Hinderlaag

Elke avond als ik de hond uit laat, loop ik hetzelfde rondje. Het is een rondje van niks, misschien tweehonderd meter. Aan het begin zijn struiken waar de hond altijd plast. Iets verderop, als ik de hoek om loop, zijn struiken waar ze soms poept. Er zit geen regelmaat in. Soms moet ze alsof ze twee dagen niet gepoept heeft, en soms helemaal niks. Maar ze gaat er wel altijd even snuffelen. Aan andere drollen ruiken, is het meer. Met de kennis dat een hond tienduizend keer beter kan ruiken dan een mens, begrijp ik niet dat het beest niet flauwvalt. Maar dit terzijde.

Als ik daar sta te wachten word ik altijd bespied. Vanuit een donkere bovenkamer vanachter een plant die in de vensterbank staat. Het is een oud vrouwtje, ik heb geen reden om aan te nemen dat ik door een instantie geschaduwd word. Als ik plotseling naar boven kijk, trekt ze snel haar hoofd achter de plant, maar ik kan haar contouren nog onderscheiden. Wat ik me afvraag is hoe het vrouwtje weet dat ik daar op dat moment ben. Ik ben er niet altijd om dezelfde tijd, en toch is het net of ze er altijd staat. Vanavond heb ik de aanlooproute nog eens bestudeerd. Ik denk dat ik het nu weet. Er floept altijd vlak voor haar huis een lamp aan als ik er langs kom. Dat moet het haast zijn. De hond poepte vanavond niet. Die heeft dit soort dingen trouwens helemaal niet in de gaten. Ze mag dan wel een veel beter reukvermogen hebben, ze loopt wel veel sneller in een hinderlaag dan ik.

Basis

Ik heb het idee dat mijn vrouw het wel even best vindt. Ze is in revalidatie en zit/ligt op de bank. Ondertussen ben ik Assepoester. Wassen, strijken, drogen, koken of wat daar voor door moet gaan, brood klaarmaken voor de kinderen, tassen inpakken, naar school brengen, uit school ophalen, met de hond wandelen, vaatwasser in- en uit ruimen, boodschappen doen, ik doe het er allemaal even bij. Het loopt gesmeerd mag ik wel zeggen. Eerlijkheidshalve zeg ik er wel bij dat ik tijdelijk halve dagen werk, want anders zou dit geen doen zijn. Maar ik verdenk mevrouw Mack ervan dat ze het herstel wat zit te rekken. Keihard bewijs heb ik nog niet, maar misschien als ik een camera goed verborgen ophang, dat ik haar zonder stokken zie opstaan als ik er niet bij ben.

De huishoudschool gaat mij prima af. Alleen haren vlechten, die taak is inmiddels weer terug waar hij hoort. Ik kon overigens alleen een vlecht voor de nacht. Daar kon je een klein meisje met goed fatsoen niet mee naar school sturen. Ik denk wel dat ik geslaagd zou zijn voor het LHNO. Jas ik ook nog elke avond een trombosespuit in haar, dat vindt ze zelf wat eng. Ook de zustersopleiding zou ik wel gekund hebben. Het lijkt erop dat ik aanleg heb voor vrouwelijke beroepen. Ik raak ook vrij snel de weg kwijt, bedenk ik me ineens.

Tja, ik was ook liever Richard Gere in een smetteloos wit pak die op zijn motor zijn geliefde uit de fabriek komt redden, maar de werkelijkheid van het huwelijk is echt heel anders. Ik geloofde vroeger ook wel dat me dat zou lukken, dat kunstje met die motor. Maar nee, het is hier gewoon: man, vrouw, twee kinderen, hond en in de zomer naar Zuid-Frankrijk. Vanavond hebben we met z’n allen de film Matilda gekeken, toen drong tot mij door waar het allemaal ook weer om gaat. Het gaat er in een gezin om dat kinderen herinneringen opslaan die ze later nog weten. Zoals ik die ook heb aan vrijdagavonden van vroeger. Iets met de juiste basis.

