Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Vlees

Ik zag twee varkensboeren op tv. Aan hen werd gevraagd naar de band met de dieren. Die was er niet. Het waren dieren voor de vleesproduktie. Maar een van de twee vertelde aarzelend dat hij een keer een ziek varken had dat verzorgd moest worden, en dat het beest en hij na verloop van tijd toch een soort band kregen.

Uiteindelijk werd het beest wegens een kleinigheidje niet goed genoeg bevonden voor de slacht, dus kreeg het een spuitje. Dat vond hij jammer. Jammer van alle moeite die hij erin had gestopt om het beest beter te maken. De andere boer vond het maar onzin en vond het verspilling van voedsel, dat het beest een spuitje kreeg in plaats van naar de slacht te gaan. Deze laatste boer vond ik gelijk een lul. Die boer met de aarzelende band vond ik een iets mindere lul. En mezelf vind ik ook een lul, wel die beesten zielig vinden als je zo’n vrachtwagen inhaalt maar er niet aan denken als ik vlees eet.

Slaaf

Ik hoorde over Keti Koti, de afschaffing van de totslaafgemaaktelarij. Je mag geen slaaf zeggen, omdat dat zou impliceren dat je als slaaf werd geboren, wat in sommige gevallen helaas ook zo was.

Er dienen ook excuses te komen van de verantwoordelijken aan de slachtoffers. Beide groepen zijn er niet meer, dus rijkelijk laat. De Burgemeester van Amsterdam deed het vorig jaar, excuses maken voor de totslaafgemaaktelarij. Dat heeft kennelijk niks uitgehaald, want nu moet de regering het doen. Die wil dat niet, want die wil eerst onderzoeken wat de gevolgen van excuses zouden kunnen zijn. (waarschijnlijk gaat het om geld) Als er nabestaanden zijn van deze misstanden in de geschiedenis, dan zijn er ook nabestaanden van de detotslaafgemaaktenhouders. Maar die houden zich wijselijk stil, met als gevolg dat de zenuw weer open ligt en een bruine huid wordt geassocieerd met de totslaafgemaaktelarij en een lichte huid met de totslaafgemaaktenhouders. Daar krijg je weer scheve gezichten van in de samenleving, maar goed, dat willen we graag, polarisatie.

Kortom, ik ergerde me aan de angst die er tegenwoordig is om een ander te beledigen, om dingen bij de naam te noemen en men dus maar vreemde termen gaat verzinnen. Hou hier eens mee op, zeg! Zeg gewoon slaaf. Iedereen snapt dat een slaaf niet vrijwillig slaaf was. En die extra vrije dag, kom maar op. Daar zal toch niemand bezwaar tegen hebben?

Elvis

In het begin van de coronacrisis in 2020 hoorde ik dat Tom Hanks Corona had opgelopen tijdens de opnames van een film waarin hij Colonel Parker, de legendarische manager van Elvis, speelde. Tot vanavond moest ik wachten om deze film te kunnen zien, waarin een acteur, die niet heel veel op Elvis lijkt, hem toch zo weet neer te zetten dat je soms twee keer moest kijken of hij nu de acteur of Elvis was.

Het levensverhaal van Elvis wordt verteld door Colonel Parker, echte naam Andreas van Cuijk, geboren te Breda, gespeeld door Tom Hanks, die zelfs een keer in het Nederlands vloekt.

Het loopt slecht af met Elvis, dat wist ik al, maar ik hoopte toch op een wat vrolijker einde. Een bekende scène van een optreden een paar weken voor zijn dood. Elvis neemt plaats achter de piano en zingt unchained melody. Tijdens deze scène gaat de film ineens over in de echte opname. De grote ster had moeite met lopen, maar zong nog steeds fantastisch. Ik liep met een bedrukt gevoel de zaal uit. Was dit maar anders gegaan. 42 jaar, de grootste ster ter wereld, en dan stopt het plotseling, de wereld in shock achterlatend.

Tesla

Ik reed een stukje mee in een Tesla model X. Ik vond het om eerlijk te zijn verschrikkelijk. Op zich was de ervaring niet verschrikkelijk, maar de wetenschap dat het hier naartoe gaat straks, wel. Het accelereert snel, maar dat maakt weinig goed. Intussen maakt het ding een vreemd zoemend geluid. Als je rustig rijdt hoor je helemaal niks. Een enorm groot en lelijk scherm voor je geeft je duizend keuzes die je kunt instellen. Het ding onthoudt en filmt alles. Deuren gaan automatisch open en dicht, of anders op aanvraag. Autopilot behoort ook tot de mogelijkheden.

