De verloren generatie

Ik word door een jonge, en vooral in zijn eigen beschouwing, ambitieuze collega steevast tot de patatgeneratie geschaard. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan, maar erg positief klonk het niet. Bovendien dacht ik dat de patatgeneratie jonger was dan ik. Maar vandaag dacht ik eraan om het eens op te zoeken. Ik kende alleen de babyboomers en de patatgeneratie. Maar na vandaag weet ik dat ik tot de verloren generatie (1956-1970) behoor. Ik ben een kind van de stille generatie, ook al zo’n veelbelovende naam. Ik kreeg te maken met de oliecrisis, de koude oorlog en grote werkloosheid, al heeft me dat nooit echt bezig gehouden. De koude oorlog nog het meest, maar die maakte vooral dat ik dacht dat Russen gewetenloze koude kikkers waren.

Dat ik ingedeeld werd in dit hokje, luchtte me wel op. Ik voel me ook verloren, zeker de laatste jaren. Geen idee meer waar ik ben als ik me in de buitenwereld begeef, dat overzicht ben ik wel kwijt. En door dit hokje kan ik weer verder, want ik kan er niks aan doen, ik ben de verloren generatie. Na mij komt de pragmatische generatie, en voor mij  zat de protestgeneratie, dat klinkt toch allemaal wat minder hopeloos. Geen woorden, maar daden, zo klinken ze. Terwijl mijn generatie er wat verloren bij zit te kijken.

Maar net als bij mijn sterrenbeeld maagd, waarbij ik op het randje van weegschaal zit, is hier ook iets aan de hand. Want ik zou het kind zijn van de stille generatie, maar mijn ouders komen uit de protestgeneratie. En hun kinderen zijn de pragmatische generatie! Dat maakt mij tot een pragmaticus. Echter, als ik eerlijk ben, zijn mijn ouders wel ingedeeld in de protestgeneratie, maar ik ben er vrij zeker van dat ze nooit hebben lopen protesteren. Zij bleven eerder trouw aan het gezag, en waren dus eigenlijk de  late stille generatie. Waarmee het wel weer klopt dat ik de verloren generatie ben.

Misschien moest ik dit maar loslaten en gewoon zelf bepalen wie ik ben.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

14 gedachten over “De verloren generatie”

  1. Ik heb wel altijd begrepen dat ik binnen de babyboomers viel. Bij mij kwamen er altijd nog schoolklassen bij en later nam dat af.Toch heb ik er nooit zo over nagedacht en wist (tot nu) dus ook niet dat ik daarbij binnen deze verloren generatie tussen wal en schip val. In elk geval heb ik dat nooit zo ervaren. Aan patat heb ik ook niet veel gedaan. Mijn 7 jaar jongere broer wel en die zit ook nog in deze generatie. Eigenlijk wilde ik nooit zo in een hokje passen en vind ‘ambitie’ en ‘carriere’ vieze woorden. Op school deed ik aan veel dingen niet mee. In mijn schooltijd moest je voor de Beatles zijn of voor de Rolling Stones. Met beide had ik weinig en dat is nog steeds zo. Later had ik vooral veel met Pink Floyd en Deep Purple, maar die braken pas later door. Ik was dus wel een soort buitenbeentje en dat is nooit echt veranderd. Dus als de rest verloren is en ik er naast sta, dan val ik mogelijk binnen de gevonden groep. 😉

  2. Ik balanceer weer op een randje, einde protestgeneratie,begin verloren generatie. Alhoewel ik in mijn jeugd regelmatig protesteeerde werd daar bij ons thuis geen aandacht aan besteed. Verloren protest dus…

        1. Dat is manneneten, Rob!
          Dat gaat bij mij alleen in de bruine bonensoep. Het zal wel een trauma uit mijn jeugd zijn, net zoals andijvie, ruim een half uur gekookt. Plus witlof, tot snot gekookt. En maar gruwelen boven het bord.

          1. En een dagelijks lepeltje levertraan, toch? Daar vertelt mijn moeder (geb. 1933) tenminste nog wel eens over. Ook de suikerbieten en bloembollen hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. Vandaar dat haar voorraadkast nog altijd uitpuilt met lang houdbaar eten.

            1. Ja, en geen lepeltje, maar een kloeke eetlepel. ik zie de fles levertraan nog voor me. Na de lepel levertraan kregen we een pepermuntje.

  3. Vanmorgen, met dat grijze weer, voelde ik me voor het eerst iemand van een verloren generatie.
    Niet meer hoeven werken, voldoende inkomsten, voor de jeugd oud en afgeschreven, voor de werkenden een potverterende van hun duur verdiende centen.
    En de winter moet nog komen.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s