MH-17

Nadat het onderzoeksteam (JIT) onomstotelijk bewijs had geleverd dat de MH-17 is neergehaald door een Russische Buk raket, wordt dat bewijs toch gewoon omgestoten. Door Poetin, die doodleuk blijft volhouden dat Rusland er niets mee te maken heeft, maar nu ook door premier Mahatir van Maleisië, het land dat nota bene deelneemt aan het onderzoek.

Wat mij zorgen baart is dat er nu veel meer mensen denken dat Rusland er niets mee te maken heeft, dan dat er mensen zijn die denken dat zij er wél achter zitten. En nu zelfs Maleisië mee gaat doen aan het in twijfel trekken van het bewijs, zou je zomaar eens kunnen gaan denken dat het westen bij voorbaat een schuldige in het vizier had, en dat dit een politiek proces is, zoals de Russen zeggen.

Een oud leraar van me is zijn dochter verloren bij dit drama. Voor hem moet het als een mokerslag aankomen dat nu ook Maleisië twijfel zaait. Maar ik zit er anders in. Maleisië is een in en in corrupt land dat nu over de rug van haar vermoorde burgers haar export naar Rusland probeert te beschermen. En ondanks de mooie praatjes van Poetin komt hij met geen enkel argument dat aantoont dat het de Russen niet waren. Maar als het de Russen niet waren, dan zullen de vier verdachten toch hun naam gezuiverd willen hebben en naar de rechtbank op Schiphol willen komen.

Nee, dat dan toch maar weer niet. Maar het is niet de kat in het nauw. Rusland zal hoe dan ook blijven ontkennen en draaien. Want dat werkt prima. Ze gaan in de slachtofferrol en geen Rus die nog denkt dat het JIT onafhankelijk is. Welnee. Honderden miljoenen denken dat het onderzoek gemanipuleerd wordt om Rusland maar aan te kunnen wijzen als dader. Ik ken persoonlijk een Russin die gehersenspoeld is door Poetin. Ook zij zegt dat er geen bewijs is dat Rusland erachter zit. Ze kan er niks aan doen, ze is geboren achter het ijzeren gordijn en kan nooit meer vrij denken.

Het bewijs was onomstotelijk. Dat betekent dus dat je het niet kunt weerleggen. Je kunt het alleen ontkennen. En dat is wat hier gebeurt.

Dodenherdenking

Tijdens dodenherdenking voel ik nederigheid. Waar je je de rest van het jaar een grote jongen voelt, die onverschillig kan doen, grapjes kan maken en het gevoel kan hebben dat je boven het gepeupel staat, wordt er hier iemand terug op z’n plaats gezet door een veteraan die krom gezeten in zijn rolstoel met een laatste krachtsinspanning zijn gevallen maten salueert na de kranslegging. Waar Koning en Koningin traditiegetrouw op social media worden afgezeken, en de strijdkrachten belachelijk worden gemaakt door toetsenbordsoldaten, zie je hier ineens hun functie. Zij symboliseren het land dat het ooit kennelijk waard was om zoveel offers voor te brengen, en ze nemen ons mee naar vroegere tijden, toen Koning, God en vaderland nog enig ontzag inboezemden.

Nu leven we in de vrijheid waar toen voor gestreden moest worden en dan vraag ik me wel eens af, hmm….waar is het besef gebleven? Wat is het allemaal nog waard nu Koning, God en vaderland zijn vervangen door John de Mol, wetenschap en een plek waar je selfies kunt oploaden? Ik vraag me dat serieus wel eens af. Vlak na dodenherdenking kwam op tv de grote Gordon en Dino show, de wetenschap lukt het steeds meer mensen steeds langer in leven te houden, waardoor het leven gemiddeld steeds minder waard wordt, en al die mensen hebben een podium waarop ze ongevraagd gaan staan en lege zalen trekken. Niemand zit nog in het publiek.

