Comfort Zone II

Morgen ga ik naar Stockholm. Dat ligt in Zweden. In Stockholm zit een vestiging van ons bedrijf en er zijn een aantal financials bij elkaar geroepen voor topoverleg. Tenminste, daar ga ik er vanuit als ik er bij moet zijn. U weet het misschien wel: ik hou er niet zo van. Een kruising tussen heimwee, vliegveldangst en beren op de weg zien. Dat zit er van kinds af aan al in, dat onzelfstandige gedrag, en het gaat vast ook nooit meer over. Vroeger toen ik heel klein was en naar het zwembad in het volgende dorp moest, ging mijn moeder mee met de bus. Een schoolgenootje moest alleen en zat te huilen waarop mijn moeder hem onder haar hoede plaatste. Ik had diep medelijden met hem want als ik alleen had gemoeten zou ik ook zijn gaan huilen. Een jaartje later op het sinterklaasfeest van de zwemvereniging werd ik door de absoluut-niet-heiligman naar voren gehaald want hij had gehoord dat ik nooit van dingen op de hoogte was. Bijvoorbeeld als het tijdstip van het zwemmen verzet was. Of als we van kleedkamer waren gewisseld. Iedereen wist het, behalve ik. En dat heb ik mijn leven lang gehouden, dat iedereen iets wist behalve ik. Ik heb er een mooie rubriek aan overgehouden.

Nee, ik ben bepaald geen ontdekkingsreiziger. Ik hou van veiligheid. Ik bouw eerst een veilige comfortzone om me heen en vandaar uit opereer ik en camoufleer ik. Maar oh wee als ze me eruit halen. Ik ben misschien wat te beschermd opgevoed, aan de andere kant liet ik me ook graag bedienen. Ik ging er toen nog vanuit dat ik een manager zou krijgen die alles voor me zou regelen. Een manager als The Colonel, bedoel ik dan. Maar nee, de enige managers die ik kreeg waren anderen die hun jongensdromen niet verwezenlijkt hadden. Op de Mavo bleken we in klas vier ineens boeken te moeten lezen, en ik was verontwaardigd dat ik niet gewoon vanuit mijn slaapkamer kon opereren maar naar die bieb moest om mijn diploma te halen. Maar zoals altijd werden dingen na ze één keer gedaan te hebben makkelijk. Eerste keer naar de middelbare school, eerste keer naar het buitenland rijden, eerste keer zelf met de trein, eerste keer alleen op vakantie (is ook bij één keer gebleven) en nu ga ik voor de eerste keer alleen met het vliegtuig. Nu ben ik 43 en nog steeds maakt de angst voor het onbekende deel uit van mij.

Gelukkig heb ik in mijn genen ook een onweerstaanbare drang om me uit te sloven. Er zijn ook dingen waarvoor ik mijn hand wel omdraai, maar dat merkt niemand. Het liefst met een aantal angsthazen erbij, zodat ik wel het voortouw moet nemen. Zo ben ik in een groepje, na de instructeur degene die het eerste de sprong waagt. Mijn hersenen werken dan op volle snelheid en vertellen mij enerzijds dat de instructeur het ook doet, dus het is veilig, en anderzijds is het de uitgelezen kans op eeuwige roem. En als er angstige meisjes in het spel zijn verander ik automatisch in held. Wat dat betreft had ik Linda niet moeten trouwen.

Als het goed is keer ik woensdagavond terug in mijn comfortzone. Ze zeggen wel eens dat outside the comfortzone, the magic happens. Dat mag dan waar zijn, maar het ware geluk vindt plaats als je terug bent.

