Lockdown

Wat Rob Hamilton beschrijft, over het sikkeneurig worden van het gewauwel over mondkapjes, heb ik ook. Wel net iets anders. Ik heb het met het gewauwel over corona. En niet in de laatste plaats mijn eigen gewauwel erover dat ook niet erg opschiet. Ik lees redelijk veel en vooral dingen die in mijn straatje passen. En ik ben kritisch. Maar waarom eigenlijk? Wat is het nut? Echt helemaal niks. Ik ben toch zo weer om te praten door een sympathiek mens als Gommers of Kuipers. En als die vinden dat er snel een lockdown moet komen, dan heb ik daar toch niks tegenin te brengen.

Dus als die mannen zouden zeggen, Mack, draag dat mondkapje nu maar, dat is echt beter, dan ga ik het zonder tegenzin doen. Want ik heb eenmaal een zwak voor geleerde, sympathieke mannen. Voor sympathieke vrouwen heb ik ook een zwak, die hoeven niet eens geleerd te zijn. Maar over lockdown gesproken, we gaan in een lockdown omdat we ons niet aan de maatregelen houden. Dat wordt gezegd. Als we niet in een lockdown gingen kwam het doordat we ons zo goed aan de maatregelen hielden. Zo hebben ze dus altijd gelijk. En nu hebben we ons niet goed aan de maatregelen gehouden, dus moet er ook een mondkapjesplicht komen. Terwijl die mondkapjesplicht er niet was toen we de eerste golf te boven kwamen. In België hebben ze vandaag relatief fors meer besmettingen dan Nederland ondanks hun mondkapjesplicht. In Duitsland dan weer veel minder. Ligt het dan aan de mondkapjes?

Goed, wat er in lockdown moet zijn de sociale media. Met de belofte ze weer open te gooien als iedereen zich aan de regels houdt. Gegarandeerd dat het virus dan niet meer bestaat over drie weken.

Dood door schuld

Er lag een roodborstje op de oprit. Dood, dat heeft de kat gedaan. Ik zag het liggen op z’n zijkant, niet zichtbaar gehavend, maar met zo’n spijtige uitdrukking op z’n kopje. Ik moet die kat niet, ze flikt dit elke keer. Pak dan een rat of iets van je eigen formaat.

Ik raapte het beestje op in een papiertje en wikkelde het in. Ik deed de groencontainer open en keek bedenkelijk naar het rottende fruit wat op de bodem lag. Zat het nu nog vol met droog gras, dan had ik het wellicht gedaan, maar ik voelde het dode, zachte beestje in mijn hand, dit kon ik niet over mijn hart verkrijgen.

Ik heb een schop gepakt en hem in de tuin begraven. Ik sloeg nog net geen kruisje. En dacht aan hoe ik wel eens denk over de dood. Dat het toch allemaal niet zoveel uitmaakt hoe je begrafenis verloopt. Dat mensen zich daar enorm druk over maken omdat ze denken dat ze het meekrijgen. Onzin, denk ik soms.

En nu bij dat vogeltje dacht ik: ik zal je netjes begraven, ik wil niet dat je oneerbiedig wegrot in de gft-bak, je bent al dood door mijn schuld, straks ben je dubbel teleurgesteld.

Zeg me de waarheid.

Daar liep ik vandaag weer tegen een terugkerend probleem aan. Een frustratie die maar blijft terugkomen, en ik kan er niks aan doen. En aangezien ik dit weblog niet voor niets voer, gaat u me maar mooi eens adviseren hoe we dit moeten aanpakken. Het probleem van vandaag is specifiek voor vandaag, maar het gaat om de algemene oplossing. Komt-ie.

Ik las een stuk in HP de tijd geschreven door een dr. ir, en twee professor doctoren over de coronatesten en -besmettingen. Niet de minste zou ik dan denken. Nadat ik het stuk twee keer had gelezen concludeerde ik dat de huidige testen behoorlijk onbetrouwbaar zijn, ten eerste omdat ze een foutmarge hebben, maar ook omdat ze positief testen bij iemand die in een eerder stadium al corona heeft doorgemaakt, en dus al helemaal niet meer besmettelijk is. Vervolgens concludeerde ik dat het vrij logisch is dat het aantal besmettingen momenteel hard oploopt met die dubbeltellingen erin.

