje overdreven. Dan ging hij weer op vakantie naar Italië en keerde terug met 100 flessen wijn achter in zijn auto.

En toen werd hij vader. In Noorwegen kun je er vrij lang over doen om je kind een naam te geven, dus een half jaar later was de naam definitief bepaald. Hij ging ietsje minder werken, maar niet veel. Van 70 uur per week naar 55 schat ik. En door de verschillende overnames van ons bedrijf, voelde hij zich ook wat minder verbonden. Hij was inmiddels teammanager geworden, en ik geloof dat hij het wel relaxed vond. Nu hadden ze hem een baan aangeboden als director, maar hij had geweigerd. In de tussentijd had meneer in Toscane een wijngaard gekocht met twee huizen erop. En hij vertrekt nu met zijn gezin naar Italië om daar wijnboer te worden. Hij appte een fotootje en vroeg of ik eens kwam kijken.

Ik moest even iets wegslikken. Ik vond het een ongelofelijk mooie beslissing van hem en ik gunde hem dit van harte. Maar dat hij wegging deed me een beetje pijn, hoewel ik in onze nieuwe rollen toch vrijwel geen contact meer met hem had. En er verdwijnen om de haverklap collega’s tegenwoordig. Maar het meest werd ik geraakt door de confrontatie. Hij volgt zijn droom, en ik sukkel maar voort. Over twee dagen zal ik het wel weer wat nuchterder bekijken. Er moeten immers ook sukkels zijn, anders kunnen anderen niet floreren. Die rol neem ik dan maar op me.