Mack – Pagina 162 – Et maintenant les carottes sont cuites

The look

Badr Hari ging zaterdagavond KO tegen een Rus met Shangri La getatoeëerd op zijn rug. Badr moet niet geweten hebben dat Gerard Joling ooit naar het songfestival ging met dat nummer, anders had hij die Rus toch een pak rammel gegeven. Nu was hij waarschijnlijk geïntimideerd door de tekst en liep hij tegen een linkse directe op. De Rus had op zijn beurt in verwarring gebracht moeten worden door de pigmentvlek van Badr, maar dat gebeurde niet. Ik begrijp niet wat iemand trekt om te gaan kickboksen. Als je niet uitkijkt eindig je in een dichtgemetseld vat op de bodem van het IJ.

En dan the look die ze elkaar aan het begin van de wedstrijd geven. De intimidatie-look. Maak elkaar toch aan het lachen! Maar nee, ze kijken elkaar aan met een blik die nog net niet doodt, maar wel verlamt. De killersblik. De je-kunt-beter-nu-vast-opgeven-als-je-nog-langer-wilt-leven-blik. Nee, doe mij dan maar de edele Judokunst, waarbij men buigt naar de tegenstander als teken dat je elkaar geen valse streken gaat leveren. Waarbij men elkaar heel laat. Het enige nadeel van Judo is het bloemkooloor. Een bloemkooloor tatoeëer je niet zomaar even weg. Elke grote judoka heeft er last van. En smerige zweetgeuren als je in de houdgreep ligt, dat is ook niet fijn. Niet dat ik weet hoe het is om in de houdgreep te liggen hoor, maar dat lijkt mij zo. Hoewel, niet helemaal waar, op de training liet ik mij nog wel eens door Betty in de houdgreep nemen. Dan gaf ik weliswaar geen vol gas, maar ze was oersterk. Met haar witte t-shirt eronder. Dat moet overigens bij judo als je vrouw bent, anders zou het maar verkeerde types aantrekken en lig je voor je het weet ingemetseld in een vat op de bodem van het IJ.

Maar the look is geen onderdeel van Judo. Welnee. Je offert je soms op voor een mindere tegenstander om hem of haar ook het zelfvertrouwen te leren. Zoals in mijn geval bij Betty.

Doppelführung

Door de schuld van John de Mol, ik controleer het niet eens meer, ik ga er tegenwoordig bij voorbaat vanuit dat het zijn schuld is, kan ik dit jaar geen Formule 1 zien. Want de rechten zijn verkocht aan een betaalzender en f*ck John, daar doe ik niet aan mee. Ik heb nog liever dat de Formule 1 uitsterft. Het mooiste ligt toch al achter ons. Maar goed, al zappend door 500 kanalen vond ik de ouderwetse RTL, u weet wel, van de blote borsten van vroeger, die het uitzond. Was ik gelijk van die irritante Olaf Mol af, met zijn totaal mislukte pogingen om niet over te komen als een oude dikke plofkop, door elke tien seconden een puberale en Amerikaanse term de huiskamer in te gooien. De betaalzender schijnt trouwens van commentaar te worden voorzien door Tom Coronel, die ook doet alsof hij bij de besten hoorde. Dus dan zou je dubbel genaaid worden door John de Mol.

RTL, twee Duitsers presenteerden het en het ging prima van start. Beschaving tot en met, die Duitse sportcommentatoren. Tot en met ze het niet meer konden houden ja! Want sinds de opkomst van de Nazi’s heb ik niet meer met zoveel superlatieven over Duitsland horen praten. Er lagen twee Duitsers op kop, en er reed er nog eentje in de top zes. Doppelführung, doppelzieg, daar hadden ze het over. Wat ze in de Championsleague konden, konden ze ook in de F1. Geen woord over het feit dat Michael Schumacher poging tot zware doodslag op Ayrton Senna ten laste gelegd moet worden. Tot overmaat van ramp kwam er reclame. Die ging zo: eerst kwamen er allerlei zangers die het lied “My Way” slecht vertolkten. En toen kwam de Golf GTI in beeld en klonk ineens het My Way van Frank Sinatra. En wat kwam er in beeld te staan: Oft kopiert, nie erreicht. En toen brak mijn klomp. Geschiedvervalsing zoals alleen Duitsers dat kunnen. Ten eerste was de eerste hot hatch een Renault 5, ten tweede werd de lettercombinatie GTI al meer dan tien jaar voor VW gebruikt door Maserati, ten derde wordt de Golf GTI zoekgereden door de concurrentie, ten vierde had VW het lef om de lettercombinatie GTI te claimen terwijl ze daar geen enkele aanspraak op kunnen maken, en ten vijfde is het origineel helemaal niet van Frank Sinatra! Nondeju! Wat kan ik me daarover opwinden.

