Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Allez les bleus

laguna-2Ik heb genadeloos toegeslagen vandaag. Ik weet niet wanneer ik begon met zoeken, volgens mij in december, maar ik heb hem gevonden, de ideale auto voor mij in deze fase van mijn leven. Toen ik vorige week schreef dat ik er eentje had uitgekozen, is dat hem toch niet geworden. Dat was namelijk een zilvergrijze Laguna, en mevrouw Mack vond hem als ik het zachtjes uitdruk, saai. Dus had ik mijn zinnen gezet op een zwarte Laguna, met automaat. Maar de afgelopen week heb ik met twee automaten gereden, een conventionele en een DSG, maar ik kan niet overweg met het feit dat iemand anders dan ik bepaalt welke versnelling er wordt ingelegd. Dus die liet ik op het laatste moment ook schieten.

Sinds een paar weken stond er in mijn favorietenlijstje een mooie blauwe Laguna Estate met behoorlijk veel vermogen. Alleen de Alfa die ik had, had meer. En deze Renault was handgeschakeld. En ruim. En mooi. En had weinig kilometers.
Voila, mijn derde Franse Voiture. Het is nu Italië 4,  Japan 3, Frankrijk 3.

Prinses

Ruim tien jaar geleden schreef ik een logje over een zakdoek, want ooit zag ik op tv Willem Duys zijn zakdoek aanbieden aan een huilende prinses. (Margriet) Sindsdien draag ik altijd een zakdoek bij me, voor het geval dat ik een prinses…afijn. En eindelijk, na jaren wachten, was het dan vandaag zover, er kwam een prinses op mijn kantoor die moest huilen. Ik twijfelde te lang en bood haar een stoel en een glaasje water aan, en toen ik terugkwam met het glas water was haar traan al weg.

Maar ik liet het er niet bij zitten en maakte haar opnieuw aan het huilen. En toen dacht ik: “het is nu of nooit” en bood haar mijn zakdoek aan en zij veegde haar tranen weg. Ik was een gentleman, en pas toen ze door had dat het een echte (schone) zakdoek was, moest ze lachen en vond het zo apart. Ik geef toe, het is ook niet echt meer van deze tijd, maar sommige dingen waren vroeger gewoon beter. Waar het huilen nou over ging, ik heb geen idee, want ik was te gefocust op dit magische moment.

Goed, ze was niet echt een prinses maar een Russische collega, en natuurlijk wist ik wel waar het over ging, maar dat mocht geen naam hebben vond ik. Iets wat ze beter doet dan gemiddeld, maar denkt dat ze het veel slechter doet, u weet hoe vrouwen zijn.

Over prinsessen gesproken, ik reed laatst langs paleis Soestdijk, dat ik vroeger toen ik klein was één keer gezien had en verder nooit meer. Het was een doordeweekse dag, ik was de enige die daar reed en verwonderde mij over hoe dicht dat paleis bij de weg stond. Een bronzen beeld van Koningin Juliana en Prins Bernhard staat in de tuin, en Juliana zwaait vrolijk naar de voorbijgangers. Ik werd overvallen door een gelukzalig gevoel. Wat een prachtige tijd hebben we meegemaakt toen zij koningin was.
juliana

Narcist

Ik hoorde op de radio een psycholoog met een specialisatie in houding en gezichtsuitdrukking verslag doen van een onderzoekje dat hem namens die radio gevraagd was te doen. Of hij een analyse kon maken van de persoon Trump op basis van de beelden van de inauguratie. Hierbij was hem een apparaat ter beschikking gesteld waardoor hij de beelden, beeld voor beeld kon bekijken. De man klonk niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen, en dat is waarom ik hem geloofde. Hij zei met klem dat hij geen diagnose kon stellen, omdat hij dat eenmaal niet doet bij een persoon die hij niet kent of gesproken heeft, maar desondanks had hij gelet op of Trump tijdens de inauguratie enige emoties toonde of vaderlijk vertrouwen uitstraalde, en het antwoord was helaas nee. Hij voldeed op basis van zijn uiterlijke kenmerken en gedragingen precies aan het beeld van een narcist met mogelijk psychopatische trekjes. Waarbij de psycholoog opmerkte dat een narcist iets heel anders is dan een psychopaat, omdat een pscyhopaat bewust probeert anderen pijn te doen, terwijl dat niet het hoofddoel van een narcist is.