Verbaasd

Er is weer een nieuwe planeet ontdekt. Het is een grote en hij staat ver weg verscholen in het sterrenbeeld waterslang. Vreemd, ik ken wel waterman als sterrenbeeld, maar ik heb nooit gehoord dat iemand waterslang was. De nieuwe planeet staat veel verder van zijn eigen zon dan men dacht dat mogelijk was. Nou ja, het was wel mogelijk, maar niet in een kort tijdsbestek van 8 miljoen jaar. Daarvoor waren miljarden jaren nodig aldus een verbaasde sterrenkundige. Wat mij vooral irriteert is dat de sterrenkundige verbaasd is. Als je ergens heel veel van weet, kun je terecht verbaasd zijn als er ineens iets gebeurt binnen je vakgebied waarvan je niet wist dat het kon. Dus als ik een voorbeeld mag geven: Kasparov leest in een schaakboek dat je met de toren bij verdedigende zetten een paardensprong mag maken. Dan zal niemand Kasparov erop aankijken dat hij wat verbaasd is. Of stel Usain Bolt komt tot de ontdekking dat er een kortere weg bestaat op de 100 meter. Terecht dat hij verbaasd is.

Maar een aardse sterrenkundige! Iemand die nog nooit van deze aarde weg geweest is, en die alleen weet dat het heelal onmetelijke afmetingen heeft, en die er niet meer van heeft gezien dan laten we zeggen een molecuul ten opzichte van de Mount Everest, die gaat even verbaasd doen omdat er iets gebeurt dat hij nog niet wist. Nou, dan heb ik nieuws voor hem: er gebeuren triljarden dingen waar hij geen weet van heeft. En dan heb ik het alleen nog maar over zijn vakgebied. Verbaasd zeg, de arrogantie! Ik zeg toch ook niet tegen de huisarts: “nou dokter, dat verbaast me nu dat u denkt dat ik een hippolytushoef heb. Volgens Wikipedia loop ik gewoon wat mank.” Bah!

Nee sterrenkundigen, gij zijt geen haar beter dan de astrologen. Vroeger, toen uitsluitend de Egyptenaren uw beroep nog uitoefenden werd er nog vakwerk geleverd. Als er iets werd ontdekt wat men nog niet wist zei Toetanchamon: “Nou, Cleopatra, dus dat gaat zo! Spijker dat even bij op de rotswand, wil je?” Toen ging de Farao nog niet lopen pochen met zijn verbazing. Verbaasd kun je zijn als je ergens verstand van hebt, anders dien je het gewoon te bestuderen en het te aanvaarden. Die vervloekte aardse arrogantie ook.

Een voortijdige terugblik

Mensen, waardeert u mijn logjes nog? Het is net of iedereen in slaap gesukkeld is of wel iets beters heeft te doen. Enorme discussies breng ik al jaren niet meer op gang, dat kan aan mij liggen, maar ook aan u. Ik word ook een jaartje ouder en wellicht verstandiger. En met name dat laatste is niet goed voor je weblog. Ik denk tegenwoordig ook nog extreme dingen, alleen heeft het engeltje op mijn schouder versterking gekregen en het duiveltje niet. Het engeltje fluistert mij dan in: “Nou, zou je dat nu wel zo verkondigen? Misschien zijn er wel mensen die daar aanstoot aan nemen.” En hop, daar heb ik alweer een logje naar de concepten verplaatst. Oh, mijn concepten staan vol met duivelse verhalen. Oh ja Mack? Of zeg je dat nu gewoon om toch even te laten merken dat “you’ve still got it? Eh ja, dat laatste.

Ja, het is niet anders. Over een half jaar schrijf ik 10 jaar op dit weblog. Dus ik blik nu vast terug, want nu heb ik daar zin in, of dat over een half jaar ook zo is, is nog maar de vraag. Ooit geïnspireerd door Tiepvoud, die er gelukkig ook nog is. En Kwebbel die al op mijn eerste logje reageerde, is er ook nog. Velen zijn afgehaakt. Sommigen ex-gelinkten hebben hun heil in Facebook gezocht en met hen heb ik nog contact, anderen zijn van de aardbodem verdwenen. Twee zijn er overleden. Het is net het echte leven.

