Bijvangst

St. Laurent du Verdon, 25-7-2018

Ik lees wel eens dat de bij het moeilijk heeft en dat de wereld het zonder bij moeilijk gaat krijgen. Meestal staat er dan ook bij dat het onze -de mens- schuld is, zodat degenen die er vatbaar voor zijn zich verantwoordelijk voelen, en degenen die verantwoordelijk zijn zich in het geheel niet aangesproken voelen.

In Lac Ste. Croix plegen bijen massaal zelfmoord. Honderden dode en halfdode bijen drijven in het water en zwemmende kinderen worden massaal gestoken. Ik zag drie steekpartijen dus ik moet er tientallen gemist hebben. Wat is dat voor zinloos geweld? Een bij sterft sowieso als hij steekt, dus ik begrijp dat hele verdedigingssysteem niet, maar hij lag toch al dood te gaan, dus waarom die steek?

En ons een beetje een schuldgevoel aanmeten, wij maar bijvriendelijke tuinen aanleggen maar ondertussen massaal harakiri plegen! Nee, mijn respect voor de bij is er niet groter op geworden. Het is nog niet zo erg als met de gehate wesp, wat helemaal een zinloos misbaksel is, maar als ik hier niet snel opheldering over krijg, dan bekommer ik me tijdens de wespenjacht ook niet meer om de bijvangst.

Even in de gaten houden.

Ik zag een jongetje op zijn laatste dag op de basisschool huilend de klas uitlopen, zo in de armen van zijn moeder, die natuurlijk ook stond te grienen. Mijn gedachten dwaalden af naar 1980, toen ik voor de laatste keer de school uit liep, en straal aan het hoofd van school voorbijging, welke mij overigens geheel terecht terugriep om een hand te geven. Dat was het dan. 6 jaar lagere school, op naar de vakantie. Nu duurt de basisschool weliswaar 8 jaar en lopen de emoties wat hoger op, maar toch. Hij was ook niet de enige, het was alsof de grote leider van Noord Korea was gestorven en zijn onderdanen massaal in huilen uitbarstten.

Het ligt niet aan de kinderen hoor. Die kunnen er niks aan doen. Het ligt aan ons, de ouders. We maken overal een drama van tegenwoordig. Als we niet mee mogen doen aan de WK, als het de 17e sterfdag van een ouder is, als de parkiet dood gaat, of als er code geel wordt voorspeld. Mijn ouders waren van een andere generatie, en kinderen waren net iets minder belangrijk dan nu. We waren wel belangrijk, maar net iets minder. Logisch, er waren er ook veel meer vroeger. En we waren stukken lelijker want er waren geen hippe brillen, de kapper kende twee modellen, en onze tanden gingen alle kanten op.

Desondanks, een aandachtspuntje. In elk geval voor de jongens. Er komt ook een tijd dat het land weer verdedigd moet worden.

Top

Mijn ouders leerden mij dat er geen vanzelfsprekendheden waren in het leven en dat je goed je best moest doen om iets te bereiken. Mij werd bescheidenheid bijgebracht en ik wist dat ik niet al te veel spatjes moest hebben. Zo ben ik afgeleverd, en nu denk ik dus dat het leven je overkomt in plaats van dat het maakbaar is, en dat er inderdaad geen vanzelfsprekendheden zijn. En dus ben ik dankbaar voor het goede dat me overkomt. Dankbaar aan God, deo existe, mijn ouders, en aan de voorzienigheid.

Nu klinkt het allemaal wel leuk, maar je hebt er natuurlijk geen flikker aan allemaal. Het zit je alleen maar in de weg. Zo ben ik intens tevreden met een boterham met kaas, of met een bord spaghetti en een flesje bier. Biefstuk, daar doe je mij geen plezier mee, evenals dure wijn. Ik heb gemerkt dat alles boven de 20 euro steeds beroerder gaat smaken, en dan probeer ik echt eerlijk aan mezelf te blijven. Ik heb wel geleerd, en vroeger geloofde ik dat niet, dat de omgeving en de beleving om maar eens een jeukwoord te gebruiken, ook veel goed of fout aan de smaak kunnen doen. Maar over het algemeen vind ik eten en drinken overdreven. Misschien zelfs wel een beetje respectloos om zo duur gaan zitten vreten ergens.

