Bitter

Ik had een wat lastige dag vandaag. Het begon met een logje van Rob Hamilton waar ik mij geheel in kon vinden. Wat in mijn hoofd weer recht maakte wat krom was. Alleen was het van korte duur. Want de wereld waar ik me in begeef zit eenmaal niet zo in elkaar. Daar haalt men de schouders op over dingen die niet met status te maken hebben en is men alleen in je geïnteresseerd als je iets hebt meegemaakt. En afhankelijk van hoe ik mij voel, reageer ik daarop. Nu voelde ik mij eenzaam, somber en onbegrepen. En toch gun ik mijn collega’s die lol niet, dus als ze vragen of er iets is zeg ik dat het prima gaat. Wat eigenlijk niet zo is, want ik heb moeite met veel dingen van deze tijd. Mijn collega’s moeten naar Las Vegas, maar zij ervaren dat als mogen. Ze zijn blij. (Vegas, zeggen zij) Ik moet er niet aan denken. Cappuccino is uit, latte macchiato is in, terwijl ik nog maar gewoon bij koffie ben. Ik loop hopeloos achter en soms wordt me dat te veel. Was er op de terugweg op de radio nog een item over zelfmoordpreventie waar ik ook al niet vrolijker van werd. Ik kijk uit naar mijn pensioen, maar dat deed ik al toen ik nog op school zat. Een oude zuurpruim worden, dat is mijn voorbestemming. Hopelijk wel met behoud van humor.

Ik begrijp ook niet zo goed wat er nu precies mis is, maar wel dat er wat kleine defecten zijn. Misschien beschadigingen opgelopen in het verleden, hoewel ik denk dat het aangeboren is. Er zijn ernstigere aangeboren afwijkingen, maar lastig is het soms wel. Het lijkt of ik geboren ben in een verkeerde tijd, dat ik veel eerder geboren had moeten worden in de tijd dat alles hetzelfde bleef. Op mijn werk noemen ze me autistisch, maar dat is lekker makkelijk als je zelf geen idee meer hebt wat je hebt afgesproken en het tegengestelde doet. En vervolgens als je daarop wordt aangesproken zeggen dat je flexibel bent. En door een merkwaardige speling van het lot adoreert men dergelijke flexibiliteit.

Het is heel lastig soms. Ik heb inderdaad structuur nodig, en dat strookt natuurlijk helemaal niet met wie ik zou willen zijn. James Bond bijvoorbeeld. Of gewoon Jan Boerenfluitjes. Het belemmert me wel, maar misschien heb ik die belemmering ook wel nodig om me ervoor te behoeden een snelle Jelle te worden. Belemmering genoeg, al mijn hele leven. En als ik even naast mijn schoenen ga lopen omdat het goed gaat, dan ga ik ook direct op mijn bek, zodat ik dat eigenlijk nooit meer doe, behalve als de zelfspot er vanaf spat.

Didn’t we have fun?

Coldplay heeft weer een betoverend mooie plaat gemaakt. Fun is de titel, u vindt hem nog niet op Youtube. Ik zag ze één keer live en ik weet zeker dat als ik een vrouw was geweest ik verliefd zou zijn geworden op zanger Chris Martin. Als man zeg je dan dat je in de ban raakte van zijn charisma, maar ik ben bang dat dat hetzelfde is. Zijn nasale geluid, het gebruik van zijn kopstem en zijn melancholische liedjes zijn voor mij moeilijk te weerstaan.

Ik hoorde het nu twee keer op de radio, over een voorbije liefde, of het niet nog eens zou kunnen en of ze geen plezier hebben gehad. En natuurlijk was zij het die ermee stopte. Nooit hij. Het heeft dezelfde wanhopigheid als “ne me quitte pas” van Jacques Brel. U kunt er natuurlijk heel anders over denken, en dat is ook helemaal niet erg, want je kunt eenmaal niet met iedereen zwijmelen. Ik vind het prachtig, en voor mij is Coldplay inmiddels uitgegroeid tot de beste band ter wereld.

Waarom het nummer en de tekst me zo aanspreekt? Ik ben van de melancholieke, van het terugdenken aan zomerliefdes, van het ontkennen van de negatieve kanten, van het mijmeren, van het stilzetten van de tijd.

http://xmusic.fm/search/fun-coldplay/

update:

De link is inmiddels onschadelijk gemaakt, je kunt nog maar een klein stukje luisteren.