In tien jaar is veel gebeurd. Mijn karakter is hetzelfde, maar de scherpe kantjes worden langzaam minder scherp. Gladder zou ik niet willen zeggen, omdat glad bij mij nog altijd ergernis oproept. Tien jaar geleden kon ik mij enorm druk maken over managers die de boel aanstuurden zonder dat ze gehinderd werden door enige kennis van zaken, inmiddels heb ik het geaccepteerd, en weet ik dat je ze het beste kunt bestrijden door met ze mee te werken en je eigen gang te gaan. De Formule 1 mis ook nu ook regelmatig, dat gebeurde me toen zelden. Sommige items dikte ik een ietsie pietsie aan, zoals Elvis en Alfa’s, maar het zijn nog steeds de door mij meest gewaardeerde aanbiddingen in hun klasse.

Is 43 beter dan 33? Ik denk het wel. Het scheelt een paar haren, een kilootje of vijf, en het besef komt dat sommige dingen belachelijk worden. Het zou nog kunnen, maar het besef is ingezet en behoedt mij ervoor dat ik het straks nog steeds doe als ik 53 ben, als het echt te laat is. Wat ik bedoel is niet belangrijk. U kunt zelf wel invullen wat belachelijk is, als iemand 10 jaar ouder dan uzelf het nog zou doen. Zou ik dingen anders gedaan hebben? Nee. Want ik heb van niks spijt. Nou, lieg je nu niet een beetje, Mack? Eh jawel, maar het is zo’n onzinnige vraag en het antwoord dat je alles precies hetzelfde zou doen is nog onzinniger. Wantrouw degene die dat antwoord geeft.

Maar wel kan ik zeggen dat ik blijer ben dan tien jaar terug. Ik heb me nooit de vraag gesteld waar ik over tien jaar zou willen zijn, want ik geloof niet in beïnvloeding van het lot. Je neemt bepaalde belangrijke beslissingen omdat eenmaal in je zit dat je die beslissing moest nemen. Het andere is nooit een optie geweest. “Wat als” bestaat niet. Of doet er niet toe. Niet voor dingen die je goed gedaan hebt, en niet voor dingen die je fout hebt gedaan, ze moesten eenvoudigweg gebeuren. Wat ik wel geleerd denk te hebben is dat clichés waar zijn. En dat spreekwoorden vaak opgaan. En dat als het gras bij de buren groener is, de buren waarschijnlijk wat vaker maaien.

Van de kat en de muis.

Ik zit me af te vragen hoe ik het PRISM programma kan omzeilen. Het programma van de overheid dat met mij meekijkt of ik niet toevallig opvraag hoe ik een bom moet maken. Als ik daar nieuwsgierig naar ben en ik typ op Google in “hoe maak ik een bom?” gaat er ergens een waarschuwingslampje branden en wordt mijn ip adres gekoppeld aan mijn echte adres, wordt in mijn pinuitgaven bekeken of ik niet toevallig een pakketje uit Iran heb laten bezorgen, en de volgende ochtend staat er hier in de straat een onopvallende auto met daarin een spion van de geheime dienst. Want zo wordt over onze veiligheid gewaakt begreep ik. Mocht ik hier bezwaar tegen hebben dan klinkt uit alle hoeken dat als je niets te verbergen hebt, je ook niets te vrezen hebt. En dat is juist mijn grootste bezwaar. Ik wil iets te verbergen KUNNEN hebben in een VRIJ land.

