Niet op mijn hoede.

Ik heb het weer gehad, het lange weekend met collega’s in Garmisch. Het viel mee, maar niet heel erg. De avonden waren leuk, maar de dagen wat minder. Gisteren in de bus zaten we met alleen nog onze groep van tien, en iedereen zocht een plek voor zich alleen, verspreid door de bus. Ik denk dat we elkaar een beetje zat waren. Zondag was nog de beste dag omdat ik toen mee ging met de skiers, en mijn leukste collega, een schone van Marokkaanse afkomst mij overhaalde om te gaan rodelen. Ik huurde twee rodels, betaalde 11 euro en we rodelden met de sleeplift naar boven en van de helling af naar beneden. Zo deden we dat een paar keer, ik voelde me als een blije hond die achter een stok aan rent. Tijdens de gezamenlijke lunch werden de rodels gestolen. We hadden ze geparkeerd tussen die ski’s maar daar waar ik ze had neergezet was een lege plek. Ik vroeg aan mijn collega of zij ze al had weggebracht maar dat was niet het geval. Ik ging het verhaal vertellen bij de verhuurder maar die zei dat wij verantwoordelijk waren en dat we maar iedereen af moesten gaan om de nummers op de slee te controleren.

Nee dus. Ik had geen zin om elke nietsvermoedende rodelaar als potentiele dief te behandelen, bovendien kom je niet ver zonder ski’s in de bergen. De man verwachtte dat ik honderden meters op eigen kracht omhoog zou klimmen om iedereen te controleren. De groeten. Ik heb nog overwogen om de schade te gaan vergoeden, maar collega’s vonden dat ik dat niet moest doen omdat ze die slees heus wel zouden terugvinden. Niemand zou die dingen in de kabelbaan mee naar beneden nemen. Daar zat wat in, bovendien, als ik de schade zou vergoeden en ze vonden ze daarna terug, krijg je je geld echt niet terug. Ze hadden een kopie van mijn rijbewijs gemaakt, en ze hadden mijn gegevens dus vinden konden ze me toch wel, mochten ze niet boven water komen. Auf wiedersehen.

En inderdaad, vandaag op mijn werk kwam het mailtje. Dat ik de spullen niet had teruggebracht, dat ik aangegeven had dat ze gestolen waren maar dat het mijn verantwoordelijkheid was en ze aangifte hadden gedaan bij de politie. En dat de politie contact met me op zou nemen. Ik was in alle staten. Mijn collega voelde zich schuldig omdat ze mij had overgehaald om te gaan rodelen, maar ik zei dat het haar schuld niet was. Ik sta al bekend als een iemand die weinig met Duitsers opheeft, maar nu kwam het naziverleden wel weer heel makkelijk boven. Ik was ook niet erg blij met het feit dat het een arrogant mailtje in het Duits was en besloot gewoon in het Nederlands terug te reageren. Mijn directeur zei dat ze dat toch niet zouden begrijpen en dat hij eerst wilde lezen wat ik wegstuurde, maar ik zei dat hij zich er niet mee moest bemoeien en dat als zij mij in het Duits aanspraken, ik hen in het Nederlands antwoordde.

Mijn mail was briljant, vond bijna iedereen. Iets over dat wij Nederlanders niet gelijk iedereen met een slee als potentiele dief zagen, dat als hij de politie inschakelde dat hij dat moest doen om te vermelden dat er dieven op z’n berg rondliepen en dat we nog fietsen tegoed hadden en dat ik zonder ski’s geen schijn van kans had om iedereen af te gaan. Iedereen lachte om mijn licht ontvlambare status en bijna niemand toonde medelijden. Ik klikte op verzenden en de mail werd vrijwel gelijk als onbestelbaar terugbezorgd. De kopie aan de directeur ging er wel door.

Het gelach werd harder toen bleek dat de mail nep was. Ik ben er met twee benen tegelijk ingetrapt. En ik had het kunnen weten. Ik had de directeur al zachtjes horen praten, en dat kan hij normaal gesproken helemaal niet. Er stond der Polizei in plaats van die Polizei. Ik heb nog geroepen dat ik ging kijken of de mail geen grap was, maar de details klopte en niemand, behalve mijn Marokkaanse collega, was erbij geweest, dus het moest wel kloppen. Ik vloekte alles bij elkaar toen ik erachter kwam. Het plan was al in Duitsland bedacht en mensen schijnen mij de vragen over de details te hebben gesteld. Ze hebben mij gevoerd en ik heb gehapt. Mijn schone Marokkaanse collega zat ook in het complot, terwijl ik haar vertrouwde. Ik heb geroepen dat je alleen een hond kunt vertrouwen en voor de rest niemand. Maar goed, het was op zich een goeie grap. Jammer dat het weer ten koste van mij moest. Mijn wederpoets is al bedacht, maar is misschien wat lastig uitvoerbaar. Maar ik ga het proberen. Niet te snel uiteraard.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

11 gedachten over “Niet op mijn hoede.”

  1. Je kunt ons de wederpoets toch wel vertellen, zodat wij ook een beetje in het complot zitten; we zullen het niet verklappen.
    Heeft het iets met fake winstcijfers en zo te maken, waardoor alle collega’s een extra gratificatie krijgen en dan blijkt het later toch niet waar te zijn?

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s