Wellness

Volgende weekend gaan we skieen met mijn werk. In Garmisch. Ik had gehoopt dat mijn been roet in het eten zou gooien, en qua skieen is dat ook zo, maar inmiddels is het wel weer zo hersteld dat ik mee kan voor het lichte programma. Er zit ook nog iets van een conference in, om het een beetje zakelijk te maken. Ik heb er een hekel aan, om een lang weekend weg te gaan met collega’s, want weekend is wel weekend. Hans zuchtte ook al toen hij het hoorde. Er wordt al weken druk op me uitgeoefend om mee te gaan, en tot nu toe hield mijn been mij op de been, maar nu is het denk ik genoeg hersteld dat ik weer een stuk kan lopen. En betrouwbaar liegen kan ik niet, helaas.

Dus ja, dan gaan we er maar het beste van maken. Volgens mijn baas was er voor de mensen die niet gingen skieen een licht programma, en een Gerard Joling programma. Dat laatste zal het voor mij wel worden, Wellness. Toen mijn vrouwelijke collega’s het hoorden, wilden ze ook ineens Wellness, maar dat mocht niet meer. Ik hoop dat ze m’n schouders ontharen met zo’n trekpleister.

Love will tear us apart.

Om zomaar een reden zocht ik het nummer Love Will Tear Us Apart, van Joy Division. Ik googelde eens wat op de band en vond dat het al een oud nummer is, uit 1980. De hele band is oud, ik had ze een jaartje of 10 jonger geschat. De zanger, Ian Curtis heeft zich opgehangen op 23-jarige leeftijd, maar toch wordt hij een rocklegende genoemd. Later is uit deze band weer New Order ontstaan, en die kan ik wat beter in de tijd plaatsen. Ian Curtis leed aan epilepsie en als hij danste zag je het verschil niet met een epileptische aanval. Ik weet dat er grote fans van deze band zijn, en dat we de band niet moeten onderschatten als het gaat om invloeden op andere bands, maar ik vind alleen dit nummer mooi. Maar dan ook heel mooi.

Van Australië naar Duitsland, via Italië.

Soms verbaas ik me wel eens over mezelf. Al dagen werk ik van ’s ochtends vroeg tot s’avonds laat omdat donderdag de jaarcijfers klaar moeten zijn. Ik neem amper pauzes, gisteren ging ik pas om zes uur ’s avonds voor het eerst naar de wc sinds ik van huis was weggegaan. Ook niet normaal. Ik slaap al weken niet langer dan vier uur achter elkaar, maar ik word niet echt moe. Vanavond om half acht uur kon ik geen 8 meer van een 6 onderscheiden en pakte de boel in. Strompelend loop ik dan naar mijn auto, maar dat ziet toch niemand meer. Thuis gekomen loop ik snel nog even naar boven om Hans nog net wakker te zien. Daarna eten en een rondje lopen. Ik kom verder. Een meter of 500 deze keer. Ik loop redelijk goed weg, maar kom mank lopend terug. Maar toch, vooruitgang. Ondanks dat ik de hele dag al achter de pc zit, voelt mijn eigen pc toch als ontspannend. Ergens zit er toch nog wel kracht ik me, al voel ik me al weken slap als een vaatdoek. Tot zover mij.

Heeft u het nieuws gevolgd over de bosbranden in Australië? Ze verwachten daar temperaturen van 54 graden. Ik dacht dat dat niet kon, omdat het wereldrecord 51 graden was, maar het blijkt 57,7 graden te zijn, in 1922 in Libië gemeten. Echter, de meteorologen waren Italianen en die blijken zich een graad of zeven vergist te hebben. Hoger of lager, dat weten ze echter niet. Echt weer iets voor Italianen, hoewel het record wel decennia lang is blijven staan. De huidige warmste temperatuur ooit gemeten is nu 56,7 in Death Valley, 1913. Let wel, in de schaduw! Het absolute nulpunt is sinds kort ook niet meer wat het geweest is. Vorige maand kon nog niets kouder worden dan -273 graden celcius, nu zijn Duitse wetenschappers erin geslaagd een temperatuur onder die waarde te bereiken. Weer een vaststaand feit dat uit de boeken kan. En de meters waren Duits, die maken helaas geen fouten. Dus dit record blijft staan.

Dus ja.

Tot nu toe helpt het niet echt voor de inspiratie, Facebookloos te zijn. Maar of het daar door komt, ik weet het niet. Ik rij in het donker weg, ga achter een bureau zitten, kom er tot ’s avonds niet meer vandaan en rij in het donker terug. De hele dag zie ik geen steek. Op radio 1 gebeurt ook weinig omdat iedereen met wintersport is en dus gaat het over de luchthaven van Berlijn die nog niet klaar is terwijl hij dat wel had moeten zijn. Maar de luchthaven van Berlijn is al jaren nog niet klaar, alleen omdat nu iedereen weg is brengen ze het ineens als nieuws. De luchthaven van Vaassen is ook nog niet klaar, sterker nog, ze zijn nog niet eens begonnen, hoort u het op het nieuws, hoor ik het op het nieuws?

