Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De medeweggebruiker

Ik hou van autorijden. Het meest van puur autorijden. Het liefst in een auto met benzinemotor en handschakeling. Die heb ik dan niet, maar Linda wel. Het stelt niet veel voor, haar Renault Modus 1.2 is geen beest, maar dat hoeft ook niet. Ik reed er mee naar het bos, en gooi de hond achterin, in omgekeerde volgorde. Dan rij ik over een weg waar ik al 35 jaar rij, je mocht er vroeger tachtig, nu nog maar zestig, omdat ze eenmaal alles naar de kloten helpen in onze rubbertegelmaatschappij. Vroeger toen ik op de middelbare school zat werd ik vrijwel dagelijks ingehaald door een Autobianchi A112 Abarth. Ik hoorde hem al van ver aankomen, hoog in de toeren en hij haalde mij zeker met 100 in, als het geen 120 was. Mooi vond ik dat.

Als het op autorijden aankomt lijd ik aan hetgeen waar mannen wel vaker van beschuldigd worden, ik kan het beter dan gemiddeld. Ik begrijp dan ook niet waarom ik moet lijden onder die censuur van verkeersdrempels en snelheidsbeperkingen. Aan veel snelheidsbeperkingen hou ik me dan ook niet, tenzij ik ergens vreemd ben en de situatie niet ken. Tot zover de arrogante lul in mij.

Ik reed dus tachtig op deze weg en voor mij doemde de achterkant van een fietser op. Geen probleem, alleen in tegenovergestelde richtig kwamen twee fietsers aan. Ik had net lekker de gang erin, lekker doorgetrokken in de versnellingen, twee handen aan het stuur, ogen op de weg, en toen moest ik inschatten, duik ik achter deze fietser en rem ik af, of haal ik hem in en ga ik daarna naar rechts om de tegemoetkomende fietsers ruimte te geven? Ik schatte in dat het de laatste optie moest zijn, en zo geschiedde, ruim voor de tegemoetkomende fietsers ging ik weer naar rechts. Maar toch ontstak het oude wijf in woede en gebaarde wild dat ik zachter moest. Dat maak ik dus zelf wel uit. Dus ik deed net of ze zwaaide en zwaaide vriendelijk terug. Zo ben ik dan ook wel weer. Dat grapje haal ik vaker uit in de hoop dat de betreffende moraalridder (meestal grijsaards) nog pissiger wordt. Paarden, kinderen en politie. Dan rem ik af en ga er zachtjes -veel minder dan zestig- langs. De rest heeft geen invloed op mijn rijstijl. Tenzij Linda naast me zit, die bemoeit zich er ook graag mee. Nou ja. Niemand is perfect.

De schade van de tijd.

Of het nu komt door de muziek of door de beelden, maar ik voelde mij weemoedig toen ik een filmpje tegenkwam over de “roeivijver” in Drunen, de plek waar ik woonde in mijn jeugd. Het was overigens niet dit filmpje, maar een protestlied tegen de verbouwing van de roeivijver tot pretpark. Het was nu zo’n typische plek, waar je ’s winters schaatste en ’s zomers kon zwemmen. Er stonden houten klimtorens waar ik niet meer uit durfde toen ik heel klein was. Mijn opa heeft me daar nog jarenlang mee gepest. Ik zie nog het beeld van mijn vader, gaande over het ijs op Friese doorlopers. Hij had een specifieke blik in zijn ogen die ik me goed herinner.

Toen kwam ik terecht op de plek waar ik vroeger woonde, de Beukstraat. Wij woonden in het laatste huis, aan “het rondje”. Zo noemde wij het doodlopende pleintje voor ons huis. Als wij ’s avonds nog buiten mochten spelen dan mochten we vaak alleen in het rondje. Tot mijn ontzetting is het doodlopende rondje er niet meer. Het is nu een doorgaande straat geworden, en tegenover ons huis, waar een groot voetbalveld lag, en waar later een school kwam, is nu een nieuwe straat gemaakt. De Beukenhof, dat verzin je toch niet? Ons rondje is weg.

