Categorie: Mack maakt zich zorgen

Dat je bij een Amerikaans bedrijf door sales genaaid wordt, daar doe ik niet moeilijk over. Dat is eenmaal zo en ik heb dat geleerd. Maar dat je door je eigen baas genaaid wordt, daar raakt iemand met autistische trekjes zoals ik wel van van streek. Ik heb eerst beklag gedaan bij mijn directe baas, maar die wilde hier de strijd niet aangaan. En dat zou ook niks uitgehaald hebben maar daar ging het mij niet om. Het ging me erom dat we niet over onze kant moesten laten gaan dat we door onze eigen SVP, senior vice president, ik zie nu pas dat het een eigenaardige afkorting is, verraden worden aan de vijand. Dus hoe mijn directe baas mijn vragen ook ontweek, zij kwam er niet zo makkelijk mee weg. Op zijn minst zou ze moeten toegeven dat we genaaid waren en dat we het lieten gebeuren. Ik heb tien keer een mail geschreven aan meneer AUB, maar hem ook weer uitgewist, omdat ik mijn directe baas niet moet overrulen of voor het blok moet zetten. Bovendien wist ik dat ik het snel weer kwijt zou zijn, dat gevoel. Maar niet vandaag.

Zoiets werkt in mij door en vreet zich een baan door de hele wereld en raak ik compleet gefrustreerd door Elon Musk, door Donald Trump en door het grootkapitaal dat goed voor zichzelf zorgt. En nog meer door wat er allemaal mis is met de wereld waardoor bovengenoemde dwazen ongehinderd hun gang kunnen gaan. Hoe komt het nu dat niemand meer onder de indruk is van iets behalve van veel geld? Nederland is zo kapot gediscussieerd dat er niets meer is waar je nog voor zou willen vechten. Er is niets meer dat je nog bindt met het vaderland, en mocht het er wel zijn dan kan dat worden afgekocht met geld. Daar, achter de boekenkast, daar zit ze!

Gelukkig wordt mij regelmatig verteld dat ik gewoon jaloers ben en ik ook graag zoals Musk had willen zijn. Dat ik dan probeer om verdeeldheid te zaaien, landen kapot te maken omdat dat mijn techbedrijf daarvan zal profiteren. Ja, dat zie ik mezelf wel doen. Dan ga ik gerust mijn graf in.

Ik zag een quote van Jerdy Schouten, een jonge voetballer van PSV die zei dat hij het niet erg zou vinden om zijn hele carrière bij PSV te spelen. En dat is precies wat ik altijd roep. Waarom zou je, als je hier al miljoenen kunt verdienen, nog naar het buitenland gaan om het dubbele te verdienen? Kijk, als je een middelmatige voetballer bent zou ik het nog begrijpen. Maar Jerdy met de zijnen kan het Nederlandse voetbal een grote dienst bewijzen door hier te blijven. Zijn quote is een kleine stap in de goede richting. Hij had natuurlijk moeten zeggen: ik zou het een eer vinden als ik de rest van mijn carrière voor PSV mag spelen. Pas dan ga ik het weer rooskleuriger inzien voor de wereld.

In de goeie ouwe tijd was Bill Gates de rijkste man ter wereld met een geschat vermogen van 60 miljard dollar. Nu is er de club van 200 miljard en Marc Zuckerberg is zojuist toegetreden. Hij staat nummer vier na Jeff Bezos (Amazon) Elon Musk (Tesla o.a) en Bernard Arnault (Louis Vuitton o.a)

De gemiddelde internetter vindt deze mensen uiterst slim en gunt hen hun vermogen waar ze hard voor gewerkt hebben, zo lees ik vaak. Ik vind de gemiddelde internetter niet zo slim, en maak me zelfs zorgen over dergelijke kapitalistische opvattingen. Ik kan nog waardering opbrengen voor Elon Musk, die met high tech vindingen de wereld probeert te vernietigen, maar met Jeff Bezos heb ik toch iets minder. Hij is de rijkste man ter wereld met een webshop. Een winkel dus. Weliswaar met wereldwijde toegang, maar het blijft een winkel. En Arnault kreeg het voor elkaar om goedkope producten duur te verkopen zonder dat mensen daar vragen bij stelden maar het gewoon wilde hebben. Ik zou daar niet de term “slim” aan willen hangen.

