Reservaat

Op Urk woont een aantal idioten. Nu wonen die natuurlijk in elk dorp, maar nadat ik een aantal Urksgenoten op de radio hoorde over hun nieuwe zeeheldenbuurt, werd ik een beetje onpasselijk. Zoals bekend hebben een aantal zeehelden flink huisgehouden in overzeese gebiedsdelen, en eigenlijk hadden we daar niet over moeten horen. J.P Coenstraat. Zeeheld, 1587-1629. Dat was alle informatie die we hadden moeten hebben. Niks aan de hand. Helaas, het zijn er de tijden voor, het verleden wordt opgediept en uitgeplozen door amateurhistorici, en de rapen zijn gaar. En dan worden er misstanden aan de kaak gesteld waar we eenmaal wat mee moeten doen. Ok, geen probleem, je kunt er niet omheen, dit wordt onhoudbaar. Niet op Urk. Daar openen ze een nieuwe zeeheldenbuurt.

Op de radio kwam een oude Urker opheldering geven. Zijn zalvende stem met rollende R gaf me de kriebels. Ik hoorde hem de statenbijbel in gedachten al bulderend opdreunen. We moesten voorral niet naarr de negatieve dingen kijken, maarr deze helden eerren om al het goede wat ze voor het Vaderrland hebben betekend. Wie zonderr zonden is, werrpe de eerrste steen. Aanvoegende wijs. Verre van blijven, zo’n gek die ergens in zijn leven is gestopt met nadenken in z’n reservaat.

Adolf Hitlerstraat. 1889-1945, uitvinder van de VW Kever.

Aangifte doen, forget it but!

Ik ben boos. Vanavond werd er ingebroken in mijn auto, en werd mijn laptop gestolen. Dan heb je al reden tot boos zijn, maar aan de andere kant, waarom zou het jou niet gebeuren? Mijn auto is verzekerd en de laptop was van de zaak, alleen mijn privé spullen die in de tas zaten zijn ook weg. En wat gegevens op de c-schijf, ook weg.  Maar, probeer daarna eens aangifte te doen bij de politie, zeg! Eerst heb ik ze gebeld om te vragen wat ik moest doen. Dat duurt minimaal vijf minuten eer je iemand aan de lijn krijgt, tegen een tarief van, kan mij het schelen, maar het waren in elk geval mijn kosten. Dan krijg je het advies om digitaal aangifte te doen. Prima, dan doe ik dat als ik thuis ben. (Dit was in die stomme stad Utrecht, ik krijg een steeds grotere hekel aan mijn geboortegat) Nou, geloof maar niet dat dat mogelijk is hoor. Gewoon niet. Eerst moet je al valsheid in geschrifte plegen door te zeggen dat er geen sporen waren -moddervette sporen in het zand- want als je invulde dat er sporen waren kon je geen aangifte doen. Daarna moest je een QR code scannen. Waarmee dan? Toen zag ik dat ik het verkeerde vakje had aangeklikt en ook digid aangifte kon doen. Prima, doe ik dat. Ik doe al jaren belastingaangifte met mijn digid, alleen heeft de politie verzonnen dat mijn digid bij hen niet kan omdat er geen sms controle op zat.

Dus, de dief gaat vrijuit, en ik kan geen aangifte doen. Dat laatste maakt me nog veel bozer dan het eerste. Ik vind het gewoon belemmering van de rechtsgang door de politie. Het lijkt wel of het met de dag gekker wordt.

Update: uit kwaadheid heb ik net gebeld om aangifte te doen. Want dat staat op de site dat dat kan. Dat kan niet. Maar het staat op de site? Ja, het staat er wel, maar dat is een foutje. Nu mag ik dus vrijdag (dat is morgen, donderdag en dan vrijdag) aangifte komen doen. Eerder is er geen tijd. Dat is de droevige staat van het land.

De winterbandengeneratie

Ik maak mij een beetje zorgen, al weet ik niet goed waarom. Ik weet wel waarover, maar niet waarom. Het gaat namelijk over de codes rood en de weeralarmen. Mijn zoontje moest naar school maar gisterenavond waren wij al in rep en roer. Dus werd er groot alarm geslagen onder de ouders van de schoolkinderen en werd er gezorgd dat de arme schapen met de auto werden gebracht. Al snel kregen we een mailtje van de school dat de schapen eerder naar huis mochten, want het onheil zou om een uur of twee losbarsten.