Mijn collega’s zijn bijna allemaal drs. en twee zijn er zelfs dr. Het leek hen een broodjeaapverhaal. Ik zei dat dat zou kunnen maar dat de betreffende wetenschappers dan maar hun titel moesten inleveren. Vervolgens gaf ik ze de link naar het stuk, en mijn collega’s zeiden dat dit slechte wetenschappers waren. Je hebt wetenschappers en wetenschappers namelijk. Ik zei: “akkoord, maar ik als leek kan niet beoordelen wanneer een wetenschapper slecht is, ik kan me alleen baseren op het oordeel van de prof. dr. op zijn vakgebied.” Het komt er dus op neer dat anderen voor mij bepalen of een wetenschapper uit zijn nek kletst of niet. Zij weten dat. En Maurice de Hond mocht ik bij voorbaat negeren, was het advies.

Nu kunt u denken, nou, dat is makkelijk, als je de echte waarheid wilt weten kun je het toch aan je alwetende collega’s vragen? Ok, maar ik was eens aanwezig bij de verdediging van het proefschrift van een promovendus en nadat hij zijn dokterstitel haalde werd er gezegd dat de samenleving voortaan mocht vertrouwen op zijn oordeel. En daar zit het dus. Ik vertrouwde op het oordeel van de geleerden, maar weer niet goed. Hoe kom ik nu ooit achter de waarheid?

Schaap

Het zijn verwarrende tijden. We hadden de schapen en de gekkies maar die twee groepen zijn al niet meer uit elkaar te houden. De schapen beginnen nu complottheorieën aan te hangen over het al dan niet hebben gehad van Corona door Trump, en de gekkies hangen ineens een wetenschappelijk standpunt over mondkapjes aan. Zelf voel ik me nu een gekkie die zich als schaap gedraagt. Ik zag een oproep van de sporthal waarin vermeld werd dat je in de sporthal een mondkapje op moest. Niet tijdens het sporten gelukkig, maar tijdens het lopen van de ingang naar de zaal via de kortste route, je mocht al niet meer via de kleedkamers. Dus ik moet een mondkapje op bij de ingang, ik loop vijftien meter naar de zaal en doe hem daar af.

Uiteraard had ik een vraag aan de sporthal, of ze dachten dat dat hielp. Linda vond dat provocerend van mij, en die opmerking alleen al laat zien hoe wij allebei zijn veranderd in de afgelopen 20 jaar. Ik vond er niks provocerend aan. Ik had me van de week al ingehouden toen de school van mijn kinderen deze verplichting instelde, maar ook toen vroeg ik me af waar ze mee bezig waren. Ik stelde de vraag die Jaap van Dissel ook stelt, maar op een of andere manier wordt dat als provocerend ervaren. Terwijl ik vond dat ik gewoon tegen deze flauwekul in moest gaan.

De sporthal gaf netjes antwoord, dat het een dringend advies van de overheid was en dat ze zich daar aan hielden, het was even niet anders, zeiden ze. Ik antwoordde dat ik het begreep, me er aan zou houden en Rutte zou bellen. Maar toch voel ik me een schaap nu. Een meeloper. Ik ga me hieraan houden omdat ik anders problemen krijg met de sportclub. Principes van lik-mijn-vestje.

En dan kun je zeggen, draag dat mondkapje, baadt het niet dan schaadt het niet, maar zo ben ik niet getrouwd. Dat het niet schaadt, dat geloof ik wel, maar ook daar worden vraagtekens bij geplaatst. Verkeerd gebruik kan zorgen voor nog meer verspreiding van het virus, en het langdurig inademen van koolstofdioxide, een afvalproduct van je lichaam, kan ook gevaarlijk zijn. En daarbij, het schaadt ook niet om je onderbroek binnenstebuiten te dragen maar dat ga je ook niet doen als de overheid het je vraagt. Nou ja, ik natuurlijk wel nadat ik er eerst een hoop stennis over heb gemaakt. Zo ben ik dan ook wel weer. Schaap.

