Donna, schrikkeldag, buien

Door de knierevalidatie van mevrouw Mack, heeft zij het gewaagd om Netflix aan te schaffen. Daardoor zitten wij nu avond aan avond aan de buis gekluisterd om Suits te zien. Minimaal twee afleveringen, soms drie. Je wordt er niet wijzer van, maar wel gelukkig. Ik identificeer mijzelf met Harvey Specter, al heb ik net zoveel van hem weg als van Louis Litt. Mevrouw Mack identificeert zich met Donna, dat weet ik gewoon. Niet dat ze er iets van weg heeft, maar die dingen voel je aan.

Verder had ik vandaag wat normale irritaties. Bijvoorbeeld over het feit dat het 29 februari is, en dat dat reden is om dat in meerdere malen in het nieuws te laten komen. Het is al eeuwen bekend dat het vandaag 29 februari zou zijn, maar toch trouwden er vandaag twee en een half keer zoveel mensen als op een normale maandag. Afhankelijk van de reden heb ik daar waardering voor of krijg ik er jeuk van. Als de reden is dat je je trouwdag dan maar één keer per 4 jaar viert heb ik er waardering voor. Als het een Willem en Maxima-achtige actie is, dan laat maar. Maar wat me het meest irriteert aan een schrikkeljaar is dat de lengte van een seconde niet juist is vastgesteld toen ze die vaststelden. Die had een fractie langer moeten zijn, dan was dat hele schrikkeljaar niet nodig geweest.

Wat ik ook echt niet leuk vind is dat we weer zijn aanbeland bij de Maartse bui. Het is precies dezelfde bui als die in februari of april, maar nu is het ineens een Maartse bui. Ik hou niet van dat soort grappen. Het is gewoon een bui die geheel onafhankelijk is van de maand waarin hij valt. Wat mij betreft kan een Maartse bui ook in april vallen. Of een Aprilse bui in maart.  Waarom weermannen zich met dit soort onzin inlaten, ik weet het niet.

Donna, dan maar. Om deze dag goed af te sluiten.

Donna

You Needed Me

Nu was het gisteren de sterfdag van mijn vader, heel lang geleden, en om het toch min of meer onder de aandacht te brengen had ik een nummer van Anne Murray op FaceBook geplaatst. You Needed Me werd op zijn crematie gedraaid. Toen draaiden ze nog echt. Tegenwoordig zoek je het makkelijk op op YouTube en dus zette ik het vanochtend in de auto aan. Het was wel weer even geleden dat ik het nummer hoorde, maar ik ken het te goed om me nog te laten verrassen.

Echter, de andere nummers die YouTube van haar toonde, en die ook op de Elpee stonden destijds, konden dat wel. Ik klikte op ‘I just fall in love again’  en werd ineens meegevoerd naar 1985, ik had nog niet eens een rijbewijs. Het cassettebandje van Anne Murray in de auto, ik zat op de voorstoel naast mijn moeder. Mijn moeder was pas 38 toen ze haar man verloor. Al die nummers op het bandje kon ze aan, behalve ‘You Needed Me’. Ik hoopte altijd dat ze niet zou huilen als het klonk, maar ze deed het altijd wel, en dat deed pijn. Want ik wilde dat ze ermee kon omgaan. Dat heeft ze nooit gekund.

We zijn 31 jaar verder, en het litteken zit dicht. Het is genezen, maar als je erop drukt dan voel je dat er pijn gezeten heeft. Bij mij kon het helen omdat ik een nieuw leven heb, maar mijn moeder heeft nog altijd haar oude en is maar deels betrokken bij mijn nieuwe.  Ik durf haar You Needed Me nog altijd niet te laten horen.

Een alinea vol vraagtekens

Ik hoorde op de radio een item over het toegankelijk worden voor iedereen van een test om een ongeboren kind te beoordelen op het syndroom van Down. Het ging om een bloedtest die 99% uitsluitsel geeft, en die in IJsland er al bijna voor gezorgd heeft dat Down uit de samenleving is verbannen. Verbannen. Als je het zo zegt, en daar komt het eigenlijk op neer, dan klinkt dat gelijk heel eng. Alsof er geen mongolen (downsyndroom) in de samenleving mogen zijn. En alsof je mongolen (scheldwoord) uit de samenleving kunt bannen.

Ik weet dat vrijwel elke ouder hoopt op een gezond kind. En dat als het kind het syndroom van Down heeft, men even moet slikken. Maar dat dat van korte duur is en men houdt van het kind, ongeacht welk syndroom. Dat men het van tevoren wil weten kan ik me ook nog voorstellen. Maar als je dan besluit om het te aborteren, dan doe je dat voor jezelf, niet voor het kind. Hoewel we ook niet ouders een schuldcomplex moeten aanpraten, het is erg zwaar om voor een down kind verantwoordelijk te zijn. Maar het is wel een volwaardig kind. En laten we niet vergeten dat als het kind met het downsyndroom er eenmaal is,  geen ouder hem nog zou willen ruilen voor een ander kind.

