The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.
Here’s an excerpt:
The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 36,000 times in 2013. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 13 sold-out performances for that many people to see it.
Ik zit nu op een frequentie van eens in het half jaar, wat rugklachten betreft. Daar is mee te leven als het niet erger wordt dan dit. Ik was er de afgelopen tijd al bang voor omdat ik op mijn werk uren achtereen op een stoel zit, en vooral omdat ik niet meer loop tussen de middag sinds de ziekte van mijn collega, die altijd meeging.
Ik stop ook met naar genezers te gaan want mij hebben ze nooit geholpen. Tenminste, als het niet erger wordt dan dit. Wat ik nog kan is mijn sokken aankrijgen, maar alleen als ik plat op mijn rug in bed lig. Ik kan nog opstaan als ik het heel langzaam doe en steun zoek. Ik kan voetje voor voetje lopen en ik kan heel voorzichtig hoesten. Soms erger ik mijn aan collega’s die rugpijn hebben. Die lopen dan amper scheef. Die zeggen dat ze even langs de sportfysio gaan en dat dat helpt. Geloof mij nu maar, als de fysio helpt heb je geen rugpijn. Exact een jaar geleden was ik veel erger aan toe dan nu en zat ik wel bij de fysio. Na vier weken zei hij: maar goed dat je langs bent geweest want het is zo goed als weg. Alsof het na vier weken niet uit zich zelf weggaat zeg! Natuurlijk, ze hebben er wel verstand van en ze kunnen je tips geven, maar je rugpijn wegnemen…no way.
Sorry als u mij nu arrogant vindt, maar zo denk ik erover. Ik accepteer voortaan ook maar dat rugpijn er bij mij bijhoort en dat het terugkomt maar ook weer in een paar dagen weggaat. En als het niet erger wordt dan dit, lacht u mij vooral uit.
Een kleine twee maanden geleden kocht ik twee kaartjes voor Hans Klok in Orpheus. Hans stond al te springen toen ik het hem vertelde. Vanavond werd zijn geduld beloond, maar uitgerekend gisteren kreeg ik last van mijn rug. Met veel pijnstillers ben ik er naar toegegaan, want ik wilde dit ook niet missen. Speciaal niet het uitje met Hans waar hij zich zo op verheugd had. Hans Klok is ongelofelijk, maar dat wist ik al. Maar als je het dan in het echt ziet, in combinatie met zijn aanwezigheid en zijn grapjes, die niet geniaal zijn maar gewoon leuk, dan klap je toch wat langzamer omdat je gewoonweg met stomheid geslagen bent. De klassieke truc met het doorzagen van een maagd. De truc kon niet doorgaan want er was wat tussengekomen. Maar dan maar met één van zijn assistentes. Die wordt doorgezaagd, de twee helften worden uit elkaar gehaald, iemand uit het publiek mag komen inspecteren of hoofd en voeten echt zijn, ik snap er geen bal van, al heb ik het al tig keer gezien. Maar als hij daarna uitlegt dat de truc gevaarlijk is en één op de tien keer misgaat, en vervolgens lopen er twee vrouwenbenen over het podium maar romp en hoofd ontbreken, dan ben ik met stomheid geslagen. “Da’s m’n halfzus,” aldus Hans Klok.
Zijn verdwijntrucs met mensen voert hij beter uit dan ik met een muntje. Tammar heeft mijn truc na twee keer door, maar hier zitten toch honderden mensen in de zaal en keer op keer zit er een assistente vastgebonden, er gaat een doek overheen, hooguit twee seconden, doek gaat weg, assistente is vrij en Klok zit vastgebonden op de plek waar net nog de assistente zat. Trucs met het vermenigvuldigen van een fles wijn (viel ook erg in de smaak bij Bonnie St. Claire) of gewoon met kaarten, geen truc begrijp je. Ook niet de kaarten uit de mond truc, al wordt die op youtube uitgelegd.