Van die dagen

Vanochtend was ik een kilo afgevallen. Onverwacht, maar ik was 97,5 kg. Ondanks dat het maar een kilo was voelde ik me lichter. Ik besloot er mijn voordeel mee te doen. Ik sloeg de lunch over en ik at ’s avonds niet teveel. Ik moest die avond badmintonnen. Ik volg sinds dit seizoen de competitietrainingen en leer nieuwe dingen. Ik wilde ze toepassen tijdens het vrijspelen.

Eerst voelde ik me wat slapjes en moe op de baan en dacht dat ik mijn opportunisme te ver had doorgevoerd, maar ineens begon mijn tactiek te werken. Ik kon dansen op de baan. Ik voelde geen vermoeidheid meer en ik stond niet vast. Ik voelde me onoverwinnelijk. En waar ik vorige week nog alles verloor, daar won ik nu elke wedstrijd. (oké, één game niet.)

Ik had ook op YouTube gekeken hoe de profs het deden, en pikte daar iets van mee. Ik ben ervan overtuigd dat het hielp. En nee, ik ben in een week niet beter geworden, het was gewoon de juiste instelling die ik hier koos. En dat werkt. Het was niet die ene kilo, het was mijn geest die mijn lichaam veel beter aanstuurde. Normaal heb ik er een ander voor nodig die me op het goede spoor zet, nu deed ik het zelf. Ik maakte geen probleem van mijn fouten omdat ik gezien had dat de profs ze ook maken en gewoon doorgaan. Ik begon laat te bloeien, maar zal ik gewoon nog prof worden? Ibrahimovic is 39, een jonkie nog, maar in Japan is er een voetballer van 53 die een basisplek heeft op het hoogste niveau. Misschien word ik nu wat overmoedig. Maar er zijn van die dagen dat je boven jezelf kunt uitstijgen. Vandaag was zo’n dag.

Mondkapjes

Wat mij in extreme mate bevreemd, in ons koude kikkerlandje, is wat er nu gebeurt met het dringende advies betreffende het dragen van mondkapjes. Vrijwel iedereen gaat het opvolgen. De school van mijn kinderen stuurde een mail met de mededeling dat ze het op school gaan invoeren. Zonder blikken of blozen wordt het politieke advies opgevolgd. Waar het mij om gaat is dat het RIVM (de wetenschap) aangeeft dat het beschermende effect van mondkapjes buitengewoon gering is. Dus niet gewoon gering, nee, buitengewoon gering. Eigenlijk doet het niks zegt de wetenschap. En toch wordt dit wetenschappelijke bewijs aan de kant gezet en men volgt men het politieke advies op.

Ik had dit niet verwacht van mijn medelanders. Als een kerk een advies geeft rolt men ruziënd over elkaar heen om met wetenschappelijke citaten te schermen om maar aan te tonen hoe ver het kerkelijk advies naast de wetenschappelijke feiten zit. En nu geeft de politiek een advies wat onder druk van de publieke opinie is afgedwongen, elk wetenschappelijk bewijs ontbreekt, en je hoort niemand. Behalve mij dan. Zo gaan we natuurlijk terug naar de middeleeuwen, om maar eens een argument te gebruiken wat je zou horen als dit een kerkelijk advies was. En zo krijgen we corona er natuurlijk niet onder als we niet naar de wetenschap luisteren.

Tot overmaat van ramp las ik vandaag een stukje van een Londense neuroloog die beweerde dat het dragen van een mondkapje al snel tot hersenschade kan leiden als gevolg van zuurstofgebrek. Natuurlijk ontbreekt elk wetenschappelijk bewijs van deze aan de Londense universiteit verbonden neuroloog, maar toch. Zelf vond ik het beste argument waarom mondkapjes niet zouden werken de vergelijking met het laten van een scheet en het dragen van een onderbroek. De scheet bereikt uw neus toch, ondanks het dragen van een onderbroek door de later.