Nico Rosberg heeft gewonnen, tweede was Sebastian Vettel. Rosberg is de zoon van Keke Rosberg, de FINSE F1 coureur dus dat maakt hem een Fin, maar omdat zijn moeder Duits is en hij goede zuivere genen heeft vinden de Duitsers dat hij Duitser is. Nee, er is niks aan de hand, u kunt rustig gaan slapen.

De slakkenman

In China is een man die dagelijks zijn huis op zijn rug draagt. Hij bouwde het van bamboe, het is regendicht en het weegt 60 kilo. De man verkoopt flessen om in zijn levensonderhoud te voorzien. Hij is een nomade, een zwerver, hij hoeft alleen niet te vechten voor zijn plekje onder de brug. Hij heeft zijn leven dus 100% comfortabeler gemaakt doordat hij nooit meer nat regent of een slaapplek moet zoeken. Ik verviel weer in een oude gewoonte door me af te vragen wat de zin van zo’n leven is. De zin is om in leven te blijven. Nee, dan hebben wij het hier stukken beter voor elkaar. Wij staan op, werken, internetten en slapen. Soms doen we iets leuks en heel soms gaan we op vakantie. Wij gaan elk jaar naar een andere plek in Frankrijk voor de afwisseling. Want afwisseling is het medicijn tegen verveling.

Maar is het leven van een rijke westerling wel zinvoller dan dat van een arme Chinees? De westerling zou niet willen ruilen maar de Chinees waarschijnlijk wel. Met geld kun je de verveling verdrijven en verveling haalt de zin van het leven weg. Hoe meer je je verveelt, hoe zinlozer het bestaan. En daar zit hem net de crux. De arme Chinees verveelt zich niet omdat hij hard moet werken om in leven te blijven. Als hij ’s avonds eten heeft is hij gelukkig. Dat hij niet meer nat regent maakt hem zielsgelukkig. Als hij sterft, in zijn zelfgebouwde huis, is hij trots op wat hij heeft bereikt. Zijn leven was niet zinloos.

Je zult dus moeten afzien in dit leven om de momenten dat je mag rusten te waarderen. Daar is een spreekwoord over, dat, nu ik erover nadenk heel zinvol is, zoals alle spreekwoorden. Na gedane arbeid is het goed rusten. Hoe rijker je bent, hoe minder zorgen je hebt, hoe zinlozer je bestaan. De enige lol die je nog beleeft is je te omgeven met mensen die het minder rijk hebben dan jij. Zij zullen tegen je opkijken maar na een paar maanden zul je ze moeten inruilen tegen nieuwe mensen die tegen je opkijken omdat de eerste groen en geel beginnen te zien.

Dit is waarom ik me altijd zo goed voel als ik een klusje heb gedaan. Vandaag was het een simpele kraan repareren, maar het geeft voldoening. Morgen ga ik het terras dat wij tuin noemen, vegen mits het droog is, want ik draag tenslotte geen huis op mijn rug. Maar een slakkenman uit China kan een Nederlander zo maar aan het denken zetten.

Niemand mag slapen!

