horoscoop

Ik keek daarnet eens even in mijn horoscoop wat me allemaal te wachten staat de komende tijd. Ik lees geen horoscopen meer sinds ik het huis uit ben, en geen Telegraaf meer zie, nu drie jaar geleden. Als horoscopen kloppen, moet er dus vorige week gestaan hebben dat ik deze week weer eens een horoscoop zou lezen. En dat de voorspelling die daarin gedaan werd, niet zou uitkomen. Dan zou het kloppen. Al weet ik dat volgende week pas. En nu is het ten opzichte van vorige week al volgende week. Dus nu kan ik terugzoeken of het klopte. Maar dat doe ik niet, want dan had er in mijn horoscoop van vorige week moeten staan dat ik deze week zou gaan terugkijken. En achteraf je horoscoop bekijken schiet zijn doel voorbij. Ik blijf licht sceptisch over astrologen. Ik geloof wel dat ze geloven dat ze kunnen voorspellen hoor. Dat wel. Maar niet dat ze het kunnen. Een beetje door de tijd heen kijken zeg…ppfff. Ik droom wel eens voorspellend. Dan voorspelt mijn droom voorspel. Maar dan blijk ik toch geen aanleg te hebben voor astroloog. Dromen voorspellen vind ik nog knapper dan voorspellend dromen.  Dat laatste is precies wat astrologen doen. Een beetje dromen als ze aan het voorspellen zijn. In plaats dat ze de aandacht bij hun werk houden.

Rumble in the jungle

Van de week keek ik de film Ali en miste ik Million Dollar baby. Ik had ze beiden al eens gezien maar vooral de laatste vond ik geweldig. Maar Ali was ook super. Grappenmaker Wil Smith in de serieuze rol van Muhammed Ali de bokslegende. In de film wordt naar de climax van het beroemde gevecht tussen Ali en Foreman, dat plaats vond in Zaire, toegewerkt. In het gevecht laat Ali zich ronde na ronde in de touwen (rope a dope) drijven door Foreman, die zijn energie verbruikte op de verdediging van Ali. Ali provoceert Foreman constant door hem aan te moedigen harder te slaan. In ronde acht ziet Ali zijn kans schoon en vloert Foreman met een links-rechtscombinatie.Rope-a-dope


Na afloop van de film zocht ik eens op youtube naar het betreffende gevecht. Want dat geprovoceer zou toch zeker wel verzonnen zijn om de film op te leuken? Nee hoor, precies zoals het ging. You hit like a Sissy, George. Hoe heroïsch kan sport nog zijn, anno 2010, als de allergrootste sporters in het verleden leefden?

NED-BRA

Ik zag gisteren op tv een paar fragmenten uit de wedstrijd Nederland-Brazilië uit 1974, die door Nederland met 2-0 werd gewonnen. Wat vooral opviel was hoe keihard de wedstrijd was. Alleen Willem van Hanegem had in zijn eentje al zes rode kaarten moeten hebben. Maar wat nog meer opviel was de hardheid van de Brazilianen. Na elke tackle van Van Hanegem of Rensenbrink stonden ze gewoon weer op, en geloof me op mijn woord, Van Hanegem tackelde in 1974 veel harder dan de voetballers van nu. En hebt u die getackelden van nu wel eens gezien? Schreeuwen, liggen, omrollen, met de hand op de grasmat slaan van pijn, brancard erbij, en twee minuten later voetballen ze gewoon weer. Mijn conclusie: de effectieve speeltijd was  vroeger zeker tien minuten langer.

