Een goed begin

Het jaar begon in het ziekenhuis, met een nieuwe knie voor mevrouw Mack en met zware rugpijn voor mij, al was ik slechts op bezoek.  Ik had juist een weekje vrij genomen om te kunnen helpen bij van alles en nog wat. En precies nu laat mijn rug me in de steek. Die rug die het eigenlijk weer behoorlijk goed doet sinds wij de hond hebben, en da’s toch alweer bijna twee jaar. Op derde kerstdag begon het, ik heb het een weekje aangekeken, dacht dat het erger werd, dacht dat het beter ging, maar gisteren lag ik plat op de grond en kon bijna niet meer overeind komen. Dus toch maar de fysiotherapeut gebeld. Ik ben weer op de been, maar bepaald niet van harte. Ik slik een morfineachtig medicijn en hoop met heel mijn hart dat echte morfine beter hielp toen gewonde soldaten het toegediend kregen, want dit doet niks. Ik mag er de eerste twee weken niet bij autorijden staat in de bijsluiter, maar ik moet er echt zes flesjes bier bij drinken om enigszins het gevoel te krijgen dat ik niet meer mag autorijden. Bijsluiters zijn voornamelijk voor mijn schoonmoeder gemaakt, die krijgt namelijk wel alle bijwerkingen van een medicijn, en door de bijsluiter weet je dat je die bijwerkingen krijgt. Niet dat je ze kunt voorkomen, want ja, dat medicijn wordt nu eenmaal voorgeschreven.

Mevrouw Mack wordt een beetje depressief van mij. Een nieuwe knie, en nu laat ik haar in de steek. Of beter gezegd, mijn rug. Ik niet, ik nooit. Dus ik strompel wat af, en zij strompelt wat af, want samen hebben we 1 goede rug en drie goede knieën. Daar kun je ver mee komen. Nu is zij wel in het voordeel, want ze heeft twee krukken. Drie eigenlijk, als ik mezelf meetel. Verder gaat haar herstel zoals verwacht. Met pijn en moeite. Het kan drie maanden duren voor ze haar hobby, poolstokhoogspringen, weer kan oppakken.

We krijgen wel veel hulp aangeboden, we pakken weinig aan. Zo is dat ons geleerd vroeger. Bewaar het voor nood. Je weet nooit wanneer het nood wordt. Een oorlogswinter bijvoorbeeld. Of meteorietinslag. We hebben de hond tijdelijk ondergebracht bij de uitlaatservice, en krijgen filmpjes doorgestuurd  van een hond die ons absoluut niet mist. Ondankbare teef.

Ik hoop dat 2016 weer een goed blogjaar wordt.

 

 

 

 

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

11 gedachten over “Een goed begin”

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s