Ik werkte thuis vandaag, want er was immers gewaarschuwd voor een landelijke ontwrichting. Nu werk ik tegenwoordig op maandag altijd thuis, maar toch. Het naderend onheil van twee uur maakte dat ik het zo plande dat ik voor die tijd de hond had uitgelaten, stel dat je overvallen wordt door de sneeuw, ze vinden je toch nooit meer terug? Ja, over driehonderd jaar als goed bewaard gebleven lijk. De man met hond van Vaassen, zo zal ik dan heten en mag ik een plekje naast de Tollund man en Otzi. Mij niet gezien.

In werkelijkheid erger ik mij kapot. Het sneeuwde een beetje vandaag. Een dun laagje ligt er. Mijn zoon en zijn klasgenootjes moesten gebracht en gehaald worden. En morgen weer! Ze hebben niet eens fatsoenlijk leren fietsen met hun opoefietsen met kratje. Wij achtervolgden elkaar op de fiets en al slippend reden we elkaar klem. We joegen door de modder en als er sneeuw lag gooiden we onze fietsen plat door de bocht als waren we Boet van Dulmen. En toch heeft onze generatie het toegelaten dat het nu zo geworden is. De winterbandengeneratie. Ik erger me aan de gewatteerde maatschappij, maar ik weet niet waarom. Waarschijnlijk omdat mijn generatie voor Jan Lul nog hard werd opgevoed.

Wie zoet is…

Ik ging met de honden naar het bos en klapte de kofferbak dicht op de staart van de leenhond. De kofferbak zat dicht maar de staart stak er nog uit. Het beest gilde en ik maakte de kofferbak snel weer open. De geschrokken hond sprong er weer uit, en mijn hond sprong er achteraan. De schade aan de staart leek er niet te zijn, dus hij was snel uitgepiept. Maar ik had wel twee loslopende honden ineens. Op dat moment stopte er een auto waaruit drie zwarte pieten stapten. Dat vonden de zwarte honden niet zo’n goed idee. Ze vlogen blaffend op de pieten af, en ik kon nog net de mijne bij haar halsband grijpen. De andere, die met die staart, vloog op een Piet af en sprong tegen hem op. De Pieten stonden stijf van schrik en met moeite kon ik de andere hond ook weer in bedwang krijgen.

En dat is precies wat er mis is met het Sinterklaasfeest. Zowel Sint als Piet hebben geen autoriteit meer. Wie nog wel in Nederland, vraag ik me wel eens af. Sint moet zich in allerlei bochten wringen tegenwoordig om uberhaupt nog te mogen aanmeren in dit land. Nee, geen kinderen meer in de zak, de Pieten mogen geen knecht meer zijn, de roe is afgeschaft, en iedereen mag z’n schoentje zetten. Je hoeft helemaal niet zoet meer te zijn geweest.

Nou, dan verlies je wat mij betreft je bestaansrecht. Net als de koning die zich als een flapdrol gedraagt. Het wordt tijd dat hij zijn onderdanen weer eens in het gareel krijgt. En Sinterklaas, die moet eens ophouden met al die genderneutrale, politiek correcte apenkool. Gewoon wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe. Nee, geef iedereen lekkers, dat is een goed voorbeeld. En straks al die kinderen de maatschappij in, werken ho maar, en wel om loonsverhoging vragen! Met dank aan Sinterklaas. Klaar met die man.

Zak er maar in

Ik ging friet halen, bij een andere frietzaak dan normaal, en parkeerde mijn auto voor de deur. Voor me stond al een auto die nog wel iets verder had gekund, waardoor ik met mijn achterkant een oprit half blokkeerde. Maar het was een dubbele oprit, en bovendien: hoe groot was de kans nu helemaal dat precies degene die daar woonde er in de komende vijf minuten aan zou komen of eruit zou moeten?

Ik was nog niet uitgestapt of daar kwam ze al aan. Moeilijk manoevrerend, alsof ze geen ruimte genoeg had en driftig gebarend dat ik in de weg stond. Ik maakte haar met mijn blik duidelijk dat ze niet kon rijden. Dat ik misschien wel half voor haar oprit stond, maar ze nog anderhalve oprit had om erop te rijden. “Zak er maar in,” dat dacht ik. Ik ging friet halen.

