Wildernis

Dat bos bij ons, dat begint me toch te irriteren. In het weekend met mooi weer is het qua drukte net De Efteling. Vandaag was ik vrij en zoals u weet was het vandaag dinsdag, dus ik hoopte dat het wat minder druk was. Nou, dat viel tegen. Vooral de mountainbikers irriteren me. Rot op. Loop je rustig een nieuw pad te ontdekken, je stelt je voor dat het een nog onontdekt pad is, de bandensporen van de auto van de boswachter negerend, komen die Willempies weer aan! Scheuren je bijna ondersteboven, schreeuwend tegen elkaar in het stiltegebied. Als ze voorbij zijn moet de natuur herstellen als de bossen bij Tsjernobyl na 1986.

Vandaag kwam ik ze uiteraard ook weer tegen. Dan loop je nietsvermoedend door het bos, ineens hoor je harde stemmen en korte tijd later zie je de felle kleuren van hun uitrusting. Twee jonge jongens die net een pauze hielden, hun eerste lege bierflesje stond naast ze op het bankje, het tweede volle in hun hand. Donder op met die gasten! En dan de boswachter. Twee kwam ik er tegen vandaag. Loop je over een onbegaanbaar pad vol van valkuilen en drijfzand, komt hij weer aantuffen met z’n Freelander TD4. Zwaai, ja hoi, altijd hetzelfde. Waarom maken ze niet een bos vol wilde beesten speciaal voor mij?

Ik kwam trouwens wel iets vies tegen. Iemand had de tafel niet afgeruimd na het eten.

We gaan eraan! (4)

Het heeft mij altijd verbaasd hoe wetenschappers het met elkaar oneens kunnen zijn. Ik dacht altijd dat de wetenschap een ver boven de mens verheven club was, wars van ego’s, met maar één gezamenlijk doel: het ontrafelen van mysteries, en het verder leiden van de mensheid in haar toevallige aanwezigheid op deze aardkloot.

Waarom dan per land een andere aanpak van het Corona virus wordt gehanteerd is mij een raadsel. In China en in Zuid-Korea hebben ze de boel weer bijna onder controle en ik dacht dat dat hier ook zo zou gaan. Maar nee, wij gaan het virus gecontroleerd verspreiden en immuniteit opbouwen. Een Chinese viroloog vond het maar raar hoe wij hier nog rondlopen zonder mondkapjes. Maar daar zit het hem nu net, wij zijn geen volgzame Chinezen met ervaring met virussen, wij zijn Nederlanders met een eigen wil. Wij organiseren hier gewoon nog een Turkse bruiloft met 500 man. Wij schijnen het virus er dus niet onder te gaan krijgen.

Wij worden massaal ziek en juist daardoor worden we immuun en kan het virus zich steeds moeilijker verspreiden. Ik moet maar vertrouwen hebben in onze virologen, maar ik had toch liever een andere boodschap gehoord. Onze virologen zeggen weer dat een totale lock down geen zin heeft, omdat als je het land weer vrij laat, het virus weer doorwoekert.

Hoe dan ook, toen de premier ons toesprak had ik het gevoel in een rampenfilm te zijn beland. My fellow Americans. Zoiets. We gaan eraan! Dat was hoe de boodschap klonk. Ik ben benieuwd wanneer we hier weer om lachen. Tot die tijd, blijf gezond. Of wordt immuun.

Ziek

In de tijd dat mijn vader ziek was ging het elke dag slechter. Ik herinner me dat hij een keer zei dat hij trek had in saté en dat wij in de rij stonden om het te gaan halen. We waren blij dat hij een licht teken van zeer tijdelijk herstel liet zien. Nu is mijn moeder ziek. Haar vooruitzichten zijn een stuk beter, maar ook zij heeft veel last van de chemotherapie. Misselijk en diarree, dat zijn de ergste klachten. Gisteren voelde ze zich niet goed, en ik ging even langs. Omdat ik zelf nog niet had gegeten haalde ik haar lievelingsgerecht van de Chinees, dan zou ik wel zien of ze iets mee wilde eten.