Hoe het ook zij, ik wist genoeg. Binnenkort komen er hier verkiezingen aan, en ik kan wel weer moeilijk gaan doen en me verdiepen in de partijprogramma’s (lees: stemwijzer invullen) maar ik stem toch op iemand die niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen klinkt. Ik hoop dat ik ergens in de komende weken zo iemand weet te lokaliseren. Kortom, ik stem weer eens met de intuïtie. Uiteindelijk zijn dat ook gewoon je hersenen die razendsnel voor je nadenken zonder dat je het zelf hoeft te doen. En als ik nu met mezelf afspreek dat ik mijn intuitie volg en me daarna niet meer door mijn verstand aan het twijfelen laat brengen, dan kom ik er mooi vanaf deze keer. Maar je zal zien, net als altijd, loop ik richting stembus nog te twijfelen tussen twee, alsof het lot van de wereld er vanaf hangt, zo belangrijk acht ik mezelf. Narcist.

Een terechte angst?

Is het een terechte angst die veel mensen schijnen te hebben? Zou de geschiedenis van nazi-Duitsland zich nog kunnen herhalen in deze moderne tijden waarin de meeste mensen goed geinformeerd zijn en verlichte denkers zijn geworden? Zou  Trump het kunstje kunnen herhalen? Zou het zijn bedoeling zijn, is eerder de vraag. Hij krijgt niet echt heel Amerika mee heb ik het idee. Daar gaat het al mis. Alle ogen van de wereld zijn op hem gericht, terwijl Hitler toch een stuk anoniemer aan zijn snode plannen kon werken. Wat ik zelf ook een belangrijke indicatie vind is dat Trump pogingen tot humor doet. Goed, ze zijn heel slecht, maar ze zijn er. Niemand heeft Hitler ooit op een grapje kunnen betrappen. Bovendien had de wereld de pech dat er geen voorbeeld was dat waarschuwde voor wat er stond te gebeuren. Tegenwoordig ligt Godwin altijd op de loer om ons te behoeden.

Nee, ik geloof niet in het gevaar Trump. Tenminste niet in het gevaar als opvolger van Hitler. Daarvoor heb ik teveel vertrouwen in alle corrigerende systemen als de grondwet, de rechtspraak, de oppositie, de media, het volk en eerlijk gezegd ook in Trump zelf. Niet omdat ik vertrouwen in de man heb, maar wel in de aanname dat hij geen Hitler of Stalin is. Waarom het bij Hitler dan toch misging is moeilijk te zeggen. Het was de tijd, een slecht geinformeerde bevolking die snakte naar erkenning, een crisis, en dat in combinatie met ernstige, trotse Duitsers maakten dat de charismatische leider de wereld in een oorlog kon storten. Turkije is wat dat betreft veel enger.

Dus ja, wat hebben we dan wel te duchten hier in Europa? Volgens mij vier jaar lang ellendige journaal items van een man die zichzelf nog veel belangrijker vind dan wat je redelijkerwijs mag verwachten van de machtigste man ter wereld. Voorspelling? Amerika heeft zijn tijd gehad als wereldleider en China neemt die rol langzaam over. Zo denk ik er met mijn gezonde verstand over, maar dat wil niet zeggen dat je niet af en toe je hart vasthoudt. Ik kijk al uit naar de eerste dag waarop Trump niet in het nieuws is.

 

Aankooprechtvaardiging.

Ik heb mijn autokeus gemaakt, maar dat was nog geen eenvoudige opgave. Ik heb nu een geschikt exemplaar op het oog, en wil daar zaterdag naar gaan kijken. Het gaat allemaal gepaard met grote ergernis van mijn vrouw, die vind dat ik moet wachten tot maart, omdat in april mijn leasecontract pas afloopt. Maar vrouwen en auto’s, dat gaat niet echt samen. Die begrijpen het niet. Als het een hoogzitter met bekerhouders is, vinden ze het al goed. En ik heb naar hoogzitters met bekerhouders gekeken hoor, en om het nog een beetje leuk voor mezelf te houden zocht ik ze met enorme dieselaggregaten in het vooronder, en bijna was ik om. Tot ik  de reviews las en zag dat die motor niet de betrouwbaarste was die het betreffende merk ooit gemaakt had.