Maar nu de topper, Mark Zuckerberg. Ooit had hij toegezegd 99% van zijn vermogen aan een goed doel te schenken, waar ik intrapte en dacht dat ik hier te maken had met iemand die dacht zoals ik. Als je zoveel hebt, kun je best zoveel weggeven dat je slechts als multimiljonair door het leven moet. Hem vind ik wel slim. Een programmeur die Facebook verzon. Maar hoe een bedrijf zonder betalende gebruikers zoveel waard kon worden was mij een raadsel. Dat kon kennelijk door adverteerders. Die betalen miljarden om advertenties op Facebook te mogen plaatsen. Denk je dat eens in. Miljarden waarvan je niet weet hoeveel opbrengsten ze genereert. Angstmiljarden eigenlijk, omdat de adverteerders lijden aan angst om niet te te adverteren. En om die angst te verbloemen zijn ze gul met advertenties en dragen naar buiten de boodschap uit dat deze miljarden hun beste investeringen zijn.

Nou ja, ik had ooit een oudere collega die ik zeer bewonderde. Hij zei, hoe kan iemand nu verantwoorden dat hij een miljoen per jaar waard is. Dan zou hij dus 30 keer harder werken dan een fabrieksarbeider? Totaal uit verband, concludeerde hij. Inmiddels zijn we dat miljoen ruimschoots voorbij, en mensen met gezond verstand en het hart op de juiste plaats, zijn er steeds minder. En dat laatste is waar het aan schort in de wereld.

Eergisteren was het 16 augustus. Ik zag het op mijn telefoon. Ik vroeg me af waarom die datum me toch zo bekend voorkwam. Ik keek snel op Facebook en zag dat een kennis jarig was. Ik wist het weer, zij was gelijk jarig met Madonna. Daarom wist ik haar verjaardag. Pas ietsje later zag ik dat het Elvis’ sterfdag was. Ik vroeg me af wat er mis ging in mijn hoofd. Waarom ik niet gelijk die link legde. Kapotte neuronenpaden? Alcohol? Ik word de laatste tijd vaker beticht van vergeetachtigheid. Dat ik tijdens het eten in Frankrijk al twee keer aan mijn dochter gevraagd had of het smaakte. Ik wist er niks van en het schoot me ook niet te binnen.

En als je niet weet dat je dingen vergeet dan is je geheugen nog prima in orde, volgens jezelf dan. Ik wijt het maar even aan mijn toestand van de afgelopen maanden. Want mijn brein voelt goed. Ik hou de berichtgeving van mijn omgeving wel in de gaten.

Vandaag is het 18 augustus. Die wist ik wel. De verjaardag van mijn vader. Zou nu 80 zijn geworden. Al net zolang dood als hij geleefd heeft. Geboren op een hete dag in de oorlog. Hij was pas 25 toen hij mij kreeg. Ik was nog een jongen toen ik 25 was. En nog steeds accepteer ik mijn leeftijd niet. Daarmee bedoel ik niet dat ik me jonger voel, maar neem nu Mark Rutte, die leidde al een compleet land op zijn 43e. En die vergat ook wel eens wat trouwens.

Als ik mijn eigen weblog teruglees, en dan bedoel ik van lang geleden, dan kon je dit al van verre zien aankomen. Ik schreef lang geleden al over moeite hebben met ouder worden. Moeite is niet het goede woord, ik vind de gedachte eraan een verschrikking. En dat komt omdat de ouderen die ik tegenkom bepaald geen Annie MG. Schmidt of Dries van Agt zijn. Ik zie ze een toeristische route fietsen met een helm of ik zie ze kaarten bij de bridgeclub. Wat prima is, maar ik wil dat niet. En ik wil ook niet de indruk wekken dat mijn depressie uitsluitend daardoor wordt veroorzaakt, maar het heeft er wel mee te maken.

