Categorie: Mack maakt zich zorgen

Daar was hij gisteren, Rob Jetten, ergens minister van. Hij kwam uitleggen wat we konden doen om de pijn van de energiecrisis te verzachten. Trui aan, verwarming lager, korter douchen en al wat dies meer zij. De Nederlandse gasvoorraden zijn prima op orde, dus als we met z’n allen zuinig aan doen, moet het helemaal goed komen deze winter en mogen we gas afnemen ter waarde van € 3 euro per kuub. Wij verbruiken zo’n 1500 kuub per jaar, dus 4500 euro, plus nog elektriciteit, hallo energievoorschot van minimaal 500 per maand! We kunnen natuurlijk nog radiator folie plakken en eierdozen tegen de muur plakken om zo nog honderd euro per jaar te besparen.

De laagste en de middeninkomens worden nog gecompenseerd, maar ze kunnen natuurlijk niet iedereen compenseren. Dat dienen de werkgevers te doen in de vorm van loonsverhoging, zodat die meehelpen aan het verlagen van zo ongeveer de hoogste energierekening van Europa.

Geen woord over de verantwoordelijken, behalve natuurlijk Poetin, maar niet de energieboeren die een mooie kans zien de prijs eens lekker op te drijven. Of de duurzaamheidslobby, die niet echt lekker van de grond komt, en even een handje geholpen moet worden in de vorm van dure fossiele brandstoffen. En ja, als Poetin de gaskraan helemaal dicht draait, dan krijgen we natuurlijk wel een probleem. Niet dat hij het nu al gedaan heeft, maar je kunt niet zeker weten, dus vandaar die drie euro per kuub.

Tja, ik zie de gasprijs ook niet echt dalen, aldus Jetten, dus bereiden we ons maar vast voor op een structurele 10% van je inkomen te reserveren voor energie. En ja, water. Dat wordt natuurlijk ook steeds schaarser met deze droogte dus ook dat gaat in prijs omhoog. En voor de toekomst, de bomen krijgen het ook steeds moeilijker, worden kleiner, laten hun bladeren vast vallen, dus ook zuurstof zal een schaars goed worden.

Nou ja, Nederland zal nog best genoeg zuurstof inkopen, maar doe er zuinig mee, mensen! Een dubbeltje per ademteug is straks geen uitzondering!

Ik ben één dag terug van vakantie en ik maakte de fout om het journaal en/of een actualiteitenrubriek te kijken. Direct voelde ik de druk van de wereld weer op me, terwijl ik weet dat ik me beter niks kan aantrekken van de maatschappij en ze het maar lekker moeten uitzoeken. Dat klinkt egoïstisch, zo is het niet bedoeld. Maar als ik op de Noordzee een gigantisch windmolenpark zie staan, en knappe koppen die daar hun geld mee verdienen hoor zeggen dat het nog zeven keer zo groot moet worden, dan gaat er iets niet goed binnen in mij. Ik vind dat verschrikkelijk en ik wou dat ze ermee ophielden al zie ik dat hele park nooit van mijn leven. Die hele fucking zee is geen zee meer! Het is een grote energiecentrale geworden waar schepen doorheen moeten manoeuvreren. Dat dat zomaar mag zeg!

En dan is er een of andere hotemetoot in Taiwan, ene Nancy, en dat maakt China zo van streek dat ze raketten gaan testen die zoveel rook veroorzaken dat dat hele windmolenpark bij ons weer ongedaan gemaakt is. En de raketten flikkeren ze in de zee.

De mensheid is compleet gek geworden, en straks ga ik een keer dood, heb ik me allerlei dingen ontzegd en kom ik er achter dat die extra pijn die ik mezelf aandeed door me zorgen te maken, geen zier uitmaakte. Want wie kan, door zich zorgen te maken, een el aan zijn lengte toevoegen, zei een wijs man ooit. Ik weet niet eens hoeveel een el is. En waarom zou ik dat willen? Ik ben 1,88 , ik vind het wel genoeg. Ik weet al helemaal niet wat een zier is. Moet ik me zeker ook weer druk om maken? Ik word er alweer moedeloos van. Ben net een dag terug.

