Mijn eerste “operatie”

Vlak voordat ik in 2004 begon met webloggen, kreeg ik angstaanvallen. Er zat waarschijnlijk al iets niet goed in mijn hoofd, maar het werd aangewakkerd door een verhaal over “awareness” in het programma Kopspijkers. Awareness is het verschijnsel dat je onder narcose alles voelt en meekrijgt, maar dat je niet bij machte bent om het aan te geven, en dat de doktoren niks in de gaten hebben. De drie weken na dat programma ging het malen in mijn hoofd, tot het er op een vrijdagavond uitkwam en ik volledig in paniek raakte. Uiteindelijk is de apotheker ’s nachts langs geweest om kalmerende middelen te brengen. Daarna volgde een aantal keren huisartsbezoek en ben ik een tijdje onder behandeling van een psycholoog geweest. Ik besefte vanaf dat moment ook pas voor het eerst dat ik ook ooit dood zou gaan, iets waar ik daarvoor nooit over nagedacht had. Tegelijkertijd met mijn angsten voor ziekenhuizen, narcose en de dood, schaamde ik mij voor mijn angst. Ik maakte immers een punt van iets wat niet aan de orde was, terwijl dagelijks mensen serieuze operaties moeten ondergaan die voor hen de enige kans op herstel of uitstel van de dood zijn. Ik schaamde mij omdat mijn vader in zijn leven twee hele zware operaties heeft moeten ondergaan, en uiteindelijk de beslissing voor “de zachte dood” heeft moeten maken. Ik werd zowat gek als ik eraan dacht wat hij doorgemaakt had.

Gisteren ging ik nietsvermoedend naar het ziekenhuis. Ik dacht aan een kleine ingreep met een spuitje in mijn vinger op de behandelkamer van de arts. Nu was het ook een kleine operatie, maar ik moest operatieklaar worden gemaakt, d.w.z. aan het infuus, operatieschort aan en in een bed naar de OK gebracht worden. Velen van u zullen hun hand er niet voor omdraaien, maar bij mij kwam de angst terug. Er werd zelfs gesproken over narcose en een nachtje blijven, waarop ik de zuster meldde dat als ik dit geweten had, ik helemaal niet gekomen was. Bovendien had ik nergens op gerekend, en had ik ook geen nachtkleding of tandenborstel bij me. Ik snap ook wel dat het een onzinopmerking was, maar ik wilde dat de zuster duidelijk werd hoe het met mijn angsten zat. De dokter werd erbij gehaald, die uiteindelijk weer ging overleggen met de anesthesist, en er werd me verzekerd dat de operatie onder plaatselijke verdoving plaats kon vinden, waardoor ik durfde.

Om een korte operatie lang te maken: uiteindelijk is het angst voor het onbekende. Ik wist altijd zeker dat ik een martelkamer ingereden zou worden waar beulen opereerden. Iedereen snapt precies hoe hij het moet aanpakken. De anesthesist had mijn verhaal gehoord, gezegd dat hij het serieus nam maar er wel luchtig over bleef doen omdat mijn angst anders groter zou worden, de assistentes snapten al helemaal hoe ze mij konden lijmen met een vriendelijke glimlach en wat vleiende opmerkingen (oh, wat ben ik toch makkelijk te beïnvloeden) en de dokter bemoeide zich niet veel met mij, maar straalde uit dat hij wist wat hij aan het doen was. Geen injectienaald deed me zeer, zelfs niet degene waarvan ze zeiden dat het een gemene was. Het enige wat niet prettig was, was toen het block in mijn arm ging werken. Alsof je schrikdraad vastpakt, maar dat was maar even. Daarna leidde mijn arm een eigen leven en ik kon hem urenlang niet meer bewegen. Toen ik er eenmaal lag, was het eigenlijk best een rustieke ervaring. Je voelt niks, je hoort de mensen in de OK met elkaar praten als collega’s in elk ander bedrijf, en je ligt een beetje te liggen en de anesthesieassistente aan te staren. Ik kreeg zelfs het gevoel dat als ze me op dat moment onder narcose hadden gebracht, ik dat had goed gevonden. Maar als het even kan raad ik iedereen aan: blijf er gewoon bij!