Kwam er nog een filmpje achteraan over de huidige toestand van de Lips fabriek (de reden waarom ik überhaupt in Drunen terecht kwam) maar die stond er ook niet al te florissant bij. Ooit prijkte er een trotse schoorsteen en stonden er honderden auto’s op het terrein. De enorme, roestkleurige scheepschroeven lagen aan de zijkant te wachten op transport. En nu was het een trieste aanblik van een lege fabriek. Wat Philips was voor Eindhoven, was Lips voor Drunen. En dan heeft de fabriek nog lang gestaan. De ijzergieterij in Vaassen, waar mijn vader later ging werken is er helemaal niet meer. Alleen de wijknaam en de straatnamen daar zijn de stille getuigen van die bloeiende, vroegere jaren. Afbramerij, Vormerij, Gieterij… Ik meen zelfs te weten welke praatjesmaker er nu in het huis woont op de plek waar mijn vaders kantoor was.

Het voelt altijd heel leeg om een plek te bezoeken waar je fijne herinneringen aan hebt. De plekken worden steeds onherkenbaarder. De nieuwe bewoners doen maar wat. Hebben geen enkel benul van wat zich er vroeger in hun huis afspeelde. Ons oude huis ziet er raar uit. Een dakkapel en een houten schutting. En geen rondje meer. De schade die de tijd aanricht…

Ik geef het op

Het is een grote frustratie. Misschien herinnert u zich nog het verhaal over mijn auto, dat het maar niet wilde lukken om een andere geschikte auto te vinden, en dat ik besloot om mijn auto te laten opknappen. Nieuwe velgen, overspuiten en wat kleine reparaties. Dit ging in fases. Na de eerste fase, het overspuiten, kreeg ik de auto terug met een dikke beschadiging op de bumper. Dus mijn auto was nog steeds niet zoals ik hem wilde hebben.

Het duurde een paar weken, maar wederom werd mijn auto gerepareerd, de achterbumper werd opnieuw gespoten, er werd een kleine parkeerschade gerepareerd en ik kreeg hem vrijdagavond terug. Op zaterdagochtend bekijk ik de auto met een zekere liefde en tot mijn grote schrik zie ik een nieuw deukje en een deukje in de nummerplaat. Ik raak licht aan de kook, neem contact op met de garage, die weten uiteraard van niks, maar ik spreek met ze af dat ze dit nog repareren.

Vandaag, ik ga even met de hond naar het bos, één of andere paardenlul met een busje blokkeert hier de weg, ik manoeuvreer mij er langs, maar aan de rechterkant ligt een grote steen op de weg, en ik beschadig mijn net gepolijste en gespoten velg. Het mag gewoon niet zo zijn dat ik met een onbeschadigde auto rondrij. Al is het maar een dag.

Complottheorie

Vorige week behandelde Lubach zijn fabeltjesfuik waarin hij liet zien hoe je via YouTube, als je een kritische zoekterm over corona gebruikt, al snel strandt in een wirwar van complotten over allerlei onzin. Lubach viel complotdenkers aan en maakte ze belachelijk door met wat algemeen geaccepteerde tegenargumenten te strooien. U en ik behoren tot de weldenkende mensen dus wij trappen niet in de fabeltjesfuik.

Echter, ik vind het niet helemaal vreemd dat er mensen zijn die complotten zijn gaan geloven. In hoeverre je er in verstrikt raakt hangt niet af van je intelligentie, zoveel is zeker. Misschien ben je labiel, of is er een medische verklaring waarom je bent gaan geloven dat de aarde plat is, dat de Amerikanen niet op de maan zijn geweest, of dat Bill Gates onze breinen wil controleren door ons een chip te geven. Eigenlijk is dat laatste al niet zo’n hele rare gedachte, ik zou dat tenminste wel zien zitten, dat ik u allemaal kan controleren. En daarbij, als je nu eens op een rij zet wat ons door de overheid allemaal al verteld is over Corona, en hoe tegenstrijdig dat soms is, dan is het ook niet helemaal gek dat mensen boos worden en naar alternatieve theorieën gaan zoeken.

Ikzelf bijvoorbeeld denk ook dat er sprake is van een complot. En in hoeverre dat complot van tevoren is bekokstoofd weet ik niet, maar ik denk dat de reguliere media ons ook manipuleren in plaats van onpartijdig nieuws te brengen. Mij vallen al een poosje dingen op namelijk. De media brengen namelijk nooit positief nieuws over corona en zetten er dan een punt achter. Bijvoorbeeld. Dag 1: minder positief getesten dan gisteren en het aantal ziekenhuisopnamen is gedaald. Echter, het aantal mensen dat op de intensive care is opgenomen is toegenomen. Dag 2: minder mensen op de intensive care opgenomen, er zijn wel meer doden dan gisteren. Dag 3: Minder doden dan gisteren, maar een lockdown wordt verwacht. Dag 4. Er zijn minder besmettingen, maar de registratieapparatuur haperde. Dag 5. Het wordt morgen een aangename dag, maar voor de tijd van het jaar is het veel te warm. Dag 6. Ondanks de regen van de afgelopen weken heerst er nog steeds extreme droogte. Dag 7. Voor het eerst sinds 200 jaar zijn er jonge wolven geboren in Nederland, men denkt dat de wolven hiernaartoe zijn gekomen doordat er in andere landen steeds minder natuur is.