De jacht van de ijsbeer

Vanochtend stond “The Hunt” aan. Een beetje riskant met Tammar erbij, want die wil nog wel eens gaan huilen als een roofdier een prooi pakt. Vanochtend niet. Het ging over een uitgehongerde ijsbeer die in de zomer heel moeilijk aan voedsel kon komen. Op winterse ijsvlakten is het makkelijker een rob te vangen dan op smeltend ijs. Een ijsbeer deed ontzettend zijn best om ongezien een rob te naderen, wat op zich nog wel lukte, maar om dan in een verrassingsaanval uit het water te schieten, en vóór de vluchtende rob het water bereikt toe te slaan, da’s heel lastig op een ijsschots.

In een ultieme poging (hoe heet besloop in het water, maar dat werkwoord hoort hier) de ijsbeer zijn prooi, sprong op de ijsschots, de rob sloeg op de vlucht, de beer vloog er achteraan, maar de rob was al bij de rand en dook in het water. De ijsbeer leek te laat en dook er achteraan. Twintig seconden later kwam hij boven met een rob in zijn bek. Hij had hem als een wonder onder water te pakken gekregen en wij stonden te juichen. Hij kon weer een week vooruit.

De macht van de portretteerder is groot. Hij bepaalt de publieke opinie. De ijsbeer was de held. Daarom is het uitermate belangrijk dat het achtuurjournaal het nieuws brengt, en niets anders. Het is echter een nieuwsshow aan het worden met lopende presentatoren, alles om de kijker maar vast te kunnen houden. Terwijl het juist de bedoeling van de kijker zou moeten zijn om op het nieuws af te stemmen omdat hij dat belangrijk vindt, en vervolgens zijn aandacht twintig minuten op het journaal te richten.  Maar ja, gevaren schip.  Ik doet het zelf al niet eens meer. Wat is er nog echt belangrijk in het leven? Gezondheid ja. Duidelijk. Want anders word je geen honderd. Maar alles wat ik belangrijk vond, is inmiddels vakkundig weggeredeneerd door…tja, door wie eigenlijk? Wat maakt het uit of je correct kunt spellen als mensen toch wel begrijpen wat je bedoelt? Waarom moet je kunnen hoofdrekenen? Waarom zijn manieren belangrijk? Waarom moeten winkels op zondag dicht? Waarom moet je een krant hebben?

Ik heb intussen over veel dingen geen idee meer. Ik weet wel dat ik dat soort vragen vroeger nooit had. Het was nu eenmaal zo, en ik kon daar prima mee omgaan. Er werd voor mij door grote mensen bepaald wat goed was en wat slecht, en die wisten het eenmaal beter. Anders zouden ze niet groot geworden zijn.  Het heeft ook te maken met yolo. Dat was vroeger niet zo, toen was het yolt. En had je niet de druk om alles eruit te halen wat erin zat. Maar tegenwoordig wordt die kale kip gewoon geplukt alsof hij veren heeft.

Ik vind het belangrijk dat de ijsbeer de klimaatverandering overleeft. Maar waarom? Ik heb nooit een ijsbeer in het wild gezien, ik zou het verschil niet eens merken. Bovendien heb ik laatst een stuk gelezen waarin een klimatoloog stelde dat er geen enkel probleem is als de aarde een paar graden opwarmt. Weg vaste grond onder mijn voeten. Ik wil gewoon ergens van op aan kunnen. Iets wat onherroepelijk vast staat. Al is het maar omdat er niemand op het idee komt om eraan te twijfelen.

De ijsbeer is niet goed of slecht, hij heeft slechts honger en als die gestild is wil hij zich voortplanten. Dat is uitermate belangrijk om te weten. Misschien staat het wel onherroepelijk vast. Misschien.

Straaljager

Op de 8e januari sta ik bij twee dingen een klein momentje stil. Een daarvan is de geboortedag van Elvis Presley. Elvis Aron Presley, zoals op zijn geboortedocument, of Aaron zoals op zijn graf vermeld staat. Waarom dat is, is wat duister maar het schijnt dat zijn vader bij de geboorte niet de goede spelling heeft doorgegeven. Anderen denken dat het te maken heeft met zijn in scène gezette dood, omdat hij het lot niet durfde te tarten en daarom een kleine spellingsfout maakte.

