Een kanttekening over racisme

Volgens de heersende definities mag ik mijzelf zowel racist als seksist noemen. Ik, blanke man, zie namelijk direct of iemand een andere huidskleur heeft of of iemand een man of vrouw is. In het geval van de donkere huidskleur maak ik geen onderscheid, tenzij diegene mij benadeelt, dan vergroot ik die donkere kleur uit en zou ik hem wel eens een racistisch scheldwoord kunnen toewerpen. Ik geloof niet dat ik het ooit gedaan heb, maar ik sluit het ook niet uit. Hetzelfde zou ik doen met een kaal persoon. Zou deze mij benadelen, dan zou ik hem zeker biljartbal noemen. Ik denk wel dat het ooit gebeurd is, want de drempel om iemand die kaal is te beledigen is lager dan om dat te doen bij iemand met een andere huidskleur. Maar is er wel een wezenlijk verschil? Waarom vinden we het prima als een vol voetbalstadion iep iep roept als Vanenburg aan de bal is (zijn hoge stem) of zingen ze over de neus van Rene Eijkelkamp, of Sylvie is de hoer van Amsterdam, maar zodra er een oerwoudgeluid is te horen wordt de wedstrijd stil gelegd? Ik vind het maar discriminatie eerlijk gezegd. Maar dit terzijde. Dat zouden ze in alle gevallen moeten doen waar één speler het doelwit is van de volle tribune.

Bij vrouwen wordt het nog erger. Ik behandel vrouwen namelijk anders dan dat ik mannen behandel. Gewoonlijk ben ik vriendelijker tegen een vrouw. Hoe aantrekkelijker, hoe vriendelijker. Seksisme pur sang, als je het mij vraagt. Maar als ze mij benadeelt, dan zou het zomaar eens kunnen zijn dat ik haar “wijf” noem. Of “mens!” Dat zou ik bij een man nooit doen. Aan de andere kant ben ik ook wel eens uitgescholden voor homo, blanda en bleekscheet.

Ik weet niet of ik hiermee naar de dokter moet. Of u allemaal wel een roomblanke (haha) ziel heeft en dergelijke verschillen nooit opmerkt. Ik geloof niet dat je gelijk een slecht mens bent, mocht je je een keer laten gaan. Ik denk zelfs dat we dit doen omdat we niet helemaal tevreden over onszelf zijn en zo een beter gevoel over onszelf te krijgen. Maar leer ervan. Ik weet dat alle mensen gelijke rechten moeten hebben en dat we iedereen die vriendelijk tegen ons is, vriendelijk terug moeten behandelen. En dat is wat ik probeer te doen. Maar vraag niet van me om verschillen niet meer te zien. Dat gaat niet. Soms zijn die verschillen zelfs mooi in het voordeel van de ander. Zolang je op de voetbaltribune maar wel je bek houdt. Tegen donkere spelers, tegen de scheidsrechter en tegen de tegenstander in het algemeen. En wegwerpgebaren moet je ook niet maken. Ten eerste is dat onbeleefd, en ten tweede als je ze maakt moet het ook een wegwerpgebaar zijn, en geen Hitlergroet.

Sinterklaas

We hebben nu al jaren een zogenaamde pieten discussie. Al jaren ben ik het er niet mee eens dat zwarte piet racisme is. De eerste keer dat ik zwarte piet associeerde met een donkere huidskleur was toen de zwarte Pieten discussie begon. Ik dacht er simpelweg niet over na. En ik ging er vanuit dat dat bij anderen ook zo zou werken. Helaas. Afgelopen weekend werd een donkere voetballer racistisch bejegend en alsof dat al niet erg genoeg was, ook voor K-zwarte Piet uitgemaakt. Te treurig voor woorden, al heeft deze donkere voetballer uiterst goed gereageerd en veel aan sympathie gewonnen.

Als anderen nu toch beginnen om donkere mensen voor zwarte piet uit te maken, dan kan ik niet anders dan hopen dat het gauw gedaan is met de zwarte knecht van de Sint. Ik vond eigenlijk dat de anti zwarte piet demonstranten buiten proportioneel hard de discussie zijn aangegaan. Er was gelijk een vijandigheid gecreëerd die wel een vijandig tegengeluid moest krijgen. De nuance was meteen weg. En de voorstanders hadden het makkelijk kunnen winnen, door er niet op in te gaan, dan was het waarschijnlijk al doodgebloed. Maar als een groepje mensen, die waarschijnlijk geen systematische racisten zijn maar mensen die snel zwichten onder groepsdruk, een donkere voetballer uitmaken voor zwarte piet, ja, dan krijgen de anti’s alsnog gelijk.

