Hapjes

Heb ik nog verteld dat we vorige week tapas hebben gegeten bij de Mexicaan? Wat klinkt dat hè? Het was een tegoedbon die ons erheen bracht. In mijn herinnering is één van de lekkerste gerechten die ik ooit gegeten heb, iets met Mexicaanse kip na een dag honger lijden in Engeland. De verwachtingen waren dus hoog. Ik had nog nooit tapas gegeten, tenminste, als je het niet letterlijk vertaalt. Want we hebben allemaal wel eens een voorgerechtje gegeten natuurlijk. Als je in een tapasrestaurant eet, eet je voorgerechten als hoofdgerecht, dat is alles. Geef het een naam, en je hebt weer een rage. Ik weet wel, tegen de tijd dat ik de rage ontdek is hij allang weer voorbij, maar wij namen dus in de nasmeulende fase van het vuur plaats bij de Mexicaan. Een vriendelijke serveerster met donker haar moest voor Mexicaanse doorgaan, maar iedereen weet dat er helemaal geen Mexicanen zijn in Nederland. Ik mocht het menu even zien, maar wat we kregen stond al op de tegoedbon, onbeperkt tapas. Mijn oog viel op een biertje waar ik wel eens van had gehoord, Corona. Omdat ik dan toch bij een nep-Mexicaan zit, wil ik ook wel eens zo’n nep bier proberen. Even later werd het flesje voor me neergezet, een citroen in de hals gepropt en zoek het maar uit. Ik drukte onmiddellijk op de serviceknop. Waar mijn glas was? Corona gaat uit het flesje, meneer. Een variant op: “zit al in een glas.”

Om een lang verhaal kort te maken: ik schrijf het niet bij in mijn top 10 van gastronomische ervaringen. Kippenlever hoef je bij ons niet mee aan te komen en na drie olijven heb ik er wel genoeg. Daarbij werden de gerechten die wel lekker waren, want die zaten er ook tussen, onbeperkt nageserveerd per 10 gram tegelijk en met tussenpozen van drie kwartier. Bovendien was het niet meer precies hetzelfde. Wat in de eerste ronde ossenhaaspuntjes waren, was in de tweede ronde taaie biefstuk met een sausje om de aandacht af te leiden. Het beste nieuws was dat we maar 11 euro hoefden af te rekenen, vanwege de voedselbon.

Volgende keer gewoon weer de Chinees, die voor mij persoonlijk nog steeds hoog boven in de voedselketen staat.

Zwavelstokjes

’s Avonds lees ik momenteel voor uit een sprookjesboek. Vanavond koos Hans het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes. Ik had geen idee. Net als bij het meisje met de eierstokjes, de parodie van Herman Finkers, klonk de titel bekend maar kon ik niks vertellen over de inhoud. Nu wel. Het meisje met de zwavelstokjes is het droevigste sprookje dat ik ooit heb gelezen, en het droevige einde zag ik ook niet aankomen. Als niet toevallig het sprookje daarna bij het programma twee voor twaalf werd genoemd, had ik er nu niks over geschreven. Maar dat gebeurde wel, dus voilá.

Het blijkt hier te gaan om een protestsprookje van H.C. Andersen tegen het aan hun lot overlaten van de armen. Het meisje had niks, geen schoenen, geen jas, geen moeder, alleen een zuipende, scheldende vader. Ze probeert zwavelstokjes te verkopen maar niemand koopt op die betreffende koude dag. Naar huis durft ze niet want dan zal haar vader boos zijn omdat ze niks verkocht. Om zich zelf te warmen steekt ze een zwavelstokje aan en krijgt een visioen van een warme kachel. Ze steekt er nog één aan en krijgt een visioen van eten. Uiteindelijk steekt ze ze allemaal aan en ze ziet haar overleden grootmoeder die haar glimlachend wenkt. Het meisje smeekt of ze met haar oma mee mag en haar oma neemt haar mee naar een warme plek waar ze geen honger en kou meer lijdt. De volgende dag vinden mensen het meisje dood in de sneeuw. Een glimlach om haar mond. Bam! Droeviger had ik het zelf niet kunnen verzinnen. Hans was slechts teleurgesteld dat het verhaaltje afgelopen was en informeerde gelijk naar het verhaal op de volgende bladzijde: Ali B. en de veertig rovers.