Zo kan ik ook helemaal niks met het woord ‘top.’ Ik was laatst bij iemand die vond alles top. Nou ja, dat vond hij niet, dat zei hij steeds. Een top stuk vlees, een topwijn, een topgezelschap, alles was top. Bij mij bestaat top alleen in de sport en om het hoogste punt van een berg aan te duiden. Voor de rest kan wijn lekker zijn evenals een gehaktbal, en een gezelschap kan leuk zijn. Maar dan moet er niet eentje tussen lopen die alles top vindt. Want top is top en niet voor de gewone man. Ik heb vanavond nasi gegeten, met twee satéstokjes. Kan godsamme geen topbiefstuk tegenop.

Provinciaaltje

Ik was vanmiddag in Eindhoven om de huldiging van PSV mee te maken, en ik was daar niet alleen. Ik ben niet zo gek op massale volksfeesten, maar mijn zoontje wilde graag en ik wilde het wel eens zien. We hebben de platte kar toegejuicht en hebben de huldiging op het plein gelaten voor wat het was. Een mooi feest, en veel blije mensen. Ik heb geen ongeregeldheid gezien.

Toen ik thuiskwam zette ik VI aan. Ik kijk het de laatste tijd steeds minder omdat ik me steeds vaker erger aan dit amusementsprogramma. Meneer Derksen vond de feestende Eindhovenaren maar een stelletje mongolen. Tevens vond hij de provincialen maar gefrustreerd omdat wij -PSV- zo blij waren met hun overwinning op Ajax. Calimero’s werden we weer genoemd. Want ze deden net of Ajax was gedeclasseerd. Dat was beslist niet zo, en Sjaak Swart was het ermee eens. Dus ja, wat moet je daar dan nog tegen inbrengen? Met 3-0 achter van het veld af, twee rode kaarten en een inhoudend PSV dat de bal rond speelde ter vermaak van het publiek. Van mij mag Ajax altijd zo vertrekken, als ze dat toch niet als pijnlijk ervaren. Na tien minuten ging het alweer vijf minuten over Ajax. De club die Europees veel groter is dan PSV, want die hadden het belangrijkste nieuws gebracht, dit weekend.

Sorry, het is mijn provinciaalse inslag. Mijn frustratie. Dat PSV zo’n nederig clubje is en Ajax zo groot. Ik moet Derksen, eredivisieheld van weleer, met maar liefst 1 doelpunt op zijn conto, eens wat meer leren respecteren.

“We”

Ik moet zeggen dat wij Nederlanders niet snel de hoop opgeven. Of eigenlijk moet ik het anders formuleren, wij geven de hoop ontzettend snel op, maar pakken die hoop bij het minste of geringste ook weer op. Dus worden we weer wereldkampioen voetbal na een 3-0 overwinning tegen het derde van Portugal. En dat voelt wel fijn eigenlijk. Het doet niet eens terzake of we wel mee mogen doen met het WK. Dat is een detail dat niet in de weg mag staan van onze mars naar de finale. Als het besef dan doordringt dat dat toch echt niet gaat gebeuren, stapt men net zo makkelijk over naar België of Duitsland om daar supporter van te worden. Weinig ruggengraat.

Bij mij spelen er toch andere zaken. Nu Nederland niet meedoet ben ik hooguit tegen Duitsland, maar niet voor een ander team. Mij gaat het niet om het feest na de overwinning, maar meer om het gevoel van de overwinning. En dat krijg ik eventueel alleen van het Nederlands Elftal, niet van Duitsers of Fransen. Dus dit jaar wordt het niks. Het had nog wat kunnen worden als de Engelsen ruggengraat hadden getoond en hun team hadden teruggetrokken wegens Russische interventie op hun grondgebied. Nu houden ze het lafjes bij het niet op de tribunes laten verschijnen van wat hooggeplaatste Engelsen. Er zullen wel geldelijke belangen spelen. Als het het Nederlands Elftal was geweest dat om die reden werd teruggetrokken, had ik daar uitstekend mee kunnen leven. Zelfs als ze in kansrijke positie waren. Want eer is belangrijker dan glorie.