Het was een avond vol zwevende, verdwijnende en doorgezaagde vrouwen, ontsnappingstrucs, en ook nog een paar circusacts zodat de grote Hans Klok even rust had. Maar het mooist was nog dat de hooggespannen verwachtingen uitkwamen, dat Hans zei dat dit het leukste was wat hij ooit gedaan had en dat ik het kon volhouden, al is het geen grapje dat je elke keer moet gaan staan als iemand uit de rij er nog langs moet. Maar toen we binnenkwamen klonk Elvis en dan weet je dat het goed gaat komen.
Gisteren zag ik een geweldige film over de ontvoering van Heineken met een glansrol voor Rutger Hauer. Over Amsterdamse jonge criminelen die kennelijk de weg kwijt waren en overgingen tot deze laffe daad. In de film werden een aantal criminelen bij naam genoemd zoals Cor van Hout. Echter was ik ervan overtuigd dat Holleeder ook bij de ontvoerders zat, maar degene van wie ik dacht dat hij Holleeder speelde heette Rem, al deed hij in alles aan Holleeder denken. Na afloop ging ik eens even op onderzoek uit naar wat dingetjes die in de film aan de orde kwamen. Namelijk dat Nederland aan Frankrijk grenst op één plek in de wereld en dat is St. Maarten. Ik heb nooit geweten dat St. Maarten een Frans deel heeft. Mijn impulsieve reactie was dat we het onmiddellijk moesten binnenvallen. En natuurlijk of Holleeder een van de ontvoerders was, en dat was ie.
Vandaag zocht ik wat verder over Holleeder en kwam terecht bij College Tour, dat ik destijds niet gekeken heb omdat zijn verhaal me niet zo interesseerde en omdat ik vond dat hij nou niet iemand was die in de media aandacht zou moeten komen te staan. Of het nu kwam omdat het kerst is of omdat ik sowieso wat naïef ben, had ik wel sympathie voor Holleeder. Misschien loog hij wel alles aan elkaar maar in zijn manier van praten deed hij denken aan Johan Cruijff, die ook zelden rechtstreeks antwoord geeft op vragen en net zo onverschillig blijft herhalen dat hij een bepaalde vraag niet beantwoordt. Holleeder was op het verkeerde pad geraakt, had “spijt” van bepaalde dingen, met name de behandeling van Heineken en Doderer, maar, zo zei hij, het was niet het plan om ze drie weken vast te houden, maar slechts een paar dagen. En hij verzekerde dat ze Heineken nooit vermoord zouden hebben ook al zou er geen losgeld worden betaald. Over de liquidaties in Amsterdam beantwoordde hij op advies van zijn advocaat geen vragen. Hij stelde zich op als een man met een redelijk hart in figuurlijke zin, die door omstandigheden in de criminaliteit was geraakt, maar die zeker het verschil tussen goed en kwaad wist. Hij zou zijn kinderen zeker afraden om dezelfde kant als hij uit te gaan. En of hij de zaal bespeelde, dat weet ik niet. Hij wekte ergens sympathie op.
Nu ben ik een half uurtje verder en denk ik: misschien wel erg naïef, Mack. Hij leek een vriendelijk man, maar het is misschien handiger om de politie te geloven. Klaas Wilting bijvoorbeeld was helemaal niet te spreken over het feit dat Holleeder zijn verhaal mocht doen. En iemand wordt niet voor niets als topcrimineel aangemerkt. Maar tijdens de uitzending kon ik niet zien dat hij zat te liegen, behalve misschien bij zijn verklaring dat hij het losgeld van Heineken had verbrand op het strand. Ik zou waarschijnlijk een zeer slecht rechercheur zijn. Of in elk geval het ondervragingsgedeelte zou ik erg beroerd doen. “Commissaris, ik weet waar dat geld is hoor, hij heeft het verbrand op het strand.”
Nou ja, ik schrik er een beetje van dat een man als Holleeder mijn sympathie weet te wekken. Wie zouden dat nog meer kunnen? Wilders, Bin Laden, Hitler? Terwijl ik aan de andere kant een haast onfeilbaar gevoel heb bij mensen in de zin van of ik ze kan vertrouwen of niet, tenminste, dat vind ik zelf. Hoe het ook zij, de film is een aanrader. Ik was niet lekker, keek hem in bed (ik kijk nooit tv in bed) en ben niet in slaap gevallen. Om twee uur ’s nachts deed ik dat pas, nadat alle indrukken over de film vervaagden.