Ik vind dat hier in Zuid-Frankrijk een verontrustende droogte heerst. Ik weet het niet zeker natuurlijk, misschien is het wel normaal hier maar ik kan me niet herinneringen dat ik ooit zoveel rivieren droog heb zien staan. Het slootje hier op de camping bevat nog een klein laagje water, waarin een paar beverratten hun onderkomen zoeken. Tevens zie je vissen in schooltjes wanhopig heen en weer zwemmen in het vervuilde water dat op veel plekken al een modderpoel is.

We hebben twee dagen een paar druppels regen gehad. De eerste dag 8 en de tweede dag 12. Nog geen druppel op een gloeiende plaat. Onwillekeurig zit ik hier te wachten op een enorme stortbui, zo eentje die de rivieren weer vult, die de straten doet overlopen, de bosbranden blust en de lucht weer opfrist. Zo eentje waarvan boeren in Nederland zeggen dat je er niks aan hebt, maar boeren in Nederland zeggen wel meer.

Het zal de klimaatverandering zijn, hoewel hier ook palmbomen staan, misschien is dat hoopgevend. Ik las van de week dat de natuur altijd zoekt naar evenwicht en er zelf niet mee zit dat het droog is. Nee, logisch, de natuur is alomvattend, maar onderdelen ervan zitten er wel mee. Vissen bijvoorbeeld. De natuur heeft ons niet nodig, maar wij de natuur wel. En als de natuur zich van ons wil ontdoen, dan maakt zij helaas geen onderscheid in zij die haar respecteren en zij die dat niet doen.

Wellicht dat ik het wat zwaarder opvat dan nodig, maar ik sta in de depressiestand. Niet dat er iets mis is met mijn hersenen, maar het komt van buiten. Het is die dreiging van een kernoorlog die zorgt dat ik nergens plezier aan beleef.

Er is plotseling niks meer wat nog zin heeft. Een zomervakantie boeken? Ik zie het niet zitten. Een andere auto? Leuk, maar plots zie ik het nut niet meer. Trouwens, met €2,31 langs de snelweg is er sowieso geen lol meer aan. Dan komen daar nog de enorm gestegen energieprijzen overheen, wie kan er zomaar even een paar honderd euro per maand extra ophoesten?

Nee, dit zijn geen fijne tijden, en dan zijn we nog niet eens in oorlog. Ik heb liever een zoveelste Corona-golf plus bijbehorende lockdown dan deze dreiging. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we al zolang leven in dit tijdperk van kernwapens. In 1983 had het allemaal afgelopen kunnen zijn als een Russisch officier het officiële protocol had opgevolgd in plaats van zijn verstand te gebruiken. De radar gaf aan dat er zojuist vijf kernraketten waren gelanceerd vanuit Amerika. Hij vertrouwde het niet en besloot af te wachten. 23 minuten later kreeg hij zekerheid, en bleek het vals alarm. Hij had de wereld gered. Hij kreeg geen bedankje, maar een reprimande wegens het niet opvolgen van de instructies.

De atoombom werd door de Amerikanen noodgedwongen ontwikkeld, bang als ze waren dat de nazi’s hem als eerste zouden hebben. Dat klinkt nog redelijk, maar nu zitten we met die troep. Wellicht kan er een verbod op komen, maar wie gaat daar een bekeuring voor uitschrijven in het geval iemand zich er stiekem niet aan hield?

De enige manier om van die troep af te komen is ze allemaal in te zetten. Dan zijn we er voorgoed vanaf. Over honderd miljoen jaar merk je er niks meer van.

Zo’n oorlog waar Poetin in is betrokken kan ook vervelende bijeffecten hebben die verder onbelangrijk zijn vergeleken bij het leed van de slachtoffers. Ik had het vroeger al door, toen ik een Russische collega had, nu kreeg ik een veeg uit de pan van een Hongaarse.

