Doorstappen.

Incroyable HulkIk maakte me gisteren klaar voor een rugrondje, d.w.z. een avondwandeling. Wandelen klinkt een beetje traag, je moet juist niet traag lopen, je moet er de sokken in hebben. Volgens mij is daar een mooi Nederlands woord voor: “power walking”. Ik zal echter nooit zeggen dat ik aan power walking doe, maar snelwandelen is ook weer niet wat ik doe. Gewoon doorstappen. Volgens de fysiotherapeut, en ik geloof hem, is lopen de rest van mijn leven belangrijk als ik tenminste niet om de paar maanden met pijn in mijn rug wil zitten. Toen ik echter de achterdeur opendeed, sneeuwde het sigarettenfilters. Overmacht, riep ik gelijk, maar toen bedacht ik me dat een Mack zich niet laat weerhouden door een sneeuwbui. Ik zette mijn muts op, trok mijn handschoenen aan en zette de pas er stevig in.

Ik stapte door de vallende sneeuw en ik voelde mijn conditie per stap toenemen. Op een enkele hardloper en wat auto’s na was ik de enige buiten. Ik liep langs huizen en zag binnen de mensen zitten in een luie stoel. Ze zagen er ontevreden uit, want wie zit er anno 2013 nog ’s avonds in een luie stoel naar buiten te kijken? Óf je zit achter een laptop, óf je hangt in de sportschool, óf je loopt een rondje. Mijn linkerbeen is nog steeds niet oké, maar hindert me niet bij het lopen. Er zit iets van pijn in sommige bewegingen waar ik niet goed de vinger op kan leggen. Maar ik liep lekker en het ging steeds beter. Ik dacht aan Forrest Gump, gooide in gedachten de pijn van de afgelopen weken van me af en zette een looppas in, die pas op zou houden als ik ging slapen. Let wel, we zijn nog steeds in mijn gedachten. Na een half uur was ik weer thuis en ik voelde dat ik energie had opgedaan.

Lopen is goed. Ik ben er van overtuigd. Vandaag deed ik tussen de middag weer een rondje en ik krijg bij terugkomst weer de neiging om een Hulk-pose aan te nemen in plaats van de zoutzakimitatie van de laatste twee maanden. Als ik niet oppas raak ik weer overmoedig en breek ik weer mijn pink. Het is een constant proces, die midlife crisis. Laatst dacht ik nog dat ik het ging accepteren maar nu is er geen haar op mijn hoofd meer die denkt dat ik vanaf nu bejaard ben. Sterker nog, ik wil een bokszak op mijn kantoor.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

9 gedachten over “Doorstappen.”

  1. Zelf ben ik een doorloper. Stappen is iets voor naar de kroeg of door vakbonden naar de rechter. Mijn kruissnelheid is 100 meter per minuut. (De rest van mijn lichaam gaat gelukkig even snel.)

    Volgens mij is het belangrijk om niet al te grote passen te nemen. Vroeger deed ik dat, maar voor rugproblemen en/of een gladde weg zijn kleine passen beter. Verder heb ik van mijn voormalige rugkraker geleerd dat recht vooruit kijken goed is. Dan neem je een betere loophouding aan wanneer je naar peuken zit te zoeken op de weg of hoog in de lucht.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s