[Update: ik lees net dat de acteur die Holleeder speelde, ook Johan Cruijff speelt in een drama serie over het leven van Cruijff. Iets aan mijn waarnemingsvermogen werkt.]
Het was niet mijn beste dag. Ik ben druk op mijn werk en het is zo slecht georganiseerd dat als ik een keer eerder naar huis moet dat ik nog achtervolgd wordt door dringende mailtjes met dat er snel iets moet omdat er anders een klant in de problemen komt. Tot voor kort had ik een back-up, maar sinds het uitje in Barcelona heb ik haar niet meer gezien. En mijn collega’s of klanten aan hun lot overlaten vind ik lastig. En nee, ik weet ook wel dat ze niet zielig zijn als ze een keer niet geholpen worden.
Had ik ook nog niet de beste dag qua verstandhouding met Linda. Er lag een erwt onder mijn matras en die was nog niet weg. Dus ja, dat helpt ook niet mee. Moest dus eerder van huis om de kinderen op te halen van school, die na vijf minuten al begonnen te drammen dat ze niks te doen hadden. Ik trok mij even terug in het rookhol en stond even stevig te balen omdat ik de situatie niet onder controle had.
Tijdens mijn gebaal hoorde ik de kinderen zingen. Ze waren aan het oefenen voor de kerstvoorstelling van school. Liedjes over Jezus zoals alleen kleine lieve kinderen ze kunnen zingen. Ik zag het als een teken van de kerstgeest van het verleden. Ik voelde mij Scrooge. Ik stond mokkend in de bijkeuken terwijl ze binnen vrolijke kerstliedjes aan het zingen waren. Alsof de kerstgeest van het verleden mij vast liet zien hoe het vroeger was om mij duidelijk te maken waar het verkeerd gegaan was.
Dus ja, dan ben je wel dom als je de kerstgeest op bezoek krijgt als het nog niet te laat is om er niet op te reageren. Dus ik verzamelde mijn moed en ging met aan mijn handen Hans en Tammar lopend naar de school. Linda zou laat terugkomen. De ruzie sluimerde nog dus ik was sneu en zij was onverschillig. Dus nog even wat nagrommen en nu zit ik hier alweer vrolijk te typen. Vrouwen hebben helaas in ruzies altijd gelijk, en zo niet, weten ze je wel zo te bespelen dat ondanks alle wetenschappelijk onderbouwde feiten die jij inbrengt, je toch aan het kortste eind trekt. Nou ja, misschien had ze ook wel gelijk en moet ik niet zo over de zeik gaan als ik een sok kwijt ben.
In Mali woedt een conflict dat niemand begrijpt. De lokale bevolking van Timboektoe heeft het aan de stok met die van Bamako. Waarover, dat weet niemand. Het enige dat bekend is, is dat ze zich in Touaregs verplaatsen. Touaregs zijn militaire pantservoertuigen gemaakt in de Duitse stad Wolfsburg. En dan moet je ingrijpen, dat vind ik ook. Dus besloten de Fransen tot militair ingrijpen. Luchtaanvallen met Mirages, nondejuu. Dat vind ik ergens wel mooi, dat Frankrijk zoiets kan beslissen. En ook dat het zich verantwoordelijk voelt. Ook Nederland heeft in het verleden het nodige aan kolonisatie gedaan, en dat zou wel eens de belangrijkste reden voor de aanschaf van de JSF kunnen zijn. Dat Nederland, mocht de toestand in Zuid Afrika uit de hand lopen, niet internationaal voor paal staat als het daar militair ingrijpt. En natuurlijk als afschrikmiddel voor de Duitsers, maar daarover een andere keer meer.