Dat Elvis dood is nemen we aan omdat het op het nieuws geweest is in 1977. Maar het is natuurlijk niet waar. Daarvoor zweette het wassen beeld dat in zijn kist lag teveel. Bovendien was het lijk in topvorm, terwijl Elvis er niet best aan toe was in augustus 1977. Nou ja, het overweldigende bewijs is natuurlijk op mijn blog geleverd, waar ik de telefonische conversaties die ik met hem had, versloeg.

We zijn nu eenmaal afhankelijk van wat er op het nieuws geweest is om ons eigen beeld te vormen. Maar er klopt gewoon geen bal van. Zo zou Paul McCartney nog gewoon leven terwijl die juist omgekomen is bij een auto ongeluk in 1966. Het is allemaal wat verwarrend. Wie er precies achter de complottheorieën zit, is mij onduidelijk. Paul McCartney nog levend, pfff, ik heb nog nooit zoiets achterlijks gehoord.

Toen ik vandaag een rondje door de weilanden liep vloog er een straaljager laag over mij. Hij vloog zo laag dat ik dacht dat de piloot mij zou kunnen zien, ware het niet dat hij niet door de onderkant heen kon kijken. Ik vond het apart want ik zie eigenlijk nooit laagvliegende straaljagers meer. Ik bepaalde zijn richting en stelde vast dat hij richting Dedemsvaart vloog. En ik dacht na over hoe lang nadat ik hem zag, hij daar zou aankomen. Op 8 januari denk ik ook altijd even aan het sneeuwkind en haar overleden vurige zoontje. Door Elvis getriggered weliswaar, maar ik denk aan hen.

Een goed begin

Het jaar begon in het ziekenhuis, met een nieuwe knie voor mevrouw Mack en met zware rugpijn voor mij, al was ik slechts op bezoek.  Ik had juist een weekje vrij genomen om te kunnen helpen bij van alles en nog wat. En precies nu laat mijn rug me in de steek. Die rug die het eigenlijk weer behoorlijk goed doet sinds wij de hond hebben, en da’s toch alweer bijna twee jaar. Op derde kerstdag begon het, ik heb het een weekje aangekeken, dacht dat het erger werd, dacht dat het beter ging, maar gisteren lag ik plat op de grond en kon bijna niet meer overeind komen. Dus toch maar de fysiotherapeut gebeld. Ik ben weer op de been, maar bepaald niet van harte. Ik slik een morfineachtig medicijn en hoop met heel mijn hart dat echte morfine beter hielp toen gewonde soldaten het toegediend kregen, want dit doet niks. Ik mag er de eerste twee weken niet bij autorijden staat in de bijsluiter, maar ik moet er echt zes flesjes bier bij drinken om enigszins het gevoel te krijgen dat ik niet meer mag autorijden. Bijsluiters zijn voornamelijk voor mijn schoonmoeder gemaakt, die krijgt namelijk wel alle bijwerkingen van een medicijn, en door de bijsluiter weet je dat je die bijwerkingen krijgt. Niet dat je ze kunt voorkomen, want ja, dat medicijn wordt nu eenmaal voorgeschreven.

Mevrouw Mack wordt een beetje depressief van mij. Een nieuwe knie, en nu laat ik haar in de steek. Of beter gezegd, mijn rug. Ik niet, ik nooit. Dus ik strompel wat af, en zij strompelt wat af, want samen hebben we 1 goede rug en drie goede knieën. Daar kun je ver mee komen. Nu is zij wel in het voordeel, want ze heeft twee krukken. Drie eigenlijk, als ik mezelf meetel. Verder gaat haar herstel zoals verwacht. Met pijn en moeite. Het kan drie maanden duren voor ze haar hobby, poolstokhoogspringen, weer kan oppakken.