Een van de grootste bands aller tijden, en dan bedoel ik top 3, is de Zweedse groep Abba. Wat Bjorn en Bennie konden, stond gelijk aan de verrichtingen van John en Paul, alleen vind ik Abba’s muziek nog mooier en melodieuzer dan die van The Beatles. In eigen land worden ze wat ondergewaardeerd, maar Zweden zijn ook niet zo van de vereringen. Het is me trouwens toch een raadsel hoe een klein land (inwoners) als Zweden zoveel wereldberoemde personen heeft voortgebracht. Zweden moet het Volendam van de wereld zijn. Maar genoeg over Zweden nu, want waar ik heen wil is muziek. Over muziek kun je uren praten en het is de hoogste kunstvorm die er is. Ik ben helaas niet behept met muzikale kwaliteiten. Ik heb geen ritme, kan niet dansen, geen maat houden en geen toon houden. Waarmee gelijk de toon gezet is, als je maat houdt wordt je nooit losjes en doet je ritme het niet. En toch probeer ik het iedere dag weer. In de auto, of op kantoor geef ik drumsolo’s of area’s weg. Vaak ook in gefloten vorm.

Helaas zijn er weinigen die het waarderen. Maar dat ligt niet aan mijn uitvoering, dat ligt aan mijn repertoire. Dat wordt over het algemeen gevoed door muziek uit een ver verleden. En ondanks dat ik daar vrij alleen in sta op mijn werk, handhaaf ik. De moderne R&B kan mij gestolen worden, wat vroeger R&B was trouwens grotendeels ook. Muziek moet ingegeven worden door het hart en daardoor ook in het hart raken. Teksten zijn voor mij nooit belangrijk geweest want als liedjes over liefde gaan kun je horen of iemand het meent, in welke taal hij ook zingt. Gelukkig voor Bob Dylan vinden anderen teksten wel heel belangrijk, en kopen zij ook de muziek van deze grote dichter.

Hoewel ik sommige liedjes van Bob nog best waardeer kan het contrast niet groter zijn dan dat met de grote Pavarotti. Daar waar Bob in knauwend Amerikaans zijn protestliederen ten gehore brengt (cool) daar zingt Pavarotti met een gouden keel over zijn geliefde. Hij deed dit ergens vanuit een open raam op de bovenverdieping van één van de Italiaanse huizen gebouwd aan de rand van een nauw steegje in een klein Italiaans dorpje. Het was lente, ongeveer tien uur in de ochtend en de temperatuur was aangenaam. Mensen bleven stilstaan onder het raam om de klanken van zijn lied op te vangen. Dat verzin ik er even bij, want zo moet Italiaanse opera (komt van het Nederlandse “open raam”) ontstaan zijn. Zo is het perfect. Maar dat wil niet zeggen dat het ook niet overkomt als een boekhouder het vanuit zijn kantoor zingt. En daarom ga ik dat morgen doen.

Niemand mag slapen! Niemand mag slapen!
Zelfs jij, oh Prinses,
in jouw koude kamer,
kijk naar de sterren,
die trillen van liefde
en hoop.
Maar mijn geheim is in mij verborgen,
mijn naam, die niemand zal kennen.
Op jouw mond zal ik hem uitspreken.
wanneer het licht zal stralen,
en mijn kus zal de stilte doen verdwijnen,
wat jou de mijne zal maken.
(Niemand zal zijn naam kennen…
en wij moeten, helaas, sterven, sterven!)
Verdwijn, oh nacht!
Sterren gaat onder!
Sterren gaat onder!
Bij het ochtendgloren zal ik overwinnen!
Ik zal overwinnen! Ik zal overwinnen!

Voorzichtige poging tot een logje.

De afgelopen twee weken was ik veel bezig met dat waar bijna heel Nederland zich mee bezig hield, de verdwijning van de broertjes. Maar daar is zojuist alles al wat ik er nog over wilde zeggen prachtig verwoord door Jolie, en ik sluit me er geheel bij aan.

Er staat een kat voor het zolderraam te mauwen dat ze naar binnen wil, maar ik doe het raam niet open. Als het de rode was geweest had ik opengedaan, maar het is de grijze. De kleine grijze die nog wel eens een prooi vangt en er mee naar binnen komt. De kleine grijze die wel Sophie heet, maar niet luistert naar die naam. De kleine grijze die hier tien jaar geleden ineens in een doos op tafel stond, door Linda neergezet zonder overleg en die er nu nog rondloopt. Die vroeger door Mack de echte werd afgestraft als ze mauwde, hij beukte haar onder de kast waar ze eigenlijk amper onder paste, maar dat was de tijd dat de verhoudingen nog klopten. Hond was de baas over de kat en zo leerde je het vroeger ook. Altijd zat de hond achter de kat aan en altijd vluchtte de angstige kat. Nooit werd er verteld dat de werkelijkheid bijna omgekeerd is. Het is nog net niet zo dat katten honden najagen, maar de meeste katten zetten een hoge rug op en krijgen een dikke staart maar lopen niet weg. En de hond die er met veel bravoure op af was gevlogen, wist zich geen houding te geven en bleef er maar wat op afstand naar staan blaffen. Blaffende honden bijten niet. Honden associeerde ik altijd met mannen, katten met vrouwen.