Ik bedoel maar, het nieuws is nooit gewoon geruststellend. Het nieuws moet altijd van een spannende onzekerheid worden voorzien, of er moet negatief nieuws bij gebracht kunnen worden, anders maakt de luisteraar zich geen zorgen meer en doet hij straks geen moeite meer naar het nieuws te luisteren. Dus wat er ook gebeurt, het mag nooit gewoon oké zijn. Zoals Fons Jansen heel lang geleden een correspondent in een ver land imiteerde en zei: “de situatie is hier buitengewoon verward.” ” Ja, logisch, anders wordt hij teruggehaald,” kwam er achteraan.

Misschien is complot wat overdreven en is het nieuws gewoon onderhevig aan de greep van marketing, wat eigenlijk ook één groot complot is om u te laten weten welk gevaar u loopt als u een bepaald product niet koopt.

Inzicht

Ik was verzocht om vandaag en morgen vrij te houden om te helpen met het plaatsen van een schutting bij mijn broer. Hij woont in dezelfde straat als ik. Zijn buurman, aan de andere kant van de schutting hielp ook mee. Mijn broer is erg handig, zijn buurman is van een nog hoger niveau. Beide mannen zijn ook erg perfectionistisch. Veel te perfectionistisch wat mij betreft. Ik heb eergisteren nog onze salontafel geschilderd. Met muurverf uiteraard weer, en in dezelfde kleur als hij al was, anders ga je zien dat ik niet goed geschilderd heb. Ik los mijn onhandigheid praktisch op. Nu staat er weer een fris wit tafeltje, en niemand kan zien hoe ik tegen alle regels van de schilderkunst ben ingegaan.

Afijn, beide mannen staan in een onbegrijpelijke taal met elkaar te keuvelen over electronica en bouwkunde, ik sla gelijk van binnen dood. De buurman had een dakkapel gezet en had ook een nieuwe badkamer geplaatst. Met een computergestuurde douche. Hij drukt dus op een knopje om te douchen, waar ik aan een kraan moet draaien. En hij kan praten tegen zijn badkamer. Hij zei: hee Siri, badkamer romantisch! En dan dimt het licht en komt er een geil kleurtje uit de lamp. En dat heb ik dus altijd gemist in mijn leven. Lijkt me enorm opwindend voor een vrouw als haar man tijdens een intiem moment ineens tegen de badkamer begint te commanderen. Ik ben tijdens zo’n gadgetwedstrijd altijd blij dat ik mijn eisen naar beneden kan bijstellen, je zult toch onhandig zijn en graag zo’n douche willen!

In elk geval, beide mannen zijn bezig om een oplossing te vinden voor een probleem met de schutting en vliegen dat op een ontzettend onhandige manier aan. Maar zij zijn handig, en ik niet, dus ik ben maar stil. Na twee minuten zeg ik toch maar hoe ik het zou doen, maar dat horen ze niet. Na vier minuten herhaal ik het, maar ze reageren niet. Na zes minuten zeg ik dat ik er klaar mee ben en dat ze nu moeten luisteren. Na acht minuten luisteren ze ook en doen het op mijn manier en na tien minuten is het gefixt. Ik mag dan niet handig zijn, maar inzicht jonguh!

Henkie

Kent u Henkie de Jong? Nee? Hij voetbalt bij Barcelona en het hele land is lyrisch over deze verlosser. Vorige week nog fel bekritiseerd, maar gisteren speelde hij werkelijk de sterren van de hemel. Barcelona won maar liefst met 5-1 van de kampioen van Hongarije, Ferencváros, u kent ze wel. Van die vijf doelpunten gaf Henkie maar liefst één assist. Niet alleen ik, maar ook de nieuwssites zijn lovend. “Weergaloze assist Henkie helpt Barcelona aan overwinning” stond er. 5-1. En weergaloos was die assist hoor. Vanuit ongedekte positie passte hij de bal van vlak voor het strafschopgebied naar ongeveer de penaltystip waarbij een onbeduidende medespeler de bal alleen nog maar hoefde in te tikken. Dat mocht geen naam hebben, dat was verder elke speler gelukt. De pass deed me in alles denken aan de weergaloze pass van Frank de Boer op Dennis Bergkamp. Of aan die van Muhren op van Basten. Of die van Krol op Cruijff.