Het racistische vraagstuk

Ik keek het Nederlands Elftal in de wedstrijd tegen Kameroen en ik zag Elia invallen. Elia is een donkere speler, tegen het roetzwarte aan, om maar eens een ouderwetse term te gebruiken. Hij speelt ook nog eens behoorlijk goed, al kwam hij vandaag iets minder uit de verf (haha) dan in de wedstrijd tegen Denemarken. Maar wat ik mij altijd onbewust afvraag, zou zo'n jongen als Elia in zo'n wedstrijd tegen Kameroen zich nou niet meer verwant voelen met de donkere tegenstanders dan met zijn blanke ploeggenoten? Ik zag hem aan het einde van de wedstrijd wel een schitterende pass geven op een Kameroenees, die hem helaas niet in eigen goal kopte.

Stel dat ik  in een ver verleden naar Botswana was verhuisd, en ik was genaturaliseerd tot Botswaan én ik had het geschopt tot het Botswaanse elftal, waarin ik de enige blanke was, dan zou ik mij volgens mij stiekem verwant voelen met de Europeanen tegen wie ik speelde, en ook zo'n verkeerde voorzet afleveren op een blanke verdediger. En nee, dat heeft niks te maken met ubermensch gevoelens, maar gewoon met je wortels. Want op een of andere manier blijf je die trouw.

Nu vraag ik mij af, hebben meer mensen hier last van of ben ik gewoon een rasechte racist die het prima kan vinden met mensen met een andere huidskleur? Of ben ik gewoon wereldvreemd en totaal niet ingeburgerd in de multiculturele samenleving? Tot ik het antwoord op die vraag weet: Hup Elia!

http://www.youtube.com/watch?v=sssqBjaTzOU

Pre-scan

Mensen, ik had me toch een lel van een logje geschreven over de verkiezingen! Het heeft precies drie minuten on-line gestaan want ik wil u er uiteindelijk toch niet mee vermoeien. Iedereen snapt zelf wel op wie hij gestemd heeft en waarom. Bovendien, er zijn zoveel belangrijkere dingen. Zoals vanochtend, een advertentie in de krant. Ik zie een foto van een blij kijkende John de Wolf die verkondigde dat hij nu wist dat hij helemaal gezond was. Dankzij pre-scan van € 895,-

Als mij iets tegen de borst stuit, is het wel het fenomeen pre-scan. Nog niet ééns omdat het alleen voor mensen met geld toegankelijk is maar vooral vanwege de bijna misselijk makende boodschap erachter: "Joehoe, ik heb tenminste geen kanker!"  Godsamme, wat laag en egoïstisch! Als er geen enkele reden voor een scan is, hoeft hij ook niet preventief gemaakt te worden. Er bestaat ook nog zoiets als het lot. En als er aanleiding is, is een onderzoek vroeg genoeg. Of niet, maar je moet ergens aan dood, hoe ernstig dat ook is. Ik vind het een grove belediging in de richting van mensen die wél kanker hebben. Stel, ik ben uw beste vriend, bij u is net de diagnose kanker gesteld en naar aanleiding daarvan laat ik me in de aanbieding prescannen? En alles blijkt goed te zijn! Dat is toch geweldig nieuws! Mooie vriend ben ik hè? Wat een compassie, wat een mededogen, en wat gaat mijn hart naar u uit, niet?

Nee gadverdamme, ik moet hier een beetje van kotsen. Gelukkig is kanker niet selectief en is gezondheid niet te koop. Ook John de Wolf doet na zijn scan weer volop mee in de kankerloterij. Sorry voor deze term, maar ik ben kwaad.

Lief

Op de Havo zijn mijn ergernissen begonnen. Of het nu kwam omdat ik ineens buiten de vertrouwde omgeving van Vaassen kwam, of omdat ik een leeftijd kreeg die het mogelijk maakte om afwijkend menselijk gedrag waar te nemen, ik weet het niet, maar ik stoorde mij toen vooral aan `jongeren´. Ja, qua leeftijd was ik er ook één, maar qua gedrag bepaald niet. Jongeren hadden een politieke voorkeur, hielden van zuipvakanties in Benidorm, wisten precies wat ze gingen worden (ik zie een eigen praktijk in Milaan wel zitten) en hielden énorrum interessante gesprekken met elkaar over de laatste maatschappelijke ontwikkelingen.