In Nederland kennen we intussen andere problemen, maar in andere landen is het verhaal misschien nog wel actueel. Hier zou het land op zijn kop staan als zoiets zou gebeuren. We zouden het een week later weer vergeten zijn, maar toch. De verzorgingsstaat heeft zijn intrede gedaan en onze verantwoordelijkheid voor de armen overgenomen. Nu er aan de stoelpoten van de verzorgingsstaat gezaagd wordt, moeten we misschien zelf weer ouderwets gaan verzorgen. Misschien zou links wat minder hard zagen dan rechts, maar dat er gezaagd wordt is geen pesterij, maar een poging tot reparatie van wat kapot is gemaakt door inhalige beleggers. Hans Christaan Andersen noemde ze met een vooruitziende blik: de mensen die geen zwavelstokjes kochten en die het meisje aan haar lot overlieten. Om het leed enigszins te verzachten gaf hij het meisje een glimlach toen ze stierf. Ze mocht met haar oma mee. Omdat veel mensen tegenwoordig ernstig twijfelen of je wel met je oma mee mag als je sterft, is het voor de gemoedsrust misschien goed om vooral wel zwavelstokjes te kopen. Misschien had Andersen het niet moeten doen, van die glimlach. Voor het shockeffect. Koud, kil, honger, niet naar omkijken, geen visioen, ellende, dood, klaar. Maar dan was het geen sprookje, maar een verhaal. Dat werd een paar jaar later in Frankrijk geschreven en heette Remi, alleen op de wereld.

De navelstreng

Dat doorknippen van de navelstreng, dat vond ik nu maar vreemde symboliek. Ik heb het twee keer gedaan, maar beide keren waren mijn kinderen al geheel los van moeder gemaakt door een keizersnee. Ze laten er een symbolisch stukje aanzitten, zodat papa kennelijk het gevoel krijgt dat hij ook een functie heeft. Ondanks dat ik het onzin vond, onderging ik het. Ik was de artsen en de verpleegsters veel te dankbaar voor het veilig ter wereld brengen van onze kinderen en het in leven weten te houden van mijn vrouw, dus moet je ze iets gunnen. In elk geval geen kwaad bloed zetten. Ik knipte de overgebleven twintig centimeter eraf, maar niet zonder moeite. Taai spul, zo’n navelstreng. Zijn er eigenlijk vrouwen die dat wel eens gedaan hebben, of is dit een puur mannelijke aangelegenheid? Moeten we deze symboliek maar in ere houden, of kan het afgeschaft worden in de geest van de tijd? Het heeft geen functie, dus laat de dokter het maar doen.

In tegenstelling tot het doorknippen door de vader, heeft de navelstreng meer dan symbolische waarde. Zonder navelstreng geen leven. Eerst is daar de navelstreng, daarna groeien aan beide uiteinden een placenta en een foetus. Negen maanden lang fungeert de navelstreng als levensader voor de baby, daarna wordt hij nutteloos, soms zelfs nog gevaarlijk. Als we geboren zijn houden we de rest van ons leven een aandenken aan de tijd dat we in het donker groeiden, de navel. De navel is het mooiste litteken dat er bestaat. Zonder navel zou uw buik er niet uitzien. Overal op je lichaam kun je littekens missen, maar niet je navel. Koester dus uw navel. Het is het enige bewijs dat u geboren bent. Mensen zonder navel moet u dan ook nooit vertrouwen. Zij zijn niet geboren uit een moeder, maar hier waarschijnlijk neergezet door kwade krachten, teneinde onze planeet over te nemen. Wees voorbereid, en verdenk iedereen die vreemd gedrag vertoont van navelloosheid. Nodig hem desnoods uit voor het zwembad. Verzint hij smoesjes, dan weet u genoeg.

