We gaan eraan! (2)

Omdat het nog vakantie was en ik bedacht dat ik in geen tijden meer in de stad (Apeldoorn) was geweest dacht ik dat het wel leuk zou zijn om eens te kijken hoe het met de stad was gesteld. Nu is Apeldoorn altijd een onbeduidende stad geweest (geen rivier) maar ik vond het vroeger toch wel leuk om er op donderdagavond heen te gaan. Er was een Kijkshop, een V&D, een Free recordshop, een boekhandel, een noten- en wijnhandel waar het altijd lekker rook, er was een C&A en we parkeerden op de grote parkeerplaats achter de Hema. Je kon dan via de achteringang van de Hema in de stad komen. Omdat ik er op school zat, kwam ik ook vaak bekenden tegen. De orgelman tikte altijd tegen zijn pet als je hem wat gaf.

Vandaag de dag is er niks meer van over. Honderd kledingzaken, verschillende opticiens, juweliers en talloze vreettenten. Dat is wat er over is. Wat is nu een stad zonder V&D waar je drie kwartier kunt struinen voor je lol? Helemaal niks. Rokende puinhopen zijn het, van wat ééns de minst bruisende stad van Nederland was. Maar het bruiste tenminste nog! Wat een bagger! Zelfs de bakkers gaan failliet omdat iedereen salades zit te eten en vervolgens wegens gebrek aan kracht een elektrische fiets nodig heeft. De hele technologische vooruitgang ziet erop toe dat we eraan gaan. Het hele internet moet zo spoedig mogelijk ingeperkt worden, alleen het bloggen moet blijven want dat is de enige nuttige toepassing waarin je niet op een andere manier kunt voorzien. Ik voorspel dat de digitalisering zijn langste tijd heeft gehad en dat alles op den duur vervangen wordt door mensenhanden.

Totaalruptuur

Als je ongeveer in 1995 een huis kocht, met premie, en je verkocht het een jaar of vijf later, dan heb je als het goed is verkocht tegen dezelfde prijs als je het kocht, met dat verschil dat je het bedrag wat je in guldens betaalde, later weer in euro’s terugkreeg. Je had dan een rendement van 220%

Dat rendement, dat heb je aan mij te danken. Ik was een laatbloeier, dus dat heeft mij enorm veel geld gekost. In plaats van dat ik nu 100 euro maandelijks aan de bank betaal, betaal ik nu grofweg het tienvoudige en in mijn nieuwe huis zal dat er niet beter op worden. Ik registreer ergens een onrecht dat ik niet helemaal kan plaatsen. Was ik een snelle Jelle geweest, dan was ik op mijn 23e getrouwd, had ik nu de kinderen de deur uit, had ik mijn huis nagenoeg vrij, en kon ik van het bespaarde geld nu een dikke BMW rijden om eens lekker te patsen in de buurt. Maar nee, het liep anders.

In de zeventien jaar dat ik nu in mijn huis woon is er nauwelijks waardevermeerdering geweest. Ik mag blij zijn als ik 4% rendement haal. Iets klopt er niet, maar ik weet niet wat. De bank heeft het ook heel anders aan me verteld destijds. Die hadden het over heel andere stijgingen, dat weet ik zeker. Natuurlijk, daar kan niemand iets aan doen en het heeft allemaal te maken met externe factoren die je niet kunt beïnvloeden. Me hoela. Ik weet na bijna vijftig jaar levenservaring dat ook hier mensen met macht achter zaten die er schatrijk van zijn geworden. Die hebben alles gepland in hun voordeel. Konden nog met pensioen op hun 56e en konden goedkoop een huis kopen. Hun rente op consumptief krediet was onbeperkt aftrekbaar, en ze konden zoveel aftrekposten opvoeren dat hun inkomen negatief werd en ze geld terug kregen van de belasting. De rekening werd doorgeschoven naar een latere generatie en ja, dat zijn u en ik.

Ik heb het gevoel dat we genaaid zijn, en niet een beetje. Nee, dit is een totaalruptuur. Met verdoving, dat wel, want bijna niemand heeft het door. Nooit zijn we met gele hesjes de straat op gegaan om te eisen dat de rekening wordt teruggelegd bij diegenen die nu waarschijnlijk met hun camper door Canada trekken.