Inmiddels kloppen er heel wat meer dingen niet die je vroeger leerde. Of je ze nu zo expliciet leerde of dat het het beeld was wat je als kind ontwikkelde, ik weet het niet, maar de werkelijkheid is allemaal wat minder romantisch dan vroeger. Aan alle stoelpoten wordt gezaagd, zelfs aan die van de allerhoogste. Cynisme viert hoogtij, de duivel bedient zich eenmaal van keigoeie marketing. Vandaag heb ik ternauwernood een collega kunnen bekeren die het had over het programma van Menno Buch in de bajes. Een pedofiel uitspraken ontlokken die voor de hand liggen en vervolgens de moraalridder gaan uithangen terwijl je zelf rijk bent geworden in de porno-industrie…gadverdamme. Spuug. Tuf. Zelfs daar trappen massaal mensen in. Ze zou niet meer kijken. Ik heb weer een bijdrage geleverd aan de maatschappij.

Broertjes II

Niet vaak heb ik het moeilijk met een nieuwsbericht. Natuurlijk, er zijn dingen die indruk maakten zoals de Bijlmerramp of 9-11, en er zijn dingen die je raken omdat je de betrokkene kent, maar de vermissing van de twee jongetjes houdt me bezig. Om de zoveel tijd kijk ik op nu.nl of er al nieuws is. Het heeft niks met sensatie te maken, verre van dat. Dit doet me echt pijn, het zijn echte gevoelens. Misschien komt het omdat je zelf ouder bent. Misschien komt het door de leeftijd. Maar het beeld van twee jongetjes, ’s avonds laat op de achterbank van een blauwe Hyundai, dat ik zelf heb gecreëerd maakt me triest en boos. Natuurlijk, als buitenstaander moet ik buiten het gevoel blijven, maar kan dat wel? Ik ga straks slapen en kijk nog even bij mijn kinderen, dus ik heb geen probleem, zou je zeggen. Heb ik ook niet, straks worden de broertjes gevonden, het nieuws ebt weg en we gaan weer over tot de orde van de dag, want zo is het leven, en zo moet het ook. Anderen moeten door opdat jij straks verder kunt.

Meestal heb ik nog wel een grijntje begrip voor een dader, maar in dit geval is dat weg. Ik maak er ook niet teveel woorden aan vuil. Ik heb het ook al over een dader terwijl nog niet vaststaat dat er een dader is. Mochten deze jongens levend worden teruggevonden dan zou er een dag van nationale vreugde moeten worden uitgeroepen. Ik zou staan te juichen in elk geval, maar het is nauwelijks meer iets waar je nog op durft te hopen. Ik denk slechts aan de plek waar ze straks levenloos gevonden gaan worden. Dat ik wel eens iets geroepen heb over de bosjes in de lus van de af- of oprit van een snelweg, omdat daar immers nooit iemand komt. Dat vond ik destijds wel grappig, toen er nog geen twee kinderen vermist werden. Nu hoop ik dat de d(v)ader dat nooit heeft gelezen. Dit is voor het eerst dat ik wat voel voor het Pre-crime systeem uit Minority Report. Of dat we de tijd simpelweg een weekje konden terugdraaien.

Hopen op het onmogelijke, het is een vorm van medeleven, ijdele hoop op die kleine kans dat ze ergens vastzitten en dat ze nog leven. Het is naïef om zo te denken en ik geloof er zelf niet in, maar liever zou ik erin geloven. Nog beter zou het zijn als ik cynisch was en ze werden levend teruggevonden. Maar cynisch kan ik niet zijn. Maar ik zie de dader niet meer terug veranderen in een vader. Ik zie slechts de foto van twee lachende broertjes en voel het grote onrecht.