Nederland is een bondgenoot van Frankrijk. Jaarlijks gaan er een miljoen Nederlanders richting Frankrijk op vakantie. Daarvan klagen er 900.000 over de massale aanwezigheid van Fransen op de lokale campings. Franse campings krijgen er in de beoordelingen stevig van langs als de voertaal ter plaatse Frans is. Maar over het algemeen is de relatie tussen beide landen goed. Niet voor niks hebben de Fransen gekozen voor François Hollande als president, met in zijn naam verwijzingen naar beide landen. Zou hij François Allemagne geheten hebben, zou het niks geworden zijn. Maar Nederland is dus bondgenoot en stuurt ook soldaten naar de oorlog tussen Islamisten en nationalisten.
Ik zag een prachtig interview met de commandant der Nederlandse strijdkrachten. De kwantiteit van het leger mag dan achteruit zijn gegaan, dat geldt bepaald niet voor de kwaliteit. Want men leert tegenwoordig van het verleden. De commandant verzekerde dat er deze keer geen gebied of bevolkingsgroep verdedigd hoefde te worden, en omdat er bij een eventueel conflict een verzoek om Franse luchtsteun kán worden gedaan, is er ditmaal besloten om zwáárbewapende soldaten naar het gebied te sturen. Want van lichtbewapende soldaten is niemand onder de indruk. In 1995 had men dat ook al moeten beseffen natuurlijk, het was niet voor het eerst in de geschiedenis dat we onder de voet werden gelopen. Maar nu gaat het beter. Zwaarbewapende soldaten, voor als de Fransen het verzoek om luchtsteun weer niet begrijpen. En JSF’s, als afschrikmiddel voor de Duitsers.
Afgelopen weekend scheerde onze aarde door een wolk ruimtepuin, wat resulteerde in het kunnen aanschouwen van 200 vallende sterren per uur. Ik heb er geen een gezien, maar als de wetenschap zegt dat het zo is, dan is dat zo. Onze aarde maakt gigantische reizen door het heelal. Ik zelf ben nog nooit buiten Europa geweest, en word vaak met een minzaam lachje aangekeken, maar ik realiseer me tenminste wel de afstanden die ik afleg. En dat zonder energieverbruik, als je de oerknal even buiten beschouwing laat. Met 104.000 km per uur reist de aarde om de zon. En de zon reist weer 220 km/s door ons melkwegstelsel. En wij gaan gewoon mee. Ondanks dat zijn er nog steeds mensen die reizen als ultiem doel hebben. Terwijl je op de meest exotische plekken komt zonder dat je er iets voor hoeft te doen.
Niemand verneemt er iets van, vroeger dacht men zelfs dat we stilstonden. Ik begreep als kind niet waarom de Australiërs niet van de aarde afvielen, want dat wij bovenop leefden mocht duidelijk zijn. Al snel werd mij uitgelegd dat het de aantrekkingskracht van de aarde was, en dat begreep ik. Hun voeten werkten als ijzer op een magneet, maar hun haren hingen naar beneden, ik deed het voor, ondersteboven hangend aan een klimrek. Is het u wel eens opgevallen dat de maan een bol is? U wist het wel, maar heeft u de maan ook wel eens als een hangende bol in de lucht gezien? Er hangt een enorme bol boven ons die oceanen naar zich toe trekt maar desondanks blijft hangen waar hij hangt. Waar hij aan hangt, dat weet niemand. Het bevestigingspunt van de maan moet op de donkere kant zijn. Er is en stuk van de maan dat nooit zichtbaar is vanaf de aarde. Boze tongen beweren dat de nazi’s er wonen. Die hebben een tentharing in het maanoppervlak bevestigd met daaraan een eindeloze scheerlijn die de ruimte in gaat. Wij kunnen het niet zien, maar daar hangt de maan aan.