Dat wilde ze niet. Ze was te misselijk. Wat er over was heb ik in haar koelkast gezet. Vandaag kreeg ik een appje. Dat ze zich weer wat beter voelde, dat ze wat Chinees had gegeten, en dat het lekker was. En dat is fijn, want haar smaak is veranderd en er smaakt niet veel meer. Het is niet dezelfde situatie, maar toch, fijn.

Corona voorspellingen

Nu moet mij toch wat van het hart betreffende het Coronavirus. Er wordt nu ineens enorme paniek gezaaid. Niet door onze overheid, maar door mensen die het niet met de overheid eens zijn. Ik ben gisteren en vandaag met twee paniekzaaiers in discussie geweest. De ene beweerde dat we over anderhalve week hier Italiaanse toestanden zou hebben. Nu zijn er meer mensen die dat beweren, maar dan vergeten ze dat we hier sneller ingrijpen. Bovendien, zo hoorde ik net, schijnen Nederlanders wat volgzamer te zijn in het opvolgen van adviezen, wat veel kan schelen.

De ander maakte het nog bonter. Er zouden in Nederland over twee maanden 136.000 doden zijn. Dit alles werd medegedeeld met de onverschilligheid van een wetenschapper. Ik protesteerde heftig tegen deze paniekzaaierij, want ik weet dat anderen meelezen en mensen alles geloven. Hij baseerde dit getal ook op een uitspraak van het RIVM, dat 50% van de Nederlanders corona zal krijgen. Nu begrijp ik al totaal niet waar het RIVM dit op baseert, maar ze zullen het wel weten. Echter, bedoeld werd, in de komende jaren. Twee? Tien?

Ik denk zelf, want ik hou totaal niet van paniek als het niet moet, dat het sterftecijfer van Zuid Korea het betrouwbaarst is, omdat daar de meeste mensen zijn getest, dus hebben ze het beste beeld. 0,6% was het sterftecijfer daar, wat mogelijk nog te hoog was omdat ze zelfs in Zuid Korea niet iedereen in het vizier hadden. Deze persoon ging uit van 2%. Dat mag, want hij baseerde dat ook op cijfers van wetenschappers. Ik ook. In Italië hebben ze weer andere sterftecijfers omdat ze daar momenteel niet iedereen kunnen helpen.

De man van 136.000 had er alleen niet bijverteld dat het over de komende jaren zou gaan. Dan nog ben ik het niet met hem eens, want waarom? In China is het virus op z’n retour en daar hebben ze 3000 doden, wij zouden er 136.000 krijgen? In nog geen tien jaar! De Spaanse griep eiste in Nederland als je de ruimste schattingen neemt 60.000 doden, sterftecijfer was destijds 1,7%.

Ben ik nu zo naïef, ben ik niet realistisch? Steek in mijn kop in het zand? Of zijn we nu de grip op de realiteit aan het verliezen? Ik hoor graag van u of ik mijn mening moet bijstellen of niet.

In de houdgreep

Hans vroeg mij een paar jaar terug eens of vakantie vroeger eigenlijk wel leuk was, omdat we geen schermpjes of telefoons hadden. Ik moest daar wel om lachen. Tegenwoordig begin ik mij af te vragen of het leven van nu nog wel leuk is. Het lijkt wel of de media de mensheid volledig in hun macht hebben. Mensen van nu moeten behalve met eten, ook gevoed worden met nieuws. Het maakt niet uit wat voor nieuws, als het maar gedeeld kan worden, liefst op social media, met anderen. Ze denken zelfs dat ze er emoties bij hebben, maar die emoties duren slechts zo lang als de pauze tot het volgende nieuwsbericht. De Brexit bijvoorbeeld. Dat was toch niet zo heel lang geleden een hot item. Je gaf de wereld jouw mening op Twitter, je oogstte je lof en je ging weer verder naar het volgende. Negatieve rente over spaartegoeden? Graaiers! Stikstofuitstoot? Ik steun de boeren! Taghi gepakt? Hang hem op! Storm? Code rood! Je hoort er allemaal niks meer over want nu is er Corona. Morgen zegt Baudet weer iets en lopen we daar weer massaal verontwaardigd over te zijn. Marco Borsato gaat vreemd. Haalt Depay het EK? Als er maar iets gebeurt waar over we een mening kunnen spuien.