Gevoelstemperatuur

De gevoelstemperatuur lag vandaag op -/- 15 graden volgens de weermannen en -vrouwen. Ik krijg meestal zure oprispingen van de term gevoelstemperatuur, immers het gaat er geen graad harder van vriezen. Het kan zes weken achter elkaar gevoelstemperatuur -/-20 zijn, als het in het echt maar -2 is krijgen we geen Elfstedentocht. Echter, vandaag moest ik toegeven dat het wel ernstig koud was. Bijna niet vol te houden, die koude wind die overal doorheen leek te gaan. Had ik maar een vacht, dacht ik vandaag. De hond leek het namelijk niet te deren. Die liep gewoon met een stok te zeulen als alle andere dagen. Ik heb wel eens poolvossen bij -50 echt en gierende wind in actie gezien. Geen centje pijn, die beesten. Een wonder van de natuur. Hoe is het nu mogelijk dat uitgerekend de mens met zijn onbedekte huid zo succesvol kon worden? Die had volgens de evolutietheorie allang kapot moeten zijn. En toch lopen we hier rond, een beetje de dominante soort uit te hangen. We heersen over alles wat wel een vacht heeft. Met dit soort koude zet je dat aan het denken. Er klopt iets niet. We spelen vals, of we zijn een handje geholpen. De mens mag het dan van zijn intelligentie hebben, ik ben op sommige dagen ook intelligent maar ik had het nog steeds koud. Dus voortaan wachten tot de echte lente begint eer je de winterkleding opbergt en niet op de meteorologische, want dan kan het wel eens verkeerd met je aflopen. En wat mij ook aan het denken zet, als ze het begrip meteorologische lente niet hadden uitgevonden, hadden mijn sjaal, muts en handschoenen nu nog niet op zolder gelegen, en had ik die hele gevoelstemperatuur niet in de gaten gehad. Twee totaal overbodige zaken.

Puntentelling

Wat ik niet begrijp aan het voetbal is de puntentelling. Ik dacht altijd dat je kampioen werd als je niet meer ingehaald kon worden door de concurrentie. Nu begrijp ik ook wel dat PSV het landskampioenschap bijna niet meer kan ontgaan, en ik bedank Ajax hartelijk voor het laten liggen van de punten, maar was het nu echt van deze week afhankelijk? Als Ajax nu gewonnen had dan was het verschil zeven en was er een titelstrijdje. Nu komt er geen titelstrijd volgens de NOS. Maar als Ajax volgende week wint en PSV verliest, dan weer wel? Het hele jaar hoor ik al dat PSV kampioen is. Maar twee weken geleden was het verschil nog maar vijf punten en moest PSV uit bij Feyenoord, en rekenden veel Ajax supporters zich al rijk. Na het weekend zou het verschil nog maar twee punten bedragen. Echter, het verschil bedroeg na het weekend in werkelijkheid 7. En nu is het een week later, en is het weer 10. Mensen, het is pas beslist als het beslist is. Dat hebben we gezien in 2015/2016 en ook in veel eerdere edities.

Veel mensen, Hugo Borst voorop, vinden het maar niks, dat spel van PSV. In de uitwedstrijd tegen Utrecht werd PSV compleet weggespeeld door Utrecht, stond in zijn column. De uitslag was 1-7 in het voordeel van PSV. Nu was het 3-0 voor PSV en werden ze weer compleet weggespeeld door Utrecht, aldus Hugo. En de schitterende omhaal van Luuk de Jong moest weer neergehaald worden door te melden dat Luuk als een zoutzak viel. Gelukkig hoeft niemand gedwongen voor PSV te zijn. Ik voel me thuis bij deze fantastische club uit het zuiden. Kritieken van mensen als Borst neem ik voor lief. Al doen ze soms pijn. Maar kampioen, dat ben je pas als je het bent. We kunnen de platte kar gereed maken, maar hem nog niet naar buiten rijden.