Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De nieuwswedloop.

Nu hoorde ik vanochtend dat Trump tegen kernwapens is, maar, omdat ze er eenmaal toch zijn, vond hij wel dat Amerika er dan ook de meeste moet hebben. Een geruststellende gedachte. Rusland heeft ongeveer 7000 kernwapens, Amerika zo’n 200 minder. Daarna komt Frankrijk met 300 kernwapens. Er zijn negen landen in de wereld die kernwapens hebben, en Zuid Afrika is het enige land dat ooit kernwapens had maar nu niet meer. De koude oorlog lijkt in ere hersteld. (getallen komen uit het radio 1 journaal van vanochtend)

Vroeger hadden Amerika en Rusland ongeveer 60.000 kernwapens, dus nu kunnen ze de aarde nog slechts 20 keer vernietigen in plaats van 500 keer. Het klinkt een beetje alsof de aarde een straf krijgt die overeenkomt met vijf keer levenslang voor een veroordeelde. Daar zal de tot levenslang veroordeelde van onder de indruk zijn, zeg! En wat zal hij blij zijn als hem vier keer gratie wordt verleend en hij slechts nog maar één keer levenslang hoeft uit te zitten! Zo is het met de aarde net zo. Als je hem één keer vernietigd hebt, kun je hem niet nog een keer vernietigen. Dus weg met al die zooi, is de logische redenering.

Maar de logica is ver te zoeken deze dagen, dus zegt de president van de Verenigde Staten dat hij er meer wil hebben. En hij wil ze niet gebruiken hoor, hij wil laten zien aan de wereld dat hij de grootste heeft. Make America great again. Nu heeft hij dan CNN geboycot in het Witte Huis, dus het lijkt mij een goed idee dat de pers hèm gaat boycotten. Gewoon niet meer in het nieuws brengen die man. Dan twittert hij maar tot hij een ons weegt. Maar ja, dat werkt niet want de pers gaat hem niet boycotten. En als ze het wel doen, zit er altijd een rat tussen die er toch met de primeur van doorgaat, zo redeneren ze allemaal, zodat niemand hem uiteindelijk boycot. Zouden ze het allemaal wel doen, dan hebben ze hem op de knieën.

 

Schooiers

De hartstichting belde vorige week. Met een smoes uitstel gevraagd. Gisteren belden ze terug. Ze vonden het belangrijk om hun donateurs af en toe te spreken. Dat vond ik al verdacht. Dus ik luisterde en wachtte af. Waarom ik donateur van de hartstichting was? “Nou” zei ik, “dan zullen jullie net eerder dan de nierstichting gebeld hebben? Het had wat mij betreft ook het longfonds kunnen zijn.”

Maar de aap kwam uit de mouw, of ik mijn bijdrage wilde verdubbelen. Nee! Drie euro per maand meer dan? Nee! Zou u dan u bijdrage willen verhogen met twee euro per maand? Nee! Één euro? Nee!

Wat een idioten. Voor hetzelfde geld zet je je bijdrage stop. Wat zeg ik, ik ga het gewoon veranderen naar het longfonds! Dat zal ze leren, die schooiers.

De waard en zijn gasten

Om zijn gebrek aan populariteit te doen keren, heeft Trump een aanslag nodig. Het is triest, maar waar. Omdat die aanslagen niet op bestelling plaatsvinden, heeft Trump zijn eigen geheime diensten maar ingeschakeld om er eentje te plegen. De plaats? Zweden. Het tijdstip? Vrijdagavond.

Probleem is dat hij zijn eigen geheime diensten niet meer onder controle heeft, en die de aanslag niet hebben uitgevoerd, zónder Trump daarover in te lichten. En ja, daar sta je dan als president van de Verenigde Staten op je persconferentie met foute info. Sta je eerst nog de pers te beschuldigen van verzonnen nieuws, krijg je dit.

Ondertussen is Zweden naarstig op zoek naar de aanslag, waarvan ze nu nog denken dat ze er een grapje over kunnen maken, omdat het de zoveelste blunder is van Trump, maar feit is dat ze net ontsnapt zijn aan een enorme ramp.

Pure speculatie natuurlijk, ik zou op deze bewering zelfs geen geld durven zetten omdat ik denk dat hij niet waar is, maar het was wel het eerste wat in mij opkwam. En zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten, dus volgens het spreekwoord  zou ik zelf tot zo’n complot in staat zijn. Ik doe tenslotte ook alles voor populairiteit. En voor geld.

Maar een advies aan Trump durf ik wel te geven. Zo’n Louis van Gaal-achtige act, past een president van de VS niet. Je kunt er een keertje de Championsleague mee winnen, maar da’s toch andere koek. Ik blijf het fascinerend vinden om te zien hoe het Trump nu al gelukt is te zorgen dat wij onze defensieuitgaven gaan vergroten. Tenminste, dat heb ik al in verschillende verkiezingsprogramma’s voorbij zien komen. En dan snapt de man toch goed hoe groot de invloed van de Amerikaanse president is.