Ik lach ook veel te weinig, en de afgelopen twee maanden al helemaal niet, maar humor heb ik wel. Het zit wel in mijn hoofd, maar het komt niet uit mijn vingers. Het is wel fijn dat velen hier mij een hart onder de riem steken. Ik kreeg een kaart, ik kreeg een boek opgestuurd, ik kreeg complimenten, ik krijg appjes om me op te vrolijken, ik krijg privé berichtjes, iemand bidt voor me, en natuurlijk de commentaren hier, iedereen is begaan. Dank daarvoor.

Ozzy schreef op jonge leeftijd “happiness i cannot feel and love to me is so unreal.” Sting schreef “I will always be the king of pain”. Zij schreven dat niet zomaar. Hun zielen waren al bekrast. De mijne ook, maar ik heb geen muzikale aanleg. Anders was ik nu tering-rijk. Nu ben ik gewoon “0ne day older and nearer to my Lord, zoals het liedje gaat.

Ik kreeg gisteren een factuur toegestuurd van de garage. Een dure reparatie aan Linda’s auto van bijna zeshonderd euro. Een uur later belt ze me op dat ze een aanrijding heeft gehad. Auto waarschijnlijk total loss. Een DHL busje dat van links kwam en de kruising overstak.

Het geld groeit me op de rug. Kan er alleen net niet bij. Gelukkig las ik wel dat de rijken steeds rijker werden. Dat komt omdat ze relatief weinig belasting betalen. En dat komt weer omdat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. En als je mijn schouders bekijkt of die van mevrouw Heineken, dan zijn de mijne een stuk sterker.

Ik geloof niet dat het nieuwe kabinet er iets aan gaat doen. De partijen hebben allemaal iets binnengehaald en volgens de regeringspartijen is het een pakket om je vingers bij af te likken en wordt Nederland gefeliciteerd, maar de oppositie zegt dat er visie mist. Waarschijnlijk hebben die het akkoord niet eens gelezen want die afgezaagde opmerking hoor je elke vier jaar terug. Feit is wel dat we in een wat vreemde formatie zijn beland.

Ik geloof wel dat er extra geld naar defensie gaat en dat lijkt mij geen overbodige uitgaaf, nu Vlad NAVO grondgebied wil annexeren. Vlad wil waarschijnlijk even de reactie van Mark testen. Niet echt aanvallen maar territoriale wateren claimen. Als ik Mark was zou ik een hek om Europa plaatsen zodat Poetin er niet in kan.

Poetin heeft ook Antarctica geclaimd, net als veel andere landen. En zeg nu zelf, als al dat ijs straks gesmolten is kunnen daar best eens interessante vondsten worden gedaan. Plutonium of zo. Het zou mij niet verbazen als de maan ook al is geclaimd. Vanavond stond hij in vol formaat te stralen. Een prachtig gezicht. Maar er komt vast een hek omheen. Hekken, muren en netten. De oplossing voor alles.

Er is een klein beginnetje gemaakt met een centrum-rechts kabinet, met Geert for president. Geert gedraagt zich ineens ook presidentieel. Hij wil premier worden van alle Nederlanders en niemand buitensluiten. Wat ik echt heel vreemd vind. Hoezo niet? Dat was zo ongeveer zijn bestaansrecht, om moslims buiten te sluiten? Hoe dan ook, hij doet het niet slecht. Op zich zou ik best benieuwd zijn naar Geert als premier. Blijft hij zich dan zo waardig gedragen, of voert hij nu even een act op om überhaupt kans van slagen te hebben?

Mocht het zover komen, dan zijn we er nog lang niet. Want zelfs als Geert zich waardig blijft gedragen, dan is er nog zijn achterban, en dat zijn geen mensen met humor. Binnen de kortste keren vechten die elkaar de tent uit. U mag me aan deze voorspelling herinneren mocht ik het fout hebben.

Een best lange inleiding voor een ander punt dat ik wil aanstippen. Ik las net dat Guterres of hoe heet die man, waarschuwt dat de oorlog in Gaza een bedreiging voor de internationale vrede is. Welke internationale vrede hij precies bedoelt weet ik niet, maar hij heeft een goed punt, dat zou zomaar eens uit de hand kunnen lopen. Ik vind het ook altijd vrij egoïstisch gedacht, een bedreiging voor de vrede. Met andere woorden, zolang die oorlog daar blijft is het goed. Ja, dat moet ik toegeven, de ver van mijn bed show is een mooi programma.