Als in IJsland het syndroom van down uit de samenleving wordt verbannen, zegt dat dan iets over de samenleving, of over de ouders? Of over medici? Of zijn medici en ouders de samenleving? Moeten we alles wat medisch mogelijk is ook maar in de praktijk toepassen of zijn er grenzen? Kun je het ongeboren kind straks ook testen op intelligentie? Kun je het VMBO kind laten aborteren en doorgaan tot je een VWO kind hebt verwekt? Dan voelen we het probleem al aankomen. Wie gaat dan het uiterst belangrijke VMBO werk opknappen? Robots die door de VWO kinderen zijn ontwikkeld? En uiteindelijk, als we 1000 jaar verder zijn en er is een maakbare samenleving, is die dan nog één cent waard? Of gaat het zo geleidelijk dat we het niet merken er ineens in beland zijn? Zoals we nu ook al zijn waar we zijn? Een alinea vol vraagtekens.

Verslaving en een rammelend verhaal.

Volgens mij ben ik ongevoelig voor verslavingen. Ik weet dat natuurlijk niet zeker, maar ik denk het. Wat niet wil zeggen dat ik niet gevoelig voor verslavingen ben. Ik ben het misschien juist wel, alleen kan ik ze enorm goed weerstaan. Volgens Wim Kieft, wiens boek ik nu aan het lezen ben, is drugsverslaving een ziekte waaraan je kunt lijden zonder ooit drugs gebruikt te hebben. Je weet dan gewoon niet dat je  verslaafd bent omdat je nooit drugs hebt gebruikt. Maar zou je het gebruiken dan zit je er na de eerste keer aan vast.

Mijn rookverslaving is nooit een verslaving geweest. Geen lichamelijke en slechts in lichte mate een geestelijke. Maar zelfs al zou het een zware verslaving zijn, als de wil om ermee te stoppen nog sterker is, dan zou je het je lukken. Makkelijker dan bij iemand wiens afhankelijkheid slechts licht is, maar geen zin heeft om het op te geven.

Kinderen die geboren worden vanaf 2017 mogen straks helemaal niet meer gaan roken van de wet. Krijgen niet eens meer de kans om een rookverslaving te ontwikkelen. Ik erger me enorm aan zo’n plan. Het is jouw leven, het is jouw lichaam, het is jouw dood, hoor je steeds vaker mensen zeggen. Behalve als je rookt, dan staat je lichaam ter beschikking van de niet-rokers. Ik stond zaterdagochtend in de smerige kou langs het voetbalveld en ging dicht naast de man staan die een shaggie draaide om mee te kunnen profiteren van die heerlijke lucht. Laat die man vooral zelf weten of hij rookt. Ja, hij leeft minder gezond, maar al die gezonde sporters om me heen beginnen me zo langzamerhand ook de keel uit te hangen. Met hun sla en met hun pesto. En als we roken gaan verbieden, dan gewoon in één keer voor het hele land. Niet alleen voor mensen geboren vanaf 2017, want die kunnen er ook niks aan doen.

Schijnheilig genoeg zou ik het wel fijn vinden als mijn kinderen niet gaan roken. En ik vind het fijn dat mijn vrouw en ik eraf zijn. Ik vond roken altijd al smerig. Maar dat wil niet zeggen dat een ander die ik niet ken, en van wie ik geen verdriet heb als die dood gaat, niet gewoon zou mogen roken in een vrij land.

Mijn online Valentijn

 

Valentijn, oh Valentijn,

Verliefd en onbevangen

Wat ben je meer dan schone schijn?

Een kooi houdt je gevangen

 

 Valentijn, oh Valentijn,

Te mooi om niet te delen

Rozengeur en maneschijn

zijn zichtbaar voor zovelen

 

Valentijn, oh Valentijn

Je was een anonieme kaart

Niet langer het privédomein

maar pseudoniem voor niets meer waard. 

 

Heimat

1980. Het was voor mij een magisch getal. Ik maakte voor het eerst een decenniumwisseling mee. Op het moment dat het zover was stak ik sterretjes af. Ik zwaaide met ze als ware het een toverstaf. Ik zal ook iets gewenst hebben, maar wat, dat herinner ik me niet. Wat ik wel weet is dat het leven eenvoudig was, al moest ik dat jaar naar de middelbare school. In mijn geval, Mavo. Die Mavo brugklas was in een ander dorp, maar dat dorp lag slechts aan de andere kant van de Maasroute. Twee kilometer fietsen, misschien drie. Het jaar erop ging ik naar het hoofdgebouw, nog geen kilometer verwijderd van ons huis. Het jaar daarop verhuisden wij naar Vaassen, en ik ging weer naar de Mavo, één kilometer van ons huis.