 

 

Dat ik moet spugen

Naast mij ligt Tammar. Ze vroeg of ik alsjeblieft naar bed kwam want ze is ziek. Vanochtend ziek opgestaan; ze moest twee wedstrijden achter elkaar spelen en wij wisten niet of ze veinsde. Voor de zekerheid hebben we haar maar thuis gehouden met haar “gevoel dat ik moet spugen.” 

Maar ze veinst niet, er zit de hele dag al geen beweging in haar, ze wil geen tv kijken of computeren, alleen maar op de bank liggen. Precies op het moment dat ik lichte rugpijn heb en mevrouw Mack een weekendje weg is. Ik wilde vanavond nog een logje schrijven maar ik hoorde haar roepen, tenminste, na drie keer, en ik spoedde mij naar boven. Of ik dan alsjeblieft kwam slapen en ja, hoe zou je dat kunnen weigeren. Dan maar geen logje. Of eentje op de telefoon geschreven, want dat kan natuurlijk ook. Waarvan akte. 

Het gevoel dat ze moest spugen bleek een goed gevoel. En ze heeft het weer. Ik hoop toch dat ze een beetje slaapt vannacht. En ik ook. Truste. 

Het Trump-effect

Ineens dreigt van alle kanten gevaar. Artikel 5 van de Navo waardoor wij ons altijd lieten geruststellen is ineens niet meer die vanzelfsprekende grote broer die ons beschermde. Wij rekenden altijd op hem en etterden vrolijk voort, we werden immers beschermd. Maar de grote broer is ziekjes, en dus bleek de boze buurjongen ineens een gevaar waar we geen rekening mee hadden gehouden.

Terroristen, Russen, Turken, iedereen heeft het ineens op ons voorzien, en wij zijn weerloos. Ineens moeten hals over kop de defensieuitgaven omhoog. Je zult zien dat er zometeen stemmen opgaan om de dienstplicht weer in te voeren. We moeten ineens samenwerken met Duitsers want van Engelsen kunnen we niet meer op aan, net als van de Fransen die wellicht massaal op Le Pen stemmen, en we de enige bondgenoot met kernwapens kwijtraken. We worden een steeds makkelijkere prooi.

Uiterst vervelend allemaal. Hadden we nu toch maar niet zo’n grote mond gehad. Hadden we Poetin en Erdogan nu maar niet steeds belachelijk gemaakt. Want hoe moeten we ons nu redden, nu de vanzelfsprekende steun is weggevallen? Ik zeg, gedeisd houden. Hopen dat Poetin ons niet wil hebben. Goed om ons te realiseren dat we kansloos zijn, als de Amerikanen niet meer meedoen. Dat wisten we overigens al, dat hadden we al een keer meegemaakt. Maar we waren het vergeten. Dus voordat we allemaal uit de EU willen en willen bezuinigen op defensieuitgaven, is het misschien goed om ons te realiseren dat we onze grote broer nodig hebben. Of dat we in elk geval te klein zijn om het alleen te kunnen.

Voor als je het gemist hebt.

Ik erger mij een beetje. En hoe terecht dat is weet ik niet, maar ik erger mij gewoon. Vanochtend zag ik dat er meer sneeuw was gevallen dan ik verwachtte dus stond ik ook eerder op dan ik verwachtte. De hond gaat namelijk los bij zoveel sneeuw, letterlijk en figuurlijk, en ik vroeg of Tammar meeging de hond uitlaten met de slee.

Nou ja, toen we klaar stonden belde er een vriendinnetje met een slee aan, of Tammar buiten kwam spelen. Dat wilde ze natuurlijk graag, dus ik ben alleen de hond uit gaan laten, zonder slee. Maar toch! Het was half tien en ongeveer de hele straat had zijn stoep al sneeuwvrij gemaakt. Daar zou ik toch langs gewild hebben met de slee. Waarom doen die neuroten dat, vraag ik mij dan af? Valt er een keer sneeuw, moeten ze de laag gelijk om zeep helpen, als een boze buurman die een bal lek steekt.

Nu ik toch op dat onderwerp kom van die boze buurman, hoe kan het nu dat die buurmannen daar vroeger mee weg kwamen? Als kind accepteerde je kennelijk dat je iets fout had gedaan als je een bal in buurmans tuin had getrapt, en als buurman die lek stak, was dat jouw eigen schuld. In mijn perceptie althans. Als je dat in deze tijd zou doen, zou je openlijk aan de schandpaal gaan.  Nu ben je toch als buurman fout en niet als kind? Eigenlijk zijn we wel iets opgeschoten in de beschaving. En toch ook weer niet. Want de boze buurman kan niet meer de dictator spelen, maar het kind respecteert het grondgebied van de buurman niet meer.

Nou ja, hoe het ook zij, de sneeuw lag er weer voor even. Ik heb een foto gemaakt, voor de mensen die het gemist hebben.
sneeuw

Patries

Ik mag dan een buitenstaander zijn, de feiten niet kennen en geen beelden hebben gezien, toch weerhoudt me dat niet om over mevrouw Paay te schrijven. Want het is natuurlijk vreselijk wat zij zichzelf heeft aangedaan. Want zo zie ik het. Waar Patries er vol ingaat om degene aan te pakken die het filmpje online zette, zou ik waarschijnlijk plat op de grond gaan liggen van schaamte. Emigreren of nog erger. Ik zou me nooit meer durven vertonen.