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

16 gedachten over “Mijn eerste “operatie””

  1. Ik ben twee keer geopereerd. De eerste keer een hernia-operatie (lees: ze boren een stalen buisje in je rug en gaan in je ruggenmerg poeren), waarbij je op je buik ligt met je knieën opgetrokken en je kont in de lucht. De tweede keer was een gynaecologische operatie waarbij ik vast niet hoef uit te leggen op welke plek de operatie plaatsvind. Je kunt je wellicht voorstellen dat ik heel blij was dat beide operaties onder gehele narcose plaatsvonden. Maar ook bij een kleinere operatie: spuit me maar geheel onder zeil! Ik hoef nergens bij te blijven, dank u.

  2. Ik ben een keer of zes geopereerd. Helemaal onder zeil. En twee keer hevig onder handen genomen door de kaakchirurg, onder plaatselijke verdoving. Een groen laken over me heen tot en met mijn gezicht. Ik claustrofoob. De tweede keer sloeg ik direct het groene kaken van m’n gezicht. Ik was beide keren compleet van slag, doornat van het klamme zweet, steeds het gevoel dat ik het bewustzijn zou verliezen en na afloop niet in staat op m’n benen te staan. Als ik nog eens moet zeg ik: helemaal onder zeil, desnoods een week in het ziekenhuis!

  3. Ik ben ooit eens aan een gebroken neus geopereerd maar dat is veertig jaar geleden. ik vond het niet heel eng toen, geloof ik.
    Maar dat soort angsten hebben sommige mensen gewoon en je doet er niet zoveel aan als je dat ineens overvalt. Heeft niks met flink zijn te maken. Je kunt zelfs stellen dat iemand die het mét die angsten toch ondergaat juist flinker is.

  4. Als ik dit zo lees is een operatietje onder plaatselijke verdoving niet alleen een eitje, ook bijna spiritueel te noemen.
    Als het onverhoopt nodig is me te opereren, zal ik NOOIT onder narcose gaan. Juist voor awareness. Een van mijn geheime angsten. Het idee…

  5. Ik ben drie keer onder narcose geweest en ik vond het telkens wel lekker. Als ik toen helemaal was verdwenen was het ook goed geweest; maar ja, je moet verder.

    Toen ik na de laatste (korte, lichte) narcose weer wakker werd heb ik enkele zinnen geroepen die erop wezen dat … hoe zal ik het zeggen, dat ik in directe verbinding stond mijn onderbewuste. Die verbinding is misschien wel helemaal niet onderbroken geweest. Maar het fijne weet ik er niet van.

  6. Ik ben nog nooit ‘weggemaakt’ zoals mijn ouders dit noemden. Toch heb ik er een uiterst nare ervaring mee. Toen ik een jaar of 16 was bleef mijn buurman in de narcose en kwam dus niet meer terug. Een vreselijk aardige man die erg goed zogenaamde anti-climax bakken kon vertellen. Maar hij had ook al jaren geen maag meer en kon gewoon de narcose voor het weghalen van een abces niet aan. Ik was er behoorlijk van slag van. Tegenwoordig gaat dat veel beter, als een beter gesprek en controleren van de medische gegevens en ook zijn de narcoses minder ingrijpend door verbeterde samenstellingen. Dus als het moet, dan moet het maar.

    Ik heb wel een periode gehad waarin ik af en toe flauw viel. Dan vond ik mezelf op een rare onhandige plek. Lijkt me eigenlijk ook zoiets als een ongeplande/spontane narcose.

