Mol, Knol, cholesterol

Mijn dochter kijkt vaakt naar vloggers. Enzo Knol bij voorkeur, maar niet uitsluitend. Dan kan ze urenlang met de koptelefoon op naar het scherm zitten staren. Ik heb wel eens een stukje meegekeken, ik vond het wel grappig en dacht niet dat het kwaad kon. Nu heb ik mijn mening bijgesteld.

Omdat ze zonder koptelefoon zat te kijken, en ik in de keuken bezig was, hoorde ik de mannetjes hun wijsheden uitkramen. Ineens zag ik het complot van de overheid. Enzo c.s. zorgen er met hun vlogs voor dat het volk dom gehouden wordt, zodat ze niet te kritisch zullen worden. Een kereltje van een jaar of vijftien las een paar keuzevragen op. Om één of andere reden moest dat in het Amerikaans. “What would you rather choose, never have sex again, or never learn anything new?” “Oh my God! What the fuck??” “Nee, you’re kidding me!!” “Ik kan niet kiezen,  mijn gameskills zijn nog niet op het ultimate level! This is fucking shit man!”

Soms denk ik dat er eens een goede hongerwinter over ons land moet razen. Dit extreem verwende gedrag van jongetjes die zichzelf zo interessant vinden, het is het cholesterol van onze maatschappij en onze hersenen slibben ervan dicht zonder dat we het in de gaten hebben. Kwade geniussen worden er rijk van, en hen interesseert het niet welke stront ze over ons land heen spuien. John de Mol is de kwade genius, Olav Mol is wat je ervan krijgt. Een vijftiger die ook niet meer anders weet dan WTF en OMG te roepen.

Ik heb mijn dochtertje voor het schaakspel uitgenodigd. Om die neuronen eens aan het werk te krijgen. Gelukkig ging ze graag op de uitdaging in. Alsof ze zich ook zat te vervelen bij die bagger. Het is ook mijn eigen schuld. Zit zelf ook vaak achter de pc, in plaats van mijn kinderen te vermaken. Maar ja, vraag ze maar eens mee te gaan fietsen…

 

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

2 gedachten over “Mol, Knol, cholesterol”

  1. Oh de herkenning. Hier ook een paar youtube-fans. Maar die kijken meer naar muziekvideo’s (geloof ik o.O ) en minder naar vloggers. Gelukkig is zoon meer geïnteresseerd in wetenschappelijke bijdrages en dito tv-programma’s en dan wordt dochter ook gedwongen mee te kijken 😛 Ik ben trouwens totaal niet van de ‘kinder-entertainment’: ik ben (werkende) moeder en geen entertainer. Af en toe een spelletje doen en een keer samen op stap, prima, maar ik ga ze niet vermaken. Heel gezond wanneer ze zich af en toe te pletter vervelen, vind ik 🙂

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s