Want dat zagen wij in het westen toch mooi verkeerd, al denken we dat we alles beter weten. Maar we weten niks. Zo is niet Poetin, maar de Nato schuldig aan deze oorlog, die overigens helemaal geen oorlog is, maar een speciale militaire operatie. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om te oordelen over communisme terwijl ik niks van dat systeem wist? En of ik wel wist dat in Oekraïne een zeer agressief beleid wordt gevoerd tegen Russische minderheden?

Ik heb echter geen duimbreed toegegeven. Ik heb haar verteld dat wij in het westen in elk geval toegang hebben tot meerdere vrije persbronnen en niet afhankelijk zijn van staatstelevisie. Dat communisme een systeem was waarbij de bevolking bewust achterlijk werd gehouden en gescheiden werd gehouden van de westerse wereld, omdat de leiders anders bang waren dat ontevredenheid zou uitbreken. En dat die zogenaamde genocide een verzinsel is van Poetin met als enige doel om een land naar zijn hand te zetten om uiteindelijk de Sovjet Unie weer in ere te herstellen.

Gewoon een van mijn beste collega’s waar ik nog nooit een onvertogen woord mee heb gewisseld. Daar denk je dan een goede band mee te hebben. Die vrouwen uit het Oostblok, ze lijken zo lief, maar kom niet aan Poetin, want dan snijden ze je zonder pardon je keel door.

In de nacht waarvan ik dacht dat die me beter zou maken, werd ik zieker. Dezelfde nacht waarin Poetin Oekraïne binnenviel. Ik heb me danig vergist in Poetin en dacht dat hij alleen wat erkenning zocht. Ik vergis me wel vaker in criminelen. Gelukkig vergiste Biden zich niet, die heeft er een betere kijk op. Maar wat nu? Ik heb zitten denken, maar wat schiet dat op? Ik word er haast gek van, van al die onnodige doden, vooral aan Oekraïense zijde. Neem nu die dertien grenswachten, totaal kansloos tegen een Russisch oorlogsschip, maar ze weigerden zich over te geven en zeiden “rot op!” Nu zijn ze dode helden.

Ze deden het voor hun land, maar toch gebeurde het dat ik even aan Dutchbat terugdacht. Dat waren verstandige jongens, maar de heldenstatus hebben ze niet gekregen. Het klinkt mooi hoor, dat sterven voor je land, maar wat schiet je er in dit geval mee op? Het was gewoon zelfmoord zonder ook maar enige schade aan de vijand te hebben toegebracht.

Ik ben dan ook van mening dat Oekraïne zich zo snel mogelijk moet overgeven om verdere doden te voorkomen. Er komt helaas geen hulp van de NATO, dus dit is sowieso kansloos. Wat het criterium is om wel militaire steun te krijgen weet ik niet, maar Koeweit is het gelukt.

Eigenlijk moet Poetin gewoon een NATO lid aanvallen, dan kunnen we ons nergens meer achter verschuilen en moet er gevochten worden. Dan hoef je geen risico’s op kernwapens af te wegen, het is eenmaal een afspraak. Dan hebben we de poppen aan het dansen en komen ook wij in groot gevaar. Laten we hopen en bidden dat het zover niet komt, maar ineens is die dreiging waarmee ik opgroeide weer terug. Laten we ook hopen dat we niet ten onder gaan aan onverschilligheid. Wij vieren carnaval terwijl zij overlopen worden. Ik zou het mooi hebben gevonden als alles werd afgelast, als statement. Ik weet, je schiet er niks mee op, en de Oekraïense bevolking ook niet, maar met dertien dode grenswachters schoot ook niemand op.

Misschien dat ik het overdrijf, maar Oekraïne is maar twee landen van ons verwijderd. En ik ben nog niet beter.

Op kerstavond sprak Poetin dreigende taal. Hij waarschuwde de NAVO niet verder naar het oosten op te rukken en voelde zich door hen verraden. Oekraïne zou in geen geval bij de NAVO mogen, net als elke andere voormalige Sovjetstaat. Het is een teken dat Poetin bezig is om de Sovjet-Unie weer in ere te herstellen, ook Poetin heeft een hang naar vroeger, toen alles nog beter was. Toen de Sovjet-Unie nog machtig, en een wereld op zich was.