Een collega had het filmpje op zijn telefoon, maar op mijn uitdrukkelijke verzoek heb ik hem gevraagd mij het niet te laten zien. Ik moet het niet. Prima dat oudere vrouwen seks hebben, maar ik zit er niet op te wachten om daar deelgenoot van te worden. Mevrouw Paay had daar wel eens over na mogen denken toen ze zich liet filmen terwijl er op haar hoofd geplast werd. Dat dat filmpje online zou gaan en zich razendsnel zou verspreiden is een risico dat je bewust neemt. Nu moest ik mijn collega overtuigen het niet te sturen. Voor hetzelfde geld had ik het gezien. Misschien moest mevrouw Paay zelf maar eens blij zijn dat ze niet aangeklaagd wordt wegens het met voorbedachte rade shockeren van onschuldige mensen.

Nederland, mijn vaderland.

Ik herken mensen die proberen te scoren en daardoor maar wat loos idealistisch gezwets de lucht in slingeren. Daarom kijk ik maar niet naar het lijsttrekkersdebat. In plaats daarvan verdiepte ik mij in een aflevering van Zembla, waarin het Nederlandse belastingklimaat werd aangevallen door onder andere Obama. Die noemde Nederland een belastingparadijs tot grote ergernis van Wouter Bos en Jan-Kees de Jager, die vervolgens druk hebben uitgeoefend op het Witte Huis, en vreemd genoeg heeft dit geleid tot het verwijderen van alle bij naam genoemde landen op de lijst. (Ned, Ier, Bermuda) In plaats daarvan sprak het Witte Huis slechts over belastingparadijzen.

Obama was niet de enige, hij had steun van enkele binnenlandse en buitenlandse belastingdeskundigen. In de Tweede Kamer bracht iemand aan de orde dat Nederland een belastingparadijs zou zijn, die vervolgens vakkundig de mond werd gesnoerd en door de voorzitter gemaand werd zijn woorden terug te nemen. Belastingparadijs, ontkenning en monddood maken van tegenstanders. Dat is ook Nederland.

Even daarvoor zag ik een item over de monopoliepositie van de pharmaceutische industrie, die veel te hoge prijzen rekende voor kankermedicijnen. En ik altijd maar geloven dat we het hier zo goed doen. Maar als dit zelfde item over Rusland was uitgezonden, had ik gezegd: zie je wel!

 

Bovenhands.

Na de winterstop begroette ik de trainer, een Molukker van mijn leeftijd en wilde hem een hand geven. Ik kreeg een handdruk terug, maar zo’n bovenhandse, alsof je gaat handje drukken, of armworstelen zoals dat ook wel heet onder kakkers. Ik zeg “doe eens even normaal man, ik ben al 47!” Hij ook, dus dat was het kennelijk niet. Het is iets dat je hebt of niet, en ik heb het niet. Komt niet geloofwaardig over. Het enige wat ik geloofwaardig kan is een zogenaamde “boks” als ik zojuist een hele flauwe grap heb gemaakt en iemand snapt hem.

Maar mijn  ex-baas deed het ook al bij me. Ook een veertiger maar bij hem zag het er totaal ongeloofwaardig uit, vond ik dan. Ik vind het vooral erg ongemakkelijk. Je moet nogal een stoere, gespierde kerel zijn, liefst met tatoeages, wil zo’n bovenhandse hand er een beetje uitzien. En ik hecht nogal aan het handen schudden als teken van respect, vriendschap en beschaving.

Maar je weet het niet, er zijn wel gekkere dingen gebeurd, en ik kan natuurlijk ook in de midlife crisis komen en voortaan bovenhands gaan. Al zie ik dat niet gebeuren, tenzij ik me aanmeld bij Satudarah, want daar is het juist weer geen gezicht als je een gewone hand geeft.

 

 

Allez les bleus

laguna-2Ik heb genadeloos toegeslagen vandaag. Ik weet niet wanneer ik begon met zoeken, volgens mij in december, maar ik heb hem gevonden, de ideale auto voor mij in deze fase van mijn leven. Toen ik vorige week schreef dat ik er eentje had uitgekozen, is dat hem toch niet geworden. Dat was namelijk een zilvergrijze Laguna, en mevrouw Mack vond hem als ik het zachtjes uitdruk, saai. Dus had ik mijn zinnen gezet op een zwarte Laguna, met automaat. Maar de afgelopen week heb ik met twee automaten gereden, een conventionele en een DSG, maar ik kan niet overweg met het feit dat iemand anders dan ik bepaalt welke versnelling er wordt ingelegd. Dus die liet ik op het laatste moment ook schieten.

Sinds een paar weken stond er in mijn favorietenlijstje een mooie blauwe Laguna Estate met behoorlijk veel vermogen. Alleen de Alfa die ik had, had meer. En deze Renault was handgeschakeld. En ruim. En mooi. En had weinig kilometers.
Voila, mijn derde Franse Voiture. Het is nu Italië 4,  Japan 3, Frankrijk 3.