Zomertijd

Er zijn mensen die fel tegenstander zijn van de zomertijd. Zij zeggen dat het verschuiven van de klok mensen in de war brengt en het daardoor gezondheidsrisico’s met zich meebrengt. Bovendien denken ze dat het een drogreden is dat we een uur langer licht hebben, want we hebben geen uur langer licht. We hebben enkel onze werkdag verschoven. Strikt genomen hebben ze daar gelijk in. We hebben onze werkdag zodanig verschoven dat hij in het licht valt. Zouden wij dit niet doen, dan is het een uur eerder donker, en zouden we een uur eerder het licht aan moeten doen. Het is een wijziging van de tijdzone, precies hetgeen ze in Amerika en Japan doen, ten opzichte van ons. Zij gaan ook niet in het donker werken.

Door de zomertijd krijgen mensen meer zonlicht wat weer helpt tegen depressiviteit, en dus de gezondheid bevordert. Tevens wordt er een uur energie bespaard, wat ook weer gunstig is voor de gezondheid, immers, er hoeft geen kolencentrale met vieze uitstoot te draaien voor dat uur. Zo zie je maar, je kunt alle kanten op redeneren. Ikzelf heb behalve die ene dag in het jaar dat je eerder naar bed moet, nooit last van de zomertijd. Verandering van tijd doet slapen, zeg ik altijd maar, en als iets goed is voor de gezondheid, dan is het wel slapen.

Dus nee, ik ben tegen afschaffing. In Engeland kennen ze geen zomertijd en daar gebeurt de ene ramp na de andere. Ze willen uit de Europese unie, ze rijden aan de verkeerde kant van de weg, ze gebruiken afwijkende maten, het regent er altijd, hun autoindustrie ligt op z’n gat en het is 50 jaar geleden dat ze nog wat voorstelden op voetbalgebied. Denk daar wel even over na, geleerden, voor je met bewijzen strooit dat het beter is om de zomertijd af te schaffen. Maar misschien denkt u er wel heel anders over. Mij gaat het er vooral om dat het op 22 juni tot een uur of 11 licht is. Als ze dat nu kunnen garanderen, mag van mij die hele zomertijd vanavond nog afgeschaft worden.

 

 

 

Johan Cruijff 1947-2016

Op deze dag, dat mijn zoontje vanwege een verloren weddenschap in een Ajax-shirt naar school moest, bereikt ons het bericht van het overlijden van Johan Cruijff. Ik vind het nu stiekem wel mooi, dit onbedoelde eerbetoon, maar mooier was het geweest als Cruijff op goede vrijdag overleden was. Want dan wisten we het zeker.

Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe het verder moet zonder Cruijff. Ik ken geen Nederland zonder verlosser. Het klinkt wellicht dramatisch, maar Cruijff was de man met de oplossingen. Hij wist het, en hij wees de weg. Natuurlijk was hij de beste voetballer ooit. Maar dat was niet zijn lichaam, het was zijn geest die slimmer was dan een voetballer. Een tegenstander schakelde hij uit met een onverwachte beweging. Niet de moeilijkste beweging, maar de meest onverwachtse. Kwam hij van links, dan schoot hij met rechts, en kwam hij van rechts, dan schoot hij met links.

Ik ben treurig door zijn overlijden. Hij was niet alleen een icoon, hij was de trots van Nederland. Hij rees in de jaren ’60 en ’70 en Nederland lifte mee. Zelfs in het “doe maar normale” Nederland, hing men aan zijn lippen. Hij verstond de kunst om van de olifant een mug te maken. Als een journalist zei dat een Nederlandse club tegen Barcelona een ongelijke strijd was zei hij simpel: “Ze hebben dan wel miljoenen, maar ze mogen nog steeds maar 11 spelers opstellen.” En als hij door een Nederlandse journalist in Barcelona gevraagd werd naar zijn status van halfgod aldaar, zei hij: “heel bekend ja,” en vervolgde zijn weg.

Dat was het goddelijke aan Cruijff. Dat hij in de eerste plaats mens bleef. Vaarwel Johan. Je hebt zoveel betekend.