Mijn kinderen geloven niet meer, ik ben er finaal klaar mee, van mij mag die hele Sint verdwijnen zodat beide kampen buitenspel worden gezet. Opdonderen Klaas, en neem je pieten mee! Ik ben je racisme zat! Bovendien houden we hier niet van Spanjaarden!

Klimaatalarmisten en -ontkenners.

Voor wat betreft het klimaat laat ik mij graag voorlichten door deskundigen die zeggen dat het allemaal zo’n vaart niet loopt. Zo is er Emeritus hoogleraar Kees de Lange die behoorlijk in mijn straatje praat. Nu gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik niet eens weet wat Emeritus betekent, dus erg veel waarde kan ik ook weer niet aan deze bron hechten. Desalniettemin weet ik sinds ik een promotie bijwoonde, dat de samenleving mag vertrouwen op het oordeel van de gepromoveerde. Ammehoela! Daar trap ik niet meer in. Professor de Lange vindt het jammer dat hij klimaatontkenner wordt genoemd, hij zegt dat dat alleen bedoeld is om de betreffende persoon bij voorbaat verdacht te maken en zijn kennis in twijfel te trekken. Gelukkig hebben we ook de term klimaatalarmist bedacht, om de persoon verdacht te maken die zegt dat het wat betreft het klimaat, twee voor twaalf is.

Dat ik natuurlijk liever hoor dat het allemaal zo’n vaart niet loopt is omdat ik graag wil dat er weer een strenge winter komt. En die kans is eenmaal groter als het niet zo’n vaart loopt. Ik ben dus wat bevooroordeeld, maar ook weer niet zo dat ik het bij de uitspraken van De Lange laat, en daarmee ga schermen. Nee, ik heb even gezocht op internet -grondig onderzoek gedaan- en ik zie dat ontkenner de Lange door de alarmisten met de grond gelijk wordt gemaakt. En dat vind ik dus jammer. Waarom zetten we de Lange niet tegenover Gerrit Hiemstra en laten we het ze uitzoeken? Als wetenschappers moeten ze zich toch beiden laten leiden door feiten en kritisch durven kijken naar hun eigen stellingen? Geen enkel probleem zou je denken en we vinden op deze manier de waarheid.

Om redenen die ik niet snap is het niet zo simpel. Ik als leek kan alleen partij kiezen voor degene die mijn sympathie heeft. Het ontbreekt mij volledig aan kennis om te kunnen bepalen wie er nu gelijk heeft. Als ze het hebben over moleculen die gaan bewegen dan moet ik dat aannemen, ik heb nog nooit een molecuul waargenomen. Mijn ietwat angstige conclusie is dus dat mij alles wijsgemaakt kan worden door mensen op wiens oordeel ik vertrouw. Terwijl ze het onderling al niet eens zijn wordt van mij gevraagd partij te kiezen. Word ik een ontkenner of een alarmist? Ik heb besloten om zolang ze het nog niet eens ééns kunnen worden over of de gemiddelde temperatuur op aarde nu gestegen of gedaald is (serieus waar) ik even geen stelling inneem. Wat ik vast doe is wat vaker de fiets pakken, want dat scheelt geld, is gezond, en is nog leuk ook zolang het niet regent.

P.S. Emeritus betekent gepensioneerd heb ik net opgezocht.

Klikspaan

Als je in de oorlog iemand aangaf bij de Duitsers, was je een verrader. Daar was iedereen het naderhand over eens. Hoogstwaarschijnlijk was je een NSB-er. Als een kind klikt, dan leren we het dat af. Klikspaan, boterspaan. Klikspanen en verraders, daar houden we niet van, de woorden hebben een negatieve lading. Maar als iemand naast zijn uitkering bijklust, en je lapt hem erbij, wat dan? Dan doe je toch iets goeds voor de maatschappij? Iemand pleegt fraude en je geeft hem aan, dat scheelt weer gemeenschapsgeld. Nog niks aan de hand.