In de voormalige DDR had ook niemand iets te verbergen, simpelweg omdat er te veel spionnen rondliepen. Als je gewoon vond wat de overheid vond, had je niks te vrezen. Maar dat is niet de bedoeling, dat je alleen nog afwijkende dingen mag dénken. Het is de essentie van de vrijheid dat je als vrij en nooit veroordeeld burger ook zo wordt behandeld door de overheid. Anders hadden we net zo goed het land aan de Duitsers kunnen laten. Want of zij je nu je gangen controleren of de Nederlandse overheid, dat maakt niks uit. Ja, het is een wat uitgesproken standpunt, wat ik hier inneem, maar ik haat preventieve controles. Als de politie in december aankondigt dat ze 10% meer bonnen gaan uitschrijven terwijl ze nog niet eens weten of er ook maar één iemand te hard gaat rijden in het nieuwe jaar, dan gaan mijn nekharen overeind staan. Vlegels. Dat ze hun fotoapparatuur verdekt opstellen als ik aan kom scheuren is tot daar aan toe, maar het liefst zouden ze een apparaat in mijn auto plaatsen dat registreert wanneer ik te hard rij en dat automatisch doorzendt naar Leeuwarden. Maar zo werkt het niet, de kat moet wel zijn best blijven doen om de muis te vangen.

Dus mocht het toch zover komen dat de NSA of welke overheidsinstantie bevoegd wordt om al mijn gangen na te trekken zonder dat ik mij ooit verdacht heb gemaakt, dan wordt het tijd voor een nieuw medium. Dan verstuur ik mijn logjes voortaan per ouderwetse post. Of, en dat zou nog veel leuker zijn, alle internetgebruikers zoeken voortaan drie keer per dag naar bommen op Google. Er is een bekende hacker die angstvallig in de gaten wordt gehouden door de geheime diensten, zijn naam is Jakob Appelbaum, die zich bezig houdt met anoniem internetten. Omdat hij vindt dat hij niks te verbergen heeft maar desondanks toch graag kleren draagt.

The next three days…

We waren uitgenodigd om ergens Surinaams te komen eten. Rotti, kousenband, u kent het wel. Erg lekker, maar daardoor waren wij een klein beetje later thuis dan de planning was. De kinderen moesten ook naar bed, weet u. Om negen uur lagen ze erin en ik stelde voor om een film te kijken. Ik had er een in gedachten die we al in februari hadden opgenomen, maar ik moest Linda nog zover krijgen, want als we laat aan de film beginnen, eindigt hij ook laat. Maar na licht aandringen stemde ze in. The Next Three Days. Vorige week had ik werkelijk een flutfilm uitgekozen, Ghost Rider met Nicolas Cage. Dus van deze hoopte ik dat hij beter zou zijn, want anders krijg je zo’n onterechte reputatie.

Nou, beter is een understatement. Russel Crowe speelde een man die koste wat kost zijn onschuldige vrouw uit de gevangenis wilde halen. Hij speelde een echte man die levensgevaarlijk spel speelde om zijn vrouw weer bij hem en zijn zoontje te krijgen. Daarna zouden ze moeten vluchten en alles achter moeten laten, maar zo zij het. Met een list had hij het voor elkaar gekregen dat zijn vrouw vanuit de gevangenis naar het ziekenhuis werd gebracht, en daar sloeg hij toe. Vermomd als ziekenbroeder dwong hij de agenten met een pistool hem zijn vrouw terug te geven. En toen sloeg het noodlot toe. John de Mol had besloten dat Hart van Nederland door de film heen werd uitgezonden. En daar hadden wij niet op gerekend. Dus het laatste deel vanaf de vlucht stond er niet meer op. Linda gilde en ik vervloekte degene die hiervoor verantwoordelijk was. En bij mij is dat automatisch John de Mol.

Daar zaten wij dan, verbijsterd achtergebleven op de bank. Ons restte niets anders dan elkaar te troosten en wraak te zweren. Linda ging huilend naar bed en ik ging verslagen op zoek naar het plot van het verhaal. Waardoor ik te weten kwam dat de vluchtpoging uiteindelijk lukte en ze in Venezuela terechtkwamen. De rechercheur die hen moest opsporen ontdekte dat de vrouw onschuldig was en besloot het erbij te laten. The End. Dat was het beste wat ik er nog van kon maken. Een beetje man download natuurlijk gelijk die film zodat het einde nog bekeken kan worden. Maar ik ben meer dan een beetje man, dus ik heb geen idee. Bij de eerste poging kwam er in beeld te staan dat het bestand dat ik wilde downloaden schade aan de computer kon veroorzaken en ik wilde het leed niet nog erger maken dan het al was. De komende drie dagen zullen duidelijk moeten maken of we met dit gemis aan kennis verder kunnen. Het zou mij niet verbazen als je hier in Amerika met succes een rechtszaak over kunt voeren. Zodat we die John de Mol in één keer leeg zouden kunnen trekken en hij het voortaan uit zijn botte inhalige hersens laat om zulk leed te veroorzaken bij de brave burger.