 

 

Surprisestress

Het was surprisetijd in de klas van Hans, en zoals het een zoon van mij betaamt, kon hij daar weinig mee. Bovendien had hij geen tijd wegens een opeenstapeling van drukke verplichtingen zodat er een probleem dreigde te ontstaan. Kinderen staan tegenwoordig onder grote druk van hun ouders, want die vinden dat hun kind geen uitzondering moet zijn. Konden we vroeger nog volstaan met een grote prop opgerolde kranten of een dicht gesoldeerd blikje, tegenwoordig is het een wedstrijd wie er de mooiste surprise heeft. Hetzelfde verschijnsel treedt op bij traktaties op verjaardagen. Ik heb er over nagedacht en volgens mij zijn het de ouders die zichzelf de druk opleggen.

In elk geval, ik nam afgelopen vrijdag vrij om voor Hans een surprise te maken. Totaal ondenkbaar in vroeger tijden, maar zover is het gekomen. Tot groot genoegen van mijn vrouw, met wie ik al aan het bekvechten was geslagen over die surprisestress altijd. Ik maakte van papier-maché een hond, omdat het ventje voor wie de surprise bedoeld was een hond heeft die Spyker heet. Het werd mooier dan ik dacht, en omdat Hans er ook iets aan moest doen heeft hij de hond geverfd. Een Spyker- en een Feyenoord logo erop, een gedicht gedicht en klaar.
hond surprise

Vandaag was het zover, en ik had er eigenlijk niet meer aan gedacht. Totdat Hans vertelde dat het jongetje heel erg blij was met z’n surprise omdat hij vorig jaar als enige geen surprise had gekregen. En Hans vertelde dat hij echt heel erg blij was. En de moeder van het jongetje bevestigde dat ook nog een keer. Ook het cadeautje dat ik had uitgezocht viel heel erg in de smaak. En toen wist ik weer waarom je dit soort dingen ook al weer doet. Een kind blij gemaakt. Ja, daar doe ik het voor.

Leegloop

Op mijn werk heerst momenteel de grote leegloop. Vrijdag kondigde mijn ex-baas zijn afscheid aan, gisteren mijn huidige manager, en vandaag een collega. Ik ben weer in iets beland, ongelofelijk. Als dit bedrijf nog winst gaat maken, dan moet ik maar eens voor mijzelf beginnen, want dan kan ik ook winst maken. Het zijn barre tijden. De kunst is mijzelf staande te houden tegen veeleisende Amerikanen. Kansloos.

Ik doe niet echt veel meer, mijn positie is zo goed als overbodig, ik ben er nog voor de overdracht heb ik het gevoel. Ik beantwoord mails en ik scan een paar facturen. Ik acteer niet eens druk. En nu moet ik oefenen in me goed blijven voelen. Eigenlijk zou ik gewoon wat meer logjes moeten schrijven in de baas z’n tijd.

 

Brabant

Ik heb het gisteren en vanochtend weer gemerkt. Ik ben een Brabander. PSV, de club waar ik al sinds mijn jeugd voor ben, hield krachtig stand op Old Trafford en deed uiteindelijk niet onder voor Manchester United. Het maakte indruk, en ik voelde me trots, net als de meegereisde fans die na afloop het lied Brabant van Guus Meeuwis inzetten. Ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad, zingt Guus. Ik had het vanochtend. Ik mag dan in Utrecht zijn geboren, ik heb niet veel met die stad. Ik mag dan veruit het grootste deel van mijn leven in Vaassen wonen, mijn veiligste herinneringen liggen in Brabant. Daar was ik kind en was de toekomst nog ver weg. Ik hoefde me geen zorgen te maken want alles kwam goed.