Maar nu werkt iemand zwart bij naast zijn werk. Wordt al lastiger. Terwijl diegene ook de maatschappij benadeelt. Hij concurreert oneerlijk plus dat hij geen belasting afdraagt. Ik geef deze persoon niet aan. Een bijstandsmoeder die wat zwart bijverdient? Die gaan we natuurlijk niet aangeven, we gunnen haar dat van harte.

Een buurman die illegaal een boom uit zijn tuin kapt? Aangeven? Ligt toch helemaal aan de buurman. De boom interesseert niet zo. Ik ben niet zo van het aangeven. Hoewel, ik heb een tijdje geleden wel een kenteken doorgegeven van een auto waaruit tot twee keer toe allerlei McDonalds troep werd gedumpt. Witheet was ik.

De reden om iemand aan te geven zit waarschijnlijk niet in het rechtvaardigheidsgevoel (iedereen dient belasting te betalen) maar meer in de afgunst. (waarom hij mag hij wel afval uit zijn auto zijn gooien, ik wil dat ook!)

Ik had een collega, ze was een echte krent. Een knieperd. Op het irritante af. Als haar man thuis werkte, kwam ze met de leaseauto van haar man, dat spaarde geld uit. (15 km) Altijd had ze het over geld. Omdat de duivel op één grote hoop schijt, kreeg ze al jaren geen energierekening. De Nuon was haar simpelweg kwijt in de administratie. Zo spaarde ze maandelijks weer honderden euro’s uit. In gedachten heb ik vaak de Nuon gebeld. Maar nooit gedaan helaas. Ik leerde van Johan Cruijff dat dat soort rekeningen allemaal later vereffend wordt, en dat je je daar als mens niet druk over hoeft te maken.

Aan de heer en mevrouw Timmermans.

Zo ongeveer een keer per jaar gaan we een keer uit eten met mijn ex-collega en zijn charmante vrouw, de heer en mevrouw Timmermans. De ene keer in Veenendaal, de andere keer in Apeldoorn. Nu was het Veenendaal en kiezen zij het restaurant uit. Deze keer werd het hippe shit, een Tapas restaurant. Ik werd er een beetje angstig van.

En ja hoor, allemaal jonge, hippe mensen in de knop van hun leven en een vreselijk ingewikkelde bediening. Er golden zelfs regels. Die gaat de serveerster dan uitleggen en vervolgens vraagt ze of je het begrepen hebt. Maar ik begrijp nog meer van geplastificeerde microbiotopen. Eigenlijk is het helemaal niks voor mij zo’n Tapas restaurant. (Tapas betekent trouwens hapjes) Ik ben er ooit een keer geweest, en toen was ik al weer genezen met hun Corona en gebakken kippenlever. Maar ja, dit werd voorgesteld, mijn vrouw was erg enthousiast en ik wilde niet de spelbreker zijn, maar het is helemaal niks voor mij. De tapas zelf waren uitstekend hoor, daar niet van, maar ik moest zes keer opnieuw op de kaart kijken, dat vind ik juist het allermoeilijkste aan een restaurant, een keuze maken. Dan stond er ook nog een serveerster de bestelling op te nemen met zo’n getraind vriendelijk gezicht waar ik zo doorheen kijk. Ze haatte ons in het echt. Of in elk geval mij.

De regels waren onder andere dat je per ronde maar maximaal drie gerechten mocht bestellen, waarvan hooguit één dessert. Ik heb nog nooit zo’n debiele regel gehoord. En wat ook nog op de kaart stond was dat je het moest opeten want bij verspilling werd er een euro in rekening gebracht. Dan komt mijn innerlijk protestproces op gang en gooi ik alle bakjes in gedachten leeg op de vloer. Zo, dat was heerlijk mevrouw de serveerster! Volgende keer gaan we weer naar de Chinees hoor, meneer en mevrouw Timmermans!

Weerpraatje.

Er komen weer warme dagen aan. Heel warm. Met gemak wordt de dertig graden bereikt. Op zich niks bijzonders. Maar niks bijzonders, daar houden we niet van in Nederland, daar scoor je niet mee. Dus elke keer als het warm wordt dan worden de weerrecords uit de kast gehaald. Het warmterecord sneuvelt elk jaar op de commerciële media, alleen de werkelijkheid zit er meestal ruimschoots onder. 38,6 graden is de hoogste temperatuur ooit in Nederland gemeten, en dat is meer dan zeventig jaar geleden.