Ik was diep teleurgesteld. Moet dit het nu worden in de toekomst? Ik wil een grommende motor met draaiende delen, tandwielen en olie! Ik moet denk ik vlak voor 2030 een nieuwe auto met verbrandingsmotor kopen, een jaar of vijftien blijven rijden, en dan ben ik ondertussen 75. Dan heb ik het wel gered. Na mij de zondvloed.

Boerenprotest.

Ik sta pal achter het boerenprotest. Dat komt zo: zij reden van zuid naar noord in een eindeloze stoet trekkers, wat een indrukwekkend gezicht was, en ik reed van noord naar zuid. Doet me denken aan een Frans Chanson trouwens, maar dat terzijde. Had ik nu in die enorme file gestaan, dan had ik zeker niet achter dit protest gestaan. Flikker op zeg! Dan had ik hun argumenten tot pulp vermalen en hun sentiment vals genoemd. Met hun duizend trekkers op de snelweg! Dan had ik gezwaaid met cijfers van het RIVM en met stikstof rapporten.

Nu niet, nu zeg ik gewoon: no farmers no food, stikstof heeft niks met de natuur te maken en het is een groot complot waarbij valse cijfers worden gecreëerd om boeren weg te krijgen. Zit je liever met een koe opgesloten in een garage of met een auto met draaiende motor? Nou? Huh?

Vroeger was alles beter, deel zestig.

Ze wist dus zeker dat ze wiskunde kende. Mijn hulp had ze niet nodig, ook niet toen ik aanbood om het samen nog eens door te nemen, ik was toch thuis in verband met mijn hand in het verband. “Je haalt dus een zeven?” “Ja, Jack!”

De volgende dag vroeg ik haar hoe het was gegaan, dat moet je altijd zelf vragen. “Ja, wel goed denk ik, ik heb alles op dezelfde manier berekend dus of heel goed, of heel slecht.”

Vandaag kwam haar cijfer. Een 1,8 op mavo en een 2,9 op kader. Ze had het zelf nog niet gezien. “Oh, een 2,9 dus”, alsof dat wel een aanvaardbaar cijfer was.

Ik heb geen idee meer. Het ligt aan haar, aan ons, maar vooral aan de school. Want, nondejuu, hier krijg ik elke keer weer woorden over met Linda, maar nooit, nooit, nooit, krijgen ze het gemaakte proefwerk mee naar huis. Omdat Linda op een school werkt en dus automatisch die regels goedkeurt, krijg ik de pest in. Wij kregen vroeger proefwerk en onze uitwerkingen mee naar huis, zodat onze ouders, niet dat het nodig was, want wij waren veel slimmer, konden controleren wat een stomme antwoorden we hadden gegeven.

Want daar heb ik al jaren behoefte aan! Uitwerkingen en opgaven zodat ik ze tot in den treuren kan achtervolgen met hun onkunde. Nu blijft het altijd bij: “ nee, krijgen we niet mee van school, en ik heb geen enkel idee meer wat er gevraagd werd. Het stond in elk geval niet in het boek!”

Ze hebben me laatst gebeld, van school. Dat we haar eventueel konden laten testen op iets met een A. Nee! Dat heeft ze niet! Ze heeft de telefoonziekte en ze krijgt haar proefwerken niet mee naar huis! Dat scheelt eraan!

Opera-tietje.

Ik onderging gisteren een kleine operatie aan mijn hand, waarbij een bultje dat door de dokter en de fysiotherapeut werd bestempeld als ganglion, werd verwijderd. Het was echter geen ganglion, zo zei ik tegen de dokter en de fysiotherapeut, het is bot. “Dat maken wij wel uit,” zo zei de dokter en ik moest een echo laten maken waarop ze zagen dat het bot was, en daarna nog een röntgenfoto waarop ze zagen dat het bot was.

Toen werd ik naar de hand- en polskliniek gestuurd en een week later (gisteren) werd ik al geopereerd. Als het “spoed spoed spoed” was, had het ook nog vorige week -een dag na het consult gekund- maar dat wilde ik Linda, die al maanden wacht op een nieuwe heup, niet aandoen.

De anesthesist gaf mij een plexus verdoving waarbij je je hele arm niet meer voelt. Tenminste, ik voelde hem wel, ik had hem op mijn borst liggen, maar hij bleek toch echt languit bij de dokter te liggen. Na een paar minuten beitelen was het al klaar en kreeg ik een mooi verband en een sling. En ik kreeg een recept mee voor drie pijnstillers en een maagbeschermer. “Is dat nu echt nodig, dokter?” “Ja, we hebben in het bot gezeten, dat kan pijnlijk worden.

Ik heb het recept meegenomen en er niks mee gedaan. Thuis nam ik wat paracetamol en wachtte tot mijn arm weer bewoog. Na dertien uur kon ik mijn vingertoppen weer een klein beetje bewegen. Toen ik vanochtend wakker werd, bewoog alles weer.