Brave burgers

Nu kunnen we straks allemaal een mondkapje op. U weet, een mondkapje beschermt uw omgeving tegen uw spetters. Tegelijkertijd is een mondkapje een plek waarachter het virus welig tiert of tierig weelt, dat ben ik even kwijt, dus wat je nu gaat krijgen is dat mensen (waaronder ik) één mondkapje bij zich hebben en dat gebruiken omdat het moet. Niet omdat ze het willen of het er mee eens zijn. Alsof het iets helpt. In Spanje hebben ze verplichte mondkapjes, nergens zoveel besmettingen als daar.

Welnee, wat ik wil is duidelijkheid. Zoek nu verdomme eens uit of die mondkapjes per saldo werken. Dus ja, ze houden druppels tegen, en ja, het virus kan er gewoon doorheen, en ja, het virus verzamelt zich in je mondkapje dus waar je dat daarna neerlegt is een bron van besmetting, maar per saldo, is het nu beter of niet? Is dat nu zo moeilijk? Kennelijk. Is het dan gek dat je als burger wat opstandiger wordt? Ik heb trouwens een hekel aan brave burgers. Nee, dat zeg ik niet goed. Ik heb helemaal geen hekel aan brave burgers, ik heb een hekel aan burgers die iedereen die het horen wil vertellen dat ze zich keurig aan de wet houden met als doel veel lof te oogsten. Alsof de wet of de opsporingsmethoden altijd kloppen. Duitsers schreven ons ook een tijdje de wetten voor, toen liepen die gasten ook voorop om aan iedereen te laten zien hoe braaf ze waren. “Daar, achter de boekenkast, “riepen ze dan.

Daar gaan we weer.

Ja dames en heren, het is uw eigen schuld maar wij zijn genoodzaakt de maatregelen aan te scherpen want u houdt zich niet aan de regels. Dat kan niet anders want het aantal besmettingen loopt weer enorm op. Als je corona krijgt, heb je je niet aan de regels gehouden en dien je geen medische zorg meer te krijgen. Dat vind ik. Want aan onze maatregelen kan het niet liggen. Eigenlijk heeft het ook geen fuck zin dat mijn collega Hugo en ik de maatregelen aanscherpen want u houdt zich er toch niet aan. Dat blijkt wel uit het toenemend aantal besmettingen. Kijk Irma nou, die hoest in haar hand, houdt zich ook al niet aan de regels. Zo krijgen we het er nooit onder natuurlijk. Gelukkig hebben we de wijze adviezen van Jaap van Dissel, baas van het RIVM en tevens mondkapjesspecialist. Tot nu toe is er geen wetenschappelijk bewijs dat mondkapjes werken, maar draagt u ze toch maar voor de schijnzekerheid. Maar als we zo doorgaan, dames en heren, dan zijn collega De Jonge en ik genoodzaakt een nieuwe intelligente lockdown af te kondigen. Laat u het niet zover komen! Was uw handen stuk! Als onze boa’s, die fantastisch werk doen, iemand aantreffen wiens handen nog heel zijn, mogen zij een boete uitdelen van 400 euro! En dit wordt niet eerder verlaagd dan dat Grapperhaus (Duitser) wordt betrapt op dit feit. En houdt afstand! Anderhalve meter! Dus geen twee of drie, het RIVM heeft becijferd dat het exact anderhalve meter moet zijn. En bij klachten blijven we thuis. Dus niet terug naar de winkel als uw net gekochte föhn het niet doet, nee, thuisblijven! En, als een van de gezinsleden koorts heeft, dan blijft het hele gezin thuis. Tenzij het niet anders kan. U kunt hierbij denken aan een brand in uw woning of een aardbeving. Maar loop nu niet gelijk als een gek de straat op als uw huis instort, hou die anderhalve meter! Jij nog iets toe te voegen Hugo? Eh, ja, dank je wel Mark, de kappers blijven open deze keer. Mijn vrouw had mij geknipt vorige keer, en met die gevolgen heb ik langer gelopen dan de meeste mensen met Corona. Dat gaan we dus niet nog een keer doen. Goed, dank je wel Hugo. Irma nog iets? …. Gewoon je bek houden, Irma!

