Joe Speedboot

De laatste twee maanden hoorde ik zijn naam steeds vaker, Tommy Wieringa. En als je een onbekende naam steeds hoort ga je je toch afvragen hoe dat komt. Ik kwam erachter dat hij schrijver is en dat hij een column in de krant kreeg. Op een verjaardag liet ik zijn naam vallen en prompt kreeg ik een boek in mijn handen gedrukt: Joe Speedboot.

Een verhaal over de relatie tussen Fransje en Joe. Fransje is door een ongeluk zwaar gehandicapt geraakt en Joe Speedboot heeft zelf zijn naam veranderd omdat hij niet tevreden was met zijn echte. Niemand weet zijn echte naam, behalve zijn moeder en zus. Joe is een denker en een technicus, Frans is een observator. Het is in het begin goed de aandacht erbij houden anders mis je hoe een bepaald personage in het verhaal terecht komt, maar op een gegeven moment wil je maar doorlezen. Natuurlijk komt er een meisje tussen Joe en Fransje in te staan, maar wat is een levensverhaal zonder meisjes?

Ik vind het een aansprekend boek, goed genoeg om hier aan te bevelen. De definitie van literatuur is vaag, tenminste wel van wat je eronder kunt scharen. Maar ik heb het vermoeden dat mijn leraren Nederlands dit hadden geaccepteerd op de boekenlijst. Helaas was ik destijds nog helemaal niet in staat om literatuur te waarderen, en nog steeds heb ik daar moeite mee. Maar Joe Speedboot begon ik opnieuw te lezen toen ik het uit had. Gewoon om te begrijpen wat mij nu zojuist overkomen was.

Drenthe

sterrenwacht

radiotelescopen

kamp westerbork

drenthe

In 1977 was ik op vakantie in Dwingeloo, bij de radiotelescopen. 37 jaar later ben ik weer op een soort van vakantie in Drenthe en zocht ze weer op. Ditmaal in Westerbork. Nooit had ik er meer één gezien in de tussentijd. De reünie was mooi, op deze dag van de inhuldiging. De werking van een radiotelescoop is verbluffend, getuige de twee kleine groene exemplaren die tegenover elkaar zijn geplaatst. Je kunt naar elkaar fluisteren op grote afstand, en de geluidsgolf wordt weerkaatst en opgevangen zodat je elkaar moeiteloos kunt verstaan op grote afstand. Hunebedden, ook zoiets. Het besef dat hier 5000 jaar geleden mensen liepen te sjouwen met stenen om er grafmonumenten van te maken vervult mij met opwinding. Een bewijs dat de geschiedenis echt is gebeurd! Helaas geldt dat bewijs ook voor voormalig gevangenkamp Westerbork, waarbij op stenen staat aangegeven hoeveel mensen van daaruit naar verschillende vernietigingskampen zijn gedeporteerd, en hoeveel er aldaar zijn omgekomen. Tot op de mens nauwkeurig. Ik vertelde de korte geschiedenis in kindertaal aan Hans en Tammar. Tammar was verontwaardigd en zei: “Oh! Da’s niet lief!” En inderdaad, dat heeft ze goed begrepen. De Duitsers waren niet lief.

Schubbekutteveen

Mijn gezin zit een weekje in Bronnergeveen in een huisje op de hei en ik kom ook af en toe over. Bronnergeveen -met carnaval Schubbekutteveen- ligt in Drenthe tussen Assen en Emmen. Het is hier mooi. Ongelofelijk mooi eigenlijk. Ik reed vanochtend naar mijn werk in Amersfoort in ruim anderhalf uur, wat snel is, want het is vakantie. Drenthe is groot en leeg. Ineens had ik geen beklemmend gevoel meer over 16 miljoen mensen op een kluitje. Hier is ruimte zat, veel meer dan op de Veluwe waar alle ruimte wordt ingenomen door bomen.

Het huis waar we zitten heeft geen gordijnen, kleine rolgordijntjes maar die gaan nooit dicht. De buren wonen 100 meter verderop en de overburen meer dan een kilometer. Buiten valt op dat je meer sterren ziet dan bij ons thuis, toch ook geen voorbeeld van lichtvervuiling. Even verderop liggen Westerbork en Dwingeloo, bekend van de radiotelescopen. Een gewone telescoop zou het hier waarschijnlijk ook gedaan hebben.