Ik heb zelf op het punt gestaan om een vierwielaangedreven terreinwagen te gaan kopen, een Japanner dus wat zou er in hemelsnaam mis kunnen gaan? Veel, volgens de reviews, ook hier zakte de moed me in de schoenen. Ik surfte van groot naar klein, van diesel naar benzine, ik verzon argumenten  om het allemaal weer goed te krijgen, en uiteindelijk ben ik uitgekomen bij de auto waar ik laatst al in proefgereden heb, en waarvan ik de meeste exemplaren in mijn favorietenlijstje had gezet. Op nummer twee staat de Fiat Croma, wat lijkt me dat een geweldige auto. Volgens de reviews uitstekend, en hoge kilometerstanden zijn geen probleem. Zeeën van ruimte op de achterbank, een lel van een kofferbak, zetels die je thuis zou willen hebben in plaats van je bankstel, en een motor van heb ik jou daar. Twee kleine nadeeltjes. Ik vind hem niet echt mooi, en hij is vrij zwaar.

Ik las laatst een aantal tips waarop je kon letten bij het kopen van een auto, omdat auto’s tegenwoordig een steeds hoger BMI percentage krijgen. Enerzijds door verplichte veiligheid, maar anderzijds door overbodige luxe, carrosserievormen en aandrijvingen. Een panoramadak bijvoorbeeld, weegt extra, maar laat ook veel warmte binnen waardoor de airco weer harder moet werken en de auto onzuiniger wordt. Vierwielaandrijving, het komt zelden van pas, maar je sleept wel altijd het gewicht van de constructie mee. En dan het ergste, er worden steeds meer SUV-achtige modellen verkocht, die qua ruimte niks toevoegen aan de auto waarop ze gebaseerd zijn, maar door het hogere model is er meer staal nodig en weegt de auto zomaar 150 kilo extra, die door een grotere motor gecompenseerd moet worden. Verder stond er nog een tip die iedereen kan toepassen, maar je moet er maar zin in hebben: tank je auto steeds maar halfvol. Je komt er makkelijk 200 km ver mee, en je rijdt constant met een lichtere auto, wat het brandstofverbruik weer ten goede komt.

De kunst met de aanschaf van een auto is dat je naar jezelf toeredeneert. Je aankoop rechtvaardigen. Cognitieve dissonantie, heet dat ook wel met twee lelijke woorden. Ik ben daar goed in. Zo moest het eerst een station worden, maar nu is dat niet per se nodig. Terwijl als ik een station had gekozen, ik gezegd had dat dat toch wel heel fijn is. Ik kan elke autokeuze rechtvaardigen. Als het allemaal doorgaat, vertel ik u volgende week wat het is geworden.

Mol, Knol, cholesterol

Mijn dochter kijkt vaakt naar vloggers. Enzo Knol bij voorkeur, maar niet uitsluitend. Dan kan ze urenlang met de koptelefoon op naar het scherm zitten staren. Ik heb wel eens een stukje meegekeken, ik vond het wel grappig en dacht niet dat het kwaad kon. Nu heb ik mijn mening bijgesteld.

Omdat ze zonder koptelefoon zat te kijken, en ik in de keuken bezig was, hoorde ik de mannetjes hun wijsheden uitkramen. Ineens zag ik het complot van de overheid. Enzo c.s. zorgen er met hun vlogs voor dat het volk dom gehouden wordt, zodat ze niet te kritisch zullen worden. Een kereltje van een jaar of vijftien las een paar keuzevragen op. Om één of andere reden moest dat in het Amerikaans. “What would you rather choose, never have sex again, or never learn anything new?” “Oh my God! What the fuck??” “Nee, you’re kidding me!!” “Ik kan niet kiezen,  mijn gameskills zijn nog niet op het ultimate level! This is fucking shit man!”

Soms denk ik dat er eens een goede hongerwinter over ons land moet razen. Dit extreem verwende gedrag van jongetjes die zichzelf zo interessant vinden, het is het cholesterol van onze maatschappij en onze hersenen slibben ervan dicht zonder dat we het in de gaten hebben. Kwade geniussen worden er rijk van, en hen interesseert het niet welke stront ze over ons land heen spuien. John de Mol is de kwade genius, Olav Mol is wat je ervan krijgt. Een vijftiger die ook niet meer anders weet dan WTF en OMG te roepen.