Ik niet, ik hield niet van jongeren. Ik vond het verraders. Ik was 16 en ik wilde nog kind zijn omdat ik dat nog was. Dus degenen in de klas die het waagden om hun jeugd te verraden en met de volwassen mee te heulen konden rekenen op mijn diepe minachting. En zo is het gekomen. 20 jaar later, als je ze weer tegenkomt in het bedrijfsleven, dan blijken ze helemaal geen eigen praktijk in Milaan te hebben! Ze zijn gewoon loonslaaf alleen verhullen ze dat met een verhaal doorspekt van woorden die je vroeger op school nooit leerde en ze leiden je naar hun eigen eindconclusie, namelijk dat ze enorm veel vrijheid en verantwoordelijkheid hebben.

Ik heb me heel lang gestoord aan mensen die het over uitdagingen hadden. Verraders vond ik het. Het waren gewoon regelrechte problemen waar ze mee te maken hadden. Ja, dat zij het uitdagingen noemden kwam omdat ze dat gelezen hadden in het managershandboek en nog belangrijker, ze hoefden het zelf niet op te lossen. Anders hadden ze het echt wel rampen genoemd in plaats van uitdagingen. Goh, de Duitsers zijn ons land weer binnengevallen. Wat een uitdaging, vind je ook niet JP?

Nou, vervolgens ging ik me storen aan mensen die de hele dag Engels praten omdat dat hun inhoudsloze verhaal wat opleukt en tegenwoordig stoor ik me aan mannen die hun vrouw door de telefoon "lief"  noemen. Geen ‘lieverd’, maar ‘lief!’ Irritant! Ja, als Huub van der Lubbe of Thomas Acda het in een lied zingen dan werkt het, dat snap ik wel, maar dat zijn kunstenaars. Daar verwacht je zoiets van. Maar toch niet van saaie kantoorpikken met een duffe kop? En dat als je hun vrouw in het echt ziet, dat het helemaal nergens meer op slaat? "Lief" kun je zeggen tegen een hele mooie vrouw, waarvan je weet dat ze niet lang de jouwe zal zijn, die je hart gaat breken en het voorgoed verandert in een bitterbal, maar tenzij je een knappe kunstenaar bent noem je haar gewoon bij haar voornaam! Ook al heet ze Pieternel of Berta. Ja, dan had je maar kunstenaar of filmster moeten worden hoor. Als je op kantoor zit moet je gewoon normaal doen. Flauwe kantoorhumor is je lot en daar schik je je maar in! Avonturier met je wandelkaartje van de Veluwe!

Onweer en bijgeloof

Ik zat te luisteren naar een gesprekje tussen een paar collega’s die het hadden over onweer dat de IJssel niet overkwam. Ik hoorde het verveeld aan en wachtte op het moment dat ik kon vragen: maar weet je ook hoe het komt dat onweer de rivier niet over komt? Nee, daar hadden ze nog nooit over nagedacht. Dus ik zeg, dat komt omdat het een sprookje is, een volksvertelling, een dorpsbijgeloof.

Het is natuurlijk niet leuk, dat begrijp ik ook wel, maar om dan de boodschapper van het slechte nieuws arrogant te vinden, vind ik ook niet helemaal terecht. Ik kan het toch ook niet helpen dat ze geloven in iets waarvan het tegendeel wetenschappelijk is vastgesteld? Nee, ik zou het ook niet leuk vinden als morgen iemand met het wetenschappelijk bewijs komt dat Elvis helemaal niet de beste artiest ooit was. Maar als dat wel zo is, dan ga ik daar niet tegenin. Dat de wetenschap het fout heeft omdat bij ons het onweer wél bij de rivier bleef hangen. Dat zou pas stronteigenwijs zijn. Ik weet dingen pas zeker als ze ook waar zijn.