Habemus Papam

April 2005, de gloriedagen van dit weblog, Mevrouw Mack -zo heette ze toen nog- en ik waren op huwelijksreis. Nou ja, een weekendje Maastricht. Tijdens de pauze van een film in de bioscoop luidde de kerkklokken onophoudelijk. Ik hoorde zachte Limburgse stemmen: “de paus is dood, de paus is dood.” Het viel me op dat de woorden met eerbied werden uitgesproken. Heel anders dan de doorgaans ontoegankelijke sfeer op zaterdagavonden in een doorsnee stad. Maar Maastricht is geen doorsnee stad. Het is misschien wel de mooiste stad van Nederland. Het betrof toen Paus Wojtyla Johannes Paulus II, die al regeerde sinds 1978. Het maakte indruk op me, die woorden op die avond in Maastricht.

Inmiddels heeft zijn opvolger, Paus Emeritus Benedictus XVI het pontificaat alweer doorgegeven en zijn we aangekomen bij Fransiscus, een voor mij onbekende kardinaal. Zijn presentatie aan de gelovigen was mooi. Nederig en met zachte stem sprak hij: “buona sera” De man die nog nooit was betrapt op lachen, lachte en de aanhangers juichten. Het was een mooi moment. Het eerste teken dat er betere tijden aan zitten te komen. Ik vind ze prachtig die Rooms Katholieke tradities. Annuntio vobis gaudium magnum; Habemus Papam!

Panga’s

Ik heb vanavond een mij volslagen onbekende vissoort gegeten, Pancreas of iets dergelijks. Ik zal het even opzoeken, momentje…Pangasius. Het lijkt op Pangang maar het heeft er niets mee te maken. Ik dacht, vis, vis is gezond, want waar men vis eet wordt men nooit ziek. De rest van het gezin vond het niet zo lekker, maar ik dacht: ach, het is gezond, ik neem een extra stukje. Als iets gezond is, hoeft het niet per se lekker te zijn. Op een gegeven moment werd het mij ook te gezond dus ik was blij dat ik even een sigaretje kon opsteken. Daarna ging ik googlen op Pangasius en nu moet ik u vaarwel zeggen.

Want welke feiten las ik:

1. Panga’s komen uit de meest vervuilde rivier ter wereld en zitten vol met angstaanjagende scheikunde.
2. Panga’s worden geïnjecteerd met gedehydrateerde urine van zwangere vrouwen.
3. Het eten van pangafilet zal u ziek maken. Als u nog niet meteen ziek wordt (braken, diarree als gevolg van een ernstige voedselvergiftiging) dan kan ik u feliciteren: u heeft een ijzeren maag! Maar je hebt altijd nog een behoorlijke berg gif in je lichaam gekregen.

Waarom let onze vervloekte overheid hier niet op? Waarom bemoeien ze zich met allerlei onbelangrijke zaken die het goed doen bij de kiezer, zoals weedpassen en wildplassen terwijl hier de gezondheid van noeste arbeiders ernstig in gevaar wordt gebracht? Waarom vertelt de overheid mij dat vis gezond is? Het is gif, puur gif! Ik kan nog beter uit een chloorfles drinken. Ook dat heb ik overleefd trouwens. Nu heb ik dus urine van zwangere vrouwen in me. Die vrouwen die hun onschuldige plasje buiten zetten in een melkkratje, zogenaamd om minder vruchtbare vrouwen te helpen, werken gewoon mee aan de ondergang van de eerzame burger. Want die is hier de dupe van. Denk maar niet dat er een heroïneverslaafde de dupe van wordt. Want die krijgt allerlei relatief kerngezonde ingrediënten in zijn aderen gespoten. Of een crimineel, die ook niet. Denk maar niet dat die Pangasius eten, hooguit roofvis.

Nee, zich druk maken om een begrotingstekort van 3%, dat vinden ze belangrijk, terwijl de dood hier gewoon in de schappen van de winkels ligt.