Of het aan Drenthe ligt, of aan de vakantietijd, of aan beide, dat weet ik niet maar het voelt hier anders. Het werk is hier bijzaak en het huis is de hoofdzaak. Twee katten, een konijn en twee paarden moeten verzorgd worden, uiteraard niet door mij. ’s Avonds als je buiten staat komen de paarden even gedag zeggen, wat op een of andere manier rustgevend werkt. Eigenlijk zou iedereen een paard in de tuin moeten houden.

Wonderen bestaan

Een van de meest wonderbaarlijke verhalen die ik ooit heb gehoord, zo niet hét meest wonderbaarlijke, was dat van twee Nederlanders die met een 4wd ergens door de woestijn in Afrika of het Midden-Oosten trokken en een lekke band kregen en niet verder konden. De band moest vervangen worden maar de mannen bleken niet de juiste sleutel bij zich te hebben. Na een middag zwoegen met wat ze wel hadden, kwam langzaam het besef dat dit wel eens het einde kon zijn, omdat mensen in de woestijn eenmaal geen schijn van kans hebben zonder voedsel en watervoorraden. Ze gingen rusten in het zand, een paar meter van de auto, zittend op hun billen en op hun handen naar achter steunend. Ze waren ten dode opgeschreven in de onmetelijke zandvlakte en beseften het. Een van de mannen voelde iets in het zand en groef het op. De sleutel die ze nodig hadden, precies in de juiste maat. Het moet haast gelogen zijn, want dit kan niet volgens de kansberekeningen.

Vanavond maakte ik ook zoiets mee. Misschien niet helemaal zo wonderbaarlijk als hierboven, maar toch, ik kijk weer heel anders tegen het leven aan. Ik ben al de hele week niet lekker, en ’s avonds ben ik rillerig. Ik kon mijn pantoffels nergens vinden, maar ik kon ook niet uitgebreid zoeken, daar ben ik net te lamlendig voor. Ik ging achter de pc zitten en wenste dat ik mijn pantoffels had. Precies op dat moment voelden mijn voeten iets zachts. Bleken precies mijn pantoffels te staan op de plek waar ik zat, onder de nieuwe eethoek, en ook nog eens precies op de hoek waar ik had plaatsgenomen. U kunt het afdoen als een ongelofelijk toeval, maar ik spreek gewoon van een wonder.

Lekker belangrijk

Als je vroeger voor je werk naar het buitenland moest, dan klonk dat best interessant. Als je een auto van de zaak had, was je of vertegenwoordiger, of belangrijk. Inmiddels moet ik ook naar het buitenland voor mijn werk. Eigenlijk hoor je te zeggen “mag” want dat impliceert dat het een eer is, en dat je de nobele opdracht hebt aanvaard. Zo niet, ik. Ik moet, want ik vind er niet veel aan. En of het belangrijk is waag ik te betwijfelen. Is niet alles tegelijkertijd belangrijk en onbelangrijk? Is het koningschap belangrijk? Een aantal jaren terug had ik een baas die vond alles “buitengewoon belangrijk”. Maar als alles buitengewoon belangrijk is, is alles daarmee ook gelijk onbelangrijk geworden. Want belangrijk moet toch voorbehouden blijven aan degenen die meer weten of kunnen.

Het woord belangrijk houdt in dat iets van groot belang is. Dus dat als het niet gebeurt, het desastreuze gevolgen heeft. Zo is het belangrijk dat u kunt zwemmen, en uw gezondheid is belangrijk, en dat er politie is, dat is ook belangrijk. Tenminste, zolang er wetsovertreders zijn. Anders is het niet belangrijk dat er politie is. Dan was de wet voldoende. Belangrijk is ook dat een mens zich een beetje op zijn gemak voelt en dat hij de wereld om zich heen respecteert. Ouders zijn belangrijk voor een kind, de bakker is belangrijk, en een ziekenhuis is belangrijk. Een schoon milieu is belangrijk en zo zijn er tal van belangrijke dingen die belangrijk zijn.

Er zijn ook onbelangrijke dingen. Die zijn er eigenlijk nog veel meer. Onbelangrijk betekent dat het niet uitvoeren, het missen of het niet hebben van iets, weinig tot geen gevolgen heeft voor de verdere loop der dingen. Daar barst het dus van. Het probleem is dat de begrippen onbelangrijk en belangrijk vaak verward worden. Belangrijke mensen bestaan er eigenlijk niet. Ik kan nu niemand verzinnen die iets kan of regelt wat van onschatbare waarde is voor de wereld. Dat als diegene nu dood neer zou vallen, de aarde stopte met draaien. Misschien zijn er wel zulke mensen, maar daar heb ik dan geen weet van. We kunnen iemand wel belangrijk maken, maar iemand anders kan op het zelfde moment denken: “lekker belangrijk”.