Natuurlijk is de wereld zoals wij hem waarnemen vele malen interessanter dan wat de wetenschap verklaart. De wetenschap is het einde van de fantasie. Zonder fantasie is het heelal zwart en de wereld grijs. Depressief en cynisch. Zo noemen ze de waarheid. De waarheid is ook dat je nooit de staatsloterij wint. Maar erover fantaseren is minimaal zo mooi als hem echt winnen. Hem echt winnen maakt een einde aan de fantasie en aan het geluk. Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak. Mooi spreekwoord. Ik mag daarom graag fantaseren over de rand van het heelal, andere bewoonbare planeten, en misschien wel compleet andere natuurwetten. Gewoon het onbekende. Het is al grijs genoeg in december.
Vandaag werden er winterbanden onder mijn auto gemonteerd. Ik, Nederlander zijnde, heb grote bezwaren bij winterbanden omdat ik vind dat het het de situatie onveiliger maakt om een aantal redenen. Als ik echt een kerel was geweest, maar welke loonslaaf is dat, dan had ik ze geweigerd, ook al zijn ze verplicht volgens het leasecontract. Vorig jaar heb ik ze niet onder laten leggen maar toen werd ik in moeilijkheden gebracht doordat mijn baas besloot dat we tijdens een enorme sneeuwbui een brainstormsessie ergens op onbekend terrein hadden. Nuttig! Is er iets van terecht gekomen, van alle goede ideeën die ik daar inbracht? Nee! Misschien dan van ideeën van anderen? Neen. Hebben we er lekker gegeten? Ja, dat wel. Maar ik dwaal af.
In Nederland heb je absoluut geen winterbanden nodig. Winterbanden zijn vele malen beter dan gewone banden op sneeuw en ijs. That’s it. Dus niet op nat wegdek, niet op koud wegdek, alleen op sneeuw en ijs. De drie dagen per jaar dat het hier zo hard sneeuwt dat de sneeuwruimers het niet op tijd wegkrijgen, moet je heel rustig rijden, of je neemt een snipperdag. Dat scheelt je de aanschaf van winterbanden. Vorig jaar moest ik dus tijdens zo’n sneeuwbui op onbekend terrein zijn en ik kon niet afzeggen met het excuus dat ik geen winterbanden had. Glibberen dus, ik miste een keer een afslag doordat mijn auto niet stuurde. Om nu te voorkomen dat ik dit jaar weer verplicht wordt tijdens hevige sneeuw om iets nutteloos te gaan doen, of ze sturen me naar Duitsland, waar winterbanden verplicht zijn tijdens winterse omstandigheden (dus niet ’s winters) heb ik ze laten monteren.
Maar wat zeur je nu Mack, doe niet zo moeilijk en laat die winterbanden monteren. Het zit gratis in het leasecontract! Ja, en hier erger ik me groen en geel, dat zelfs leasemaatschappijen de feiten niet weten: als er geen sneeuw of ijs ligt heb je met de allerbeste winterbanden anderhalve wagenlengte meer nodig om tot stilstand te komen dan met banden. Ik spreek niet van zomerbanden, want dat is de commerciële naam voor dezelfde banden die al bestonden lang voordat er winterbanden waren. Winterbanden is overigens ook geen juiste naam. Ze heetten vroeger sneeuwbanden, maar omdat men vreesde dat mensen dan zouden denken dat je die banden alleen bij sneeuw nodig had, werd het begrip winterbanden bedacht, wat suggereert dat je ze de hele winter nodig hebt. Bij temperaturen onder de zeven graden en tijdens regen zouden ze al voordelen bieden, volgens de fabrikant. Absolute onzin, gewone banden presteren altijd beter, behalve op sneeuw, ijs, en als de temperatuur van het wegdek onder de min drie graden komt, maar dat laatste scheelt maar een beetje.
Anderhalve wagenlengte! Bij de allerbeste winterbanden! Word nu eens wakker! Dat betekent dat je met gemiddelde winterbanden als het niet sneeuwt drie wagenlengtes meer nodig hebt om tot stilstand te komen. En met troepaanbiedingen, vijf wagenlengtes! 97% van de tijd rijdt men onveiliger met winterbanden dan met banden. 3% van de tijd rijdt men met winterbanden een heel stuk veiliger dan met banden. Als u niet gedwongen naar Duitsland uitgezonden kan worden, en die tijd is voorbij, neem ze dan niet, voor uw eigen veiligheid!