Gedane zaken

Het leven gaat zoals het gaat en het volgt een weg die we alleen achteraf kennen. We hebben geen idee wat er morgen gebeurt, maar weten wel precies wat er gisteren gebeurde. En al die dingen die gisteren gebeurden vormen onze herinneringen, en in zekere zin maken die herinneringen deel uit van ons heden. Ze hebben ons leven gemaakt tot wat het nu is. In het verleden zijn er belangrijke dingen gebeurd die bij iedereen een plaats hebben gekregen. Want wat als Elvis niet had geleefd, hoe zou de muziek eruit hebben gezien? Hoe zou de Formule 1 geweest zijn als daar niet Ayrton Senna was geweest om zijn gave aan de wereld te laten zien? Als Cruijff hier niet rondgelopen had, hadden ze dan in Zuid-Amerika geweten wie wij waren?

Er waren Lennon & McCartney, er was Queen, en er was Grease. Er was Maradona en er was Van Basten. Er was de Tweede Wereldoorlog en er was Avro’s Toppop yeah. Allemaal mensen en gebeurtenissen die gebeurd zijn en onderdeel zijn van een grote collectieve herinnering. Niemand weet hoe de wereld eruit had gezien zonder een van deze elementen. Maar het gaat veel verder dan dat. Alles wat gebeurd is, is gebeurd. Misschien ging u vroeger ergens rechtsaf in plaats van links en heeft dat de loop van de geschiedenis beinvloed zonder dat we het weten. Een kleine koerswijziging betekent een totaal andere bestemming.

Zijn we compleet, dat is wat ik me regelmatig afvraag. Mist er niet een belangrijke gebeurtenis in het verleden die had moeten gebeuren maar niet gebeurd is omdat er iemand links ging in plaats van rechts. Was het leven niet veel logischer geweest als die gebeurtenis die nu niet gebeurde, onderdeel zou uitmaken van onze collectieve herinnering? Missen we niet een uiterst belangrijk persoon in de wereldgeschiedenis? Een wetenschapper of een componist? Een politicus? Of gewoon een song die zich steevast in de top 4 van de top 2000 aller tijden had genesteld? Mijn oudere broer Ralf, waar ik ooit over geschreven heb, de grootste schaatser die de wereld ooit gezien had, ware het niet dat hij nooit geboren werd? Vragen, vragen, vragen. Ik weet niet eens of het wel zin heeft om je dit soort dingen af te vragen, omdat je het moet doen met wat er is en wat er was. Want dat ligt vast. Wat er komt ligt nog niet vast. Morgen gebeuren er dingen die overmorgen niet meer veranderd kunnen worden. Maar nu kan het nog alle kanten op met morgen.

Tja. Ik kwam hier op omdat ik een liedje hoorde waarvan ik zeker weet dat het een ontbrekende herinnering is. Het is recent, maar het had al in 1976 uitgebracht moeten worden. Dat was logisch geweest. Dan had ik dit knagende gevoel niet gehad want dan had alles op zijn plek gelegen. Dan had je de Carpenters gehad, maar ook Rumer. En dat hadden we logisch gevonden. Ja, zo zit het denk ik.

Zwaar, zwaarder, zwaarst.

Oeps. Ik las iets over een meteoriet die misschien in 2068 zou inslaan op de aarde. Het is nog lang niet zeker, en bovendien ben ik dan 99 jaar, maar grappig is het natuurlijk niet. Ik googelde wat en ik leerde weer iets nuttigs, hetgeen ik overigens volgende week weer vergeten ben. De krachtigste ontploffing die ooit door mensen is veroorzaakt, kwam voort uit een Russische kernproef op Nova Zembla in 1961. Tsar Bomba was haar naam en deze had een kracht van 50 megaton. Geen idee hoeveel dat is, maar het zal veel zijn. Misdadig trouwens, zo’n kernproef in een gebied waar miljoenen zoogdieren leven, maar dat is even een ander verhaal, bovendien vindt Poetin dat toch niet interessant. Maar goed. 50 megaton dus. Een enorme allesverwoestende aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter, brengt een energie vrij van 1 miljoen megaton, ook wel genaamd 1 teraton. Zo’n aardbeving is dus even zwaar als 20.000 Tsar Bombas. Poetin moet zich een schooljongen voelen nu. Overigens is een aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter nooit waargenomen.