De waarheid over voetbal

Ik klaag met de regelmaat van de klok dat er niets fatsoenlijks meer op televisie is. Vroeger barstte het van de goede programma’s. En nog helemaal niet zo heel lang geleden. Nu weet ik ook wel dat mijn klaagzang onterecht is, omdat ik toen ik jonger was een andere smaak had en ik tegenwoordig ook niet meer de tijd neem voor een serie. Vorige week woensdag heb ik Inspector Morse gekeken, voor het eerst, en dat was ronduit goed. Maar mag ik u eens mee terugnemen naar 1995/1996 toen Harry Vermeegen en Henk Spaan nog gezamenlijk programma’s maakten? Ik kwam er in bij Verona, en later was ik fan van “Die Twee”. Mijn zwager, die ik toen nog niet kende is eens in de uitzending geweest omdat hij zijn vader had opgegeven als de Kees Jansma Lookalike.

Harry Vermeegen die op bezoek gaat bij Ronaldo (de echte) en testte of hij appelmoes lekker vond. Want dat was een vereiste als je in Nederland kwam wonen. En het kleine jongetje dat hij meenam naar Barcelona om daar zijn held Koeman te ontmoeten? Het jongetje ging gewoon mee zonder dat hij wist wat er ging gebeuren. (ouders wisten ervan uiteraard) Of een horde meisjes die allemaal verliefd waren op Patrick Kluivert? En niet te vergeten de leukste voetbalvrouw ooit door mij waargenomen: Patsy Nilis?

Voetbal is een mooie sport, maar het wordt pas echt interessant als je het karakter van de voetballer kent. Overigens is de discussie al miljoenen keren gevoerd over wie de beste voetballer ooit was. Sommigen zeggen Pele, sommigen zeggen Cruijff, sommigen zeggen Maradona of Messi. Je hebt er zelfs bij die Beckenbauer noemen, maar die hebben nooit buiten Duitsland gekeken. De beste is denk ik de meest efficiënte, in die zin zou dat Beckenbauer kunnen zijn. Maar het mooist om te zien waren de vaardigheden van Johan Cruijff, de dribbelaar, die met zijn gebaartjes de loop van het spel bepaalde en wiens beelden in vertraging afgespeeld ware kunst vormen die in het rijksmuseum dient te worden tentoongesteld. Het mooiste doelpunt ooit werd gescoord door Dennis Bergkamp in een wedstrijd van Arsenal, waar hij geniaal de bal aannam en wegdraaide, de verdediger op het verkeerde been zette en vrij voor het goal kwam. De rest was simpel. Weet u ook weer hoe het echt zit met voetbal voordat anderen u leugens vertellen. Deze informatie is belangrijk als u naar het buitenland op vakantie gaat en u komt een buitenlander tegen die iets anders beweert.

Begon ik over televisie, kom ik bij voetbal. Nou ja, behalve soms een film is er ook niet veel meer dan dat op.


De zeven codes van eer.