Ik nam de proef op de som vandaag. A1, afslag Kootwijk, met mijn sportonderstel en brede banden kan ik er hard doorheen. Ik probeerde het met de winterbanden en ging voor de zekerheid 15 km langzamer. De auto gleed over vier wielen weg. Tevreden over mijn geconstateerde gelijk, vervolgde ik mijn weg. De komende drie maanden moet ik het wat rustiger aandoen. En vooral tijdens sneeuw niet te hard remmen, want je achterligger zonder winterbanden klapt zo op je.
Soms overlijden ook bloggers of echtgenoten van bloggers. Je kent ze dan wel niet in het echt, maar je schrikt er wel van en het doet je zeker iets. Ik wil Rob en zijn drie dochters veel sterkte toewensen met dit verlies.
In de ruim negen jaar dat dit weblog nu bestaat, zal 12 december 2013 zonder twijfel de zwartste bladzijde worden. Na een ziekte die bijna drie jaar heeft geduurd, is vanochtend mijn vrouw Nel, de liefde van mijn leven, mijn metgezellin in voor- en tegenspoed, mijn voorbeeld en bron van inspiratie, op 68 – jarige leeftijd overleden. Ze heeft haar treurig lot op een bewonderenswaardige wijze gedragen. Wat diep respect heeft afgedwongen en waardoor wij samen ondanks alles nog een fijne tijd mochten hebben. Ik zal haar ontzettend gaan missen. Ik ben heel erg verdrietig.
Ik zat vanavond even het antivoetbal te bekijken van de heer M. Balotelli. Als je zo goed bent als hij kun je dat talent ook negatief inzetten. Met ongepaste bewondering aanschouwde ik hoe hij keer op keer de bal wist te houden en hem dan handig via een tegenstander buiten de zijlijn wist te krijgen, zodat de ingooi was verdiend en de tijd weer was gerekt. Zodra de heer Balotelli de bal had deed hij niets anders dan wachten tot een Ajacied hem gedwongen door de wegtikkende tijd weer probeerde te veroveren. Hetgeen onmogelijk is zonder een kleine overtreding te maken, en hup, daar lag Mario weer op de grond en kreeg een vrije trap mee. Hij is de allerbeste antivoetballer die ik ken, hoewel hij, als hij het op zijn heupen heeft, ook briljant is.
AC Milan deed niets anders dan tijd rekken, tot en met de trainer en de ballenjongens aan toe. Ajax was niet bij machte om er iets tegen te doen. Ze misten net dat tikkie geluk dat ze nodig hadden om door te gaan. Italiaanse ploegen zijn al decennia kampioen tijdrekken en antivoetbal spelen. Werd er nog een smerige overtreding gemaakt door een gladjakker met een touwtje in zijn haar. Een vieze overtreding buiten het zicht van de scheidsrechter en je zag aan zijn kop dat hij dacht dat hij ermee weg zou komen. Maar gerechtigheid, rode kaart voor Montolivo, dankzij de grensrechter.
Nee, hier werd je niet vrolijk van, het was niet eerlijk en het was niet mooi. Zijn er ook nog twee Ajax supporters neergestoken in Milaan dus we kunnen weer tevreden zijn over een avondje Championsleague. Wat mij het meest dwars zit is dat ik zelf ook een resultaten man ben. Zou Balotelli op deze manier het Nederlands Elftal wereldkampioen maken, zou ik het toejuichen. Maar gelukkig zit het niet in Nederlanders om op deze manier te spelen. Als wij een vieze overtreding maken dan is-ie zichtbaar voor iedereen, en vlieg je er dus gelijk met rood af. Wij zijn niet gespecialiseerd in provocaties en in tijdrekken. Wij laten ons liever provoceren. Daarom moeten wij ook minimaal twee keer zo goed zijn als de tegenstander om te winnen. Dat was Ajax vanavond niet, helaas. Maar beter strijdend ten onder, dan te winnen met antivoetbal.
Mack 