Maar nu komt het: volgens sommige wetenschappers is er 65 miljoen jaar geleden een meteoriet ingeslagen die het einde van de dinosauriërs betekende. Deze meteoriet met een doorsnee van 10 kilometer ramde de aarde ergens in Mexico en daarbij kwam een kracht vrij van 100 teraton, 2 miljoen keer zwaarder dan Tsar Bomba. Het leven stierf grotendeels uit maar de aarde hield stand. Dan is er voor de aardigheid ook de petaton uitgevonden die overeenkomt met 12 op de schaal van Richter. Een petaton is weer gelijk aan 1000 teraton. 20 miljoen enorme waterstofbommen tegelijk.

De aarde houdt nog steeds stand. Pas bij een ontploffing met een kracht van 100.000 petaton moet de aarde zwichten en wordt ze uit haar hellingshoek van 23,4 graden gebracht. Het gevolg daarvan is dat de seizoenen er anders uit gaan zien. Valt nog mee, want dat verschijnsel nemen we nu ook al waar. Nee, in de aarde heb ik een rotsvast vertrouwen. Lang nadat de mensheid is uitgestorven draait ze nog gewoon haar rondjes om de zon. Overigens heb ik geen idee hoeveel kracht er vrij komt als de zon zou ontploffen. Ongetwijfeld zijn petatonnen daarbij vergeleken grammen. Heb ik het nog niet eens over de oerknal. Ik zie de mensheid weer even in het juiste perspectief. Ik heb momenten gehad dat ik dacht dat ik wat voorstelde.

De dierenarts

Met twee katten naar de dierenarts voor de jaarlijkse inenting is een koud kunstje. Goed, het kost je een lieve duit, maar verder stelt het niet zoveel voor. Tenzij je je kinderen meeneemt, en dat had ik gedaan. Mijn kinderen moeten nodig naar een heropvoedingskamp. Ze houden tegenwoordig niet meer op met vragen stellen, en een pauze van langer dan een seconde tussen twee vragen zit er niet. Ze bemoeien zich met iedereen in de wachtkamer, en gaan naast andere wachtenden zitten om te vragen of die ook een beestje hebben. “Jij hebt lange nagels,” zegt Tammar tegen een mevrouw. En vervolgens: “die hond stinkt!” Zitten op een stoel is er niet bij, alles wat zich in de wachtkamer bevindt roept een vraag op. Een mevrouw tegen wie wij vroeger u hadden gezegd was “jij” en als Tammar het over haar had tegen Hans, werd ze zelfs vermaakt tot “hij.” Hij heeft een leuk hondje. Toen we eindelijk aan de beurt waren, waren we niet aan de beurt omdat er eerst nog een spoedgeval met een vogel voor moest. Prima, dan wacht ik nog even.

Even later toen we naar binnen liepen, Hans wilde een kooitje dragen dus Tammar ook, hetgeen weer voor vertraging zorgt, werden de dierenarts en zijn assistente aan een vragenvuur onderworpen. Hans vroeg of hij eens mocht luisteren door de stethoscoop, waarop ik gelijk zei nee, maar de dierenarts zei ja. Dus moest Tammar ook, en toen ze geluisterd hadden kwamen ze tot de ontdekking dat ze allebei maar één kat hadden geluisterd, en dat de andere nog moest. Nee, riep ik, en ditmaal ging de dierenarts er niet tegenin. Tammar hield ondertussen de assistente bezig doordat ze wilde laten zien dat ze haar naam kon schrijven, en Hans vond het nodig te vermelden dat hij de hele dag op de Wii had gespeeld, dat hij dit weekend weer mocht en dat hij woensdag vrij was, en dan weer op de Wii mocht. Ik haastte me om te zeggen dat de Wii vandaag was binnengekomen en dat het nog nieuw voor ze was, want het was niet onlogisch geweest als de dierenarts er het zijne van had gedacht. “Ah, er komen dus wel restricties op?” vroeg hij?