Ik heb mijn dochtertje voor het schaakspel uitgenodigd. Om die neuronen eens aan het werk te krijgen. Gelukkig ging ze graag op de uitdaging in. Alsof ze zich ook zat te vervelen bij die bagger. Het is ook mijn eigen schuld. Zit zelf ook vaak achter de pc, in plaats van mijn kinderen te vermaken. Maar ja, vraag ze maar eens mee te gaan fietsen…

 

Dag 2589146

Tijdens het ziekbed van mijn vader had ik nog strijd met hem, en hij was sterker dus hij dwong mij om een Zilvervlootspaarrekening te openen. Hij kon niet overweg met mijn onverschilligheid over die hoge rente van zeker vijf procent plus die extra tien aan het eind. Als ik mij goed herinner had ik na zijn overlijden toch een kleine f 2000,- (guldens zijn dat) Een enorm bedrag voor een 17-jarige. Waar ik het aan besteed heb weet ik niet meer. Een rijbewijs kan het niet geweest zijn, want dat kreeg ik van mijn moeder voor het niet roken tot aan mijn 18e. Daar begon ik mee op mijn twintigste. Vier jaar later hield ik er weer mee op. Drie jaar later begon ik weer. En zo nog een paar keer op en af. Maar ik dwaal af. In elk geval, sparen loonde in die tijd.

Vandaag deed ik wat achterstallige administratie, en mijn oog viel op een Comfortspaarrekening van ING -een overblijfsel van de giro/zilvervloot, en ik had 11 cent aan rente. Euro’s weliswaar, maar wat zijn dit voor tijden? Ik deed al heel lang niks meer met die girorekening, al dertien jaar hou ik hem aan zonder dat er nog iets op gebeurt. Kosten eraf, af en toe saldo aanvullen, een pasje bij me dragen dat ik nog nooit gebruikt heb, maar omdat het een “erfenis” van mijn vader was, hield ik hem aan.

Vandaag heb ik die rekening de nek omgedraaid. Het nummer zit in mijn hoofd, in tegenstelling tot het Rabobank nummer dat ik wel gebruik. Ik moest bij de opheffing voor de eerste keer de pin gebruiken, maar ook die zit in het oproepbare gedeelte van mijn geheugen. Net als pi tot zes cijfers achter de komma en de eurokoers toen we hem invoerden. Ik was een beetje gehecht aan die rekening, waar ik nog altijd papieren afschriften van ontving en waar ik geen online toegang tot had, als een der laatste der Mohikanen.

 

 

 

Zaljenetzien

Ik heb het nog niet helemaal uit, nog een pagina of vijftig, maar ik zou terugkomen op het boek “De Goelag Archipel” van Alexander Zaljenetzien. (Russisch: Aleksandr Solzjenitsyn) De afloop ervan is waarschijnlijk niet zo belangrijk als de bedompte sfeer die vanuit de bladzijden opstijgt. Ooit las ik Nacht und Nebel van Floris Bakels, een Nederlander die in een Duits strafkamp terecht kwam wegens verzetsdaden die hij nooit had gepleegd. Ik schreef daar destijds over dat het boek me te erg aangreep en dat ik het eigenlijk niet uit wilde lezen. Wel, dat probleem heb je met dit boek ook, dat je het op sommige momenten niet uit wilt lezen, maar dat komt in dit geval omdat je je door strafprocessen heen moet worstelen en je de Russische namen amper kunt onderscheiden.

De schrijver schrijft het hele boek met een spottende ondertoon jegens het Sovjetsysteem, wat maakt dat ik het boek minder aangrijpend vind dan Nacht und Nebel, terwijl ik wel vind dat de Russische strafkampen in niks onderdeden voor de Duitse concentratiekampen, ik vrees dat ik zelfs moet concluderen dat als ik zou moeten kiezen, ze mij maar in een Duits kamp hadden moeten zetten, al overleeft een moderne westerling in geen van twee. Maar waarbij in Nacht und Nebel duidelijk was wie je vrienden en wie je vijanden waren, ligt dat in de Goelag Archipel anders. Niemand was te vertrouwen, niemand deed iets uit menslievendheid, en iedereen probeerde je te belazeren. Er was simpelweg geen rechtvaardigheid, er waren wel rechten voor de gevangenen maar die konden daar geen aanspraak op maken, en het systeem maakte nooit een fout. Dus al gebeurde dat, dan was een gevangene de klos, want het systeem was onfeilbaar.