Iets gaat er mis. Vroeger, toen spellen nog belangrijk was, gebeurden er wel dingen in de wereld, maar het was belangrijker hoe het met Gieljan Beijen was die week. Daar teerde je dan weer een weekje op. Verder deed je je huiswerk en zat je thuis. Je hoefde niet zo na te denken over je tweede vakantie of over je loopbaanplanning. Je deed je werk, je deed het goed, en de Amerikanen waren nog niet zulke onruststokers. Je kende trouwens niemand die wel eens in Amerika was geweest.

Hoe dan ook, het voordeel van deze tijd is wel dat problemen komen en gaan met de snelheid van een krokodil die uit het water op een prooi af schiet. Want ineens is er geen stikstofcrisis meer. Geen Brexit. Alweer opgelost door het Coronavirus. En dat lost zich ook al weer op. Ik bedoel, men maakt zich al grote zorgen over de economische gevolgen van het virus. Nou, zolang daar meer voor gevreesd wordt dan voor het virus zelf, zal het zo’n vaart wel niet lopen.

Nieuws en sociale media. Brood en spelen. Geef ze dat en ze bewegen op commando. Een select genootschap van afgezanten van de regering heeft zelfs als grap de Snollebollekes opgericht. Een weddenschap. Wedden dat ik hele volksstammen van links naar rechts kan laten bewegen zonder dat ze iets door hebben? Nah, dat lukt je nooit! Jawel, wedden? Naar Links, Naar Rechts!

Labrador

Ik liet de hond uit voor de laatste ronde van de dag en kwam een oude man tegen met twee keffertjes. Eerst riep hij zijn keffertjes tot de orde en toen sprak hij tot mij: “een Labrador! Ik heb drie Labradors gehad. Hij ziet er mooi uit, hoe oud is hij?” “Ze is zes, meneer,” zei ik. “Hij ziet er goed uit,” zei de man. “Ik heb drie labradors gehad.” Hij keek naar zijn keffertjes en zei: “dit zijn geen honden, maar mijn vrouw wilde een teckel.”En toen naar de hond: “ja, jij bent mooi zeg!”” Ik heb drie Labradors gehad. Eentje voelde precies aan hoe ik me voelde. Als ik me niet goed voelde kwam hij bij me liggen. Ik ben gek op kinderen en op honden. Mijn vrouw vraagt altijd aan me, wordt het vandaag spelen met de kinderen of de honden?” Ondertussen staat Randi met haar kop tegen de man aan. De man aait haar. “Jij bent mooi he! Ik heb ook drie labradors gehad.” “ze lijkt wel op een labrador maar ze is er geen hoor,” zei ik. “Ja, een labrador is mijn lievelingshond. Hoe oud is hij?” Zes meneer,” zei ik wederom. “Nou daar kan je nog lang plezier van hebben. Dit zijn geen honden,”zei de man. “Nou, ik vind een teckel toch best leuk,” zei ik. “Ja, hij glimt mooi. Nou, tot ziens hoor.” “Tot ziens!” “Eh, hoe heet hij ook alweer?” “Randi,” zei ik. “Robin, ah ja. Nou tot ziens hoor!” “Tot ziens.