Luchthaven en vliegveld hebben praktisch dezelfde betekenis, maar het zijn vreemde woorden. Ten eerste is een haven voorbehouden aan schepen, en ten tweede bevindt die haven zich niet in de lucht. Tenminste, niet meer dan elk ander gebouw. Vliegveld is ook niet helemaal logisch. Het veld vliegt niet, het veld wordt niet gebruikt om te vliegen, hooguit om op te stijgen. Landingsbaan is naar mijn mening weer wel goed, startbaan niet. Nou ja, u merkt het al, dit schiet ook niet op. Als ik alle woordcombinaties die onlogisch zijn moet gaan ontleden kom ik helemaal nergens meer aan toe. Ik zal wel eerst door de drukte van januari heen moeten.

Rigoureus

Rigoureus heb ik zojuist mijn FB account verwijderd. Tenminste, zo ingesteld dat het over 14 dagen verwijderd wordt, want bij Facebook willen ze je liever niet kwijt. Om zeker van mijn zaak te zijn heb ik iedereen ontvriend in het kader van de wet gelijke behandeling. Ik liep al iets langer met de gedachte, ik heb er een paar redenen voor. Voornamelijk het verslavend effect en als iets verslavend is en je wilt er vanaf moet je maatregelen nemen. Ik merkte ook dat ik het wel prettig vond als ik er een paar dagen weg was en de pijn heel erg mee bleek te vallen. Maar ook niet onbelangrijk, het gaat ten koste van weblog, wat ik persoonlijk beschouw als hoger kunstje.

Misschien hadden de Maya’s gelijk gehad met hun voorspelling dat er vanaf 21-12-2012 een nieuwe cyclus aanbreekt. Dus ik heet u opnieuw welkom hier, en hoop weer wat betere logjes te gaan schrijven.

Geduld

Vanochtend was ik gelijk als eerste aan de beurt bij de fysiotherapeut. Hij zei al vaker dat ik meer moest gaan lopen, maar ik kon niet lopen, dus dat was gauw klaar. Vanmiddag probeerde ik het weer en ik kwam wel 100 meter ver. En dan moet ik ook nog terug. De 100 meter terug voel ik in mijn bovenbeen en in mijn scheenbeen. Ik heb de neiging om mijn broekspijp omhoog te trekken om te kijken of er geen bloedende wond op mijn scheen zit, want het voelt vochtig. Mijn bovenbeen protesteert al helemaal tegen zo’n behandeling en vindt dat ik het zelf maar uit moet zoeken. Ik ben nu drie weken en 80 meter verder. Ik vind het niet leuk meer, voor zover ik dat al vond. Het overheerst momenteel alles en ik twijfel een beetje of dit wel uit mijn rug komt. Maar volgens de fysiotherapeut was dat wel zo en was het sleutelwoord “geduld”. Geduld en lopen. Nog drie weken heeft de huisarts gezegd. Ik wens mijzelf een spoedig herstel toe in 2013. U wens ik altijd al het beste.

Ware opoffering

Wij versturen al jaren geen kerstkaarten meer maar maken het geld dat we daarmee uitsparen over aan een goed doel. Eigenlijk heb ik daar geen enkele stem in, want zodra ik zeg dat we wel kerstkaarten moeten versturen wenst Linda me succes en geeft ze me het adressenboekje. Dus ja, dan toch maar dat goede doel. Waarmee gelijk het hoe en waarom van deze als nobel vermomde daad onthuld wordt. Het is niet anders dan aan de postcodeloterij meedoen. Eigen belang.

Zodra er opoffering gevraagd wordt voor een goed doel wordt het denk ik anders. In Lukas 21:1-4 staat het verhaal van het penninkse der weduwe. De vrouw die gaf van haar armoede en niet van haar rijkdom, het toonbeeld van de ware opoffering. Daarom denk ik niet dat een oproep om in plaats van vuurwerk af te steken, het bespaarde geld aan een goed doel te geven, erg succesvol zal worden omdat er dan een opoffering van de man gevraagd wordt, en dat ligt toch wat lastig. Kom niet aan zijn speeltjes. Blijf af van vuurwerk, bier, auto’s, games, barbecues en sport op tv. Wij hebben al geen legale vuurwapens of limietloze autosnelwegen, dus het is hier al behelpen.