Hoe ze het overleefd hebben, in beide boeken, het is me een raadsel. Je hoefde alleen maar een bewaker aan te vallen, een vluchtpoging te doen en ze schoten je dood. En dan was je in het paradijs. Zelfs al geloofde je in niks, de dood moet heel verleidelijk zijn geweest. Hitler met de kleine snor in het westen, Stalin met de grote snor in het oosten, en daar tussenin lag Polen. Het grote verschil is dat alle Duitsers zich schamen voor hun verleden en niet weten hoe ze het kunnen goedmaken, terwijl legio Russen verteld is, en dus geloven ze zo, dat Stalin veel goede dingen heeft gedaan. Het Russische volk heeft nog niet afgerekend met haar verleden, het Duitse wel.

Lezen? Alleen als je een doorzetter bent. Ik ben dat. Voor moderne westerse begrippen dan. Alleen Mein Kampf heb ik opgegeven na een paar honderd bladzijden. Wat een oeverloos gezwam was dat zeg! Hij kon Duitsers inpakken als de beste, maar schrijven, ho maar.

 

Triumph

Oei, de tijd gaat snel als de liefhebberij een obsessie aan het worden is. Alweer een week geleden. Ik ben aan het zoeken naar een andere auto, en ik schiet van het een naar het ander. Eigenlijk heb ik nog geen idee. Ben er nog niet eens uit of het benzine of diesel gaat worden. Ik weet nog niet of het het hoofd of het hart gaat worden. Het moet een combinatie worden, maar in welke verhoudingen is nog de vraag.

In de tussentijd hebben we een nieuwe Amerikaanse president. Nou ja, “we”. We hebben helemaal niks, de Amerikanen hebben hem. Ik geloof niet dat we er hier veel van zullen merken, maar een eikel is het wel. Wat een contrast met Obama! Zijn overwinningsrede vond ik veel beter dan zijn inaugurele rede. Wat een prietpraat en wat een trap na naar Obama. Alsof die het land in volledige staat van verval heeft achtergelaten. En wat denkt zo’n man nou? Dat omdat hij een “businessman” is, hij wel weet hoe je een land moet leiden? Dat het zo simpel is allemaal? Deze man gaat er nog wel achterkomen. Zijn uitstraling en zijn voorkomen zijn volkomen verkeerd en niet presidentieel. Ik geloof nog geen vijf van de tien woorden die hij zegt. En dan steeds die afwisseling tussen het wijsvingertje, en de duim en wijsvinger op elkaar, het lijkt echt helemaal nergens op.

Het beste wat deze man ons naar mijn mening kan gaan brengen is het collectieve besef dat er niet op dit soort macho’s gestemd moet worden. Macho’s, daar heb je echt helemaal niks aan. Verstand, bescheidenheid en  moed, dat is de gouden combinatie, ik geloof dat Trump er één van de drie heeft, de laatste, hoewel het wel zo is dat als je niet zoveel verstand hebt, het een stuk makkelijker is om moedig te zijn.

Ondertussen relt men er in Amerika lustig op los, omdat men het niet eens is met de verkiezingsuitslag. Volgens mij kun je het per definitie niet niet eens zijn met een verkiezingsuitslag, omdat dat nu eenmaal het democratisch principe is. Stel je zou Trump weten af te zetten door het land lam te leggen, dan betekent dat het einde van de democratie in Amerika. De man is democratisch gekozen en men zal het ermee moeten doen. De helft van de Amerikanen is enorm blij met hem, en dat is ook wat waard. De andere helft moet deze vier jaren maar uitzingen, als ze tenminste willen dat Amerika als natie blijft bestaan.

 

Eenzaam

Het belangrijkste signaal dat aangeeft dat ik niet helemaal goed ben, is dat ik ’s avonds de fietsen in de schuur zet en dan denk dat ze gezellig bij elkaar staan. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen er eentje buiten te laten staan. De reclame van de schemerlamp die bij het oud vuil werd gezet, greep mij dan ook erg aan.

In mijn aquarium zwemt de laatste van vijf regenboogzalmen. De op een na laatste heb ik van de week de genadeklap gegeven. Hij zwom al twee weken op zijn rug. En voor een vis is dat niet normaal. Nu zwemt die laatste er wat verloren bij, tussen de andere vier soorten die nog wel in een school aanwezig zijn. Verstandelijk wil ik de soort laten uitsterven, maar gevoelsmatig wil ik er wat vriendjes voor hem bijhalen. Hij zal binnenkort toch ook wel het loodje leggen?