Paradox

Het mag geen geheim zijn dat ik 46 ben. En dat ik het daar niet mee eens ben. Want mijn rug is wat ouder maar de rest is stukken jonger. Zeker mijn conditie, die is behoorlijk te noemen. En mijn geestelijke leeftijd ligt vér onder de 46, (een jaar of 30 eronder) dus ik durf rustig te stellen dat ik…ja, wat eigenlijk?

Als mijn geestelijke leeftijd nu gewoon 46 was, zou ik nooit de noodzaak gevoeld hebben om van de zomer te gaan hardlopen/sprinten waardoor ik eerst een lichte knieblessure opliep en daarna een langdurige achillespeesblessure. Dat schijnt nu hielspoor te zijn, een typische ouderdomsklacht. De paradox ziet u misschien al wel, en ik zou willen dat een jongeman na mij dit nu ook eens inzag: door mijn pogingen om de veroudering tegen te gaan, zit ik nu met ouderdomsklachten die ik anders niet gehad zou hebben.

Shockwavetherapie kreeg ik vandaag. Dat is nog even tandenbijten zeg. Je moet van de therapeut aangeven wanneer het niet meer gaat, maar daar gaan we weer, ik gaf dat niet aan. Dus ik leed pijn. Al stelde die pijn niet veel voor vergeleken bij de verloren wedstrijd van PSV tegen Ajax. Ook daarin reageer ik kennelijk niet volwassen, gezien het feit dat ik vond dat ze twee strafschoppen en één doelpunt onthouden waren, terwijl Johan Derksen hooguit vond dat je één penalty had kunnen geven. Eventueel. Geen woord over een afgekeurd doelpunt en de andere overtreding. Ik heb de tv maar uitgezet. Ben genoeg vernederd vandaag.

Bellevue

Ik liep met de hond een andere route dan normaal. De hond loopt al een tijdje licht mank dus ik probeerde te voorkomen dat ze andere honden tegen zou komen en het weer in wild gespeel zou uitmonden. Het is denk ik 25 jaar geleden dat ik er liep, veel veranderd was er niet. Ik kwam langs het wildkijkpunt dat uitkeek over een stuk heide. Het huis dat ik altijd zo mysterieus vond, en wat zo afgelegen midden in het bos lag, lag er nog steeds, boven op een heuvel alsof er niets veranderd was. Het is twee honden geleden dat ik er was.
huis
Aan het eind van de anderhalf uur durende ronde kwam ik weer in gangbaarder gebied. We kwamen weer mensen tegen, en de hond liep er enthousiast op af. Een blonde mevrouw had zich een beetje afgezonderd van de anderen en leek wat angstig. Ik riep de hond terug en vroeg me juist af wat angstige mensen in een hondenuitlaatgebied deden. Tot het me duidelijk werd. De mevrouw was niet angstig maar moest plassen en had zich daarom afgezonderd. En ze had niet in de gaten dat mijn vluchtroute op tien meter langs haar billen liep. Ik weet ook helemaal niet in of ze me in de gaten had, maar ik kon het niet helpen dat ik daar langs bellevue liep. Even kwam het snode plan in mij op om snel een foto te maken, maar gelijk waarschuwde mijn geweten me. Maar ik kan niet volhouden dat ik haar bips maar één keer gezien heb.

Speciaalschrijver

Nu moest ik het laatst noodgedwongen met Klopping eens zijn, terwijl ik dat liever niet ben. Maar ik kon moeilijk van standpunt veranderen omdat deze jongeman er dezelfde mening op nahield als ik. (beveiliging Apple iPhones) Vandaag overkwam mij iets soortgelijks. Kluun was op de radio, de man die figuurlijk piste op het graf van zijn vrouw, en kwam vertellen dat het eens afgelopen moest zijn met verplichte literatuur op de middelbare school, en juist dat verkondig ik hier ook af en toe. Laatst nog. Door de grafpisactie heeft de man definitief zijn geloofwaardigheid verloren. Bij mij welteverstaan. Hij kent mij niet, dus dat is verder geen probleem.