Gisteren scheelde het niet veel of ik had heel die dodenherdenking belachelijk gemaakt op Facebook. Na het zoveelste moedertje dat op Facebook liet zien (tussen twee statussen over wijn drinken door) dat ze tranen in haar ogen kreeg van dodenherdenking, schreef ik: “Ook wij zijn twee minuten stil tijdens dodenherdenking. Like dit als je voor dodenherdenking bent, deel dit als je tegen de nazi’s bent. ” Maar nee, dat ging me toch te ver.

Snollebollekes

Helaas heb ik geen kaartje kunnen bemachtigen voor de Snollebollekes vanavond in Arnhem. Ik zag al steeds borden met de mededeling dat er extra drukte werd verwacht in verband met een evenement. Wat dat dan wel niet voor een evenement mocht wezen, vroeg ik me af. Ik kwam er diezelfde avond nog achter.

Ik zocht het op op internet, want als je tegenwoordig een vol Gelredome trekt, moet je van goede huize komen. Waarschijnlijk een wereldband met hoog gekwalificeerde muzikanten. Of een openluchtmusical. Een theater voor schone kunsten. Een ode aan drs.P! Ah nee, ik wist het al, een afvaardiging van het Forum voor Democratie, die trekken veel volk de laatste tijd.

Niets van dit alles. Ik haakte onlangs al af voor de Vrienden van Amstel live, ik was bang dat ik het niet zou begrijpen. Een treetje daarboven staan de Toppers, maar onbedreigd bovenaan aan de muzikale ladder staan de Snollebollekes.

Ik begreep van een fan dat het ze eigenlijk niet om de muziek ging, maar om het feestje. Ik had het kunnen weten. Staan die Snollebollekes hun uiterste best te doen om hun jarenlang getrainde muzikale en literaire vaardigheden aan het publiek te uiten, komen zij weer om er een feestje van te maken. Een belediging voor deze muzikanten als je het mij vraagt! Mij rest niets anders dan de cd van ze te kopen voor in mijn auto. Ik weet zo iets tenminste op waarde te schatten.

 

Internet

Ik hoorde vandaag van iemand die niet internetbankierde. Ik vroeg haar hoe ze dat deed. Nou, gewoon, met overschrijvingskaarten en een envelop op de bus. Ik wist niet dat het nog bestond. Ik internetbankier ook niet, maar dat komt omdat ik het allemaal heb uitbesteed. Of eigenlijk is het me uit handen genomen. Eigenlijk mag ik niet aan het geld komen, daar komt het op neer. Toen ik mevrouw Mack leerde kennen gebruikte ik ook nog overschrijvingskaarten.

Op mijn werk heb ik het natuurlijk wel gedaan, en tegenwoordig doe ik iets in de penningmeesterlarij, dus ik moet weer aan de bak. Mijn standpunt is altijd, als iedereen het kan, hoef ik het niet te leren. Even goed was het een mooie tijd vroeger, toen alles nog overzichtelijk was. Ik hoorde vandaag het nummer van Stan Ridgway, Camouflage voorbij komen. De radio was ook zo overzichtelijk. Commerciele zenders waren er nog niet, dus stemde je al gauw af op Hilversum 3, toen radio 3, nu NPO 3FM. Er was een weekprogrammering, in plaats van een dagprogrammering. Op vrijdag was het top 40 dag. Ik zag laatst een exemplaar van de top 40, zo’n papieren ding uit 1982, en vrijwel alle nummers kende ik nog. Als ik er eentje van vijf jaar geleden, zouden ze nog bestaan, te zien krijgen, dan mag ik blij zijn als ik er drie ken.