Ik zei tegen de dierenarts dat ze vanavond een hand vol waren, om hem te laten merken dat het niet altijd zo ging. Maar ik schaamde me een beetje voor mijn eigen gebrek aan educatieve kwaliteiten. Ik had ze in de wachtkamer al een keer bij hun arm gepakt, maar de kleine ratten ruiken dat je niet veel kunt doen met andere wachtenden in de wachtkamer, en ook deinzen ze er niet voor terug je helemaal voor paal te zetten door gewoon door te gaan met waar ze mee bezig waren.

Ik zie dit van tevoren niet aankomen. Ik heb geen idee dat ze me de oren van m’n kop gaan vragen, dat ze dat bij iedereen doen, dat ze met de stethoscoop willen luisteren, dat ze willen betalen, kortom, dat ze mij compleet overbodig willen maken. Als ik nu van te voren wist wat er zou gebeuren kon ik ook preventieve sancties zetten op wangedrag. En volgend jaar, als ik weer ga, ben ik dit vergeten en trap ik er weer in. Toen Tammar betaalde en nog wat geld terug kreeg, zei ze tegen de assistente dat Hans ook wat geld terug wilde, want dat was eerlijk. Bloody! Dit moet volgende keer anders. Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u! Dat lijkt er meer op.

Bob en Sophie zijn weer gezond verklaard. Sophie zelfs kerngezond, en Bob voor zijn leeftijd nog behoorlijk. We weten het niet precies maar hij zal tussen de vijftien en de achttien zijn. Hij is sinds een jaar of zes bij ons, en heeft hier een prima oude dag. Tenminste, daar gaan wij vanuit, dat hij dat ook vindt. Bob is een goedzak die het liefst de hele dag op iemand ligt. Liefst op mij. Zodra ik ’s avonds op de bank ga liggen, komt-ie er aan met zijn kledingslopende pianospel en zijn dikke lijf dat altijd precies verhindert dat ik de tv nog kan zien. Maar verder wel opgevoed. Dat wel.

Het braafste jongetje van de klas.

Sinds kort is er openbaarheid over het declaratiegedrag van politici. Het is Nederland op zijn smalst. Wie dit verzonnen heeft, ik weet het niet, maar er wordt een A4-tje vol getypte tekst aan toegevoegd om een lunch van € 25,- te verklaren. Het is werkelijk lachwekkend, vooral de kop van de Telegraaf daarover. Met schreeuwende chocoladeletters daagde de Telegraaf de ministeries uit openheid van zaken te geven. Alsof we hier godsamme in Italië leven. Gevolg van deze openbaarheid is dat er lang gewerkt wordt om de kosten nog te verhogen met het loon van degenen die de bonnetjes met toelichting op internet zetten. Wat er precies wordt gegeten wordt overigens zorgvuldig doorgekrast, zodat alleen zichtbaar blijft waar er gegeten is, en wat het kostte. Het meest interessante blijft dus verborgen.

Het meest schokkende dat er is gevonden, was een declaratie van een gestolen zonnebril door ene W. Bos in 2008. Nou moe! Dat Sharon Dijksma een vliegticket naar Berlijn boekt voor € 601,20 vindt niemand een probleem. Moet u eens googelen wat een vliegticket naar Berlijn tegenwoordig kost. Doe dáár dan iets aan. Daarbij, ministers schijnen een vaste kostenvergoeding van honderden euro’s per maand te hebben, dus een lunch declareren zou ik niet toestaan, als ik het voor het zeggen had. Betaal maar lekker zelf, of doe afstand van je onkostenvergoeding. Waarom ben ik eigenlijk niet de baas van de ministeries?

Nou ja, als u het leuk vindt, hier kunt u snuffelen in de boekhouding van de ministeries.

Ode aan Marco

bastenEen van de meest ontwapenende lachen die ik ooit heb gezien zat op het gezicht van Marco van Basten. Als hij scoorde kwam daar gelijk die jongensachtige lach, die hij nu op zijn 48e, nog steeds niet kwijt is. Hij juichte fysiek als Cruijff, hoog springend en één vuist naar voren zwaaiend. Cruijff was echter geen lacher, Marco wel. Marco, die eigenlijk Marcel heet, maar door zijn familie al snel Marco genoemd werd, lacht onder vrienden. Een jongensachtige ondeugende lach op zijn hoekige kop. Zijn trekken hebben bijna iets Russisch. Toch valt er met Marco niet te sollen. Zodra er afstand moet zijn, bewaart hij die. Zijn lach is open, maar Marco is gesloten. Marco heeft in zijn jeugd iets tragisch meegemaakt, iets waar hij niet over praat maar wat hem waarschijnlijk heeft gemaakt tot de man met de wat dromerige blik, die immer de afstand bewaart en zijn woorden zorgvuldig kiest.