Diezelfde Poetin wilde op kerstavond Scroogski kijken, een Russische film over een oude vrek die niks met kerstmis heeft. Dat doet Vlad elk jaar, het schijnt dat hij dan op kerstochtend opgetogen wakker wordt, zijn Amerikaanse tegenhanger belt en hem vrolijk kerstfeest wenst. Maar de film werd niet uitgezonden dit jaar. Voor het eerst sinds hij zich kon herinneren kon hij de film niet zien. Hij zocht op de staatstelevisie, op Netfliksi en Youtubski maar nergens was de film te zien. Humbugski, mopperde hij.

Biden ontving geen telefoontje met een kerstwens van het Kremlin en maakt zich inmiddels zorgen. Hij stuurde nog wat extra troepen richting Oekraïne. De spanningen lopen op en de wereld hoopt dat het niet tot een militair conflict komt. De kerstgeesten van de toekomst snellen zich naar zowel Poetin als Biden, in de hoop het naderend onheil nog af te kunnen wenden. Demolski, baas van de staatstelevisie is te verstaan gegeven dat als hij het nog een keer waagt om Vlad’s lievelingsfilm niet uit te zenden op kerstavond, het wel eens slecht met hem zou kunnen aflopen. Iets met polonium.

Ik dacht al een paar keer, het gaat goed. Maar oktober is altijd gevaarlijk. En nu is hij bijna voorbij en lijkt het mis te gaan. Ik wil niet somber of negatief zijn, maar ik ben negatief en somber. Op zo’n moment twijfel ik aan alles wat ik kan. Ik vind het lastig om het over depressie te hebben, maar ik zit er tegenaan. Ik ben niet zo leuk dan, en alleen met mezelf bezig. Geen tijd voor anderen.

Het zal wel niet toevallig zijn, maar ik ben al een poosje aan het afbouwen met de medicatie die ik daarvoor heb. Dit in samenwerking met de huisarts. Ik denk dat het project mislukt is. Hoewel, ik heb me altijd al afgevraagd hoe effectief het spul is. Ik hoor sommige mensen die het halleluja vinden, en zich gelijk beter gaan voelen. Zodra ze hun pilletje vergeten zijn ze niet meer in staat tot functioneren. Bij mij is dat niet zo. Er is in elk geval niet zo’n direct verband.

Ik heb hier helaas ervaring mee, en ik geloof niet dat een depressie iets te maken heeft met een stofje in je hersenen, zoals ze wel eens zeggen. Natuurlijk zullen veel mensen de gedachten die ik heb niet toelaten, of er anders mee omgaan, maar mijn hersenen vinden het heerlijk om mij in de luren te leggen. Ze gaan liegen over alles, en ik geloof ze. Ze schetsen mij een slechte toekomst voor, ze laten me al mijn kwaliteiten vergeten, en geven mij vooral het gevoel dat ik niks voorstel. En uiteraard gaan deze dingen niet vanzelf, er zijn altijd aanleidingen. Gebeurtenissen. Waarom die dan altijd in oktober plaatsvinden, is me nog niet duidelijk. Najaarsmoeheid, zeggen sommigen. Ik sliep in elk geval als een roos vannacht.

Ik denk dat er niet veel meer nodig is om mij in de ogen van velen een wappie te laten worden. Niet echt natuurlijk, want als ik een draai maak vind ik anderen wappies, maar mijn vertrouwen in de regering, overheid, wetenschap en de mensheid is nog nooit zo laag geweest. In het bedrijfsleven was ik het al kwijt. Regering hoef ik denk ik niet uit te leggen. Als de wetenschap nu overstapt naar iets waar Maurice de Hond al meer dan een jaar op hamert (ventilatie) dan vraag ik me af wat we daar aan hebben. Verder experimenteert het wat met ruimtereizen en laat het enorme hoeveelheden ruimtepuin in een baan om de aarde zweven, en waarborgt het de gezondheid van veel mensen, in wie ik nu juist mijn vertrouwen aan het verliezen ben.