De functie van onmetelijkheid

Ik heb vanavond de wereldkaart bestudeerd. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de wereld groot is in de ogen van een mens. Echter, vergeleken bij Jupiter stellen we niet zo heel veel voor. Jupiter is een skippybal, de aarde is een tennisbal. De zon is echter weer velen malen groter dan Jupiter maar de zon is op haar beurt maar weer een klein sterretje. De grootst bekende ster heeft een diameter van 2,8 miljard kilometer, terwijl die van de aarde slechts 40.000 kilometer bedraagt. Schaal 1: 70.000, honderden miljarden keren groter. Ik bedoel, wat is groot. Het licht zou er al 2,5 uur over doen om die ster rond te trekken, terwijl het met de aarde in een fractie van een seconde klaar is. Dan hebben we het grootste object in ons heelal gehad, en zelfs dat grote object is zo klein dat het praktisch niet meer waarneembaar is in een melkwegstelsel. Van melkwegstelsels zijn er weer miljarden, dus waar hebben we het eigenlijk over als we het over groot hebben? En dan heb ik het alleen nog maar over het ons bekende heelal.

De mens is de enige ons bekende soort in het hele heelal die in staat is zich af te vragen hoe groot groot is. Wij zijn zo intelligent dat we ons allerlei dingen afvragen die de relevantie voorbij gaan. Een hond maakt zich hooguit druk om de grootte van een bot, of om de grootte van een andere hond, en hij kan dat aardig inschatten. Een slang wil zich nog wel eens vergissen in de grootte van een prooi, en spuugt hem dan weer uit, met de pest in dat hij grootte niet feilloos kan inschatten.

Ik vind het op zijn minst vreemd wat de bedoeling van de onmetelijkheid is. Op zich zouden we genoeg hebben gehad aan een aarde met een dampkring er omheen. Goed, de zon hebben we nodig, de maan en wat sterren, maar daar had een grote koepel omheen kunnen zitten en dan was het goed geweest. Echter, dan hadden wij ons nu toch echt afgevraagd wat er zich achter die koepel zou bevinden. Wij zouden dat verdacht vinden en de speculaties zouden niet van de lucht zijn. Nu zit die koepel aan de rand van de onmetelijkheid en hebben we daar minder moeite mee. Het is de ver van mijn bed show. De grootte van het heelal zorgt ervoor dat we niet achterdochtig worden. Dat moet de functie van onmetelijkheid zijn.

http://www.youtube.com/watch?v=2LUQVzerseI&feature=youtube_gdata_player

Een heldhaftig, vernederend avondje.

Ik wil niet te vroeg juichen maar omdat mijn eigen geheimen nooit veilig bij mij zijn doe ik het toch: mijn rug voelt sterk. Het was niet zo dat ik constant pijn had, maar als ik veel moest bukken moest ik toch weer vaak rechtop gaan staan om stijfheid weg te laten trekken. Ik ben vorige week begonnen met hardlopen en wat simpele ouderwetse krachttraining van drie minuten per avond, en ik heb het gevoel dat ik weer alles aankan. Ik weet dat dat niet zo is, maar ik buk me een ongeluk en voel er niks van. Het zal ook de kick zijn van het hardlopen en misschien houden mijn hersenen me voor de gek, ik hou daar rekening mee. Maar feit is dat ik me nu weer onkwetsbaar voel en dat gevoel is lang weggeweest. Vorige week heb ik drie keer een klein stukje gelopen, de eerste keer ging goed, de tweede keer ging beter, maar na de derde keer keerde de pijn in mijn linkerbovenbeen terug. Ik heb de huisarts om advies gevraagd, maar geen probleem, gewoon nog radiculaire pijn. Prima, even rust gehouden deze week en hoppa, daar liep ik vanavond mijn eerste vijf kilometer sinds jaren. En eigenlijk was ik amper moe toen ik terugkwam, maar dat werd ook veroorzaakt door de kick van het weten dat ik u dit verhaal mocht gaan vertellen. De winnaar voelt geen pijn, dat effect.

