Na maanden van conditie opbouwen in de vorm van lopen in het bos, is het haar eindelijk gelukt, Linda heeft een wolf gezien. Ze belde me ervoor uit mijn bed om half acht ‘s ochtends. Ik moet zeggen, indrukwekkend. Ik heb er een paar jaar geleden een gezien, een moeder met jongen, maar lang niet zo duidelijk, laat staan op de foto. En ik loop ook vaak in het bos, maar ik vertik het zo vroeg m’n bed uit te gaan.
Even later kreeg ik het virtueel aan de stok met iemand die mij een oplichter vond, omdat ik iets zei over hoe de wet volgens mij in elkaar stak, en hij liever eigen rechter was. Ik kreeg het niet echt met hem aan de stok omdat ik er niet op reageerde, maar ik keek wel even op z’n profiel, net als wanneer je een truttig rijdende auto inhaalt, je altijd even naar binnen kijkt wie daar de weg onveilig maakte. Een Nederlandse vlag met daarop geschreven “eigen volk eerst” een foto van Geert erbij en dan nog een wijs levensmotto zoals je dat vaak ziet bij mensen. Deze had: “ik haat asielzoekers, oprotten met die opvreters!” Lijkt me echt een droom, alle asielzoekers weg en alleen maar dit soort fascisten om je heen in je land. Heerlijk!
‘s Avonds fietste ik terug van mijn moeder, en voor de tweede avond achter elkaar regende het. Weer niet lang, en lang niet genoeg, maar many creeks make one big river, luidt een Zweeds gezegde. Mijn moeder vroeg of ik haar auto wilde lenen, of dan tenminste een paraplu, maar we snakken naar regen, dan laat ik mij graag natregenen. Het was lauw water en ik werd nat, maar wat een fijn gevoel. Veel beter dan ik me herinner van mijn schooltijd.