Ik ga natuurlijk wel straks een beetje achteloos rondbazuinen: “nee, dan kan ik niet, dan zit ik in Stockholm.” Want aanzien is belangrijk. Eigenlijk betekent belangrijk niks. Belangrijk is een kwestie van persoonlijke voorkeur. Pas als we een doel stellen, kunnen we bepalen wat belangrijk is om dat doel te realiseren. Zo kan een doel op zich onbelangrijk zijn, maar als je dat onbelangrijke doel wilt realiseren, is het toch belangrijk dat je dat doel nastreeft.

Aan het einde van de dag, en dat is nu ongeveer, heeft u van dit logje niks opgestoken wat belangrijk was. U wist het allemaal al en er staat niks nieuws in. Maar het kan zijn dat u het belangrijk vindt dat u wat ontspant en niet teveel wilt nadenken op dit uur. In dat geval is het belangrijk dat u dit leest.

Angermanagement

irritantIk heb er al vaker over geklaagd, maar ik doe het nog maar eens. Makers van ongevraagde reclame op mijn computer moeten dood. Met veel pijn. Want sinds kort laat mijn weblog hysterische plaatjes zien, dat ik een directe prijs heb gewonnen, of dat een vrouw 27 lijkt, maar 53 is. De directe prijs is een iPhone 5, en daar zit ik al niet op te wachten, maar helemaal niet op een stuiterend beeld ervan in mijn scherm wat ik niet weg kan klikken omdat als ik op het rode kruisje klik, gelijk doorgeleid wordt naar een pagina waar een vrouwenstem in Robin van Persietaal zegt: gefeliciteerrjjd.

Kijk, ik blijf uitwendig rustig. Ik zie in mijn ooghoek de reclame stuiterend in mijn beeld, hij trekt geen aandacht, hij is schreeuwend irritant. Waarschijnlijk heb ik onlangs iets geinstalleerd wat deze reclames veroorzaakt. Dus ik verwijder maar even iets wat ik niet ken van mijn computer, maar dat bleek achteraf iets met de videokaart te zijn, waardoor mijn scherm ineens vrijwel onleesbare grote iconen laat zien. Na een hoop gepiel en een paar keer opnieuw opstarten heb ik het weer hersteld.
Ergens heeft een IT-er dit bedacht. Hij kwam met het plaatje bij zijn manager maar die zei: “Nee, maak het zo dat het ook nog rondstuitert, zodat het zijn aandacht wel moet trekken, en maak het ook zo dat als hij op het rode kruisje klikt, dat hij dan doorgeleid wordt naar de pagina waar we hem hebben willen. Nee, weet je wat, doe ook nog maar zo dat de reclame de pagina waarop hij aan het werk is uit elkaar trekt zodat het slecht leesbaar wordt voor hem. Oh ja, morgen hebben we spamverstuur vergadering, 10:00 uur, denk eraan.

Die manager moet dus dood. Met een middeleeuwse zaag. Maar misschien vindt u dat iets teveel van het goede en vindt u gewoon dat het wel af kan met het tegen de grond slaan en keihard op zijn neus blijven inrammen. Omdat we immers wel beschaafd zijn in dit land. Op zich kan ik daarin meegaan. Je moet je woede immers te allen tijden kunnen beheersen.

En het weekend begon zo goed.

weekend

Feestje, Cees, de meest bekende man uit Epe, werd 50, maar ik heb ook wat felicitaties in ontvangst genomen geloof ik. Vrijdagavond was dit, zaterdag hadden we twee verjaardagen en ’s avonds gingen we uit eten bij een wokrestaurant, en vandaag hadden we een verjaardag van een vriendinnetje van Hans en Tammar. Teveel van het goede. En nu zit ik met de kater. 2-3 en weer een verloren landskampioenschap, maar daar moeten we het maar niet meer over hebben.