Zelf steek ik al jaren geen vuurwerk meer af, dus ik heb makkelijk praten. Dat bespaarde geld overmaken naar een goed doel, dat is andere koek. Misschien moet ik volgend jaar toch gewoon weer eens kerstkaarten gaan schrijven. Want ik moet er niet aan denken, een december zonder kerstkaarten en gestreste postbodes.
penninkse

Lijmen

Ik ben niet zo goed met mankementen. Ik loop nu bijna twee weken te klooien met pijn in mijn been en ik weet er niet goed raad mee. Ik kan nu ook niet zomaar over iets anders bloggen, omdat dit overheerst. Het is geen pijn waarbij je het uitschreeuwt, maar ik word er ’s nachts wel wakker van en als ik een stukje loop gaat het steeds zeerder doen. Het lijkt wel uit mijn rug te komen want als ik mijn rug strek voel ik de pijn erin schieten. Aan de andere kant lijkt het wel alsof er een bloedvat afknelt, al weet ik niet hoe dat voelt. Ik word er best een beetje moedeloos van omdat het niet opschiet. Als ik zou weten dat het volgende week over zou zijn, zou ik er een stuk vrolijker onder zijn.

Vandaag is in het ziekenhuis de pin die in mijn pink zat eruit geschroefd door een vreemde dokter. Toen ik de pleister eraf haalde schrok hij en riep: “So!” Waarop ik vroeg wat er aan de hand was, maar hij deed het uitsluitend om mij aan het schrikken te maken. Hij zei dat hij ook wel eens zei: “Wie heeft dát gedaan?” Vervolgens vroeg hij of ik het zelf wilde doen, en of ik nog een laatste wens had. En dat het misschien wat pijn kon doen, en terwijl hij de pin eruit schroefde en vroeg of het ging, deelde hij mij mee dat het vanuit zijn kant fantastisch ging. Dat soort grapjes. Best wel een droogkloot voor een arts. Hoogervorst was zijn naam, dan weet u dat.

Volgens hem stond de breuk mooi recht maar mijn pink nog niet echt vind ik. Ook daarover twijfel ik of het nog goedkomt. Maar ja, aan de andere kant, ik ben 43 geworden zonder noemenswaardige schade en mag je dan klagen? Neen. Ik moet me er nu bij gaan neerleggen dat het tijdperk van mijn looks definitief voorbij is, maar ik weet nu al dat ik dat niet ga doen. Daar ben ik te onzeker voor. Net nog, Linda zei dat ze zo blij met me was en het eerste wat ik dan zeg is dat ik ook wel een soort Richard Gere ben. Twee seconden zag ik dat ze haar gezicht in de plooi probeerde te houden, maar bij het eerste oogcontact barstte ze in lachen uit. Ik lach dan wel mee, maar eigenlijk is het niet de reactie die je wilt. Maar goed, we doen het er maar weer mee. Als mijn been over is, ga ik me maar eens meer naar mijn leeftijd gedragen. Grmpff.

Het been.

Sinds vorige week woensdag is er iets mis. Het begon als ik opstond van mijn stoel, dan voelde ik een waarschuwing in mijn rug waarvan ik dacht: oppassen. De pijn in mijn rug verdween snel, maar ik kan nu niet fatsoenlijk meer lopen. Een loopje naar de brievenbus die zich 50 meter verder op bevindt heb ik halverwege opgegeven onder het motto: beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald. Echt heel veel pijn in mijn linkerbeen. Twee huisartsen en een fysiotherapheut hebben er inmiddels naar gekeken, en bij geen van allen zijn er alarmbellen gaan rinkelen. Het woord hernia is wel gevallen, maar, werd er gezegd, al is het een hernia, wat ze niet denken, dan doen ze daar praktisch nooit meer wat aan. In beweging blijven en rustig aan doen. Het duurt vier tot zes weken, tot ziens.

Oh ja, morfine, dat heb ik gekregen. Tictac volgens mij. Ik merk niks. Geen verminderde pijn, geen sufheid, niks. Nu, een week verder, is er nog geen enkele verbetering. Ik kan thuis werken, want zitten is het meest pijnloos. In volgorde van pijn is het lopen, staan, liggen, zitten, fietsen. Maar je kunt eenmaal niet de hele dag fietsen. Zelf heb ik het vermoeden dat het niet de klassieke lage rugpijn is, maar misschien wel een hernia. Maar dat baseer ik alleen op de pijn in mijn been en het feit dat er nog geen verbetering is. Hoevaak ik te horen krijg dat ik terug moet naar de dokter. Goed bedoeld, maar de de dokter ziet me na vijf dagen aankomen terwijl hij gezegd had dat het vier weken zou duren. Naar een andere arts gaan, heb ik ook te horen gekregen. Maar ik ben daar niet van. Ik heb geen enkele reden om aan te nemen dat mijn huisarts zijn vak niet verstaat en daarbij heb ik een aangeboren moeite om het beter te weten dan iemand die er voor heeft geleerd en dagelijks zijn beroep uitoefent. Maar goed, dat gold ook voor Jansen-Steur, dus helemaal waterdicht zit dat niet.

In elk geval, ik kijk het nog even aan. Als u nog adviezen of tips hebt, ook al is het naar een andere arts gaan, dan hoor ik die graag, want ik zoek altijd naar het meest gegeven advies. Ik maak er een soort gemiddelde van. Ondertussen ploeter ik voort.