De waan van de dag

Terwijl de ophef over het Corona virus alweer op z’n retour lijkt, en de meeste mensen hun heftigste emoties over de tramschutter alweer op facebook hebben achtergelaten, gaat het leven alweer door. Vonden ze gisteren nog dat Gökmen T. doodgemarteld moest worden, vandaag zaten ze alweer lekker te genieten van het mooie weer. Facebook is wat dat betreft een prachtige plaats voor een aantal mensen dat kort door de bocht wil en niet hoeft na te denken over eventuele verdere gevolgen. Stel nu dat we Gökmen op een marktplein stenigen, en hem dus geven waar hij op uit is, dan heeft hij zijn doel bereikt. Want zodra we dat doen hebben we geen rechtsstaat meer. Dat betekent het einde van het vertrouwde Nederland waar je lekker in je tuintje of op je balkon van de zon kunt genieten. Dus wat we vooral moeten doen, is deze idioot een eerlijk proces geven, hem berechten en levenslang opsluiten. Tenzij je uit bent op ontwrichting van de samenleving natuurlijk, dan stenigen we hem.

Maar voor die mensen die dat wel willen is Facebook een prachtig podium. Meestal na verloop van tijd is het aantal vrienden ook wel automatisch gefilterd en zijn er vrijwel alleen gelijkgestemden te vinden. Een mening wordt dan meestal met veel gejuich ontvangen. Dan kan iedereen weer even afkoelen. Wat dat betreft is er toch wel een nut aan Facebook verbonden. De ergste woede kan er even uit, misschien wel ter voorkoming van erger.

En het is niet dat ik sommige emoties niet begrijp, zeker als je een nabestaande bent begrijp ik dat getier in de rechtszaal wel. Ik zou zelf in zo’n situatie ook het liefst zijn hersenen in rammen, maar nu ik slechts een buitenstaander ben, en bij mijn volle verstand ben, snap ik dat het heel goed is om alles aan de rechtsstaat over te laten. Ik heb wel eens mensen hun hersens in willen rammen voor veel minder, dus ik ben geen haar beter als ik geprovoceerd wordt. Sterker nog, deze nabestaanden hielden zich nog in. Dat verdient ook wel respect.

Het zijn grote nationale en internationale problemen waar we ons het liefst mee bezig houden. Want die zijn ook makkelijker theoretisch aan te pakken als je er verder geen verantwoording over hoeft af te leggen. En het is makkelijker gedaan dan de auto wassen. Wat ik verdorie beter had kunnen doen, dan was ik persoonlijk nog wat opgeschoten.

Van die dagen

Eigenlijk had ik de hele dag al de pest in. Het begon ermee dat er geen krant was. De zoveelste keer. Toen regen tijdens het uitlaten van de hond. Alweer regen. Weten ze boven soms niet dat er een sproeiverbod geldt? En dan mijn werk. Veel achterstallige dingen inhalen, en van die collega’s die je vragen stellen en je alleen maar opjagen of je het al klaar hebt. Dat irriteert soms. Om vijf uur precies stopte ik ermee en ging ik aan mijn vrijwilligerswerk voor de voetbalclub. Ook al een zooitje. Altijd dezelfden die niet betalen, en als je ze mailt antwoorden ze simpelweg niet, als je ze belt verstaan ze geen Nederlands, en het bestuur reageert ook nergens op. Zoek het maar uit. Stap voor stap kom ik verder, maar vanavond zag ik tot mijn ontsteltenis dat de penningmeester zich ermee had bemoeid en de hele administratie was naar z’n grootje. Ik stuurde hem een onvriendelijk mailtje, en sleepte mij naar badminton.

Ook daar liep het niet, geen fijne medespelers, van die gasten die lachen om een goed geplaatste shuttle, donder op, er valt niks te lachen, doorspelen! Voortijdig stopte ik ermee, en scheurde naar huis. Die dertig kilometer borden irriteren me dan ook mateloos, net als die gasten die hun hond uitlaten in een reflecterend hesje. Kortom, deze dag had ik beter kunnen overslaan. Vooral die actie van die penningmeester maakte me pissig. Ik kan mijn tijd wel beter besteden tegenwoordig. En ik kan me er niet overheen zetten, dat irriteerde me nog het meest. Want wat ging er nu helemaal mis?