Frans Timmermans mekkert weer in zijn typische gedramatiseerde stijl over klimaatontkenners en wijst daarbij naar de temperatuur in Canada. Punt gemaakt. Hij profileert zich als redder van de mensheid. Maar hoe meneertje dat wil gaan oplossen bevalt mij totaal niet. “We have no time to waste,” ik heb dat al zo vaak gehoord dat ik het niet meer geloof. En waarom grijpt hij dan niet in met de juiste maatregelen? Nee, we laten de markt bepalen. Met andere woorden, we jagen de consument op kosten om zijn kosten terug te dringen. Als er geen tijd meer te verspillen is dan moet je per direct kolencentrales sluiten en vleesindustrie verbieden. Maar er is kennelijk nog genoeg tijd te verspillen want hij hamert op een verbod voor de brandstofmotor in 2035. Op korte termijn zal dat een enorme extra Co2 uitstoot geven. Ondanks alle reeds genomen maatregelen gaat de Co2 uitstoot in 2021 naar recordhoogte. En dat ligt dan waarschijnlijk aan het feit dat wij ons niet aan de maatregelen hielden.

Hier in de omgeving houden ze zich sowieso niet aan de maatregelen. Hier is zwarte piet nog gewoon zwart, staan ze in de rij voor goedkoop vlees bij de slachterij, rijden ze het liefst diesel en stoken ze hout, veel hout. Ik sprak iemand die was drie à vier weken aan het zagen, maar dan had hij voor de komende zeven jaar weer genoeg. Ik zelf ben vooral bezig met wat voor auto ik hierna zal kopen. Moet ik vast rekening houden met wat de overheid wil? Of zal ik over mijn aangeprate angst heen stappen en maar gewoon doen wat nog mag zolang het niet verboden is? Ja, dat laatste. Een dikke 6 cilinder, dat lijkt me wel wat. Ongeveer de laatste kans. Misschien ben ik wel aan vakantie toe.

Ik zag de reünie van Friends. Ik volgde Friends niet toen ik het had moeten volgen, maar heb het later een keertje ingehaald. De mannen en vrouwen van Friends hebben ongeveer mijn leeftijd. Op mijn leeftijd kun je al behoorlijk wat schade door de tand des tijds hebben opgelopen. Overgewicht, kaal, grijs, gele tanden, rimpels, vlekken op je huid, lichaamsbeharing, noem het maar op.

Maar daar is gelukkig veel aan te doen tegenwoordig. Zo had Chandler ineens hagelwitte tanden, zo wit dat het pijnlijk was om naar te kijken. Ross had z’n ogen wijd open door een facelift, Monica zag eruit als Marijke Helwegen, en de knapste van het stel, Rachel, was haar eeuwige schoonheid verloren door Botox. Ze was toch ooit de aantrekkelijkste vrouw van deze planeet. Alleen Phoebe en Joey, die zagen er nog goed uit. Phoebe was amper veranderd, en Joey had het gewoon laten gebeuren. Hij is al jaren grijs, en hij weegt vijfentwintig kilo teveel. Maar zijn lach stond hem goed en hij was relaxed.

Ik zie het bij mezelf ook. Mijn herinneringen gaan met gemak meer dan 45 jaar terug, maar mijn lichaam niet. En ik was best ijdel, maar als straf voor mijn ijdelheid werd ik snel kalend, werd ik grijs, kreeg ik een onderkin, haar op mijn rug en mijn lenigheid verdween. Mijn tanden waren nooit heel wit, en mijn handen krijgen zichtbare poriën. Als ik geld had, zoals de Friends cast, liet ik het allemaal oplossen door een plastisch chirurg. Het ziet er zo goed uit, dat gesleutel aan de koppen, dat geverfde haar bij die mannen, niemand die ziet dat het niet echt is.

Zoals Joey en Phoebe. Zo verstandig moeten we worden. Dat is voor iedereen het beste.