Ongeacht uw oorsprong, godsdienst, nationaliteit, diploma’s en schoolniveau, ongeacht uw werksituatie of familie, biedt het Franse vreemdelingenlegioen u een nieuwe kans voor een nieuw leven. Zo staat er te lezen (ik heb het even aangepast naar beter Nederlands) op de website van Légion étrangère. Vroeger een manier voor criminelen om een nieuw leven op te bouwen, tegenwoordig een elitekorps van de Franse strijdkrachten. Nog steeds kunnen buitenlandse mannen tussen 17 en 40 jaar zich aanmelden om legionair te worden. U kunt zich hier aanmelden. Hoe u er komt is uw zorg. Wat u ervoor terugkrijgt: een startsalaris van netto € 1205,- en gratis kost en inwoning. Dat is echter nog niet alles, u krijgt een avontuurlijk leven en de kans volgens de 7 codes van eer te leven.

1. Legionair, u die vrijwillig dient voor Frankrijk met eer en trouw.
2. Elke legionair is uw wapenbroeder, ongeacht zijn nationaliteit, kleur of godsdienst. Verleen hem de solidariteit die de leden van dezelfde familie verenigt.
3. Respecteer tradities en uw meerderen. Discipline en kameraadschap zijn uw kracht, moed en eerlijkheid is uw deugd.
4. Uw fierheid als legionair wordt steeds weerspiegeld in de correcte dracht van uw uniform, uw houding is steeds waardig maar bescheiden. Uw kazerne is steeds proper.
5. Elitesoldaat van het legioen, gij die traint in hardheid, u onderhoudt uw wapen als uw kostbaarste bezit, u onderhoudt voortdurend uw lichamelijke conditie.
6. De missie is heilig, u zult ze uitvoeren met inachtneming van de wetten, gewoonten van de oorlog en internationale overeenkomsten en indien nodig ten koste van eigen leven.
7. In het gevecht, handelt u zonder hartstocht of haat, u eerbiedigt de overwonnen vijand, u geeft nooit uw doden, uw gewonden of uw wapens op.

De sporttest die u moet afleggen bij de aanmelding stelt niks voor. Beetje sprinten, optrekken, touwtje klimmen en wat buikspieroefeningen. Daarna zal het echte werk wel beginnen. Nu heb ik niks tegen Frankrijk, integendeel, maar vrijwillig dienen voor de Fransen gaat me wat ver. Wat nu als Frankrijk in oorlog komt met Nederland? De kans is aanwezig gezien het grote meningsverschil over het homohuwelijk. Eigenlijk zonder oorlog is het al landverraad, want zulke geschikte militairen kunnen we hier ook wel gebruiken. Geen wonder dat er naar verhouding veel Duitsers in het legioen zaten. Tegenwoordig hebben de Oost-Europeanen er de overhand, maar waar hebben zij dat eigenlijk niet? Daarbij, stel dat je met het legioen een oorlog wint, hou je daar dan niet een nare bijsmaak aan over? Het voelt toch een beetje als een grote voetbalclub waar geen landgenoot meer speelt. Alsof je het met louter Fransen niet afkon? Nee, dat werkt niet echt mee aan het ontwikkelen van de nationale trots.

Vroeger, toen mijn hersenen nog niet volgroeid waren vond ik het wel iets romantisch hebben, legionair zijn. BZN dacht er al net zo over in de jaren ’70. Maar in de jaren ’70 was alles ook romantisch. Er bestond nog een wijde wereld, en je kon spoorloos verdwijnen en jaren later weer opduiken. De geruchten dat je in het vreemdelingenlegioen was gegaan kwamen vanzelf. Maar nu, nu ik denk dat mijn hersenen volgroeid zijn, vind ik het niet zo’n slimme zet meer, om je in een buitenlands leger te laten afbeulen voor een paar rotcenten en een handjevol eer. Mocht je al dergelijke ambities hebben, doe het dan tenminste in een leger van je eigen land. Als je ouder bent is het sowieso handiger je te verdiepen in het voorkomen van oorlogen dan in hoe hem te winnen. En dan hoeft er ook niet door Volendammer vissers in het Frans over geplaybackt te worden. Geen idee waar ze het over hebben, maar het klinkt wel aardig, ondanks dat het vast belachelijk is.

