Om te gieren

Ik stikte van de lach vandaag. Een ingehouden lach, maar met tranen in mijn ogen. Op de terugweg in de auto had ik het niet meer als ik terug dacht aan wat er gebeurd was. Toen ik het aan mijn vrouw vertelde, stikte zij ook zowat. Ik had vandaag bezoek van de accountant. Deze jongedame zat de hele dag naast mij, en sinds juni heb ik niet meer zo hard aan de bak gemoeten. Om een uur of vier moest ik mij toch even excuseren omdat ik de hele dag nog niet naar de wc was geweest, en ik inmiddels voelde dat kwade gassen zich in mijn buik hadden opgehoopt.

Ik liep naar de wc, snelde door de lege ruimte naar de dichtsbijzijnde deur en ging zitten. Ik zette kracht en een luid en lang geschal klonk. “Jezus Christus”, klonk het ineens uit de wc naast mij. Dat had ik niet zien aankomen. Ik mompelde een sorry en nadat ik het mij realiseerde zat ik te stikken van het lachen. Op de wc nog ingehouden, maar op de terugweg in de auto leek ik Gerard Joling wel. Om te gieren.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

4 gedachten over “Om te gieren”

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s