Toen ik terugkwam was ze weg, en ik keek nog eens naar de oprit. Hadden ze snel de boel verbouwd en nu was er nog maar één, die ik half blokkeerde. Dat hadden ze wel bijzonder snel gedaan, want net waren er nog twee. Nou ja, dan moest ze een beetje over de stoep, big deal. Maar waar ik me het meest aan erger is dat altijd als ik zoiets doe, er gelijk iemand aankomt die op mijn schuldgevoel gaat werken terwijl die kans statistisch nihil is. Ze doen het er gewoon om. De hele week als er niemand voor die oprit staat hoeft daar geen auto in of uit. In de vijf minuten dat dat wel gebeurd, wel. Dat is dus een complot. En dus dacht ik: zak er maar in. Ze werd het slachtoffer van degenen die haar voorgingen en het wel voor elkaar kregen dat ik mijn auto ging verzetten. Maar deze keer was ik voorbereid, dus liet ik hem staan.

Pleurisfiets

We zijn collectief aan het indutten. We zijn slappelingen geworden en ik ben het niet alleen, dat weet ik zeker. We proberen bijvoorbeeld een rookvrije generatie te creëren, wat ik al belachelijk vind, want dat moeten mensen lekker zelf weten. En als u denkt dat we daar gezonder van worden, prima, maar de bacteriën hebben inmiddels een manier gevonden om resistent te worden, en daar sta je dan met je schone longontsteking.

Maar daar gaat het even helemaal niet om, het gaat even om mezelf. Ik faal als opvoeder, want ik ga gewoon mee met de flow, en dat betekent dat mijn zoontje een “moderne” fiets mocht hebben om mee naar school te fietsen. Ik was het er niet mee eens, maar wat heb ik nog te vertellen? Alle kinderen hebben zo’n moderne ouderwetse fiets met voetrem, een stuur ter breedte van een nijlpaard en een handig kratje voorop, waar je nooit iets in vervoert. Een boekentas is er niet meer bij, dus fietsen ze met een rugzak. Maar niet op hun rug of in het kratje, nee, nee, nee, daarvoor moet weer een steun op de bagagedrager worden gemonteerd die het vervoeren van personen -het belangrijkste doel van een bagagedrager- geheel onmogelijk maakt.

Vanavond ging hij met voetballen door zijn enkel. Kennelijk kon hij daardoor niet meer fietsen, wat ik al niet snap. Maar goed, hij moest gehaald worden en of ik dan zijn fiets achter in mijn auto wilde gooien. Nou, vergeet het maar. Ik heb de grootste auto die ik ooit heb gehad, maar zo’n fiets met kratje en uitgebouwde steun op de bagagedrager is kansloos. Daar moet je een boedelbak voor huren.

Geërgerd reed ik naar huis. Zonder fiets. Daarna werd ik door mevrouw Mack bij het voetbalveld afgezet en mocht ik terugfietsen op dat bakbeest, met voor mij veel te laag zadel. Ik verongelukte bijna toen ik bij het stoplicht de handremmen niet kon vinden en door rood reed. Had hij een normale fiets gehad, zoals ik heb, was dit allemaal niet gebeurd. Dan had hij lekkerder gefietst, en had ik die op mijn dooie gemak in de auto geschoven. Had er nog een nijlpaard bijgepast ook.

Ik ben een beetje pissig. Meneer kan kennelijk ook niet meer lopen en moet geholpen worden naar de wc. Nou, niet door mij. Hij hinkelt maar. Ik ben verdorie nog nooit naar de wc geholpen, in heel mijn mislukte leven nog niet!

Ik liet me gaan.

Er gebeurt iets met me. Gisteren had ik al een incident met een Volvo die zich in een gat dat er niet was probeerde te drukken, waardoor ik boven op mijn rem en claxon moest. Ik hield de claxon ook extra lang in, en bij het verkeerslicht gebaarde ik de bestuurder dat hij een paardelul was.

Vandaag reed ik in België, en ik heb nog nooit sinds ik mijn rijbewijs haalde in 1989, mijn middelvinger nodig gehad. Ik beschouw het daarom als een zwarte dag. Maar ik moest al een tijd wachten voordat ik in kon voegen. Dus toen ik mijn kans schoon zag, was er net een motorrijder iets eerder ingevoegd dan ik. Als hij 120 had gereden, was er niks aan de hand geweest, maar meneer accelereerde voluit en daarom moest hij vanwege mij weer in zijn remmen. Hij haalde me rechts in en gaf mij de middelvinger. Die gaf ik onmiddellijk terug. Hij smeerde hem en ik zette de achtervolging in. Kansloos. Maar niet helemaal want er kwam een bocht aan, en motoren kunnen eenmaal niet net zo hard als een auto door de bocht.

Ik wrong mij dus in zijn uitlaat, toeterde en hief mijn middelvinger nogmaals langdurig. Ik was pissig. En waarom? Ik ben aan het veranderen. Volgende keer neem ik me voor om het wat nettere “losergebaar” te maken. Dat is toch krachtiger.