Broertjes

Het bericht van de vermissing van de twee jongetjes en hun vader die zichzelf heeft gedood houdt waarschijnlijk iedereen wel bezig. Hier aan tafel hadden we het er ook over en Hans begreep het niet zo. “Ik snap niet waarom die meneer zichzelf heeft doodgemaakt,” zei hij eerst. Wij zeiden dat we dat ook niet wisten, maar dat sommige mensen in de war raken en dan zoiets doen. Je moet toch iets antwoorden. Je gaat toch niet depressiviteit bespreken met een kind dat nog geen acht is, als dat niet echt nodig is. Of dat sommige mensen heel weloverwogen de hand aan zichzelf slaan. Maar dat het lot van de jongetjes er niet best uit zag zat hem helemaal niet lekker. “Waarom maakt hij dan zijn eigen kindjes dood?” Wat moet je daar nu weer op antwoorden? Iets met boeven die stout doen en sommige ouders doen dat ook. “Maar jullie zouden dat toch nooit doen?” Linda pakte Hans even vast en zei op een toon die het midden hield tussen vrolijk en ontroerd: “Nee hoor Hans, dat zouden wij nooit doen.”

Inmiddels zijn er spullen van de jongens gevonden in het bos, lees ik net. Het ziet er slecht uit, voor zover het dat al niet zag. Het is diep triest dat zoiets gebeurt en het is diep triest dat Hans even bevestiging moest vragen. Wat mij bevreest is dat de betreffende man misschien ook ooit gedacht heeft dat wat nu is gebeurd onmogelijk was. Maar kan een gezond mens zo in de war raken dat hij hiertoe in staat raakt? M.a.w. zou het mij kunnen overkomen? Zit dit kwaad diep in een een man verscholen? Of mag ik toch uitgaan van het onbeschreven blad, de vrije wil en de eigen keuze? Zal de man gewoon te ziek voor woorden uit jaloezie hebben gehandeld? Hoe kan jaloezie hiervoor zorgen? Hoe erg ben je met jezelf bezig als je zoiets doorzet uit wraak?

Ik doe maar wat veronderstellingen want wat er gebeurd is is nog onbekend, maar het zet me wel aan het denken. Kun je iets voor altijd beloven en kun je “nooit” zeggen? Natuurlijk kun je dat! Als je dan toch moeite hebt met nadenken, ram dan in je kop dat je je kinderen altijd beschermt, ongeacht wat. Bepaal van te voren grenzen en ga daar nooit overheen. Mocht uw oog u tot zonde verleiden, ruk het uit! Want dat is beter. Waarom, dat kunt u nalezen in een heel oud boek.

Biecht

Ik heb een vreemde collega. Nou is dat niet op zich niet vreemd want iedereen die collega’s heeft, heeft er een rare tussen. Maar deze blinkt uit in allerlei zaken waar je op je werk niks aan hebt. Hij is niet dom, maar houdt er wel vreemde hobby’s op na. Zo weet hij alles van porno en de nazi’s. De grote overeenkomst tussen die twee zaken is de Duitse taal. Hij vertelt openlijk over zijn seksavonturen uit het verleden, wat volgens Linda inhoudt dat er nooit iets heeft plaatsgevonden. Hij heeft een ring die de nazi-officieren vroeger kregen als onderscheiding voor grote moed. Hij vertelt het liefst Jodenmoppen en ja, hij stemt PVV. Zijn goede vriend zit in de gevangenis en zijn vriendin heeft een borstvergroting ondergaan en daarvan zegt hij dat elke man zou willen dat zijn vrouw dat deed. Kortom, deze jongen moet met vervalste papieren op de universiteit terecht zijn gekomen.

Laatst stuurde hij mij een linkje naar een filmpje waarin een echte onthoofding met een kettingzaag plaatsvond. En ondanks dat ik gewaarschuwd was heb ik toch gekeken. Heel erg kwalijk van mij en er is geen excuus. Ik weet niet wat ik wilde bewijzen of bereiken. Maar daarna moest ik even het raam openzetten voor wat frisse lucht. Het scheen te gaan om een afrekening in het Mexicaanse drugscircuit. Ik weet nog niet of het echt was, want de man die als tweede aan de beurt was zag er niet eens doodsbang uit. En dat lijkt me vreemd als zojuist je collega zonder hoofd tegen je aan is gevallen en jij nu aan de beurt bent.

