Gisteren gingen we naar de bioscoop, daar draaide een film met Brad Pitt in de hoofdrol, maar eigenlijk had zijn hond Odin, de hoofdrol. Ik ga verklappen hoe de film afloopt, dus dan weet u dat.
Brad speelt een ex-militair, special forces en zijn Duitse herder Odin is een getrainde hond die meeging in militaire operaties en daarbij schade heeft opgelopen. Zo heeft hij titanium tanden en een kunstpoot. Maar met die attributen functioneert hij uitstekend.
Brad en zijn hond moeten door omstandigheden zien te overleven in de wildernis van Alaska. Het is zomer, anders was de film al veel eerder afgelopen. Vroeger, toen de filmwereld nog wat onschuldiger was, zouden ze dit een avonturenfilm genoemd hebben en de heftigste scenes eruit gelaten hebben. Maar deze film is een liefdesfilm, over de onvoorwaardelijke liefde en opofferingsgezindheid tussen baas en hond, en speelde zoals gezegd in de wildernis van Alaska, dus geen moment was ik verveeld of vermoeid. U ziet het verband vast wel, Brad en Odin, Alaska, Mack en Lori, Veluwe.
Brad redt het uiteindelijk niet, hij komt dichtbij de bewoonde wereld, maar niet dicht genoeg. Hij geeft de hond zijn laatste missie, om de weg te vinden. Brad is stervende en de hond blijft bij hem tot het laatst. Als hij dood is huilt de hond als een wolf. Na een tijdje bij zijn dode baas te zijn gebleven voert hij z’n laatste opdracht uit en overbrugt in no-time die laatste kilometers tot aan de weg. Daar blijft hij wachten. Een jonge vrouw komt aanrijden, stopt en onderzoekt de hond. In het tuig wat hij omheeft zit een brief die Brad heeft geschreven. Dat hij dood is en rust heeft gevonden in de wildernis, dat Odin een zwaar getrainde hond is die af en toe in z’n slaap last heeft van ptss, hoe je daarmee moet omgaan, wat de hond fijn vindt en wat niet, en dat Brad z’n bankpasjes ook in het tuig van de hond heeft gedaan, dat al zijn geld voor de vinder van de hond is maar of diegene alsjeblieft goed voor de hond wil zorgen. De vrouw roept Odin, die springt in haar truck, en kijkt haar met z’n bedroefde ogen aan. Zo eindigt het. Een soort Hachi maar dan Brad Pitt in plaats van Richard Gere.
En vanmiddag liep ik met Lori, bij Vierhouten, we maakten niks mee, zelfs vroeger konden ze daar geen avonturenfilm van maken, maar ik pakte wel even haar kop tussen mijn handen en knuffelde haar. Want de liefde is onvoorwaardelijk. Maar als ik er morgen niet meer ben is ze me snel vergeten.