Ik had van tevoren gezegd dat ik los zou gaan, en als ik iets zeg, dan doe ik het ook. Ik heb gedanst en het klopt wat ze over dansende mannen zeggen: die staan daar niet omdat ze het leuk vinden. Die staan daar om dubieuze, blonde redenen die ze niet kunnen weerstaan. Uiteindelijk niet kunnen weerstaan, moet dat zijn. Want in het begin bood ik nog wel weerstand maar na een biertje of vijf was die gebroken.

Blaat

Morgen mag ik ze weer ondergaan, de vernederingen van de Ajax “supporters” op mijn werk. Ze weten niet wie er in hun elftal speelt, en ze zijn er hooguit een keer geweest als ze gratis meemochten naar een skybox, en waaien met alle winden mee. PSV is het provincieclubje met het grote geld dat alleen maar kan kopen en geen eigen opleiding heeft, dat is wat ze nablaten, vergetend dat de begroting van Ajax groter is dan die van PSV. En vergetend dat Ajax in de top 10 van duurste aankopen uit de geschiedenis van de eredivisie het vaakst voorkomt en de hoogste plaatsen bezet houdt. Natuurlijk, het is een prachtige club, en de beste voetballers uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis hebben er gespeeld. Statistisch zijn ze ook de beste club van Nederland, en ze kunnen er ook niks aan doen dat ze, doordat ze het vaakst winnen, ook de meest oppervlakkige supportersschare achter zich hebben, maar die arrogantie van de supporters is totaal misplaatst. Massaal komen ze uit hun holen als er gewonnen wordt om een lange neus te trekken naar de rivalen, terwijl die met een bloedend hart op de grond liggen van verdriet. De Ajax supporter stapt na een verliespartij gewoon over naar hockey om daar in de waan van het feestgedruis mee te banjeren. Zo doorstaat de Ajax supporter barre tijden. Niet in staat tot het als een man dragen van het verlies, zoals ik wel doe.

Ik was zo gebrand op de overwinning vandaag, dat ik het niet aandurfde om PSV op facebook al aan te moedigen vanochtend. Op een kinderfeestje zag ik dat de stand 2-2 was, en na thuiskomst heb ik buurman Bolderbast niet horen schreeuwen ten teken dat zijn cluppie had gescoord, dus toen ik studio sport keek zag ik de 2-3 ook niet aankomen. Een blunder van jewelste van de keeper van PSV en een dolksteek in mijn hart.

Maar goed, PSV heeft het dit seizoen niet verdiend om kampioen te worden, daarvoor werd er te slecht gespeeld. Teveel onnodig puntverlies van de club die onder druk staat. Bovendien, als ze kampioen waren geworden hoor ik alweer het deskundige commentaar van de meewaaiers: “Kampioen van de armoede.” De interviewer die Dick Advocaat aan de tand mocht voelen deed er ook een schepje bovenop: “Dit zou toch jullie jaar worden? Jullie zouden kampioen worden, Van Bommel werd gehaald en het was de 100e verjaardag?” Dick was zichtbaar geirriteerd, maar liet zich toch niet uit de tent lokken en zei dat Ajax het beter had gedaan. Ja, dat is zo. Frank de Boer heeft al dezelfde arrogantie over zich gekregen als waar hij zo tegen ageerde toen hij bij Ajax kwam voetballen en hij door de jongens uit Amsterdam als boertje werd bestempeld, omdat hij uit de provincie kwam, niet vanwege zijn naam.

Nu mag ik morgen de vernederingen ondergaan. Want ik ben vanaf mijn 9e al voor die arrogante club uit Eindhoven die alles met geld van Philips bij elkaar koopt.

Bezorgdheid

Al jaren vraag ik me af waar je het nu, premier of president zijnde, over moet hebben als er een collega uit een ander land op bezoek komt. Kijk, als hij of zij uit het vliegtuig komt zetten zou ik het nog wel weten. “Goedendag, bevriend staatshoofd, welkom in ons prachtige land.” Maar dan hè? Er komt toch dat moment dat je met z’n tweeën tegenover elkaar komt te zitten en het over algemeenheden moet gaan hebben. Je bent beide geen specialist dus erg diep op de materie ingaan zal niet lukken. Het blijft dus beperkt tot wat er het afgelopen jaar in het nieuws is geweest. Kortom, je moet een bord voor je kop hebben en net doen alsof het gesprek van onschatbare waarde is geweest. Mark Rutte is dus dé juiste man op de juiste plaats. Want ik moet er toch niet aan denken om Poetin te moeten aanspreken op de rechten van homo’s in Rusland? Waarom niet? Omdat de ex-KGB baas namelijk geen enkele boodschap heeft aan wat ik zeg, en bij zich zelf denkt: “jij miezerig mannetje met je onbeduidende landje, ik heb schijt aan je en je moet blij zijn dat ik je kom opzoeken, ja?” Want dat denkt Poetin, en iedereen weet dat behalve Rutte.