Ik idealiseer, maar dat wil niet zeggen dat mijn gevoel niet echt is. Mijn vriendjes van vroeger zijn nu op Facebook weer mijn vrienden en het is alsof ze nooit zijn weggeweest. Het voelt als familie. Tot het carnaval weer losbarst. Dan weet ik dat er niks te zoeken heb. Maar tot die tijd…

 

Idioten

Die gekke Turken hebben een Russisch gevechtstoestel uit de lucht geschoten. Omdat die het luchtruim van Turkije zou zijn binnen gedrongen. Wat zijn dat voor idioten? Dat doen wij toch ook niet, hier vliegen jaarlijks een paar Russen over ons land, en dat is dan nog een regelrechte provocatie. In Turkije waren ze met gevechtsacties bezig tegen IS, en die verdomde Erdogan, of hoe heet die macho, wil even laten zien dat Turkije haar luchtruim verdedigt. Dat soort idioten wil ik niet bij de Navo hebben hoor. De Navo is er om ons te behoeden voor een derde wereldoorlog, niet om er één uit te lokken.

Poetin heeft gelijk dat hij dit een mes in de rug noemt. Hopelijk is Vladimir in een verstandige bui en neemt hij geen vergeldingsmaatregel. Hopelijk vinden de Turken de twee piloten die nog spoorloos zijn. Hopelijk biedt Turkije haar excuses aan aan Rusland, en hopelijk gaat de Navo een hartig woordje wisselen met Turkije. Een paar jaar geleden moest het land nog onze patriots lenen wegens dreigende Syrische raketaanvallen, en nu dit!

Is het heel gek om te veronderstellen dat er over vijftig jaar een geschiedenisboek over WO III bestaat en dat het allemaal begon bij het neerhalen van een Russisch vliegtuig door Turkije? Nee, ik vind het niet gek klinken. Ik vind het minder gek klinken dan een moord op een Oostenrijkse aartshertog. Of een door de Duitsers in scene gezette inval van Polen in Duitsland.

Vooruitgang

Ik heb nog nooit geinternetbankierd. Dan heb ik over mijn privérekeningen. Dat klinkt achterlijk voor een boekhouder, en dat is het ook. Maar toen ik Linda leerde kennen deed ik mijn betalingen nog via acceptgirokaarten, en dat hadden ze nooit moeten veranderen. Kort daarna werd zij bewindvoerder en zorgde voor betalingen. Ik heb wel eens ooit het saldo bekeken, maar nog nooit een betaling uitgevoerd voor zover ik mij kan herinneren. Uiteraard wel op mijn werk, maar ik heb gewoon geen zin om mijn werk mee naar huis te nemen.

Gisteren moest er iets overgemaakt worden naar de vrienden waar we waren en Linda zei dat we toch in een ideaal tijdperk leefden. Even de app aanklikken, overmaken en klaar. Ik zei dat we dat vroeger oplosten door even je portemonnee te pakken, geld te geven, en klaar. Natuurlijk ben je dan een spelbreker. Maar het is zo waar als de snaartheorie. Eigenlijk zijn we geen zak opgeschoten met alle technologische vooruitgang van de laatste 25 jaar. Het enige wat echt handig en vernieuwend was, is het internet. We gebruiken het wel verkeerd, maar het is handig. De een facebookt, de ander weblogt prachtige stukken die niemand leest, weer een ander kijkt porno, en vaak zijn we op zoek naar kennis die we, zodra we het gevonden hebben, weer vergeten. Maar soms is het handig.

De mobiele telefoon met camera is ook vernieuwend. Overal zijn beelden van. Van jonge meisjes met blote borsten tot een onderwijzer die probeert les te geven. En het bellen in de auto vind ik handig, want ik heb een hekel aan thuis bellen. Bellen en niks doen kan ik niet. Ik wil bewegen als ik bel. Navigatie, ook nuttig, maar dat heeft me net zo vaak de verkeerde kant opgestuurd als de goede. Er zijn situaties geweest dat het me redde, maar ook dat het me enorm veel extra tijd kostte. Ik streep die tegen elkaar weg.

Verder kan ik niks verzinnen wat het leven draaglijker maakt. Ik vind de auto’s niet beter geworden, de tv niet handiger, alles met i-kanmegestolen worden, eigenlijk vind ik het een vrij irritant tijdperk. Het is dat ik niet heb op zitten letten, anders had ik het nooit zover laten komen. Dan had ik ergens ingegrepen. Maar de verandering hou je niet tegen. Sommigen ervaren het als vooruitgang, maar van vooruitgang is pas sprake als iets slecht was, en beter wordt. Vooruitgang is relatief en afhankelijk van de waarnemer, zo ontdekte Einstein. En omdat ik weinig tot geen vooruitgang signaleer de laatste 25 jaar, kan dat niet anders dan betekenen dat ik als waarnemer meebeweeg, daar waar degene die de vooruitgang signaleert, stil staat. Ik heb dit weer prachtig verwoord.