Maar ja, ook hier kon ik moeilijk ineens van standpunt veranderen. Voor literatuur moet je rijpen, en het gaat je pakken of het gaat je niet pakken. Als je het jonge kinderen door hun strot duwt, zal het ze verder wegduwen van het doel. Zo ging het tenminste bij mij, ik denk dat ik 27 was voor ik weer een boek las. De reis om de wereld in 80 dagen was mijn comeback. Maar ik weet niet eens of dat onder literatuur valt. Waarschijnlijk niet, want ik wilde maar doorlezen, terwijl ik bij literatuur toch meer associaties krijg met doorworstelen. Veel literatuur heb ik niet meer gelezen daarna. Terwijl ik wel een lezer ben geworden, maar vooral van boeken die me ook iets leren.

Als literatuur je nooit pakt, heb ik niet het idee dat je iets mist. Sommige mensen hebben ook niks met schilderkunst of met klassieke muziek. Het zou wat mij betreft voldoende zijn om de basis van de belangrijkste literaire werken te bespreken in de klas, zodat je in elk geval weet wie Multatuli is. Of Willem Elsschot. Willem Elsschot was op de Mavo mijn “speciaalschrijver.” Hij kent mij niet, dus dat is verder geen probleem. Wat wel een probleem is, is dat ik hem koos omdat je eenmaal een speciaalschrijver diende te hebben. Er was verder niets waardoor de man het verdiende mijn speciaalschrijver te worden. Wat ik nog van hem weet is dat hij Belg was, dat hij ergens in achttiennogwat is geboren, dat hij “Lijmen/Het been” en “Kaas” schreef, en dat het speciaalschrijverschap  tijdverspilling was als dat alles is wat ik nog van hem weet.

Nee, Kluun stelde zelfs voor om Kieft en Gijp dan maar op de lijst te zetten. Lijkt mij een prima idee. En als iemand zo’n boek op zijn lijst zet, laat diegene dan maar eens uitleggen waarom dat nu wel of geen literatuur is, zodat je er toch iets van opsteekt. En voor degenen die liever Multatuli op hun lijst zetten: doe alsof je thuis bent.

Boodschappers

Vandaag op de radio een debat tussen twee wetenschappers die elkaar tegenspraken. Superinteressant vind ik dat, want wetenschappers zijn wetenschappers zou je zeggen. De een concludeerde dat matige alcoholconsumptie gezonder was dan geen alcoholconsumptie, terwijl de ander beweerde dat geen alcoholconsumptie het gezondst was. Op zich maakt het onderwerp me niet uit, of het nu dit is, of de opwarming van de aarde, het bestaan van buitenaards leven, het gaat mij erom dat wetenschappers elkaar tegenspreken. Want wetenschappers beweren altijd gelijk te hebben, maar je kunt aantonen dat in genoemd voorbeeld, er eentje zit te jokken. Of zijn zaakjes niet op orde heeft. Of geen goed onderzoek heeft gedaan. Of wel goed onderzoek heeft gedaan, maar de conclusies verkeerd interpreteert.

Als een astronoom en een astroloog elkaar tegenspreken, dan kijken we daar niet van op. Als een moleculair bioloog en een dominee elkaar tegen spreken, ook niet. Als een protestant en een katholiek het doen, so be it. Maar twee wetenschappers, dat gaat niet. Want beiden worden geacht verstand te hebben van hun vakgebied, waarop wij, gewone mensen dan weer conclusies kunnen trekken die ons moeten helpen de juiste beslissing te nemen.

Ik hoorde hun boodschappen eens aan. Ik was het sowieso eens met degene die zei dat matige alcoholconsumptie gezonder was. Dat komt mij beter uit namelijk. En ik kan nu ook schermen met wetenschappelijk onderzoek dat mijn gedrag rechtvaardigt. Eigenlijk heb ik liever dat wetenschappers het nooit met elkaar eens zijn, dan kun je altijd het standpunt innemen dat je toch al van plan was in te nemen.

Achilles

Er zijn onderwerpen waar ik niks vanaf weet, en dat is ook de bedoeling. Maar waarom is de Griekse Mythologie voorbehouden gebleven aan hen die naar het Gymnasium mochten? Ik heb het idee dat zij -Gymnasiasten- meer weten dan wij, gewone stervelingen.