Als het chagrijn toeslaat moet het kennelijk even uitrazen in mij. Handig als je wat positiever bent ingesteld, maar ik moet het kwijt door mijn chagrijn te koelen. Of door het van me af te schrijven.

Carnaval

Toen ik hier net woonde, we schrijven februari 1983, werd op school iets voor carnaval georganiseerd. Aggemaorleuthed. Ik deed er niet aan mee. Meneer van Mourik, toen mijn leraar Duits, zei teleurgesteld: hebben we een Brabander in de klas, houdt-ie niet van carnaval. En zo was het en is het nog steeds.

Vaassen heeft intussen de grootste carnavalsvereniging van Nederland. U hoeft het niet na te zoeken, het klopt. Het dorp staat hier op zijn kop. Mensen hangen een week de carnavalsvlag uit. Om goed carnaval te kunnen vieren moet je een steekje los kunnen laten. Ik mis dat vermogen, misschien wel helaas. Ik moet er verre van blijven. Ik moet ook eerlijk zeggen dat het me een beetje steekt dat carnaval zo’n allemansfeest is geworden. Ik vond het wel een mooie katholieke traditie, die paar dagen zotten voor de 40-daagse vastentijd. Tegenwoordig is het wel de lusten, niet het vasten. De muziek is al helemaal niet om te harden. En ik moet ook eerlijk zijn, ik heb ook niet de conditie om vier dagen te kunnen feesten. Ik vind het onbegrijpelijk hoe ze dat volhouden.

Ach, ik heb altijd al meer van natuur gehouden dan van grote mensenmassa’s. Ik ben gauw tevreden. Zet mij op een onbewoond eiland met Doutzen Kroes en je hoort mij de eerste veertig dagen niet.

Vandaag, de 21e

Vandaag, de 21e, is het 35 jaar geleden dat mijn vader overleed. 75 zou hij anders zijn. 35 jaar is waarachtig een hele tijd. Het is langer dan de langste gevangenisstraf en het wordt voor mij levenslang. Ik kan wel zeggen dat het de meest traumatische gebeurtenis in mijn leven is geweest, mede doordat er geen begeleiding was en iedereen kennelijk dacht dat dit soort dingen vanzelf, met de tijd weer goedkomt. Nou, dat dacht ik toch niet. Als zoiets op zo’n leeftijd gebeurt en je moet door zonder dat je behandeld wordt, komt dat verstopte trauma aan alle kanten naar buiten. Als je het ene lek plakt, komt er op de andere plek een scheur. Het trauma laat zich niet wegstoppen, het wil aandacht.

Met levenslang bedoel ik dat ik het nooit meer zal vergeten en dat hij de belangrijkste man in mijn leven blijft. Het ergste leed is door mij geleden, en uiteindelijk is het goedgekomen. Ik ben niet ongeschonden, dat zeker niet, wat er gebeurd is heeft mij gevormd en heeft mij geleerd. Alles wat ik denk en voel is mede bepaald door deze dag, 35 jaar geleden.

Voor hem is het al lang voorbij. Voor hem moet de aanloop ernaartoe nog erger zijn geweest. Het besef je gezin achter te moeten laten, hij moet daar ook een trauma hebben opgelopen. Ik woon nu vlak bij het huis waar het zich allemaal afspeelde. Soms loop ik er langs met de hond. Vijftig en toch nog kind ben ik. En toch ben ik niet zielig. Integendeel. Ik ben blij en trots dat hij mijn vader was, en dat ik ook zijn kanten ken waar hij moeite mee had. Ik had toen geen idee, maar nu, nu ik ouder ben dan hij, snap ik ze. En omdat ik ze snap, doe ik die dingen anders. Voorzover ik dat sturen kan natuurlijk. Sommige dingen overkomen je. Soms zie je je zelfs aankomen en soms laat je ze maar gebeuren.