 

The All Blacks

Ik ben wat terughoudend als het over de aanslag in Parijs gaat. Want ik weet niet goed wat ik daaraan zou kunnen toevoegen en vind het net zo erg als u. Maar vanavond kwam mij iets ter ore waarover ik toch even iets kwijt wil. Want zoals overal werd vanmiddag op een school in Apeldoorn een minuut stilte gehouden. Voorafgaand aan die minuut vond een zeventienjarige jongen van besneden afkomst het nodig om te applaudisseren vanwege het aantal doden dat in Parijs was gevallen. Het maakt mij kwaad, en ik maak me niet zo gauw kwaad. Ja, gespeeld kwaad, dat wel, maar echt kwaad, dat zelden. Wat me het kwaadst maakt is de machteloosheid van de groep tegen het individu. Zijn actie zal zo goed als zeker vrijwel onbestraft blijven omdat onze samenleving zo is gedevalueerd dat we er niks tegen kunnen doen. We mogen hem niet van school sturen omdat hij minderjarig is, en bovendien maken we het probleem dan erger. Maar dat zo’n jongen het gore lef heeft om ons zo te provoceren omdat hij weet dat we te bang zijn om er iets tegen te doen, dat zit me het meest dwars aan deze actie. Meer dan dat ik me zorgen maak over de kans dat hij een terrorist wordt.

En dan nog wat, ik hoorde mensen tevreden vaststellen dat moslims zich nu meer uitspreken tegen deze terroristische daad dan een klein jaar geleden, toen Charlie Hebdo het slachtoffer was. Ja, nogal wiedes denk ik dan. Charlie Hebdo beledigde de profeet en daarmee de moslims, ik zou me ook van commentaar onthouden als iemand die mij stelselmatig beledigde een kopje kleiner werd gemaakt. Ik ben bevriend met Hassan Schonmak. Zo meldt hij zich altijd door de intercom. Hassan, schonmak. Ik hoef van hem niet te weten wat hij ervan vindt, want ik vertrouw erop dat hij er net zo over denkt als ik. En als dat niet zo is, dan zegt hij het toch niet, net zoals de terroristen die ook aan niemand verteld hadden dat ze terrorist waren. Dus ja.

De samenleving zou weer wat duidelijker moeten worden. Wat er wel en wat er niet getolereerd wordt. En als je staat te applaudisseren vanwege het aantal doden dat gevallen is, ook al ben je nog maar zeventien, dan zou je verplicht moeten worden om samen met wat gelijkgestemden een wedstrijd te moeten spelen tegen The All Blacks, het nationale rugbyteam van Nieuw Zeeland.

Helmut Schmidt

Helmut Heinrich Waldemar Schmidt, ik vond hem een van de beste Duitsers ooit. Hij was er al toen ik klein was en nu heeft hij ons verlaten. Ik heb altijd een beetje moeite met vertrouwde namen uit het verleden waarvan de eigenaar er ineens niet meer is. Ik was te jong om hem te begrijpen, maar ik was oud genoeg om te weten dat hij bondskanselier van West-Duitsland was, en dat hij de baas van een bevriend land was. Mijn achterdocht jegens Duitsers ontwikkelde zich pas later, toen Kohl kwam. Schmidt heeft als een dapper soldaat in de oorlog gevochten, als onze vijand weliswaar, maar zonder daarbij fout te zijn geweest. Integendeel, hij is de Hitlerjugend uitgezet wegens zijn denkbeelden die niet overeenkwamen met hoe de nazi’s het zagen. Achteraf niet zo heel vreemd, getuige het feit dat in 1984 bekend werd dat zijn opa joods was. Schmidt ontving het ijzeren kruis voor getoonde moed aan het front in Rusland. De dappersten onder de soldaten zouden vaker politicus moeten worden. Zij zullen geen oorlogszuchtige taal uitslaan, maar ook niet bang zijn om om de vrede te verdedigen.