    En toen ik 13 was heb ik een echte marteling meegemaakt. Mijn arm was aanvankelijk niet gebroken, maar er zat een flinke scheur in het bot. De arts vond dat breken beter geneest, dus probeerde hij dat eerst in zijn 1-tje. Ik was nogal tenger. Wou niet lukken en toen kwam er nog een 2de bij om aan mijn arm te rukken. En dat alles zonder narcose of ook maar een verdovende prik. Dat was dus geen fijn moment. Maar daarna valt alles wel veel meer mee.

  7. Ik heb zowel de plaatselijke verdoving door middel van de ruggenprik als de algehele narcose meegemaakt. Dus ik kan er over meepraten, wat ik voor een deel al in mijn eigen weblog heb gedaan. En ik moet erkennen dat ik zowel het een, dus de ingreep bewust meemaken, als het ander , het wakker worden, beslist niet als onaangenaam heb ervaren. Ik zou er geen enkel probleem mee hebben om dat weer te ondergaan afgezien van het feit dat ik niet op een aanleiding daartoe zit te wachten.

  8. @Bertie: ik ook liever niet, maar je hebt het niet altijd voor het zeggen natuurlijk. En soms is de ernst zo groot dat het je waarschijnlijk niet uitmaakt. Ik heb twee keer gehoord van een geval van awareness, en ik ga bewust niet zoeken op internet, want geheid dat je dan denkt dat het vaak voorkomt. Terwijl het iets heel zeldzaams is.

    @Xiwel: het heeft uiteraard te maken met je fysieke conditie. Als je in goede conditie bent kun je zoiets zonder problemen aan. Ik was vorige maand bij een condoleance van iemand die er ook niet meer uit is gekomen, maar die was ook ernstig verzwakt door zijn ziekte.

    @Rob: ja, dat weet ik nog dat je daarover schreef, dat het een prettige ervaring was.

  9. Doe mij ook maar een narcose hoor, ik heb het allebei een keer gehad, ik hoef er niet half bij te zijn en daarna een lichaamsdeel te hebben waar je niets mee kunt.

  10. Beide opties meegemaakt (keizersnedes en gal) en voor die gal was ik onwijs bang voor de algehele narcose. Exact wat jij beschrijft. Ik was zó bang dat ze mij zelfs niet onder zeil kregen, ik hield het tegen op karakter. Uiteindelijk spoten ze mij plat en ik weet nog dat ik zei: nou ja, daar ga ik dan. En achteraf, als ik toen de pijp uit zou zijn gegaan, had ik het toch niet geweten.

  11. Weet je, even off topic, dat als je nog gegevens van je oude weblog.nl nodig hebt je je NU in moet loggen, als je dat nog niet hebt gedaan? Per 1 dec worden al inactieve weblogs van het www geslingerd. Maar ik heb net toch nog in kunnen loggen, dus mocht je …….. Zie Uitwijkpost.

  12. Ik had de keus, verwijdering baarmoeder en eierstok, de andere eierstok was al een keer verwijderd, tussen algehele verdoving of ruggenprik. En die prik vond ik doodeng. Dus gekozen voor de algehele verdoving. Maar ben daar goed misselijk van geweest.
    Toen ik de pees van mijn duim had doorgesneden, gaven ze mij ook een blokkade in de arm. En ik dacht, zo voelt het dus als je arm verlamd is. Namelijk geheel geen gevoel, of er geen arm zit. Het is een rare gewaarwording.

  13. Ooit aan mijn amandelen geopereerd maar weet niet zeker of dat echt narcose is of wat ze een roesje noemen. Kreeg er in elk geval niets van mee. Later aan mijn baarmoeder geopereerd, dat kon poliklinisch.

    Ik ben altijd bang geweest dat ik niet uit de narcose zou komen. Dat is minder geworden sinds bekend is dat ik een aandoening heb, waarbij de narcose aangepast moet worden.

    Heel veel beterschap!

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s