Wijsneuzen

Er stond hier net de Engelse versie van Wegmisbruikers aan. De Nederlandse versie vind ik niet om aan te horen. Altijd loopt het met een sisser af, maar, hoor je dan steevast, het had ook heel anders kunnen aflopen. En dan die grapjes van de Voice-over. Tenenkrommend slecht. Omdat Nederlands mijn moedertaal is, registreer ik veel meer in het gesprek tussen twee Nederlandse agenten dan tussen twee Engelse. Ik hoor hier duidelijk als een van de agenten niet al te slim is. In het Engels zou me dat waarschijnlijk ontgaan.

Desondanks was de Engelse versie ook tenenkrommend slecht. De grapjes waren on-Engels slecht, de agenten waren ronduit irritant, en dan hebben ze nog een helikopter met warmtecamera om een verdachte die zich schuilhoudt in het donker makkelijk te lokaliseren. Ik zit dan te zoeken naar manieren hoe je die warmtecamera om de tuin kunt leiden, en zo de vermeende superioriteit van de politie eens te logenstraffen. Of dat zo’n boef eens een echte boef blijkt te zijn die zich schietend een ontsnappingsroute baant. Zodat de stoer pratende agenten bibberend van angst achter een bosje kruipen. En dat die warmtecamera dat dan registreert. Maar nee hoor, altijd pakken ze met groot machtsvertoon en vier man een een politiehond een eerlijke boef die gewoon wat gereedschap heeft gestolen voor zijn werk. En de Voice-Over moet ook nog even een duit in het zakje doen. “die kan even een nachtje in de cel zijn zonden overdenken.”

Mijn vrouw vindt mij maar raar. Ik hoop op iemand die de warmtecamera te slim af is, die zijn DNA spoor weet uit te wissen, en die voor verwarring en onrust zorgt bij het politieapparaat. Zij niet, zij vindt dat als je niks te verbergen….afijn. Ik was er een keer bij dat iemand een agent waarschuwde omdat een al weken gezochte schennispleger zich in een maisveld had verstopt. De agent zei dat hij niks kon doen omdat hij op collega’s moest wachten. De angsthaas. Hij had alleen maar het mais in hoeven lopen. Ja, dat zenden ze niet uit he, bij de Politie op je hielen? Nee, dat doen ze niet! In plaats daarvan altijd weer die irritante dienders die iemand op een opgevoerde brommer bekeuren. Ga verdorie boe….afijn.

Wendy van Dijk

WendyWendy van Dijk, dat vind ik nu echt een aantrekkelijke vrouw. Haar glimlach doet mij smelten. Ik zou zo alles voor haar opgeven als ik recht in haar armen mocht lopen. Het is mijn reptielenbrein dat mij deze verwerpelijke gedachte ingeeft. Haar lieve stem, die mooie ogen, betoverend is ze gewoon. Onweerstaanbaar.

Totdat ze haar beroep als presentatrice oppakt. Wat een enorm zeikwijf zeg! Zeg verdomme eens waar het op staat! Nee, altijd alles vergoelijken, en als er bij TVOH een kandidaat was die niet gekozen werd -en niet voor niks- dan roept Wendy altijd: “nou, maar volgend jaar kom je terug, en dan draaien al die stoelen om!” Nee, helemaal niet! Het was gewoon bagger, en diegene moet nooit meer terugkomen. En als je dat dan niet kunt zeggen, Wendy van Dijk, hou je dan tenminste op de vlakte. Maar nee, Wendy moet de kandidaat toch vooral het gevoel geven dat de jury het niet goed zag, en de kandidaat vooral niet met een rotgevoel naar huis laten gaan. Welnee, we waren er bijna vanaf, gaat Wendy weer zorgen dat de talentloze weer moed krijgt en het opnieuw probeert. Wendy is niet van het slechte nieuws. Daar kan ze niet mee omgaan. Alles moet positief benaderd worden. Gadverdamme! Nog niet zo heel lang geleden zei ze over die gladjakker waar ze mee getrouwd is dat hij zo’n heer was, en dat hij altijd de deur voor haar openhield. Nee, wij gooien de deur in je smoel dicht, Wendy! En nu, waar blijf je nu met je mooie praatjes over die gladjakker? Bah, wat een nep-emoties. Wat een tut-hola.

