Ik had vanmiddag vrij genomen om naar mijn droomauto te gaan kijken. Dit was een Alfa Romeo Giulia met vierwielaandrijving en 320 pk. Een plaatje van een auto en weinig kilometers op de teller. Ik maakte een proefrit en ik wist het gewoon niet. Ik moet natuurlijk een flink bedrag bijbetalen voor een auto die veel minder kilometers heeft, meer vermogen heeft en veel mooier is. Maar ik miste een achteruitrijcamera, terwijl ik dacht die gezien te hebben in de optielijst. Achterin kun je amper zitten en een trekhaak zat er ook al niet op. Dat zijn wel allemaal dingen die ik zo weg kan redeneren, maar nu deed ik dat niet. Bovendien hou ik in mijn hoofd rekening met de vakantie. Dat we comfortabel kunnen rijden en veel kunnen meenemen. Ik kwam tot de conclusie dat ik zo’n Alfa was ontgroeid.
Gedeprimeerd reed ik naar huis. Ik legde Linda uit wat er gebeurd was, en dat ik in mijn hoofd rekening hield met haar, maar toen werd ze boos. Want ze had al honderd keer gezegd dat ik moest kopen wat ík mooi vond, en geen rekening met haar moest houden. Maar zo werkt het gewoon niet. Zo’n auto is emotie, en dat wil je delen, en als dat niet kan, dan werkt het niet. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd.
Mack 