Nee, Barcelona heeft niet voor niets 70 miljoen betaald voor deze geweldenaar. Vorige week nog, in Oranje gaf hij een werkelijk schitterende pass op Memphis, maar laatstgenoemde sukkel kon de snelheid en de korte afstand waarover deze pass gegeven werd natuurlijk niet verwerken en de bal ketste af. Dat leidde tot balverlies waaruit de 0-1 voor Italië ontstond. Waarom Memphis er nog instaat is me een raadsel. We moeten meer Henkies hebben. Van die gedreven jongens met het vizier naar voren, waarop de natie trots kan zijn. Henkie de Jong, nu al groter dan Van Basten. Nog maar even en hij gaat ook Cruijff voorbij. Schitterde ook in het met 7-1 verloren duel tegen Bayern, zonder Henkie was die wedstrijd zeker met zes of vijf één verloren gegaan. Ik zeg, Nederland wereldkampioen. En dan overschat ik Henkie niet. Want daar houden we niet van in Nederland.

Pikkedonker

De kroondomeinen zijn gesloten voor publiek, niemand mag erin. Alleen de doorgaande wegen naar Elspeet zijn voor wandelaars en fietsers nog open. Auto’s mogen er niet komen behalve overdag, het eerste stuk. Het irriteert me dan ook mateloos als ik de fiets pak en in het donker toch een auto tegenkom die op zoek is naar wild. Doe ik al die moeite, komt er weer zo’n patjakker. Waar is dan de boswachter?

Ik fiets dus door tot achter de slagboom, waar sowieso geen auto’s mogen komen. Het miezerde zachtjes, en je zag geen hand voor ogen. Het licht van mijn fiets deed het wel maar niet als je stilstond. Ik kon dus een paar meter voor mij kijken maar verder zag ik niets. Wilde zwijnen en wolven zie ik toch liever wat eerder dan op het laatste moment. Toen ik op de Hoge Duvel fietste ging de sage over de bosgeest van de Hoge Duvel door mijn hoofd. Ossaert met zijn vurige klauwen die nietsvermoedende reizigers ’s nachts de stuipen op het lijf jaagt en zijn troep huilende wolven achter je aan stuurt. Haha, wat een onzin. Toch keerde ik daar weer om en was blij dat ik weer het bos uit was. Ik ben verder niet bang uitgevallen maar angst is een slechte raadgever, zeggen ze. Maar ik geloof dat mensen zich niet voor niets laten leiden door angst. Het is niet alsof je in sommige situaties een keuze hebt tussen je verstand en je angst. De angst neemt het gewoon over en dirigeert je het donkere bos uit. Als de wolven achter me aan waren gekomen had ik ook nog moeder Maria aangeroepen. En wie weet wat angst nog meer kan veroorzaken. Zou u alleen de nacht doorbrengen in een huis waarvan ze zeggen dat het er spookt? Ik niet hoor. Terwijl ik weet dat geesten niet bestaan. Tenminste, 99% zeker van niet.

Zo’n dag met Lubach

U kent wellicht het veelgeroemde programma “zondag met Lubach”. Ik zag er wel eens fragmenten van voorbij komen in DWDD, en daardoor wist ik dat het niet voor mij is. Natuurlijk, zijn grapje over Trump en The Netherlands Second was briljant, maar verder vind ik het een heel slap aftreksel van Van Kooten en de Bie. En door die vergelijking ben ik eigenlijk al te positief.

Eigenlijk zou de vergelijking met Humberto Tan’s Late night show meer op zijn plek zijn. Makkelijk scoren is wat beide mannen doen. Humberto deed het door onderwerpen te kiezen die die dag al voor veel opschudding hadden gezorgd, Lubach doet het door een niet kritisch publiek voor te schotelen wat ze graag willen horen. Er worden wat overduidelijk domme opmerkingen van iemand belachelijk gemaakt, en het publiek krijgt het idee dat zij wel voor vol worden aangezien door Lubach, en kan na de uitzending met intellectueel voldane gevoelens naar huis.