Het stoerste wat ze ooit gedaan heeft is dat ze haar voorgenomen huwelijk met die andere gladjakker, X, op het laatste moment heeft afgezegd. Zo! Vrouwen moeten gewoon zichzelf zijn, en niet alleen op internationale vrouwendag of als ze thuis zijn, nee, ook op andere dagen en als ze een TV programma presenteren. Maar Wendy van Dijk, die doet mijn hart smelten. Machteloos ben ik tegen haar.

Designsteunen

Ik had een Sonos gekocht voor de verjaardag van mijn vrouw. Vorig jaar had ze er ook al één gekregen, onze nieuwe TV heeft er ook een,  en nu dan nog deze. Het zijn wonderen van techniek. Je kunt ze koppelen en weet ik het allemaal. Echter, ze vroeg me ook een plankje op te hangen waar de tweede Sonos op kon staan. Planken ophangen is het lastigste wat ik nog net kan, klustechnisch gezien.

Het probleem was echter dat het van mijn vrouw niet met van die steunen mocht die ik altijd gebruik en die de afgelopen 50 jaar dienst hebben gedaan in elk huishouden. Nee, het moesten van die designsteunen worden, van die dingen die je amper ziet en die ook geen gewicht kunnen dragen. Ik erger me daar al aan, want ons leven wordt gewoon minder gemaakt door de commercie. De commercie heeft deze steunen aan klusprogramma’s ter beschikking gesteld en John de Mol heeft de presentatoren laten vertellen dat die oude stevige steunen niet meer van deze tijd zijn. Met als gevolg dat Henk en Ingrid, die tenslotte willen wedijveren met hun vrienden, hun huis voorzien hebben van designsteunen, dat op FB hebben geplaatst, en vervolgens alle vrouwen denken: “Dat wil ik ook!”

Dat is hier dus ook gebeurd, met als gevolg dat ik een paar steunen die ik nog had en waaraan je een paard kunt optakelen bij het oud ijzer kan gooien, en designsteunen heb gehaald.  Designsteunen, die zijn duur. Dat is het eerste punt. Ten tweede kunnen ze maar tien kilo dragen en ten derde moest ik ze ophangen. Ongeveer alles wat fout kon gaan, ging fout. Ten eerste, de boorgaten, daar zat al een halve centimeter hoogteverschil in door het verlopen van de boor. Ten tweede, de bijgeleverde schroeven pasten niet in de pluggen, dus ik moest dunnere gebruiken. Nu kunnen ze dus nog maar 500 gram dragen. Ten derde, het plankje hangt gewoon los in die steunen, die trek je er gewoon uit. Ten vierde, puur geluk dat de bank er nog onder paste. Ik had gemeten maar het plankje steunt nu ook gedeeltelijk op de bank, waardoor het draagvermogen weer wat is toegenomen. Ten vijfde hield ik buiten de schroeven die ik vervangen had nog een schroef over.

Oh ja, en omdat het geheel net achter de leuning van de bank schuilgaat, had ik dus net zo goed echte mannelijke steunen kunnen gebruiken in plaats van deze Mike de Boer designsteunen. Nou ja, mijn vrouw weet van niks. Die ziet zo meteen als ze thuiskomt alleen maar een plankje op de door haar gewenste plaats met een Sonos erop. Missie geslaagd.

Ergernissen.

Er zijn veel dingen waar een mens zich aan kan ergeren, al dan niet terecht, maar dat maakt voor de ergernis niets uit. Bovendien erger ik me alleen maar terecht. Bijvoorbeeld aan de krantenbezorger. Die is compleet waardeloos. Die bezorgt meestal om 5:00 de krant bij ons, op zijn brommer. Die laat hij dan stationair draaien onder mijn raam en doet zijn loopje in de buurt. Het duurt zeker vier minuten voordat hij opzout. Niet dat je dan definitief van hem af bent, welnee, later hoor je hem nog twee keer optrekken voor de rust wederkeert. Een paardelul eerste klas. De man heeft ons in een spagaat, want hij bezorgt meerdere kranten. Een digitale klacht indienen werkt niet door een bewuste (! nog een ergernis) fout in de website, en via de telefoon kun je alleen je adres doorgeven zodat je een krant krijgt nabezorgd en je hem volledig onnodig twee keer hebt.