Uit de bijbel weet ik het nodige, maar uit de Griekse Mythologie geen moer. Ik lees net dat het de basis vormt van het denken en geloven van de oude Grieken. Het verklaart het ontstaan van de wereld en de mens, en verhaalt over de goden uit die tijd. Eigenlijk niet anders dan de bijbel. Het lijkt mij essentiële informatie, die mij even onthouden is. Ik wil zelf kunnen bedenken of er enige logica in zit. Want samen met de Bijbelse verklaringen en de wetenschappelijke verklaringen moet je hiermee toch wat raadsels kunnen ontfutselen.

En zo niet, dan is het toch verrekte handig in kruiswoordpuzzels. Ik heb gelijk wat uitdrukkingen opgezocht die mij al jaren bekend in de oren klinken, maar waarvan ik slechts een vaag vermoeden had wat ze betekenden. Zwaard van Damocles, doos van Pandora, en achilleshiel.

Hoe ik hier op kom? Ik was vanochtend bij de huisarts voor vage pijnklachten. Ik had mij beter niet kunnen laten opjutten, een paar maanden geleden, maar ik opende de doos van Pandora, ging hardlopen, wat natuurlijk helemaal niet zo slim is op je 46e. Onheil kwam over mij, eerst een knieblessure en toen die hersteld was en ik toch nog doorging, kwam de pijn aan mijn achillespees. Maanden hield die aan en ging maar niet weg. Omdat het als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing, maakte ik uiteindelijk een afspraak met de huisarts. Nu moet er een echo gemaakt worden en een x-foto. Dat opjutten zal altijd mijn achilleshiel blijven.

Amateur astronoom

Als ik het allemaal geweten had, had ik wat beter opgelet vroeger op dinsdag, het 7e uur. We kregen toen scheikunde, terwijl we het uur ervoor gym hadden gehad. Natuurkunde had ik ook al laten vallen. Niemand vertelde me ook wat in die tijd. Aan de andere kant was het ook enorm saai, natuurkunde en scheikunde. Bovendien, als je op de mavo begint is het onwaarschijnlijk dat je een carrière a la Robbert Dijkgraaf tegemoet gaat. Terwijl Dijkgraaf zich er al over beklaagde dat er voor moderne natuurkundigen weinig eer meer te behalen viel. Alles was ongeveer al ontdekt door Einstein, Newton en noem er nog eens een paar.

Ik verslind boeken over het heelal. ’s Avonds laat bij heldere lucht zie ik de sterren en vraag me het volgende af. Klopt het allemaal wel wat de natuurkundigen zeggen? Zijn ze niet veel te intelligent en verliezen ze daardoor niet de realiteit uit het oog? Hebben ze niet behoefte aan een amateursterrenkundige die ze op het rechte pad houdt? Want er is natuurlijk veel onzin beweerd door de heren genieën. Zo bestaat er volgens Einstein niet iets als zwaartekracht, en op zijn beurt denkt Newton weer dat planeten een aantrekkende kracht op elkaar uitoefenen. Terwijl iedereen weet dat als je op een kilometer of 300 boven het aardoppervlak zit, de zwaartekracht je al niet meer naar beneden trekt. Dat zijn van die dingetjes die de mannen over het hoofd zien. Einstein met zijn lichtsnelheid. De man beweert dat je theoretisch terug in de tijd kunt als je sneller dan het licht zou kunnen reizen. Dus stel, je bent op planeet Hokkietokkie4, en je vliegt sneller dan het licht naar de aarde. Je komt op de aarde aan en ziet jezelf daar later aankomen omdat je beeltenis de afstand nog niet helemaal afgelegd heeft. Voor mij ben je dan niet goed wijs. Iedereen snapt dat jouw beeltenis iets anders is dan jijzelf en dat er helemaal niets met tijdreizen is gebeurd.