Hij maakte geen vrienden in Israël, maar zei wat hij van de situatie vond zonder zich daarbij in de weg te laten staan door het Duitse verleden. Hij was bevriend met de Franse president Giscard d’Estaing, wiens naam ik mij niet herinner. Waarom Schmidt me dan wel bijgebleven is, ik kan het niet precies zeggen. Er moet een reden zijn. Het is zo dat ik vaak aangetrokken word door mannen die op hoge leeftijd al hun haar nog hebben, maar dat kon ik vroeger nog niet weten. Ook kettingrokers wier afweersytemen de nicotineaanslagen met gemak lijken te weerstaan, oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij uit. Maar ook dat kan het niet geweest zijn. Het zal zijn krachtige uiterlijk geweest zijn, samen met het gegeven dat hij leider was van een land dat grensde aan het vijandelijke oostblok. Hij zal waarschijnlijk door het NOS journaal wat vaker genoemd zijn dan zijn Franse collega, of hij was gewoon een bevlogen en geliefd politicus. Hij koos ervoor om een aan hem toegewezen onderscheiding van de Bondsrepubliek niet te accepteren, omdat hij vond dat iemand niet onderscheiden hoeft te worden als die slechts zijn plicht vervult. In 1981 kreeg hij een pacemaker, maar het roken heeft hij nooit afgeleerd. Zelfs later, toen hij anti-rookwetten schendde werd dat hem vergeven. Uiteindelijk weet ik niet of je kunt zeggen dat het roken je fataal is geworden als je 96 bent geworden, maar gezien de diagnose lijkt het erop dat de man de 100 makkelijk gehaald zou hebben als hij niet gerookt had. Op 23 november neemt Duitsland afscheid van voor mijn gevoel één van de integerste politici ooit.

Helmut Schmidt
Helmut Schmidt

Gangetje.

Ik vraag mij af wat een midlifecrisis is. Of het een serieuze ziekte is, of verzonnen flauwekul. In beide gevallen zit ik er midden in, hoewel ik geen behoefte aan een motor heb, en slechts een kleine aan een snelle auto, maar die laatste behoefte bestond altijd al. De midlifecrisis uit zich in het besef dat mijn beste tijd voorbij is. Ik zal geen honderd meter meer in 13.9 kunnen lopen, mijn haar zal niet meer donker kleuren, ik heb twee hernia’s achter de rug, en mijn lijf zal geen jeugdigheid meer uitstralen. Ik haal mijn vreugde uit iets dat ik presteer en wat nog indrukwekkend genoemd mag worden, niet alleen gezien mijn leeftijd, maar omdat het indrukwekkend was.

Dat is de waarheid, en het besef dat dat de waarheid is, maakt het nog erger. Want de ondankbaarheid straalt er vanaf, en de wetenschap dat ik ondankbaar ben helpt me verder de leegte in. Het aloude gevoel van niks presteren ligt op de loer, al ben ik de hele maand oktober doorgekomen zonder depressie. Dat was vorig jaar nog anders. Nu ligt de depressie in de verte op de loer, maar ik zie hem en weet hem honderden meters voor te blijven. Ik voel mij niet slecht, maar slechts een beetje leeg. Het gaat zijn gangetje maar dat lijkt niet goed genoeg, terwijl het dat wel is. Als de draaimolen zijn gangetje draait is dat juist prima en worden alle kinderen blij. Als de trein zijn gangetje maakt, zijn alle reizigers tevreden.

Dat gangetje betekent dat de omstandigheden ideaal zijn om eens te excelleren. En van daaruit kun je weer rustig afremmen tot het weer zijn gangetje gaat. En natuurlijk kun je gewend raken aan het tempo van de draaimolen, maar zoals we weten is snelheid relatief en vooral afhankelijk van degene die waarneemt. Dus zou je van je paard stappen en een rondje lopen, dan duurt zo’n rondje net zo lang als in het geval de draaimolen stil staat. Echter, voor de waarnemer langs de kant ga je twee keer zo hard. En daar word ik volgens mij gefopt door veel mensen. Ik sta langs de kant en zie ze in een ijltempo voorbij komen.