Mack

Een ex-collega van lang geleden riep vandaag mijn hulp in. Ze heeft een hoge opleiding maar heeft gekozen voor het moederschap. Ondanks dat haar man de kost verdient en zij het huishouden doet, was er iets gaan knagen. Haar gevoel van eigenwaarde leed er kennelijk onder ofschoon ze veel andere dingen ondernam. Zelfspot was haar niet vreemd als ze weer eens zei dat ze op de zak van haar man teerde. Ik zag er nooit zo het probleem van in. Ik zei haar dat zij net zo goed zorgde voor het inkomen, want ondanks dat het een traditionele opvatting is, als het gezin niet draait ben je als man kansloos. Misschien meer om dat gevoel van nutteloosheid uit haar hoofd te praten. Ik weet niet hoe ik het zelf zou vinden in een omgekeerde situatie.

Ze appte me vanochtend, ze had een sollicitatiebrief geschreven en of ik die wilde nakijken. Het enthousiasme spatte ervan af. Ik verbeterde in rood zodat ze kon zien waar ik veranderd had en zelf kon bepalen of ze mijn verbeteringen wel verbeteringen vond. ’s Middags appte ze me weer. Ze had de brief na mijn verbeteringen ook aan een vriendin doorgestuurd, die ook weer in rood had zitten verbeteren. Maar ze had daar een beetje spijt van omdat ze nu in de war werd gebracht. En of ik daar nog wilde kijken, want ze vertrouwde in dit geval meer op mijn kijk op deze zaak. Ik heb het nogmaals nagekeken, en erbij gezet of ik het een goede verbetering vond of niet. Ze appte me later dat ze er helemaal gek van werd, en dat ze mijn eerste versie wel zou gebruiken. Ik zei: wacht even, ik maak de brief wel kant en klaar en nam een paar suggesties van de vriendin over. Ik mailde hem terug en ze was blij.

Zojuist, tijdens het schrijven van dit logje stelde ze weer een vraag over de brief. Of dat en dat wel goed was. Ik zei dat het goed was, en weg met die brief nu. Ik snapte ineens waarom dit belangrijk was. Daarom nam ik hier ruim de tijd voor op mijn werk. Zojuist stuurde ze me de ontvangstbevestiging door.

De kerstboom is weg. Dan kan ik dat laten rusten, ik raakte er nogal van van streek dat iemand zijn kerstboom nog had staan. Verder begint het hier op zijn plek te vallen. Ik heb momenteel geen klussen in mijn hoofd die volgens mijn hoofd acuut dienen te gebeuren. Nou ja, eentje dan. Maar die is niet tijdrovend en hoeft niet te wachten tot het weekend.

Dat betekent volgens mij dat ik kan gaan luieren. Al heb ik geen idee meer hoe dat ook al weer ging. En of ik daar wel zin in heb. Natuurlijk, nu kan ik eindelijk eens beginnen met de tuin en de oprit te vegen of de auto wassen. Vervolgens is het wachten op het mooie weer. Of op het slechte weer, wat maakt mij het uit. De veranda is waterdicht en er hangt een heater. Wat een ongelofelijke luxe hier eigenlijk he? Ik moest er wel eerst vijftig voor worden, maar dan heb je ook wat.

De vakantie naar Frankrijk slaan we over dit jaar. Merde. Eerst ga ik naar Boedapest (zogenaamd werken), dan naar Duitsland (zogenaamd motorweekend) en tot slot staat een paar dagen Schotland op de planning (zogenaamd zomervakantie) Dus om nu te zeggen dat ik niet op vakantie ga slaat ook nergens op. Het hele leven is tegenwoordig vakantie. Vroeger, toen moest er pas gewerkt worden. Ik kom meestal mijn bed niet uit voor half acht, mijn opa had er dan al een halve dag op zitten. Verder hoef ik geen pak aan naar mijn werk, daar ben ik niet belangrijk genoeg voor, dat is ook wel relaxed.

En verder ben ik wel trots op mezelf. Ik heb vanaf zondag tot maandag een tochtstrip vervangen. Dat was best lang, maar de vorige tochtstrip had meer weg van een ventilatierooster, dus die moest vervangen worden. Toen ik de nieuwe had erop had gingen de klemmen niet meer goed dicht, dus die moest ik iets verplaatsen. Toen de klemmen dicht gingen, draaide de deur niet meer op slot, dus ik moest het gat van het slot verder uithakken. En toen ik dat goed had, trok de deur zichzelf niet meer in het slot, je moest veel te hard aan de deur trekken en hij bleef al een paar keer openstaan als iemand anders dan ik de deur achter zich dicht trok. Omdat mij dat niet lekker zat heb ik het gisteren allemaal opnieuw gedaan. En nu is het goed. Dopamine in mijn hersenen!

Vorige week, met badminton, was het helemaal niks. Ik startte verkeerd dus bleef ik in het groepje met de beginners zitten. En niet dat ik het erg vind om een keer met beginners te spelen, maar als ze niet luisteren naar simpele instructies en lopen te lanterfanten dan ben ik er snel klaar mee. Ik ging dus vroeg naar huis.

Vanavond was het anders. Ik was in geestelijke topvorm, en dus kan mijn lichaam niet anders dan volgen. Ik speelde met min of meer gelijkwaardige tegenstanders (dan druk ik me vriendelijk uit richting hen) en ik verbaasde mezelf. Dropshots? Ik had ze. Wilden ze me laten lopen? Ik liep. Op mijn backhand? Harder dan ooit sloeg ik ze terug. Ik pakte zelfs een onmogelijke korte bal en retourneerde die een halve centimeter boven het net terug. En ik was snel. Met een paar passen was ik waar ik wezen moest. En tijdens dit alles was ik onvermoeibaar.

Ik won alle partijen. Wilskracht. Gewoon omdat ik mijn oude trainingspak weer had gevonden. Mijn dochter begon te lachen toen ik beneden kwam. “Is dat je chillpak,” vroeg ze? Nee, dat was niet mijn chillpak. Dat was mijn oude trainingspak. Een pak met verborgen krachten. Een superheldenpak, zou ik bijna willen zeggen. Ik ga het vaker aantrekken vanaf nu.