We krijgen wel veel hulp aangeboden, we pakken weinig aan. Zo is dat ons geleerd vroeger. Bewaar het voor nood. Je weet nooit wanneer het nood wordt. Een oorlogswinter bijvoorbeeld. Of meteorietinslag. We hebben de hond tijdelijk ondergebracht bij de uitlaatservice, en krijgen filmpjes doorgestuurd  van een hond die ons absoluut niet mist. Ondankbare teef.

Ik hoop dat 2016 weer een goed blogjaar wordt.

 

 

 

 

Statistieken

Ik schrijf deze blog op de valreep om de weblogstatistieken in de war te gooien. 108 heb ik er geschreven volgens mijn jaarrapport 2015, maar dat worden er dus 109. Vorig jaar nog 99, dus een lichte vooruitgang.  Maar ook schrijf ik deze blog op oudejaarsavond omdat mijn kinderen een film zitten te kijken en mijn vrouw in het ziekenhuis ligt. Geopereerd vandaag, een knieprothese gezet. Ze had al jaren last van haar knie, maar nu moest er ingegrepen worden. Dus het was of vandaag, of in februari. Dus dan maar vandaag. Het is erg goed gegaan volgens de arts, de nieuwe knie zit perfect begreep ik, maar ze had wel veel pijn. Een morfinepomp bood uitkomst. Ze was ook misselijk en moe, kreeg iets tegen de misselijkheid, en vond het wel best voor vandaag. Ik ook. Sterk getimed van mij om last van mijn rug te hebben. Autorijden gaat nog net, maar uitstappen, poeh!

Ter compensatie heb ik wat vuurwerk gekocht voor de kinderen. Die hebben de avond van hun leven. Onbeperkt oliebollen, chips, drinken, en tv. Ik zit achter de laptop met de top 2000 op de koptelefoon. Ik kon dat nooit, een logje schrijven met muziek op de achtergrond. Waarom dat nu wel gaat, geen idee. Maar eindelijk hoor ik eens alle mooie nummers aan het einde van de top.

Ben vandaag drie keer naar het ziekenhuis geweest, drie keer parkeergeld moeten betalen! Vanochtend, toen ik van het ziekenhuis naar huis reed, om een uur of kwart over zeven, begon juist “Echoes” van Pink Floyd. Totaal de weg kwijt, die band, maar ik vond het schitterend. Het nummer duurt 23 minuten, en dat was precies genoeg voor de hele terugweg.

Ik wens u allen, maar dan ook allemaal, het allerbeste voor 2016.

2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 20.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 7 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Kerstwens 2015

Het is bijna kerst. Wat is er na 46 jaar nog over van de magie? Kwamen vroeger steevast mijn opa en oma op bezoek en aten we kalkoen, en gingen we later naar de nachtmis en keken we een kerstfilm, nu lijkt dat alles weg. En wie heeft het weggehaald bij me? Toen ik op de lagere school zat, klas 5 of 6, las de onderwijzer (RIP) een kerstverhaal voor dat ik nooit meer ben vergeten. Over een oude man die zat te wachten tot Jezus bij hem op bezoek kwam, want dat had Hij beloofd. Maar Hij kwam niet. Ja, de vuilnisman kwam langs, en de buurvrouw, en nog een paar mensen die hij aansprak in de straat, maar niet Jezus.

En zo gaat het nu al 2000 jaar. Sommigen claimen Maria te zien in Lourdes. Maar over het algemeen geen Jezus. En hou dan je geloof in kerst maar eens vast. Er komt ook al geen sneeuw volgens de voorspellingen. Er komt nooit meer sneeuw. In steden als Stockholm en St. Petersburg is het nu ook 5 graden boven nul. Het zou al schelen als er sneeuw kwam. En toch vond ik het koud, daarnet toen ik de hond uitliet. Kouder dan de afgelopen dagen. Zou er ooit nog eens iets onverwachts gebeuren in de meteorologie? Dat ze er compleet naast zaten?