Toen ik terugkwam en op de bank wat zat uit te hijgen, stond er een programma aan waar we allemaal wel van gehoord hebben. Help, mijn man is klusser. Wat een schandelijk programma! Ik had het nog nooit gezien maar zoiets vernederends heb ik zelden gezien. Goed, het enige wat de vernedering rechtvaardigt is het feit dat de man zijn vrouw laat wonen in een krot. Maar dat is geen kwade opzet, de situatie is hem gewoon boven het hoofd gegroeid. Hij wordt op straat overvallen door een presentator van wie ik zeker weet dat die nog nooit een hamer in zijn hand heeft gehad, en hij krijgt het ene verwijt na het andere. Dan gaat de presentator met hem mee naar zijn huis, alwaar hij de wind van voren krijgt van zijn vrouw, die in een tochtig en vochtig huis woont. De presentator neemt het volledig voor de vrouw op, en de man, nota bene in marineuniform, breekt op televisie. Hoe heeft hij haar dit aan kunnen doen? Hij belooft beterschap en aanvaardt de hulp van het klusteam, dat hem vervolgens vernedert door werkelijk het hele huis onder de loep te nemen en te melden waar de arme man het allemaal heeft laten verslonzen. Dan gaan ze aan het werk, hij moet meehelpen, maar hij wordt wederom vernederd, doordat hij naast het klusteam nogal stuntelig overkomt. Ja, vind je het gek? Laat dat klusteam eens een 40mm snelvuurkanon hanteren op een marineschip! Losers.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, was de vrouw zwanger -weet ik niet eens zeker- en moest ze naar het ziekenhuis voor een echo of iets dergelijks. De marine klusser heeft eindelijk zijn draai een beetje gevonden tussen het klusteam dat zijn huis aan het repareren is, komt die negroïde presentator die nog nooit een hamer heeft vastgehouden hem weer verwijten dat hij aan het klussen is terwijl hij in het ziekenhuis moet zijn bij zijn vrouw. De onhandige man weet zich niet goed raad, laat zich afbluffen en druipt af naar het ziekenhuis, alwaar zijn vrouw hem in de armen valt. Dat dan nog wel. Maar hij had in moeten grijpen. Hij had tegen die Winston moeten zeggen dat hij zich even lekker met zijn eigen zaken moest bemoeien en dat zijn vrouw zich prima zou redden met een echo. We hebben het hier over een marinier, die kan toch niet even te kakken worden gezet door Marvin die hem in een watje probeert te veranderen? Bah. Zijn collega mariniers hadden de presentator moeten zekeren aan een helikopter en hem een rondje boven de stad laten bungelen, met zijn betweterige gedrag. En de hele familie de Mol erbij.

Goed, de vrouw van de marineman, die al heel blij mocht zijn dat ze een marineman had weten te strikken, had misschien wel een klein beetje gelijk dat het zo niet langer kon met dat huis, maar ze mag wel eens even iets verzinnen om het goed te maken met deze sympathieke jonge militair. Zestig jaar lang de afwas alleen doen ofzo.

Habemus Papam

April 2005, de gloriedagen van dit weblog, Mevrouw Mack -zo heette ze toen nog- en ik waren op huwelijksreis. Nou ja, een weekendje Maastricht. Tijdens de pauze van een film in de bioscoop luidde de kerkklokken onophoudelijk. Ik hoorde zachte Limburgse stemmen: “de paus is dood, de paus is dood.” Het viel me op dat de woorden met eerbied werden uitgesproken. Heel anders dan de doorgaans ontoegankelijke sfeer op zaterdagavonden in een doorsnee stad. Maar Maastricht is geen doorsnee stad. Het is misschien wel de mooiste stad van Nederland. Het betrof toen Paus Wojtyla Johannes Paulus II, die al regeerde sinds 1978. Het maakte indruk op me, die woorden op die avond in Maastricht.

Inmiddels heeft zijn opvolger, Paus Emeritus Benedictus XVI het pontificaat alweer doorgegeven en zijn we aangekomen bij Fransiscus, een voor mij onbekende kardinaal. Zijn presentatie aan de gelovigen was mooi. Nederig en met zachte stem sprak hij: “buona sera” De man die nog nooit was betrapt op lachen, lachte en de aanhangers juichten. Het was een mooi moment. Het eerste teken dat er betere tijden aan zitten te komen. Ik vind ze prachtig die Rooms Katholieke tradities. Annuntio vobis gaudium magnum; Habemus Papam!