Ook nu weer worden er temperatuurgrafieken gemaakt die stijgen tot 41 graden volgende week. En deze worden ook weer massaal gedeeld op social media. Het doel van de maker is weer bereikt, die zet alles drie graden hoger dan de echte verwachting, het land is in rep en roer, en het aantal pageviews en daarmee de inkomsten zijn weer veilig gesteld.

Elke keer blijf ik me verbazen over het aantal mensen dat dergelijke statussen deelt. Zij moeten wel oerstom zijn, niks bij willen leren, of simpelweg ook graag wat meer aandacht voor hun persoontje willen vergaren. En zeker met het huidige thema klimaatverandering scoort deze stemmingmakerij uitstekend.

Dat het warm wordt, ja. In de heetste berekeningen wordt de 38 graden bereikt in het zuidoosten. Dat betekent dat het in De Bilt in de praktijk zo’n 32 graden wordt. Dat is al warm zat. Maar het record uit 1944 blijft nog even staan.

Madrid

Volgende week ben ik een kleine week in Madrid. Ik had gewoon in de accountancy moeten blijven, daar doen ze niet aan die fratsen. Ik heb nog geluk want het had ook Dubai kunnen worden. Wat je daar toch moet? Kamelen en geen alcohol. Je hebt toch minimaal alcohol nodig om zoiets te doorstaan? Het gaat ook echt nergens over, die zogenaamde teammeetings. Het enige waar ik het nut een beetje van inzie is dat je weet wie je collega’s zijn. Kom dan met z’n alleen naar Nederland, zou ik zeggen, maar ja, hier zijn je collega’s snel uitgekeken. En oké een ontmoeting met je collega’s mag dan nuttig zijn, maar het zou nog veel nuttiger zijn als het bedrijf eens duidelijke procedures op 1 plek zette.

Voor de vorm brengen we weer allerlei problemen mee naar de meeting, die brengen we daar dan ter tafel, vervolgens gaat er iemand nooit meer naar kijken om er zeker van te zijn dat het probleem blijft bestaan, anders heb je geen reden meer voor een volgende meeting. En we krijgen een nieuw systeem waarin straks alle problemen tot het verleden behoren. Dus dan ben je gauw uitgeluld.

Ik vind het niks allemaal, je bent vier dagen weg voor dit soort onzin, je zadelt je gezin op met stress omdat er taken overgenomen moeten worden (ik doe ook nog wel iets in huis) en zelf zit ik vier dagen eenzaam te wezen op een hotelkamer nadat ik tijdens het avondprogramma geacteerd heb dat het leuk was. Blij als het volgende week donderdagavond is.

Werkweek

Ik las over een Chinees bedrijf waar je niet hoefde te solliciteren als je niet bereid was om werkweken van 72 uur te maken. Elon Musk (die van Tesla) was het daarmee eens en zei dat hij soms wel eens 120 uur per week werkte. Dat betekent zeven uur slaap per etmaal en de rest is werken. Ik heb het vaker gezien, mannen die hun werkweek benoemden. Ze werkten al gauw 12 uur per dag. Efficient is het allemaal niet. Ze rekenen ook het uit eten gaan met klanten mee als werk. En hun oeverloze gezwam rekenen ze ook mee.

Na zessen neemt mijn hersencapaciteit af. Als ik een dag heb zitten denken en rekenen is het om die tijd wel klaar. Dat zal helemaal gelden voor iemand die lichamelijke arbeid verricht. Iemand die verantwoording draagt over de veiligheid van anderen mag niet eens zoveel werken. Dat zou levensgevaarlijk zijn. Mijn conclusie is dan ook dat als je zoveel uur per week werkt, je werk niet echt belangrijk kan zijn. Anders zou je het nooit vol kunnen houden.

 

Landgenoten!

Thierry Baudet, dat is Frans voor Dirk Ezel, won laatst vanuit het niets 13 zetels in de Provinciale Statenverkiezingen. Dat was knap van hem. Een beetje dom van de anderen vond ik het ook, want Thierry c.s. konden ongehinderd een aantal keren per uur via de radio een reclameboodschap de lucht in slingeren over hoe slecht Rutte wel niet was. En als je gevoelig bent voor reclameboodschappen dan kon je hier wel eens door beïnvloed raken.