Ik wil maar zeggen, het was allemaal zo slecht niet zonder internet. Goed, ik zou niet weten wat ik nog moest doen zonder, zo leeg is mijn leven inmiddels, maar ik heb het toch zeker 25 jaar zonder gekund. En wat het nu precies toevoegt, ik heb geen idee. Nou ja, dit dan, dit voegt iets toe. Maar waar ik ooit dacht dat het leuk zou zijn om contacten van vroeger te onderhouden, is het me inmiddels wel duidelijk dat die contacten niet voor niets zijn gestopt. Soms, als je net een nieuw oud contact hebt, lijkt het leuk, maar na een tijdje blijkt meestal dat ze ergens een andere afslag hebben genomen.

Nu we internet kennen, kunnen we niet meer terug. In ruil voor apathisch surfen en klikken, heeft de overheid volledige controle over de onderdanen gekregen.

 

Het polariserende klimaat

Ik werd gisteren de website van het forum voor democratie opgetrokken. Het redelijke alternatief voor de PVV. Nou, dat redelijke kun je gevoegelijk weg laten. Het is exact hetzelfde, maar dan overgoten met een intellectuele saus. Zo is men er daar van overtuigd dat de opwarming van de aarde een hoax is, bedoeld om mensen bang te maken, net zoals ze ons bang maakten met God en Sinterklaas. Hoogleraren werden erbij gehaald om het gelijk te ondersteunen en als je het niet zag, dan was je een dom slachtoffer.

Co2 is een hoax, alles is een hoax. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook sceptisch ben. Dat de mens de temperatuur van de aarde zou regelen met een thermostaatknop vind ik ook je reinste flauwekul. En ik laat me al helemaal geen schuldgevoel aanpraten alsof ik persoonlijk verantwoordelijk zou zijn. Er zijn simpelweg te veel mensen op de aarde, en dat veroorzaakt ellende. Maar dat is een gegeven waar we niks aan kunnen doen. Maar als je bij mij de opwarming van de aarde ontkent, dan ben je aan het verkeerde adres. Dat gaat me te ver. Je mag er van mij allerlei complottheorieën op na houden, maar we moeten wel kunnen terugvallen op waarheden waar iedereen het over eens is. En die meet je met cijfers, en die vallen in alle redelijkheid niet te ontkennen. Natuurlijk, het kan een complot zijn van de overheid die alle thermometers op afstand manipuleert, maar dan kan het ook zijn dat u dit logje momenteel helemaal niet op aarde leest. Dat u hartstikke dood bent, in de hel zit en voor straf mijn blog moet lezen.

Ik bedoel maar, je moet ergens vanuit kunnen gaan. Van het redelijke, van het gezonde verstand. Als dat niet meer kan ben je hopeloos verloren. En als je dus zegt dat de opwarming een leugen is, dan doe je niet meer mee aan een constructieve discussie. Dan sta je buitenspel en hoef je ook niet meer serieus genomen te worden. Want we moeten verder met z’n allen en dat lukt niet met mensen die kloten met cijfers.
gemiddelde temp

Bella Ciao

Nog niet zo heel lang geleden was ik nog een kind. Laten we zeggen, gisteren nog. Morgen word ik 49. Vijftig bijna. Een onderwijzer van de basisschool, die is 54 geworden. Dat was een hele leeftijd. Hij droeg een beige jas en een gele helm voor op zijn brommer. Hij was echt een oude kerel. En nu ben ik daar bijna. Het is onvoorstelbaar. Kleine Mack, in wiens hoofd het nog dagelijks de jaren zeventig is, is bijna vijftig.

Ik moet ooit aan iemand gevraag hebben, als we later vijftig zijn, zullen we dan nog steeds om deze grappen moeten lachen? En nu ben ik het bijna, en ja, ik moet er nog steeds om lachen. En ik moet ook wel om deze leeftijd lachen. Dat het zover heeft kunnen komen! Gelukkig bedenken ze tegenwoordig mooie leuzen, zoals dat vijftig het nieuwe dertig zou zijn. Mwah. Ik kleed me nog in spijkerbroek en poloshirt, maar dat is het enige wapenfeit dat de lading van deze leus dekt. Vroeger was het zo dat als je volwassen werd, je dezelfde kleren aantrok als alle mannen van alle leeftijden. Een overhemd, een stropdas en een jasje, en je kamde je haar met een scheiding op links. En de rest van je leven hield je dat vol. Maar daar hield het op. Een dertiger was toen ook een stuk fitter dan een vijftiger nu. Hij gedroeg zich volwassener, ik wat minder.