Panga’s

Ik heb vanavond een mij volslagen onbekende vissoort gegeten, Pancreas of iets dergelijks. Ik zal het even opzoeken, momentje…Pangasius. Het lijkt op Pangang maar het heeft er niets mee te maken. Ik dacht, vis, vis is gezond, want waar men vis eet wordt men nooit ziek. De rest van het gezin vond het niet zo lekker, maar ik dacht: ach, het is gezond, ik neem een extra stukje. Als iets gezond is, hoeft het niet per se lekker te zijn. Op een gegeven moment werd het mij ook te gezond dus ik was blij dat ik even een sigaretje kon opsteken. Daarna ging ik googlen op Pangasius en nu moet ik u vaarwel zeggen.

Want welke feiten las ik:

1. Panga’s komen uit de meest vervuilde rivier ter wereld en zitten vol met angstaanjagende scheikunde.
2. Panga’s worden geïnjecteerd met gedehydrateerde urine van zwangere vrouwen.
3. Het eten van pangafilet zal u ziek maken. Als u nog niet meteen ziek wordt (braken, diarree als gevolg van een ernstige voedselvergiftiging) dan kan ik u feliciteren: u heeft een ijzeren maag! Maar je hebt altijd nog een behoorlijke berg gif in je lichaam gekregen.

Waarom let onze vervloekte overheid hier niet op? Waarom bemoeien ze zich met allerlei onbelangrijke zaken die het goed doen bij de kiezer, zoals weedpassen en wildplassen terwijl hier de gezondheid van noeste arbeiders ernstig in gevaar wordt gebracht? Waarom vertelt de overheid mij dat vis gezond is? Het is gif, puur gif! Ik kan nog beter uit een chloorfles drinken. Ook dat heb ik overleefd trouwens. Nu heb ik dus urine van zwangere vrouwen in me. Die vrouwen die hun onschuldige plasje buiten zetten in een melkkratje, zogenaamd om minder vruchtbare vrouwen te helpen, werken gewoon mee aan de ondergang van de eerzame burger. Want die is hier de dupe van. Denk maar niet dat er een heroïneverslaafde de dupe van wordt. Want die krijgt allerlei relatief kerngezonde ingrediënten in zijn aderen gespoten. Of een crimineel, die ook niet. Denk maar niet dat die Pangasius eten, hooguit roofvis.

Nee, zich druk maken om een begrotingstekort van 3%, dat vinden ze belangrijk, terwijl de dood hier gewoon in de schappen van de winkels ligt.

Gedane zaken

Het leven gaat zoals het gaat en het volgt een weg die we alleen achteraf kennen. We hebben geen idee wat er morgen gebeurt, maar weten wel precies wat er gisteren gebeurde. En al die dingen die gisteren gebeurden vormen onze herinneringen, en in zekere zin maken die herinneringen deel uit van ons heden. Ze hebben ons leven gemaakt tot wat het nu is. In het verleden zijn er belangrijke dingen gebeurd die bij iedereen een plaats hebben gekregen. Want wat als Elvis niet had geleefd, hoe zou de muziek eruit hebben gezien? Hoe zou de Formule 1 geweest zijn als daar niet Ayrton Senna was geweest om zijn gave aan de wereld te laten zien? Als Cruijff hier niet rondgelopen had, hadden ze dan in Zuid-Amerika geweten wie wij waren?

Er waren Lennon & McCartney, er was Queen, en er was Grease. Er was Maradona en er was Van Basten. Er was de Tweede Wereldoorlog en er was Avro’s Toppop yeah. Allemaal mensen en gebeurtenissen die gebeurd zijn en onderdeel zijn van een grote collectieve herinnering. Niemand weet hoe de wereld eruit had gezien zonder een van deze elementen. Maar het gaat veel verder dan dat. Alles wat gebeurd is, is gebeurd. Misschien ging u vroeger ergens rechtsaf in plaats van links en heeft dat de loop van de geschiedenis beinvloed zonder dat we het weten. Een kleine koerswijziging betekent een totaal andere bestemming.