In elk geval, we wensen Thierry veel succes. Zelf zou ik hem wel willen aanraden wat bescheidener te beginnen. Het behalen van 13 zetels voor de provinciale staten verkiezingen -niemand weet precies waar dat voor dient- was voor Thierry reden om een “I have a dream-achtige” speech te houden die verder niemand begreep. Alsof we aan de vooravond stonden van een meteorietinslag die de vernietiging van het leven op aarde zou betekenen. Alsof hij in zijn eentje de tweede wereldoorlog had beëindigd en nu het voortouw moest nemen in een nieuwe koers. Alsof hij aan de rode zee stond en de zee had laten wijken om zijn aanhangers er door te laten.  Ik hou er niet zo van. Ik weet hoe dit soort dingen zijn weerslag heeft op de gewone man. Had je vroeger slechts coaches voor sporters, tegenwoordig heb je ze ook voor werknemers. Masseurs, idem dito. Zei je vroeger tegen een kamer, “ik neem hem”, tegenwoordig moet je je aan de verhuurder presenteren en hem overtuigen waarom jij de beste huurder bent.

Ik ben dus bang dat als je straks in je bedrijf verkozen wordt tot BHV-er, je er ook een speech aan moet vastknopen. Dat als je mag toetreden tot de personeelscommissie, je ook een speech klaar moet hebben. En dat we straks meer sprekers dan toehoorders hebben. Laat het speechen nou over aan mensen die daar echt voor in de positie zijn en voor momenten dat mensen daar ook behoefte aan hebben. Zoals wanneer er een meteorietinslag dreigt, of je hebt net de oorlog beëindigd, of je staat aan de rode zee en laat deze wijken. Maar 13 zetels in de eerste kamer, kom op zeg. Big deal.

Stakingen in het onderwijs

Het ‘onderwijs’ staakt. Het beoogde doel is meer geld, minder werkdruk. Hoeveel meer geld en hoeveel minder werkdruk is me niet duidelijk. Het enige wat ik snap is dat leraren van de basisschool meer gelijkheid willen tussen docenten op een middelbare school en henzelf. Maar daar zijn de docenten in het middelbare onderwijs weer niet mee gediend. Bovendien kun je dat ook oplossen door die laatste groep minder te betalen, maar het lijkt me dat dat niet de bedoeling is.

Ik zit niet in het onderwijs, maar ik ervaar momenteel ook werkdruk. Van ’s ochtends vroeg tot vaak ’s avonds vroeg wordt het uiterste van mij gevraagd.  Ik moet zeggen dat ik het ook wel eens helemaal gehad heb. Ik zou dan ook wel alle schoolvakanties vrij willen hebben. Ik heb pas één dag vrij gehad sinds de zomervakantie. Het verschil met een leraar is waarschijnlijk dat ik doe wat ik leuk vind, en waar ik goed in ben. Een leraar moet er veel nevenfuncties bij uitvoeren. Hun administratie is vaak een zootje weet ik uit betrouwbare bron, en hun bereidheid tot het volgen van de moderne procedures is niet bepaald hoog te noemen. Hetzelfde geldt voor huisartsen trouwens, met als verschil dat die wel moeten, omdat het hun eigen praktijk is. Leraren zijn meer geneigd die procedures te laten schieten omdat ze er zelf geen baat bij hebben.

Ik heb hetzelfde met dingen die er in het bedrijfsleven bij schijnen te horen, maar waar ik geen enkele baat bij heb. Ik noem maar wat: calls, webexen, vergaderingen,  presentaties, all-hands meetings, wat eigenlijk allemaal hetzelfde is en welk doel het dient is me na al die jaren nog niet duidelijk. Ik denk dat het iets te maken heeft met het aan het werk houden van diegenen die zichzelf erg graag in de schijnwerpers zien staan. Wat ik er van onthou is meestal niks, en de vragen die ik heb worden toch niet met een oplossing beantwoord, en er gaat onnodig veel tijd zitten.

Kortom, iedereen moet gewoon doen waar hij goed in is, en moet daar anderen vooral niet mee lastig vallen. Dus leraren geven les, boekhouders houden boek, en huisartsen artsen huis. Dan heb je veel minder werkdruk. Dan kunnen calls, webexen en weet ik het allemaal afgeschaft worden, gegoten worden in de vorm van een email, en leefde nog iedereen lang en gelukkig.