Het was de eerste dag ooit in mijn leven dat ik in korte broek naar mijn werk ging. Niet dat het de heetste dag ooit in mijn carrière was, maar ik had een nieuwe korte broek. En niet dat ik die wilde showen aan de twee collega’s die nog naar kantoor komen, maar er is geen reden om er piekfijn bij te lopen op kantoor. Er komt nooit een klant en bovendien was mijn korte broek netjes, maar minder irritant dan die van Mr. Marvis.
Ja, ik vind ze irritant die Mr. Marvis reclames. Perfect shorts, gemaakt in Portugal of zoiets. Het begint al bij de naam. Mr. Marvis. Die bestaat helemaal niet. Het moest weer zo klinken dat de gemiddelde Nederlandse man alleen al bij de naam een lichte tinteling door zijn genitaliën voelt gaan. En dat hij in het bijzijn van zijn mede-yup die naam kan noemen zodat beiden een lichte tinteling door hun genitaliën voelen gaan en de man zonder Mr. Marvis denkt: ik wil ook zo’n broek!
Een marketingteam dat voor een paar heikneuters een snelle naam moest verzinnen, dat is het. Ik kan er niet tegen, noem je broek gewoon “Den Hartog broeken” als je Den Hartog heet. Maar dat geeft natuurlijk niet die gewenste tinteling. Niemand wil zo’n broek! En dan gaat de reclame verder met “perfecte shorts gemaakt in Portugal.” Goede broeken, daar had ik het bij gelaten. Een totaal overbodige toevoeging, gemaakt in Portugal. De mijne worden gewoon in Bangladesh gemaakt, door kinderhandjes, scheelt een hoop geld. Maar de gemiddelde Nederlandse man hoort: Mr. Marvis, Portugal en nu vullen de zwellichamen zich lichtjes met bloed. Ik weet niet eens waar Portugal ligt! Laat staan of ik weet of ze daar goede korte broeken kunnen maken. Shortugal!
Ik vind het irritant, die zogenaamd slimme marketeers, het zijn volksmenners die de geboren heikneuter, met wie niks mis is, laat geloven dat hij het niveau heikneuter ontstegen is met als gevolg dat het land nu vol zit met heikneuters met een Mr. Marvis broek.
Mack 