Het is mij niet gegund

Sinds juni ben ik bezig met een zoektocht naar een andere auto. Dit omdat diesel in het verdomhoekje zit en je diverse steden niet meer in mag. De eerste waar ik interesse in had was een Alfa 166 uit 1999. Ik was weg van de auto, totdat ik achterin plaats nam en daar met mijn hoofd tegen het dak zat. Toen kwam er een Opel Insignia, ik had een goede inruilprijs gekregen maar toen ik er kwam deed de auto me niks en dacht ik dat ik spijt kon krijgen. Gelukkig zat ik daar ook achterin met mijn hoofd tegen het dak, dus kon ik makkelijk nee zeggen. Toen kwam er een Alfa 159 waarvoor ik helemaal naar Geleen reed, maar ik vond hem niet mooi genoeg. Nog een Alfa 159, mijn dochter was mee, alles leek goed, het ding ging als de brandweer maar ineens bleek mijn dochter daar niet achterin te passen. Ik heb nog gekeken naar BMW’s maar dat mocht niet van mijn vrouw.

Twee weken geleden liep ik tegen een Peugeot 508 aan, we hadden al een overeenkomst over de prijs maar toen ik ging rijden viel hij me enorm tegen. Hier wel een zee van ruimte op de achterbank trouwens, er is altijd wat. De autoverkoper constateerde later dat de turbo kapot was, en kreeg die ook niet snel gemaakt. Ondertussen had ik het zo goed als opgegeven en maar besloten dat mijn huidige auto dan maar een beetje opgeknapt moest worden. Intussen bleken de spookverhalen over diesel nog mee te vallen. Ik mag Amsterdam nog gewoon in, al kom ik daar nooit. Afgelopen week was het zo ver. Ik moest mijn auto een week missen en vandaag kreeg ik hem terug. Hij was nog niet helemaal klaar. En de garagehouder had er net nadat hij van de spuiter terugkwam een dikke beschadiging op gemaakt. Dus nu kan hij weer terug. Het is mij niet gegund, mij, een van de grootste autoliefhebbers van het westelijk halfrond, die zich al weet ik veel hoe lang op een strakke auto zit te verheugen.

Wat er mis is met Nederland.

Er was wat ophef over een verkeerd gekozen hashtag door een aantal bekende Nederlanders. Bekend betekent niet per se dat u of ik ze kennen, er zijn gewoon veel Nederlanders die ze kennen. En dat de bekende Nederlanders niet al te slim overkwamen doet er niet toe. Uiteindelijk was het heet opgediende soep.

Toch bracht het me weer bij een punt wat er mis is met Nederland afgezien van hoe Famke Louise kans zag bekende Nederlander te worden. Famke bedoelde het niet zoals ze zei, maar had gewoon haar zorgen over de economie. Echter, daar kwamen de hyena’s van Powned aan om Famke belachelijk te maken, want een journalistiek doel was er verder niet. Ze bleven haar hinderlijk volgen en bleven haar aanspreken en Famke gaf meermaals aan dat ze daar niet van gediend was. We maken er een groot punt van als jonge vrouwen worden lastiggevallen door jonge mannen tijdens het uitgaan, maar Powned denkt dit gewoon wel te mogen doen. Op het moment dat Famke het zat is en een duw uitdeelt, klinkt een verontwaardigd: “wil je me niet aanraken?” En precies dat is er mis met Nederland. Dat er mensen zijn die zich dingen permitteren die niet door de beugel kunnen en op het moment dat iemand zich verzet beroepen ze zich op de wet met een lafjes: wil je me niet aanraken?

Wat er moet gebeuren is dat je dat soort rioolratten een dreun moet geven dat hun verstandskiezen dertig seconden later nog natrillen. Dreunen moeten gelegaliseerd worden. Of in elk geval een verzachtende omstandigheid zijn. Of indien ze uitgedeeld worden aan rioolratten, beloond worden.