Zijn we compleet, dat is wat ik me regelmatig afvraag. Mist er niet een belangrijke gebeurtenis in het verleden die had moeten gebeuren maar niet gebeurd is omdat er iemand links ging in plaats van rechts. Was het leven niet veel logischer geweest als die gebeurtenis die nu niet gebeurde, onderdeel zou uitmaken van onze collectieve herinnering? Missen we niet een uiterst belangrijk persoon in de wereldgeschiedenis? Een wetenschapper of een componist? Een politicus? Of gewoon een song die zich steevast in de top 4 van de top 2000 aller tijden had genesteld? Mijn oudere broer Ralf, waar ik ooit over geschreven heb, de grootste schaatser die de wereld ooit gezien had, ware het niet dat hij nooit geboren werd? Vragen, vragen, vragen. Ik weet niet eens of het wel zin heeft om je dit soort dingen af te vragen, omdat je het moet doen met wat er is en wat er was. Want dat ligt vast. Wat er komt ligt nog niet vast. Morgen gebeuren er dingen die overmorgen niet meer veranderd kunnen worden. Maar nu kan het nog alle kanten op met morgen.

Tja. Ik kwam hier op omdat ik een liedje hoorde waarvan ik zeker weet dat het een ontbrekende herinnering is. Het is recent, maar het had al in 1976 uitgebracht moeten worden. Dat was logisch geweest. Dan had ik dit knagende gevoel niet gehad want dan had alles op zijn plek gelegen. Dan had je de Carpenters gehad, maar ook Rumer. En dat hadden we logisch gevonden. Ja, zo zit het denk ik.

Zwaar, zwaarder, zwaarst.

Oeps. Ik las iets over een meteoriet die misschien in 2068 zou inslaan op de aarde. Het is nog lang niet zeker, en bovendien ben ik dan 99 jaar, maar grappig is het natuurlijk niet. Ik googelde wat en ik leerde weer iets nuttigs, hetgeen ik overigens volgende week weer vergeten ben. De krachtigste ontploffing die ooit door mensen is veroorzaakt, kwam voort uit een Russische kernproef op Nova Zembla in 1961. Tsar Bomba was haar naam en deze had een kracht van 50 megaton. Geen idee hoeveel dat is, maar het zal veel zijn. Misdadig trouwens, zo’n kernproef in een gebied waar miljoenen zoogdieren leven, maar dat is even een ander verhaal, bovendien vindt Poetin dat toch niet interessant. Maar goed. 50 megaton dus. Een enorme allesverwoestende aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter, brengt een energie vrij van 1 miljoen megaton, ook wel genaamd 1 teraton. Zo’n aardbeving is dus even zwaar als 20.000 Tsar Bombas. Poetin moet zich een schooljongen voelen nu. Overigens is een aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter nooit waargenomen.

Maar nu komt het: volgens sommige wetenschappers is er 65 miljoen jaar geleden een meteoriet ingeslagen die het einde van de dinosauriërs betekende. Deze meteoriet met een doorsnee van 10 kilometer ramde de aarde ergens in Mexico en daarbij kwam een kracht vrij van 100 teraton, 2 miljoen keer zwaarder dan Tsar Bomba. Het leven stierf grotendeels uit maar de aarde hield stand. Dan is er voor de aardigheid ook de petaton uitgevonden die overeenkomt met 12 op de schaal van Richter. Een petaton is weer gelijk aan 1000 teraton. 20 miljoen enorme waterstofbommen tegelijk.

De aarde houdt nog steeds stand. Pas bij een ontploffing met een kracht van 100.000 petaton moet de aarde zwichten en wordt ze uit haar hellingshoek van 23,4 graden gebracht. Het gevolg daarvan is dat de seizoenen er anders uit gaan zien. Valt nog mee, want dat verschijnsel nemen we nu ook al waar. Nee, in de aarde heb ik een rotsvast vertrouwen. Lang nadat de mensheid is uitgestorven draait ze nog gewoon haar rondjes om de zon. Overigens heb ik geen idee hoeveel kracht er vrij komt als de zon zou ontploffen. Ongetwijfeld zijn petatonnen daarbij vergeleken grammen. Heb ik het nog niet eens over de oerknal. Ik zie de mensheid weer even in het juiste perspectief. Ik heb momenten gehad dat ik dacht dat ik wat voorstelde.