En dus was ik vandaag alweer aan het werk. Amper pijn. Daar willen ze je dan morfine voor geven. Ik moest ook maar eens dokter worden. Ik weet er immers hartstikke veel van.

Stoer

Hij vertelde me vandaag hoe hij was afgemat op de kazerne. “Jack,” (dat ben ik), “ik was drie minuten te laat doordat de bus vertraging had. Toen moesten we 50 burpee’s maken (geen idee) en drie keer de hindernisbaan. En we moesten lopen met zware balken en met zware platen om je nek. En op het laatst gaven de tweedejaars ons opdrachten. En toen werd ik zo kwaad dat ik ben gaan sprinten en toen viel ik neer. Ik kreeg geen lucht meer, toen hebben ze al mijn kleding uitgetrokken en wat te drinken gegeven, toen heb ik alles uitgekotst en was ik klaar. De wachtmeester zei: Je had de naam dat je veel ouwehoerde, die ben je vandaag officieel kwijtgeraakt.”

Daar was hij best trots op. Tijdens het afbeulen heeft hij ook nog een paar mede-studenten die begonnen te klagen tot de orde geroepen en daarmee heeft hij gescoord. Nee, hij doet het helemaal niet onaardig daar. Nou ja, dan doe ik z’n belastingteruggave wel. Ook stoer.

Inflatie

Heus, wij horen niet bij de mensen waar je financieel medelijden mee hoeft te hebben, want wij veroorzaken onze eigen armoede, maar hallo zeg! Hoe doen lagere inkomens dat? Benzine, €2,50 per liter, ons energiecontract loopt dit jaar af, wij hopen er met een verdubbeling af te komen. Want al die flauwekul die verteld is over € 500 per jaar meer, ik weet niet waar het vandaan komt. Goed, ze hebben het inmiddels bijgesteld naar €800 per jaar meer, maar ook daar zou ik direct voor tekenen. Ik denk dat we het over € 3000 per jaar meer hebben in ons geval. Praatjes van economen, je hebt er helemaal niks aan.

Gelukkig kon ik wel weer constateren dat diesel weer fors goedkoper (minder duur) is dan benzine, dus met elke tankbeurt ben ik 20 euro goedkoper uit. Tenminste nog iets!

Ook een leuke tijd om student te zijn. Geen kamer te krijgen, behalve tegen woekerprijzen en als je klaar bent met je studie heb je een schuld van gemiddeld 30000 euro. Moet je wel snel klaar zijn.

En dan lachen ze mij uit als ik zeg dat vroeger alles beter was. Je studeerde en zoop een jaartje of vijftien op kosten van de staat, liet je haar lang groeien, en zodra je ging werken knipte je het af en werd je een fatsoensrakker. Als er een medisch probleem was werd dat financieel in elk geval opgelost. Pensioen was er voordat je dood ging, en allerlei voordelige regelingen zorgden ervoor dat je al met pensioen kon als je net je laatste jeugdpuistje had uitgeknepen.

Waar het precies mis is gegaan is lastig aan te geven. Ik ben in elk geval van mening dat de oorlog in Oekraïne niet de grootste veroorzaker is, maar wel een dankbaar excuus. Ja, vervelend hè, die duurdere Engelse drop? Komt door Poetin, wij kunnen er ook niks aan doen.

Maverick

Omdat we vandaag naar TopGun Maverick zouden gaan, zouden we gisteren de originele TopGun kijken. Maar omdat onze kinderen bij nader inzien toch niet meegingen, hoefden we die geschiedenis niet te herhalen en keken we “Mandy”, de slechtste film aller tijden. Die film met Nicolas Cage was zo slecht dat je het haast niet gelooft.

De film Maverick was misschien wel de beste ooit. Niet op imdb, maar volgens mijn norm. Want een topfitte vijftiger die herinneringen ophaalt aan een van de grootste kaskrakers van de jaren tachtig, nog steeds de beste piloot is, op zijn motor rijdt zonder helm met zijn 50 jarige vriendin achterop, en dat er nog geloofwaardig uit laat zien ook, past geheel in mijn straatje. Daarbij speelt hij weer een heldenrol waarbij hij de vijand verslaat en vrienden redt, en heeft de film een happy end. En komt hij voor de film begint nog even kort vertellen dat hij de film voor ons gemaakt heeft en wenst hij ons veel plezier. Kan niet beter.

Na de film stapten we in de auto, ik zette mijn zonnebril op, gaf een opgestoken duim aan Linda, maar die had andere probleempjes dus kon er niet om lachen. Jammer. Het had zo mooi kunnen zijn.