Ik deed iets waarvan ik dacht dat ik het niet zou doen en het was zwaar onverantwoord. Voor het eerst gaf ik op de terugweg het stuur over aan Linda. Normaal rij ik het hele stuk zelf, maar omdat we nu om 16:00 vertrokken in plaats van wat we normaal doen, 8:00 uur, heb ik om 00:00 gewisseld, toen waren we net voorbij Dijon en ik probeerde nog wat te slapen voordat ik het stuur weer zou moeten overnemen. Dat lukte praktisch niet, maar soms kan vijf minuten genoeg zijn om je weer fit te voelen.
Toen ik mijn ogen opendeed reden we in Luxemburg en net op dat moment wist Linda niet waar ze heen moest. Ik keek snel op het bord en zei direct: “daarheen” en ze vervolgde de goede route. Dat is zo’n beslissend moment in je mannelijke leven, dat je exact op het juiste moment wakker wordt, je binnen twee seconden de juiste richting aangeeft aan je vrouw, en dat ze beseft dat ze zojuist gered is maar jij daar verder niet op terugkomt en je door vanaf dat moment wakker te blijven aan haar laat weten dat ze weer veilig is. Dat onthoudt ze de rest van haar leven, al is het onbewust. Net als al die keren dat ze bewust onthoudt dat je fout gereden bent.
Ze reed door tot een laatste tankstop in Limburg, waar ik het stuur weer overnam. Niet omdat ze moe was, maar omdat ze mij de kans wilde geven. Ik was wel moe en de opkomende zon maakt het er dan niet beter op. Het laatste stuk was afgesloten en ik kon niet over de A50, waar mijn geest rekening mee had gehouden als zijnde het laatste stuk. Nu werd het nog langer en moest ik omleidingsborden volgen door nauwelijks bekend terrein. Het onverantwoordelijke waar ik het eerder over had sloeg dus niet op het stuur over geven aan Linda even na middernacht, maar op het zelf blijven rijden het laatste half uur. Ik vocht tegen de slaap en besefte dat ik waarschijnlijk met drie Duvels achter elkaar op beter zou rijden. Linda sprak mij twee keer op harde en onaangename toon aan zodat ik schrok. Waarschijnlijk omdat ze me stoorde in mijn slaap. In elk geval, ik was blij dat we de oprit op reden, ik stapte uit en ging naar bed en werd vier uur later wakker. Het was 11:00 en ik was nog steeds moe.
Mack 