Een andere ergernis gaat over de sneeuw. Het was een uurtje aan het sneeuwen, en omdat onze hond dan gek van blijdschap wordt, liep ik een extra rondje met haar. En dan heeft het nog geen uur gesneeuwd, of mannen zien hun kans schoon. Het godganse jaar doen ze niks en zitten ze voor het raam te wachten. Te wachten tot die ene vlok sneeuw valt. Al weken van tevoren houden ze het weerbericht in de gaten. Windend van opwinding checken ze hun uitrusting die klaarligt in de schuur.  Via een Whatsappgroep hebben ze contact met hun buurmannen. En als het dan zover is, als die eerste sneeuwvlok daadwerkelijk valt, dan trekken ze hun Himalaya-bestendige, verwarmde ondergoed aan, ze schieten in hun reflecterende pak, (wat ook van pas komt bij het hond uitlaten in het donker) ze zetten hun winddichte bivakmuts op, en gaan met hun sneeuwschuiver die vlokken te lijf. Niet alleen hun oprit, maar ook de openbare stoep zal sneeuwvrij gemaakt worden, zodat er geen kind meer met zijn slee door kan. Want ooit is hen verteld dat het een burgerplicht is, de stoep schoonhouden. Ja, dat irriteert me. En volledig terecht.

Voetbal is oorlog en karma is a bitch.

Dat voetbal oorlog betekent werd me vanavond weer duidelijk. PSV speelde gelijk tegen het nietige Emmen en dat veroorzaakte mijn chagrijn. Een eigen doelpunt van Emmen werd afgekeurd na ingrijpen van de VAR wegens buitenspel van een PSV’er, wat volgens mij helemaal niet kan. Maar goed, daar zijn we inmiddels aan gewend. Mijn vrouw maakt daarna een opmerking over mijn chagrijn en dat moet je nooit doen als de wond vers is. Daarna kreeg mijn zoontje van zijn neefje dat voor Feyenoord is, behalve als ze verliezen, dan is hij voor Emmen, een pesterig whatsappje, iets wat wij die van ons verbieden. Wij kunnen al niet tegen ons verlies, dus gaan we een ander ook niet lopen zieken, tenzij diegene dat uitlokt.  Eroverheen kreeg ik een facebookberichtje van zijn vader, die voor Feyenoord is behalve als ze verliezen, dan is hij voor Emmen, en toen was ik nog chagrijniger. Zo chagrijnig dat ik een afspraak om iets bij ze op te halen heb afgezegd. En dan is het oorlog hier in huis.

Op de PSV site van Facebook plaatste ik een berichtje dat Lammers (een huurling van PSV) ons wel zou redden. Een Ajacied (wat moet hij op de PSV site?) moest mij jennen. Maar Karma is a Bitch, Ajax beging ook een misstap, en inderdaad was het Lammers die daar een groot aandeel in had. En ondanks dat Heerenveen een zuivere penalty werd ontnomen, maar goed, daar zijn we inmiddels aan gewend, was het meer dan waar ik op had mogen hopen. Van de Ajacied is daarna niets meer vernomen. En omdat Karma helemaal een Bitch is, was er nog een Ajacied die mijn vrouw had lopen jennen. Zij houdt helemaal niet van voetbal, behalve als Ajacieden haar jennen en ze krijgen de kous op hun kop. Dus nu is alles weer goed. Twee punten voor, en de oorlog is weer voorbij dankzij de gezamenlijke vijand.

Ja, ik ben een slecht verliezer, en ik weet het. En omdat ik het weet, jen ik ook niemand als PSV wint. Behalve als ze het uitlokken. Maar dan moet de wond nog vers zijn. Volgende week doe ik het al niet meer.