Auteur: Mack

Het is altijd leuk om toevalligheden te ervaren. Ik geloof niet in toeval, want toeval is een onverklaarbaar verschijnsel, en wat je niet kunt verklaren, daar geloof ik niet in. Een aantal jaren geleden zat ik in de trein en raakte ik aan de praat met iemand. Het was een internationale trein, dus het gesprek kon wat langer duren. Ik had het over een overleden buurman waar ik vroeger veel mee praatte, en die mij eens iets vertelde wat me tot nadenken stemde. Even later, nog tijdens dat gesprek kreeg ik een vriendenuitnodiging op FB van zijn vrouw die ik in geen jaren meer gezien of gesproken had. Dat leek op dat moment super toevallig, maar achteraf had ik een paar dagen daarvoor een vriendenuitnodiging van zijn dochter gehad, dus dit toeval was niet zo toevallig.

Vandaag schoot de gedachte aan een ex-collega door mijn hoofd. Ik had al een tijdje niks van haar gehoord. Een paar minuten later kreeg ik een appje van haar. Ik vond het toevallig, maar volgens Linda denk ik de hele dag aan haar en is het dus helemaal niet zo toevallig dat er dan een appje komt.

Maar ook vandaag, ik moest aan een andere vrouw denken omdat haar man zeven jaar geleden zeshonderd Elvis nummers op mijn pc had geïnstalleerd en ik daar naar zat te luisteren. Ik denk nooit aan haar, dus dat kan het niet zijn. En hop, daar kwam ineens een vriendenuitnodiging van de betreffende vrouw.

We kunnen elkaar wel een mietje noemen en de laatste twee voorvallen afdoen als toeval, maar u weet ook wel beter toch? Dit is telepathie. Het vermogen om te communiceren door gedachteoverdracht. Het lijkt bijzonder, maar wist u dat een olifant in zijn voeten een zintuig heeft waarmee hij op 100 kilometer afstand een onweersbui kan voelen? Ik verzin het niet. Haaien kunnen onweer en orkanen aan voelen komen voordat deze ook maar in de buurt zijn. Veel dieren voelen aardbevingen aankomen. Wat is er dan bijzonder aan telepathie? Nou ja, dat het zo weinig voorkomt dat het wel toeval lijkt.

Een paar weken geleden werd een arts vervolgd omdat zij (het was dacht ik een zij) euthanasie gepleegd had op een dement persoon. De betreffende demente wilde helemaal niet dood, maar had bij haar volle verstand eens verklaard dat ze een spuitje wilde, mocht ze ooit dement worden. Het was vast, als velen van haar generatie, een trotse vrouw voor wie het een niet te verdragen gedachte was om onder de mensen te komen terwijl je verstand niet meer goed werkt. Je kunt in de war raken, onzedelijk gedrag vertonen, ongelukkig zijn, en er zijn vast nog meer gedragingen die de waardigheid aantasten.

Waar ze geen rekening mee hield is dat ze dacht dat ze over zichzelf besliste, maar in feite besliste ze over iemand anders. Haar demente ik. En die demente ik denkt er tegen die tijd heel anders over. Die weet niet meer van haar verklaring bij volle verstand. Die kan inmiddels bang zijn voor de dood en wil misschien gewoon blijven leven. Stel nu dat ik vroeger een verklaring getekend had dat ik nu dood wilde, en ik weet het niet meer, en ik ben het er nu niet meer mee eens, dan ben ik toch mooi de klos. Niks mee te maken, Mack, hier staat het, je hebt getekend, hier komen!

Dus ja, je kunt het me allemaal mooi vertellen nu, hoe je je leven in banen wilt leiden, maar het loopt toch anders. En als je dement wordt, nou ja, dan is dat niet leuk, maar dan moet je toch zelf maar voor een zelfrijdende Tesla springen als de diagnose net gesteld is en je bent nog helder. Nou ja, dat schiet ook niet op. Misschien had je het juist wel hartstikke leuk gekregen in het verzorgingshuis. Misschien ga ik wel doen alsof later. De mogelijkheden die ik ineens zie als je ontoerekeningsvatbaar bent…