Wij zijn gewend aan zijn naam. Hadden we ooit kunnen wennen aan Marcel van Basten? Zouden we niet beter geweten hebben, of zou hij met de naam Marcel nooit tot grote hoogte zijn gestegen? Of zou hij dat wel, maar bleef er dan iets aan ons knagen, iets dat niet klopte maar we wisten niet wat? Hij is een held, en zonder meer een van de beste voetballers aller tijden. Cruijff was zeldzaam, Gullit was uitzonderlijk, Bergkamp een nationale trots, maar Marco was legendarisch.

http://www.youtube.com/watch?v=orPOMa98JGA

Jongensdroom

205-GTI-1_6-1Ik had hem vannacht weer, de droom waarin ik een auto die ik ooit bezat, nog steeds bleek te bezitten. Ditmaal was het mijn zwarte Peugeot 205 GTI die ik door pure luiheid niet had verkocht, maar ergens had gestald waardoor ik er nu weer gebruik van kon maken. Het was mijn beste auto ooit, de zwarte 205. In werkelijkheid mankeerde er regelmatig iets aan, maar ik was 24 en het was mijn eerste GTI. De strakke dunne sportstoelen, het driespaaks lederen stuurwiel, het gaspedaal dat de auto ook echt enthousiast vooruit kreeg, alles was weer terug in deze droom. Het enige vreemde was dat de auto communiceerde met mijn mobiele telefoon, en dat weet zeker dat dat nooit het geval geweest is. Ik had nog niet eens een telefoon destijds.

Ik kwam uit Duitsland zetten en ik zat op de bijrijdersstoel. Niemand achter het stuur en over driehonderd meter grenscontrole bij Schiphol. Alles gooit mijn droom door elkaar, maar kennelijk wint de wens het van de logica en droomde ik gewoon door. Ik wisselde snel van stoel en reed ergens naar beneden, een soort parkeergarage in. Ineens reed ik langs een tankstation waar ik iemand hoorde zeggen: “kijk eens wat een mooie auto!” Dat ging heel even over mijn auto, maar al snel kwam daar een spelbreker met een Lamborghini Countach die zijn tank stond vol te gooien, en had de opmerking ineens betrekking op zijn auto in plaats van op de mijne. Ik werd overbluft en hoe het verder ging zal ik nooit weten, want de wekker ging. Zeven uur was het, vijftig minuten later zou ik een Renault Megane station naar mijn werk rijden. Dat was de harde werkelijkheid van vandaag.

Beekse Bergen

We reden naar de Beekse Bergen, waar ik heel vroeger, misschien wel 35 jaar geleden al eens geweest was. Ik heb weer dingen geleerd over beesten die me aan het denken zette. Ik weet sinds kort dat zelfs een volwassen olifant gedood kan worden door een troep leeuwen, maar toen ik vandaag een meter verwijderd stond van een enorme neushoorn wist ik zeker dat dit beest geen prooidier kon zijn. Ik heb nooit gezien dat die beesten zo kolossaal zijn. Echt enorm. Ik acht ze in staat om dwars door een auto heen te lopen zonder dat ze het in de gaten hebben. Ze houden van hun eigen poep, daar maken ze een grote berg van. Onvoorstelbaar dat stropers een neushoorn dood krijgen. Die moeten de vuurkracht van een tank hebben, anders is er geen beginnen aan.