Rutte heeft zijn bezorgdheid geuit over de mensenrechten in Rusland. En hij heeft een goede en constructieve dialoog gehad met Poetin. Wat dat heeft Rutte namelijk altijd, goede en constructieve gesprekken. Wat had hij anders kunnen zeggen? De persconferentie na afloop was van tevoren ingestudeerd, door zowel Poetin als Rutte, het eigenlijke gesprek ging hooguit over wat beide landen zoal te bieden hadden op vakantiegebied. Nee, dan Thatcher! Die zou hem de waarheid verteld hebben, onwrikbaar als ze was. Die liet niet met zich sollen. Doet me denken aan een grapje wat Freek de Jonge ooit vertelde.

Ronald Reagan, Michael Gorbatsjov and Margaret Thatcher appear before God. God to Reagan:
— Son, what have you done to deserve a place in Heaven?
Reagan:
— I brought the Evil Empire to its knees, freed millions of people from communism and ended the Cold War.
God:
— Very good my son, come sit by my right side.
God to Gorbatsjov:
— And you son, what have you done to deserve a place in Heaven?
Gorbatsjov:
— I introduced perestroijka and glasnost, and guided the Soviet Union away from communism while avoiding armed revolution and bloodshed.
God:
— Very good my son, come sit by my left side.
Next, God turns to Thatcher and says:
— And you sister, what have you done?
Thatcher replies — In the first place, I am not your sister, and in the second, get out of my chair!

Operatie Big Lummel

Stel nu dat wij, de Nederlanders, morgen president Poetin gevangen namen op grond van spionage? Elk jaar vliegen er Russische toestellen door ons luchtruim zonder dat ze daar toestemming voor hebben. Nederlandse F16’s begeleiden ze dan tot buiten het luchtruim, alwaar de volgende mogendheid de begeleiding overneemt. Overigens worden die spionagevliegtuigen op de luchtmachtbasis in Nieuw Milligen het eerst opgemerkt, ik rij daar dagelijks onopgemerkt langs, maar dit terzijde. Stel nu, dat er morgen een codewoord wordt uitgesproken, bijvoorbeeld “Big Lummel”, en dat Nederlandse arrestatieteams, zonder dat het buitenland hiervan op de hoogte is, hem en zijn beveiliging gevangen zouden nemen? Wat dachten ze eraan te doen, die Russen? Kernraketten sturen en hun eigen president om zeep helpen? Ik dacht het niet. Grondtroepen sturen? De Polen en de Duitsers zullen Russische troepen het niet nog eens toestaan om over hun grondgebied te trekken. Marineschepen? Hun laatste onderzeeër verongelukte jammerlijk op 12 augustus 2000.

Wat zouden wij wereldnieuws zijn! Bij Mark Rutte zou de telefoon roodgloeiend staan. Alle radio- en televisieprogramma’s zouden worden onderbroken voor een extra nieuwsuitzending. En nergens kwamen antwoorden vandaan. Uiteindelijk zou Rutte op televisie verschijnen en verklaren dat hij voor een raadsel staat en dat hij geen idee heeft door wie deze actie bekokstoofd is en dat hij zich wanhopig afvraagt of hij nog wel de feitelijke macht over het land in handen heeft. En dat alle journalisten wereldwijd in rep en roer waren, dat eigenlijk niemand wist waar Poetin precies gevangen gehouden werd, en ook niet wie het voor elkaar gekregen had het Nederlandse leger en politie achter zich te krijgen? En dat er dan de volgende dag aanwijzingen waren die naar de Veluwe leidden? Dat ergens in een dorpje aan de oostrand van de Veluwe al jaren plannen blijken te zijn gesmeed voor een machtsovername? En dat ik dan in guerrillagevechtstenue op tv verschijn en verklaar dat de nieuwe tijd is aangebroken? Ja, dat zou wel wereldnieuws worden. Rusland krijgt zijn president terug met een briefje in zijn borstzak. Don’t fuck with our airspace again, you communist bastards!

Ik zie het als een goede start voor een dictator.