De eerste keer dat ik erheen moest, bracht mijn vader mij. Ik vond het imponerend, zo midden in het jaar naar een andere school moeten. In Vaassen spraken ze weliswaar Nederlands, toch was alles anders dan in Drunen. Ze spraken anders, ze waren anders. Ik was blij dat mijn vader me bij het schoolhoofd bracht, die mij vervolgens meegaf met een leraar, welke mij de klas wees waar ik plaats mocht nemen. Ik ging zitten tussen alle vreemde kinderen en hield mij gedeisd. Het weekend erop kwam mijn vader op mijn zolderkamer. Ik huilde vanwege de verhuizing. Alles wat ik had opgebouwd was achtergelaten in Drunen. Ik had heimwee.

Inmiddels is de Mavo in Vaassen er niet meer. Er waren er destijds twee. Hans is nog maar één jaar verwijderd van de vroegere zesde klas, groep 8. Daarna moet hij naar de middelbare school. Minimaal 8 kilometer fietsen naar het volgende dorp. Ik heb nu al een beetje met hem te doen. Ik hoop dat hem veel bespaard blijft van wat mij niet bespaard is gebleven, en dan heb ik het niet alleen over dat eind fietsen. Hoewel ik het wel vreemd vind dat er geen voortgezet onderwijs meer in dit steeds groter wordende dorp zit.

Vroeger was het normaal als je moest verhuizen voor je werk, en wellicht is het dat nog steeds, maar als het even niet anders hoeft, blijven mijn kinderen gewoon op dezelfde school. Ik heb gezien wat een verschil het maakt als je nog steeds woont in de buurt waar je bent opgegroeid, en je onderdeel bent geworden van de plek waar je woont. Je bent dan thuis en hoeft nooit te twijfelen aan waar je wortels liggen. Waar je ook gaat, je afkomst ligt vast, en daar zul je terug keren.

 

Dieptepunt

Een jaar of wat geleden bezocht ik de Amsterdam Arena voor de wedstrijd Ajax-Feyenoord. Die schijnt een klassieker te heten. Ik zat ergens op de eretribune, en vanuit daar had ik goed zicht op vak 410. Het was koud, maar er stonden ontblote basten. Stijf van de drugs waarschijnlijk, agressieve koppen alom en er werd brand gesticht. Sfeervak, zo noemen ze zichzelf. Ik moest er niet aan denken dat ik daar tussen stond.

Nu hadden de supporters het gemunt op Kenneth Vermeer, die Ajax verliet omdat hij geen basisplaats had en naar Feyenoord ging. Hij is dus een NSB-er volgens VAK 410 en werd aldus toegezongen. “Van godenzoon naar hoerenzoon” stond op een groot spandoek en tot overmaat van ramp had men een pop met een Vermeer shirt opgehangen aan een touw en liet deze naar beneden bungelen. Nota bene, ze hebben het hier over een ex-Ajacied.

Ik kots op dit soort lieden. Een eersteklas keeper als Vermeer met z’n allen uitmaken voor NSB-er, ik ben zo blij dat ik geen Ajacied ben, want ik had me doodgeschaamd. PSV mag dan in de ogen van de Godenzonen een provincieclubje zijn, ik voel me er toch echt thuis met m’n tienjarige zoontje naast me.

Het lijkt wel of ze bij Ajax bang zijn voor dit vak. Over de afscheidsgroet aan Johnny Heitinga hing de pop die Vermeer moest voorstellen. En Johnny neemt zwaaiend afscheid. Lazer toch op. Ajax, dat de mond vol had toen er in Den Haag spreekkoren klonken richting Bazoer, had nu gelijk moeten ingrijpen. Stap van het veld af, en je bent de held. De echte Ajax supporters zullen zich dan ook tegen de mislukkelingen keren die dit op hun geweten hebben.

vermeer

 

Diana

Drie jaar geleden kreeg ik een mail van een vrouw die mijn blog volgde. Fanmail misschien wel. Ze vertelde dat ze uit Apeldoorn kwam en had bij mij op school gezeten. Ze had ook bij Yukiko op school gezeten. Haar moeder woonde in Vaassen. Maar dat was het allemaal niet. Het ging om mijn logjes over mijn vader. Die schrijf ik wat minder tegenwoordig, dus als onderdeel van het verwerkingsproces heeft het geholpen. Ze wilde weten hoe een kind (ik) zijn vader herinnert jaren nadat die overleden is. Want zelf wist ze al dat ze niet oud ging worden; ze had een zoontje van slechts drie. Het bleef bij een eenmalige mailwisseling en soms een reactie.