Vreemd. Ik zou mijzelf typeren als iemand die niet van onverwachte dingen houdt. Ik hou niet van onaangekondigd bezoek, niet van telefoontjes, en niet van onverwachte beslissingen van een manager. Maar aan de andere kant hou ik wel enorm van onverwachte sneeuwbuien, stormen, landelijke verkeersinfarcten, codes rood, Elfstedentochten, winstpartijen tegen Manchester United, overstromingen, ufo waarnemingen en alles wat tegen een voorspelling van de wetenschap ingaat. Kortom, ik ben behoorlijk de Sjaak in mijn leven. Want behalve onverwachte beslissingen van een manager, maak je praktisch nooit iets onverwachts mee.  Nou ja, ik wil er niet teveel over klagen, het is zoals het is.

Misschien valt er een pak sneeuw binnenkort. Tegen alle verwachtingen in. Misschien krijgt mijn kerst zijn magische klank weer terug. Jezus komt ook terug, zeggen ze. Hoe dan ook, ik wens iedereen een kerst zoals hij of zij zich dat wenst. Met iets onverwachts naar keuze.

 

Om te gieren

Ik stikte van de lach vandaag. Een ingehouden lach, maar met tranen in mijn ogen. Op de terugweg in de auto had ik het niet meer als ik terug dacht aan wat er gebeurd was. Toen ik het aan mijn vrouw vertelde, stikte zij ook zowat. Ik had vandaag bezoek van de accountant. Deze jongedame zat de hele dag naast mij, en sinds juni heb ik niet meer zo hard aan de bak gemoeten. Om een uur of vier moest ik mij toch even excuseren omdat ik de hele dag nog niet naar de wc was geweest, en ik inmiddels voelde dat kwade gassen zich in mijn buik hadden opgehoopt.

Ik liep naar de wc, snelde door de lege ruimte naar de dichtsbijzijnde deur en ging zitten. Ik zette kracht en een luid en lang geschal klonk. “Jezus Christus”, klonk het ineens uit de wc naast mij. Dat had ik niet zien aankomen. Ik mompelde een sorry en nadat ik het mij realiseerde zat ik te stikken van het lachen. Op de wc nog ingehouden, maar op de terugweg in de auto leek ik Gerard Joling wel. Om te gieren.

Vivaldi

Ik was gisteren bij een uitvoering van Vivaldi’s Vier Jaargetijden door het Gelders Orkest. Voor de pauze werden de solisten voorgesteld en de orkestleider doceerde alle 12 stukken van de compositie. Elk jaargetijde bestaat uit drie stukken waarin de componist iets probeert uit te beelden. Het was mij eerlijk gezegd nooit opgevallen, cultuurzwijn dat ik ben. Ik vond vooral de lente altijd mooi. Daarna werd het al wat zwaarder.

De dirigent vertelde dat er een hond in voorkwam, een koekoek, dansende mensen, verdrietige mensen, voorzichtig lopen over ijs, onweer, storm en hagel, een jachtpartij, brekend ijs, echo’s, doedelzakken en weet ik allemaal wat nog meer. Alles werd afzonderlijk voorgespeeld, en na de pauze de compositie in zijn geheel. En warempel, toen ik begreep waar het over ging vond ik ineens ook de stukkenmooi die ik eerder wat vergezocht vond. Het meest was ik onder de indruk van het geluid van violen. Ik hoorde voor het eerst wat het nu letterlijk betekent als je de tweede viool speelt. Het is gewoon heel simpel als een tweede stem, maar dan met een viool. Ik geloof wel dat ik behoorlijk wat geleerd heb gisterenavond.

Orkestmensen zijn mooie mensen om te zien. Er stond een lange slungelige jongen met een bril die op het voetbalveld geen deuk in een pakje boter zou schoppen. Zijn haar was gewassen maar niet strak gekamd. Maar hier, met zijn viool en zijn jaquet was hij op zijn plaats. De dirigent was een man wiens kale plek hem beter stond dan haar. Een van de solisten was een jongen met lang haar, van Chinese komaf, viel ook geheel op zijn plek. Zo viel er niemand uit de toon, ook figuurlijk niet. Voor mij blijven samenspelende muzikanten een groot magisch raadsel.