En verder: de Afrikaanse wilde hond is de beste jager ter wereld. Daarna volgt de hyena en dan de leeuw. Allemaal groepsdieren. Een troep wilde honden wordt geleid door een dominant echtpaar (net als bij wolven), de hyena’s worden geleid door een vrouwtje en leeuwen door een mannetje. Dat geeft toch te denken. Niet dat leeuwen er niks van kunnen, maar een vrouw aan het roer werkt kennelijk beter, maar nog beter is een man en een vrouw samen aan het roer. Misschien moet ik een deel van het gezag toch eens aan Linda overdragen.

Als laatste: mannetjes in de dierenwereld zijn vaak mooier. Bij mensen is het omgekeerd, bij ons zijn de vrouwtjes mooier. Maar hoe komt dat? Ik heb er even over nagedacht en ik ben eruit. In de natuur heeft een mannetjesbeest vaak wat uiterlijke kenmerken waar hij indruk mee kan maken. Denk aan het gewei van een edelhert, of de verenpracht van een pauw. Allemaal maken ze indruk op de vrouwen en zelfs als ze geen bijzondere uiterlijke kenmerken hebben, zoals de hond, dan piesen ze zo hoog mogelijk tegen een boom aan, wat eigenlijk gelijk staat aan een wedstrijdje vér plassen, iets dat de mannen onder ons als kind allemaal wel eens hebben gedaan. Maar wat maakt de Europese man nu herkenbaar? Als buitenaardse intelligente wezens een natuurdocumentaire over de mens zouden maken, dan zouden ze zien dat de mannetjes een baard hebben. En dat ze kaal werden. Hoe kaler, hoe aantrekkelijker. Het enige wat ik nog moet doen is mijn baard laten staan. Het is een natuurwet en daar valt niet tegen te vechten.

21 februari

Op deze 28e sterfdag van mijn vader was ik vrij. Niet dat er een verband tussen deze twee gebeurtenissen was, het was toeval. 28 jaar is een lange tijd en ik merk dat ik er beter mee omga. Beter is misschien niet helemaal het juiste woord, want je gaat er mee om en de tijd tikt gewoon door. Hij is inmiddels meer opa Hans geworden dan mijn vader. De opa die Hans en Tammar nooit hebben gekend, maar waar ik ze soms toch wel over vertel, zoals vandaag toen er een busje van de Marechaussee met blauw zwaailicht voorbij kwam. Hans vroeg of het politie was, dus ik antwoordde dat het de politie van het leger was, en of hij wist wie daar ook bij gezeten had. “Opa Hans,” zei ik, en Hans zei dat hij al wel dacht dat ik dat ging zeggen. Ik glimlachte erom. Kennelijk vertel ik toch vaker over hem dan ik dacht. Het was een tragische gebeurtenis destijds, die littekens heeft achtergelaten, maar de wond is geheeld.

En toch, soms vind ik het jammer dat ze hem niet kennen. Hij zou gek op ze zijn geweest, dat weet ik zeker, maar welke opa is dat niet? Ik vraag me af hoe hij met ze om zou zijn gegaan. Zou hij ze ook dagjes meegenomen hebben, en hoe zou hij reageren als ze niet zouden luisteren? Ik kan me helemaal niet voorstellen hoe hij nu zou zijn. Grijs, dat kan haast niet anders. Tenzij je Willem van Hanegem heet word je grijs. Niet kaal denk ik. Ik kan geen auto bij hem verzinnen. Een Volvo misschien, zo’n station? Een Audi gaat ook door mijn gedachten, maar een bescheiden Audi zonder opsmuk. Geen Alfa, dat denk ik niet. Wat zou hij met zijn vrije tijd doen? Hij zou nu 68 zijn. Geen idee. Hij was net als ik een gezinsmens zonder opvallende hobby’s. Zomervakantie, dat vond hij leuk, net als ik. Ik denk wel dat hij een computer zou hebben, hij had in 1983 immers al de ZX-81, als een van de eersten. De levenslijn stopte in 1985 en vanaf dat moment wordt de lijn een nevel die alle kanten opgaat. Er is weinig van te zeggen hoe hij nu geweest zou zijn. Waarschijnlijk milder, want iedereen wordt milder als hij ouder wordt. Verstandig vond ik hem al, maar dat zal mijn vertekende kindsbeeld zijn geweest. In elk geval zou hij zijn kleinkinderen op schoot hebben zitten.