Inmiddels is het morgen en ben ik 49. Ik hoor vuurwerk buiten. Het moet voor mij zijn. Voor wie anders op 22 september? Het zou natuurlijk ook kunnen zijn dat er mensen zijn die vuurwerk afsteken omdat de herfst begint. De dag waarop de dag en de nacht even lang duren. Ze zijn er gek genoeg voor tegenwoordig, om overal een drama of een feest van te maken. Kwam er van de zomer al een tegen die een midzomernachtsfeestje had, omdat het de langste dag was. Kijk, als je nu een Zweed bent, dan snap ik dat. Maar hier? Drukdoenerij. Daar wel over ja. Maar waar was men toen ze hier ineens de pensioenleeftijd verhoogden van 59 naar 67? Nergens! Te druk met domme feestjes. Meelullen met de overheid, dat het pensioenstelsel net langer houdbaar was en in slaap gesust worden. We hadden verdorie ten strijde moeten trekken! Bella Ciao!

Het gelegaliseerde piramidespel

Ik keek een programma van omroep Max af. Ik kom tenslotte steeds dichterbij de doelgroep, en geestelijk ben ik er al. Het ging over pensioenen. Wat kun je daar nog over vertellen? Dat er een paar dingen niet kloppen. Dat er gezegd wordt dat mensen steeds ouder worden en daarom langer moeten doorwerken. Op zich klopt dat, maar de redenering is niet dat het daarom noodzakelijk is, maar omdat het daarom redelijk is. Een arts merkte op dat we nu 85 in plaats van 83 worden doordat we twee nieuwe hartkleppen krijgen en 10 pillen per dag. En dat het ook niet waar is dat mensen langer fit blijven. Het schijnt alleen te gelden voor een select groepje rijken, die later alleen nog maar doen waar ze zin in hebben. De meerderheid is minder fit. Ze roken, lijden aan obesitas, stress, depressies en andere geestesziekten.
De pensioensector is een sector waar 20.000 mensen in werkzaam zijn, en waar in de top flink wordt verdiend. Als je politicus bent geweest en je hebt niet al te kritische vragen gesteld over de salarissen van de topbestuurders is dat een pré als je zelf een bestuursfunctie wilt. Verder zit er momenteel 1300 miljard in de pot, terwijl dat tien jaar geleden nog de helft was. En toch gaat het niet best met de pensioenfondsen. Dat valt te lezen in de brieven die ze u schrijven. Hun berekeningen schijnen ook niet altijd te kloppen, maar hé, wie kan dat controleren?

Het wordt natuurlijk steeds lastiger om de pensioenleeftijd werkend te halen. Word je niet voor die tijd als overbodig aan de kant gezet, dan wordt het werk en de stress in veel gevallen te zwaar. Zelf zie ik het gevaar dat ik me steeds meer gedeisd moet houden. Als je jong bent heb je niets te vrezen, voor je huidige werkgever staan er tien anderen klaar. Dus laat ze het heen en weer krijgen. Maar zo na je vijftigste, als je niet heel erg carrière hebt gemaakt, dan wordt het toch een beetje meebuigen met allerlei eikels. En dat moet je dan nog 18 jaar vol zien te houden. Want voor jou tien anderen. Het is een val die je al mijlen van te voren ziet liggen, maar je kunt hem niet ontwijken.

Nou ja, had ik ook maar schofterig veel moeten verdienen en mijn eigen pensioen bv-tje moeten oprichten. Nu is het afwachten. Pensioen was een goed idee. Als je er van gebruik kon maken tussen 1970 en 2000. Degenen daarvoor en daarna, pech gehad.