Daarom mensen, blijf van de drugs af! En leer van deze domme weblogger dat je nooit dit soort linkjes moet openen. We worden wel afgestompt door alles op televisie en internet, maar niet harder. Ik voel me ook alsof ik een zonde heb begaan en daarom wil ik even te biecht.

Waar was je al die tijd?

Met wie zou je wel eens een lange autoreis willen maken? Die vraag zag ik vroeger vaak in een vaste rubriek van Autovisie waarin deze vraag gesteld werd aan een min of meer bekende Nederlander. Als ze het mij zouden vragen zou ik antwoorden: mijn vader. In 1985 doofde zijn kaarsje op 40-jarige leeftijd en inmiddels ben ik ouder, maar hij blijft altijd mijn vader, en vaders zijn nu eenmaal ouder en wijzer. Hoe oud ik ook word, ik blijf altijd kind en hij de vader.

Maar stel dat hij er ineens weer was. Dat hij -en de gedachte is wel eens door mijn hoofd gegaan- om redenen die ik niet begrijp niet echt dood was maar voor een of ander geheim project 28 jaar lang afgezonderd van de moderne wereld heeft geleefd en ineens in 2013 terugkwam. Dan zou ik een paar weken na de hereniging met hem een lange autoreis willen maken van een dag of twee. Dan zou ik hem laten zien wat er allemaal veranderd was in de tijd. We zouden op mijn auto aflopen en ik zou hem zeggen dat je geen sleutel meer nodig had maar dat de auto vanzelf openging als je de deurgreep pakte. Dat er geen sleutel meer in het contact hoefde maar dat er een startknop was. Dat het een diesel was maar dat je dat niet meer hoorde. Dat we konden bellen vanuit de auto en dat er een navigatiesysteem opzat, en ik zou hem uitleggen hoe dat werkte. Dat een diesel nauwelijks meer onderdeed voor een benzinemotor en dat je tegenwoordig 130 mocht in plaats van 100. Dat mijn auto nog maar eens in de 30.000 kilometer terug hoefde naar de garage voor onderhoud. Dat je tegenwoordig internet en zoekmachines had, en Wikipedia waarop je alles kon terugvinden. Dat iedereen in Europa de Euro gebruikte en dat je je paspoort niet meer hoeft te laten zien aan de grens. Hij zou die dingen geweldig vinden.

Er zouden ook mindere dingen zijn die ik hem moest vertellen. Dat het crisis was maar dat we eigenlijk meer konden dan vroeger toen het geen crisis was. Dat de maatschappij wat aan het verharden was, terwijl de mensen steeds minder aankonden. Dat veel mensen carrière maakten en hun idealen achter zich gelaten hebben. Dat de taal nu vol met Engels zit. En dat kanker nog steeds niet onder controle was. Dat de Twin Towers er niet meer stonden. Dat de politie niet meer in Porsches reed en dat de VUT afgeschaft was. Dat zijn moeder onlangs overleden is.

En er zouden dingen zijn die bij hetzelfde waren gebleven. Het Nederlands Elftal was weer tweede geworden bij het WK. We gingen nog steeds met de auto op vakantie naar Zuid-Frankrijk. We hebben nog geen buitenaards leven ontdekt en Einstein is nog steeds niet onderuit gehaald. We betaalden nog steeds belasting en je kon nog fietsen in het bos. En er zijn nog steeds mensen die die moeite waard zijn.

Maar het mooist zou zijn om mensen aan hem voor te stellen. Linda, Hans en Tammar. “Jij was toch heel erg ziek”, zou Hans vragen. “Jij was toch dood, opa Hans”, zou Tammar vragen. En daar zou hij dan geen antwoord op hebben. Waar was je al die tijd?

Dit doe ik niet zelf.

Hoe dit in mijn concepten komt, ik heb geen idee. Maar ineens staat het er. Scroll er even snel doorheen voor een overzicht van heel wat jaren webloggen.