Ik hou er niet van. Het komt niet in de buurt van wat Koot en Bie deden, die niet een specifiek persoon pakten, maar door middel van een briljant gekozen typetje iemand persifleerden die voor iedereen te herkennen was als zijnde de buurman of iemand die ze kenden van de vereniging. En dat is wat me een beetje tegenstaat aan Lubach. Hij past zich iets te makkelijk aan aan deze tijd waarin afzeiken op afstand al de norm is geworden. Het was weer zo’n dag met Lubach, denk ik dan.

Lading

Ik vind het woord fatsoen een beetje een achterhaald jarenzestigwoord. Alsof het gepredikt werd in de kerk. Om je stil te houden en je in het gareel te laten lopen. Een beetje vies woord vind ik het zelfs. Ik associeer het gelijk met fatsoensrakker. Zo iemand die van fatsoenlijk zijn een wedstrijd maakt maar de kat in het donker knijpt. Normen en waarden, ook zo iets. Als je die predikt vertrouw ik je niet.

Het probleem met fatsoen, normen en waarden is dat je ze niet moet uitspreken maar uitdragen. Voor fatsoen weet ik geen ander woord, maar voor normen en waarden zou ik principes kunnen invullen. Je moet bepaalde principes hebben. Er moeten dingen zijn die je principieel afkeurt en niet zou doen, ongeacht hoeveel geld je ervoor krijgt (van John de Mol.) Nu kun je met principes ook al gauw uitgemaakt worden voor principiële lul, wat ik weer associeer met iemand die weigert harder dan de maximumsnelheid te rijden en zo al het verkeer achter hem ophoudt. Kortom, de woorden zijn niet goed.

Aan de andere kant is de inhoud van deze begrippen wel prima. Als je je fatsoen kunt houden dan betekent dat bijvoorbeeld dat als je Hugo de Jonge ziet uitstappen uit zijn auto, dat je dan niet “kinderverkrachter” roept. Want afgezien van dat het onfatsoenlijk is, maar dat is een raar woord, is het asociaal maar dat is weer te zacht uitgedrukt. Paardenlul is ook nog te zacht uitgedrukt, eigenlijk ben je te slecht om in leven te blijven. Volkomen nutteloos en tot last van de samenleving, dat komt meer in de buurt. Als ik Hugo de Jonge zou zien uitstappen en iemand in mijn omgeving zou ‘kinderverkrachter’ roepen zou ik verbijsterd zijn. Als ik het zou hebben zien aankomen zou ik hem de mond gesnoerd hebben. Ik vind eigenlijk dat je zo iemand met een welgemikte vuistslag in één klap knock-out mag slaan.

Dit is wat ze laten zien op tv. Je zou haast de indruk krijgen dat het fatsoen ver te zoeken is momenteel. Ik hoop dat het in het echt nog enigszins meevalt. Ik heb ook wel eens plaatsvervangende schaamte gehad omdat iemand Louis van Gaal van dichtbij uitschold terwijl die handtekeningen stond uit te delen. Van Gaal reageerde niet, alweer 25 jaar geleden, en al was van Gaal toen mijn vriend niet, hij verdient wel respect. Ook zo’n woord met een lading. Alle woorden die we nodig hebben om de glijdende schaal waarop we zitten, het hellende vlak waarop we ons begeven, te laten keren, hebben een rare lading. Voor mij tenminste. Fatsoen, normen, waarden, principieel, respect.

Hou gewoon je bek en ga wat doen. Dat zou mijn advies zijn.

Soep met ballen.

Ik heb al wel eens genoemd dat wij gedwongen worden om onze vrije dagen op te nemen. Wettelijk niet toegestaan maar onder dreiging van ontslag. Niet zo fraai maar aan de andere kant ben ik na de zomervakantie al twee weken vrij geweest en morgen gaat mijn derde week in. Nu maakte ik mij al wel een beetje zorgen over het werk dat af moest, maar aan de andere kant, niet mijn probleem. Dan loopt het maar in de soep, het was niet mijn idee.

Mijn baas is deze week vrij, zelfde reden, maar ik ga morgen toch maar werken ondanks dat ik vrij ben. Dan kun je concluderen dat ik plichtsgetrouw ben, of dat ik hart voor de zaak heb, of dat ik ons team niet in de steek wil laten, maar je kunt ook concluderen dat ik de ballen niet heb om het eens goed in de soep te laten lopen. Of dat ik mijn bonus niet mis wil lopen, al is het dat laatste absoluut niet.

De waarheid is dat ik wel blij ben dat ik morgen geen vrij neem vanwege een achterstand. Stel nu dat ik zoveel vrij was en er ontstaat geen achterstand, wat zegt dat over mijn werk? Moet je toch ook niet aan denken.