Nou ja, dat soort dingen dus. Daarvoor heb je iemand als ik nodig. Die de heren met hun wilde fantasieën een beetje in toom weet te houden, en ze te wijzen op hun onvolkomenheden. Maar ja, ik krijg geen kans bij Nasa. Tenminste niet zolang ik beweer dat de zwaartekracht op afstand geen invloed meer heeft maar niet kom met een andere verklaring voor eb en vloed. Maar dan kennen ze me nog niet bij Nasa. Ik heb de verklaring al half klaar. Kwestie van uitwerken.

Fluks Hoes

Ik was gisteren in het prachtige Groningen, voor het bijwonen van de wedstrijd FC Groningen tegen PSV. Hans mocht weer meedoen met de line-up, aan de hand van de spelers meelopen het veld op. Ditmaal mocht hij met Guardado, één van zijn twee favorieten. Groningen maakte er, gelukkig voor PSV, geen wedstrijd van, het werd 0-3, met één grote kans voor Groningen aan het eind van de wedstrijd.

Fluks Hoes, zo heet het supportershonk waar wij ons mochten melden. Genoemd naar een oud Groningen supporter. De kinderen kregen instructies en wij mochten plaats nemen vlak aan het veld, achter de PSV bank. Een Groningen supporter achter me maakte een beetje vreemde indruk. Hij had een muts op waar aan de zijkant nepharen onderuit leken te komen, maar toen ik beter keek bleek het zijn echte haar. Hij riep steeds naar Hans Hateboer, “da’s goed gedaan, Hans.” En: “pak hem maar af, hoor!” Een opvallend persoon. Misschien een kleinzoon van Fluks.

Een Brabants jochie kon er ook wat van. Die zat vlak voor de kleinzoon van Fluks, en schreeuwde mogelijk nog harder. Tegen Cocu, die het gehoord moet hebben: Hé, mag Lestienne erin? En tegen een PSV speler: Komop, nie boos worre, da lost niks op! Voor een tienjarig jochie vond ik het aardig gevat.

cocu

Voor aanvang van de wedstrijd kwamen wij per ongeluk in een Wok bij het stadion terecht. Het was een misrekening van me. Ik dacht even met zijn drieën (Groningen gaf drie kaartjes weg) goedkoop bij een MacDonalds te eten, maar de Wok was het enige wat ik in de buurt kon vinden. Moest van tevoren afrekenen en mocht voor drie uur schransen. We hadden echter maar één uur. Vond ik toch wel zonde van het geld, zo’n etentje. Ik pak daar liever een flinke snelheidsbekeuring voor. Maar goed. Gebeurd is gebeurd, we praten er niet meer over.

 

 

 

De firma Aftroef

Een man vertelde dat hij door de crisis dakloos was geworden, dat hij straks de schuldsanering in moest, drie jaar op een houtje bijten, en dat hij gezien zijn leeftijd -ergens in de vijftig- waarschijnlijk geen werk meer zou krijgen en de rest van zijn leven in armoede zou moeten leven. Er is weinig wat ik zo triest vind als dat. Geen terroristische aanslag, geen oorlog in Syrie, en geen vluchtelingendebat.

Gewoon een Nederlander die altijd gewerkt heeft en door welke oorzaak dan ook een uitzichtloos bestaan tegemoet moet zien. We kunnen de politiek de schuld geven, maar dat doe ik niet. Want niemand gaat dit oplossen. Die oplossing is er niet. Ik weet wel dat als ik de baas was van ons bedrijf (de holding. red), er miljoenen bespaard zouden worden aan overbodige uitjes. Er is geld genoeg, maar hoe bestrijd je de verspilling? Het opbieden tegen elkaar?

Ergens onderweg naar waar we nu zijn is iets misgegaan. En ik weet niet waar. Op de lagere school waren we nog allemaal gelijk. Op de Mavo had je één of twee uitzonderingen. Op de (het) Havo voelde ineens de halve klas zich verheven. En nu zijn we allemaal in dienst getreden bij de firma Aftroef en partners. Op het onzinbudget van ons niks voorstellende bv-tje, hadden 100 bijstandsgezinnen een keer een dertiende maand kunnen krijgen. En dan heb ik het nog maar over een niks voorstellend bedrijfje van 10 man. Dat doet mij wel eens pijn. Ik had er graag een hoop onzin voor opgegeven. Waar is Robin Hood als je hem nodig hebt?