En ineens schoot ze me weer te binnen gisteren. Ik weet niet waarom, misschien omdat ik Martin Bril las die over zijn naderende dood schreef, tot die gisterenavond opnieuw stierf omdat ik het boek uit las. Ik zocht haar blog op en las dat ze vorig jaar is overleden. Dat ze rustig was ingeslapen, welke muziek ze had uitgekozen en de letterlijke teksten van de toespraken die werden gehouden. Een link naar de weblog van haar man, met daarop foto’s van hem en hun zoontje. Een lachend zoontje gelukkig. Ik ben bijna een jaar te laat, maar ik heb nog iets onder haar overlijdensbericht geschreven.

En zo sterft er wel eens een blogger. Ik heb het al een paar keer gezien. Hun woorden staan nog steeds online. En zo blijven ze in leven.

Bibliotheek

Het kan wel 30 jaar geleden zijn dat ik voet zette in de plaatselijke bibliotheek. Maar ik zou vandaag met mijn jongste naar de bibliotheek gaan. Dat kwam zo: altijd vlak voor het naar bed gaan komt Tammar met problemen op de proppen. Dit tot grote ergernis van mij. Het naar bed gaan is al een werkstuk op zich, en als mijn twee kinderen tegelijk boven zijn wordt het haast onmogelijk. Alle concentratie verdwijnt waardoor het kind zich vergeet uit te kleden. Na aansporing één maakt ze een broeksknoop los, om zich vervolgens weer volledig te storten op de jolijt met haar broer. Aansporing twee leidt alleen maar tot een verontwaardigde dochter die iets zegt in de trant van: “jahaa, mag ik niet eens even mijn rits openmaken,” en zo gaat dat door. Elke keer probeer ik met militaire autoriteit in te grijpen, maar helpen doet het niet echt.

Ze mocht nog even lezen maar ze had alle tijd die ze daarvoor had, gespendeerd op de wc. Dus volgens haar was het wel rechtvaardig als die tijd werd bijgeschreven op haar conto. Ik legde uit dat dat niet ging gebeuren en dat ze nu heel snel moest beginnen in haar boek omdat ze anders helemaal niet meer kon lezen. Zij voelde zich onrechtvaardig behandeld en beet mij toe dat ze geen leuke boeken had op haar boekenplank met 800 boeken. Ik was het een beetje zat en stopte met redeneren en begon met commanderen zonder tegenspraak te dulden. Wanhopig zei ze dat ze nu al voor de derde keer moest gaan huilen door mijn schuld. Ik legde haar uit dat als ze geen boek kon vinden, ze eens wat eerder met dat probleem bij mij moest komen, zodat ik er misschien nog iets aan kon doen, maar niet als ik sta te wachten tot ze in bed ligt, en de keuze nog gemaakt moet worden. En of ze dat kon onthouden? Toen ik even later weer bij haar kwam kijken liet ze me een schrift zien waarin ze had geschreven: “met papa praten.” Zo kon ze onthouden dat ze wat eerder bij me moest komen dan vlak voor het slapen gaan.

Ik haalde haar vanmiddag uit school en ze begon erover. Ik had haar bibliotheekpas bij me en nam haar als verrassing mee naar de bieb. Ik moet 15 geweest zijn toen ik daar voor het laatst kwam. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Zouden ze nog boeken hebben, of is dat erg ouderwets? Het viel me reuze mee. Voor een sprong van 30 jaar vooruit leek het nog behoorlijk op hoe ik het de laatste keer had achter gelaten. Al had ik het idee dat de kasten nu wat lager waren waardoor ik er nu overheen kon kijken. Ik moest even vragen hoeveel boeken je nu mocht meenemen, maar dat maakte de juffrouw niet uit. Dat was 30 jaar terug wel anders. Toen mocht je er maximaal drie meenemen. Kreeg je een kaartje met een stempel in je boek met daarop de datum wanneer het boek weer ingeleverd diende te worden. Dat systeem was inmiddels vervangen door een computer. En ik mag wel zeggen, een succesvol automatiseringsproject want ik kon er mee overweg. Dat is bij  McDonald’s wel anders. Daar snap ik niks van de bestelcomputer.

In elk geval, Tammar had vier boeken en twee dvd’s. Ik had het weer helemaal goed gemaakt. Dus ging ze blij naar bed. Niet geheel zonder aansporingen, want dat blijft toch een dingetje, die concentratie. Ze groeit er vast overheen. Ik kan me tenslotte ook uitstekend concentreren zolang ik niet afgeleid word.