De dierenarts

Met twee katten naar de dierenarts voor de jaarlijkse inenting is een koud kunstje. Goed, het kost je een lieve duit, maar verder stelt het niet zoveel voor. Tenzij je je kinderen meeneemt, en dat had ik gedaan. Mijn kinderen moeten nodig naar een heropvoedingskamp. Ze houden tegenwoordig niet meer op met vragen stellen, en een pauze van langer dan een seconde tussen twee vragen zit er niet. Ze bemoeien zich met iedereen in de wachtkamer, en gaan naast andere wachtenden zitten om te vragen of die ook een beestje hebben. “Jij hebt lange nagels,” zegt Tammar tegen een mevrouw. En vervolgens: “die hond stinkt!” Zitten op een stoel is er niet bij, alles wat zich in de wachtkamer bevindt roept een vraag op. Een mevrouw tegen wie wij vroeger u hadden gezegd was “jij” en als Tammar het over haar had tegen Hans, werd ze zelfs vermaakt tot “hij.” Hij heeft een leuk hondje. Toen we eindelijk aan de beurt waren, waren we niet aan de beurt omdat er eerst nog een spoedgeval met een vogel voor moest. Prima, dan wacht ik nog even.

Even later toen we naar binnen liepen, Hans wilde een kooitje dragen dus Tammar ook, hetgeen weer voor vertraging zorgt, werden de dierenarts en zijn assistente aan een vragenvuur onderworpen. Hans vroeg of hij eens mocht luisteren door de stethoscoop, waarop ik gelijk zei nee, maar de dierenarts zei ja. Dus moest Tammar ook, en toen ze geluisterd hadden kwamen ze tot de ontdekking dat ze allebei maar één kat hadden geluisterd, en dat de andere nog moest. Nee, riep ik, en ditmaal ging de dierenarts er niet tegenin. Tammar hield ondertussen de assistente bezig doordat ze wilde laten zien dat ze haar naam kon schrijven, en Hans vond het nodig te vermelden dat hij de hele dag op de Wii had gespeeld, dat hij dit weekend weer mocht en dat hij woensdag vrij was, en dan weer op de Wii mocht. Ik haastte me om te zeggen dat de Wii vandaag was binnengekomen en dat het nog nieuw voor ze was, want het was niet onlogisch geweest als de dierenarts er het zijne van had gedacht. “Ah, er komen dus wel restricties op?” vroeg hij?

Ik zei tegen de dierenarts dat ze vanavond een hand vol waren, om hem te laten merken dat het niet altijd zo ging. Maar ik schaamde me een beetje voor mijn eigen gebrek aan educatieve kwaliteiten. Ik had ze in de wachtkamer al een keer bij hun arm gepakt, maar de kleine ratten ruiken dat je niet veel kunt doen met andere wachtenden in de wachtkamer, en ook deinzen ze er niet voor terug je helemaal voor paal te zetten door gewoon door te gaan met waar ze mee bezig waren.

Ik zie dit van tevoren niet aankomen. Ik heb geen idee dat ze me de oren van m’n kop gaan vragen, dat ze dat bij iedereen doen, dat ze met de stethoscoop willen luisteren, dat ze willen betalen, kortom, dat ze mij compleet overbodig willen maken. Als ik nu van te voren wist wat er zou gebeuren kon ik ook preventieve sancties zetten op wangedrag. En volgend jaar, als ik weer ga, ben ik dit vergeten en trap ik er weer in. Toen Tammar betaalde en nog wat geld terug kreeg, zei ze tegen de assistente dat Hans ook wat geld terug wilde, want dat was eerlijk. Bloody! Dit moet volgende keer anders. Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u! Dat lijkt er meer op.

Bob en Sophie zijn weer gezond verklaard. Sophie zelfs kerngezond, en Bob voor zijn leeftijd nog behoorlijk. We weten het niet precies maar hij zal tussen de vijftien en de achttien zijn. Hij is sinds een jaar of zes bij ons, en heeft hier een prima oude dag. Tenminste, daar gaan wij vanuit, dat hij dat ook vindt. Bob is een goedzak die het liefst de hele dag op iemand ligt. Liefst op mij. Zodra ik ’s avonds op de bank ga liggen, komt-ie er aan met zijn kledingslopende pianospel en zijn dikke lijf dat altijd precies verhindert dat ik de tv nog kan zien. Maar verder wel opgevoed. Dat wel.