Gelukkig gaat Geert het allemaal oplossen. Die zorgt dat de oorlog blijft waar hij hoort. Want vol is vol!

Jane Birkin overleed recent en dat was groot nieuws in Frankrijk. Een paar jaar geleden overleden Johnny Halliday, France Gall en Aznavour. Jean Paul Belmondo is er niet meer en Louis de Funès is al lang dood. Ze behoorden tot de allergrootsten die Frankrijk voortbracht. Er zijn er nog een paar over. Alain Delon, Brigitte Bardot en Julien Clerc.

Ik ben niet volledig, maar ik heb het gevoel dat dit land zijn ziel aan het kwijtraken is. Ik ben ook niet zo bekend met de nieuwe generatie sterren hier, maar ik geloof niet dat die het roer net zo makkelijk overnemen als dat bij ons gaat. Wim Sonneveld is vervangen door Wolter Kroes en Toon Hermans door Gerard Joling. De Nederlandse ziel leeft in tegenstelling tot de Franse, gewoon door. Hoe moet het straks verder met dit land, als alle grootheden zijn overleden?

Hetzelfde idee bekroop me toen ik hoorde dat Mick Jagger tachtig werd. Wat als Mick en Paul McCartney er straks niet meer zijn? Of John Cleese? Wie gaat hen vervangen? Er worden hele hoofdstukken afgesloten en ik zie niet zo goed hoe de artistieke wereld verder kan. Het gaat één grote leegte worden in de wereld. Nieuwe sterren verrijzen maar staan lichtjaren verwijderd van de grootheden en de pioneers. Kijk naar wat er met Amerika gebeurd is sinds Elvis’ dood. Stuurloos! Wat dat betreft ben ik wel blij dat ik Nederlander ben en straks niet met die grote leegtes te maken krijg. Hoewel, Gerard Joling heeft ook niet het eeuwige leven…

Mijn dochter is weer uit logeren, voor het eerst sinds haar uit de hand gelopen drankmisbruik van begin deze maand. Eigenlijk zou ze nog niet weg mogen, maar ze heeft ons met haar pleidooi omgekregen. Ze is daar een kei in moet ik zeggen, daar zou ze iets mee moeten gaan doen. We hebben er wat voorwaarden aan verbonden en eentje was dat ik eerst even met de ouders van haar vriendin wilde praten.

In de auto ernaartoe vroeg ze of ik niet tegen die ouders wilde zeggen wat er gebeurd was, want ze had er van geleerd en ging dat nooit meer doen. Ze vond het al vervelend dat Linda het aan “iedereen” vertelde, en ik zag dat als een goed teken. Kennelijk schaamt ze zich toch voor het gebeurde. Ik was nooit van plan om het aan die ouders te vertellen, ik wilde alleen even weten wie het waren en of ze thuis waren. Het leek me allemaal prima.

Wat veel minder prima is, is Randi de hond. Waarschijnlijk moeten we haar laten inslapen. Ze kreeg een poosje terug een bloedneus, die maar niet overgaat. Steeds vinden we druppeltjes bloed. Vlak daarvoor had ze veel last van reversed sneezing, wat wel vaker voorkomt bij honden. Er groeit iets in haar hoofd en waarschijnlijk is het een tumor. Ze begint ook raar gedrag te vertonen, het lijkt hard te gaan. Ze loopt maar van binnen naar buiten, licht hijgend, drinkend, en dat houdt ze uren vol. Ze plast in de tuin en pakt eten van een bord, dat heeft ze nog nooit gedaan. Ze reageert ook niet meer fel op andere honden, het is echt mis met haar.

Maandag wordt er een foto gemaakt om zeker te weten wat we nu bijna zeker weten, en dan zullen we haar snel uit haar lijden moeten verlossen, want dit kan zo niet. Ik heb er al om gehuild want ze is zo’n lieve hond, en als het zover is zal ik dat wel weer doen. Ik rekende laatst uit dat ik ongeveer 5000 km met haar gelopen heb in haar negen-jarige leven. Ik heb van twee honden eerder afscheid moeten nemen, en zoiets went nooit. Het hangt als een onweer boven me, en de kans is zeer klein dat het wegdrijft.

