Daar bovenop die berg…

Nadat ik er vaak over had gehoord, keek ik vanavond een programma over een paar Belgen die door de Pyreneeën trekken. Ze kwamen hoog op een berg bij een klooster en aten mee met de nonnen. Moeder Overste was tachtig en zag de dood niet als iets dramatisch. Ze wilde sterven met uitzicht op de bergen, en ze moesten haar ook vooral niet met een brancard naar het ziekenhuis brengen als ze gereanimeerd moest worden. Sterven is slechts de overgang van dit leven naar het volgende, en dat moesten we de kinderen leren, dat ze hun oma en opa terug zouden zien in de hemel, zo zei ze.

Hier beneden kunnen we er anders over denken, maar boven op die berg was er simpelweg geen andere mogelijkheid. Dus dat kwam ook niet ter sprake. Haar leven leek zo zinvol, eigenlijk het enige zinvolle bestaan dat er nog in de westerse wereld is, boven op een berg of afgelegen in een klooster wonen, bidden, werken om in je levensonderhoud te voorzien, dag in dag uit het goede te doen, ver weg van de boze wereld die je verder toch niet kunt beïnvloeden.

Ik zit me soms druk te maken over dingen buiten mijn invloedssfeer en dat is niet heel zinvol. Of om dingen die toch wel opgelost gaan worden, maar op dat moment nog even niet. Als er geen hiernamaals is kun je hier min of meer doen wat je wilt. Egoïsme is niet strafbaar en schandalig veel geld verdienen over de rug van een ander of de natuur ook niet. Anderen uitlachen in plaats van de helpende hand te bieden, allemaal geen probleem. Maar boven op die berg lag dat toch anders. Daar was het vanzelfsprekend om jezelf niet op de eerste plaats te stellen maar een leven te leiden vol van eenvoud en noeste arbeid zonder je ooit af te vragen wat de zin van het leven is, zoals hier beneden.