Ik was hier wederom een tijdje niet, deze keer door een domme actie van mijn dochter vorige week die krassen op mijn ziel heeft nagelaten. Het ging om een alcoholvergiftiging en ik heb een nacht met haar in het ziekenhuis doorgebracht. Ik was heel bezorgd en heb er iets over geschreven wat ik in de concepten heb gelaten. Ik wist wel dat ik het niet zou publiceren maar soms moet je dingen van je af schrijven.

Inmiddels zijn we een week verder en alles lijkt in orde, maar het pubergedrag gaat gewoon door. Liegen, dingen doen die niet mogen, ze kost me een paar jaar van mijn leven. Ik had gehoopt dat haar domme actie voor een totale ommekeer zou zorgen, maar dat is niet het geval. Haar school gaat eraan, we proberen haar op kader te houden, maar zonder ons was het allang basis.

Verder gaat het niet echt goed met de hond, die heeft wellicht een tumor, maar dat weten we nog niet zeker. Ze is gewoon niet de oude, maar al wel negen. Een financiële meevaller kan weer gereserveerd worden voor de dierenarts.

Alsof het niet genoeg is, mijn schoonmoeder ligt in het ziekenhuis en niet voor een blinde darm.

Mijn cholesterol is te hoog, en mijn bloeddruk van de week ook, maar misschien is dat niet vreemd. Ik voel me verder lichamelijk prima, heb een week lopen schuren en ik had energie voor twee. Tot aan die actie van mijn dochter, toen was alles ineens weg. En door al het genoemde is de sfeer in huis ook niet geweldig.

Soms zijn er tijden die gewoon voorbij moeten gaan.

“I hope the Russians love their children too,” is een zin uit het prachtige nummer van Sting uit de jaren tachtig. Toen vond ik het vooral mooi en angst voor een bom was, verspreid over de periode van de koude oorlog, niet zo groot. Als ik er nu over nadenk is het mij duidelijk dat Poetin niet van zijn kinderen houdt. Anders uit je niet zulke dreigementen.

Criminelen kunnen beter dreigen dan brave burgers. Zij kunnen jou ongehinderd kapot dreigen, maar zelf kun je daar weinig tegenover stellen. Poetin draait eerst de rol van de agressor om, en dreigt dan met nucleaire vergeldingsacties. Ik persoonlijk raak daar verontrust van. Vooral omdat “wij”, “de brave burgers” niet keihard terugdreigen uit angst voor escalatie. Wij leveren defensieve wapens in plaats van het Kremlin kapot te schieten. Als Rusland een atoombom gooit, durven wij er dan een terug te gooien of zijn we dan bang dat hij dat als een daad van agressie ziet waartegen hij zich wel moet verdedigen? Maakt hij gebruik van de angst van het westen en weet hij dat zijn eerste kleine nucleaire bom bestraft zal worden met nog meer sancties?

Moet hem niet eens duidelijk gemaakt worden dat hij heel Moskou op het spel zet met zijn persoonlijkheidsstoornis? Of snapt hij het buiten beeld wel, en speelt hij een rol? Wat hij in elk geval voor elkaar heeft is dat ik de allesoverschaduwende dreiging voel. Waar de koning vast Koningsdag 2023 inplant, ben ik benieuwd of mijn nieuwe auto nog komt voordat de infrastructuur hier platgebombardeerd word. Misschien dat ik er nog een weekje mee kan rijden.

Ik heb mijn Russische ex-collega niet meer gesproken sinds de invasie. Ze mag dan mooi zijn, ze is ook pro Poetin. En ze liet wel eens fijntjes vallen dat het Nederlandse leger totaal niet opgewassen is tegen het Russische. Ik wist zeker dat ze gelijk had. Ik zou haar nog wel eens willen bellen nu, nu blijkt dat dat leger helemaal geen leger is, maar georganiseerd terrorisme. Ik zou wel eens willen weten hoe ze nu over Vlad denkt.

Is het oktober zelf niet, dan is er wel iets anders wat zorgt dat je in een depressie raakt.