See you on the beach

Zo vlak voor de zomervakantie is driekwart Nederland weer aan het hardlopen geslagen. Als ik even een vooroordeel kwijt mag: u wilt goed voor de dag komen op het strand straks op vakantie. Maar er is niemand op het strand die op u let, en doen ze het wel, dan is er al geen enkele reden tot hardlopen. Ik heb ook de nodige ervaring met hardlopen en was er vrij goed in. Ik werkte 7,5 km af binnen het half uur. Maar nu ik ouder ben (43 red.) doe ik het niet meer. Laatst nog wel een aantal keren gelopen maar ineens moest ik dat bekopen met pijn in mijn rechterknie. Terwijl de reden om te gaan hardlopen verscholen lag in het feit dat ik pijn in mijn linkerbovenbeen had. Die pijn kwam uit mijn rug en ik merkte na het hardlopen gelijk dat mijn rug beter voelde.

Ik doe weer even net of wat voor mij geldt, voor iedereen geldt: hardlopen boven de veertig moet je niet doen, tenzij je onder de veertig gestart bent. In plaats daarvan adviseer ik voor de rug dagelijks opdrukken, of push-ups als u daar beter mee voor de dag komt, en elke dag een kleine wandeling van een kwartiertje. Echter, van alleen wandelen kunt u wat stijfjes worden. Daarom regelmatig een klein sprintje trekken op een plek waar niemand het kan zien. 100 meter is genoeg. U zult u als herboren voelen zonder pijntjes. En niemand die begrijpt hoe het kan dat u zich zo soepel beweegt. U heeft het van een ervaringsdeskundige.

Het helpt! Dit logje gaat de prullenbak in zodra de pijn in mijn rug terug komt, maar voorlopig: see you on the beach.

Oosterse wijsheden

Op zoek naar wat geestelijke energie zat ik wat te lezen in Chinese spreekwoorden. Omdat de Chinezen zich wat langzamer ontwikkelden dan wij, zijn de Chinezen wat langer wijs gebleven. Een kalende man met een lange witte baard die bij een kampvuur zit te mediteren dwingt toch heel wat meer respect af dan een Nederlandse vader die een schietspelletje zit te spelen op de computer. Tenminste, ik ben bereid om te geloven in de wijsheid van de eerste. Maar, zegt die eerste: een groot mens is hij die zijn kinderhart nooit verliest. Dus de vader met het schietspelletje is een groot mens. Ik wil ook een groot mens zijn, ik geloof ook dat ik ooit in de Chinese gebergten heb rondgedoold in vervlogen tijden. Omdat ik het niet helemaal goed deed, en ik nog veel te leren had, kwam ik op aarde terug als Mack.

Dat ik mijn kinderhart verlies, daar ben ik niet zo bang voor. Mijn lange termijn geheugen weet zeer veel op te diepen uit mijn kindertijd, maar, zegt de Chinese man met de witte baard: het sterkste geheugen is zwakker dan de bleekste inkt. Tja, daar breng ik niet zoveel tegenin, en sowieso als je iets tegen een spreekwoord kunt inbrengen is het een waardeloos spreekwoord. Het spreekwoord dient het laatste woord te hebben. Maar moeiteloos vermaak ik mijn kinderen door mij dommer voor te doen dan ik ben. Want dat vinden kinderen leuk, en de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft, luidt het spreekwoord van een bekend Chinees wijsgeer.

“Een verstandig idee op het juiste ogenblik is beter dan een harde les”, alweer zo’n geniaal spreekwoord uit de Chinese oudheid. Wij hebben iets wat in de buurt komt, dat van billen en blaren, maar onze benadering is van de negatieve kant. Het is toch meer vanuit angst ingegeven terwijl de Chinees er vanuit gaat dat het toch wel goed komt, niet goedschiks dan kwaadschiks. Eigenlijk ontlopen de spreekwoorden elkaar niet zoveel, want wij hadden vroeger ook veel wijze mensen in ons midden die hun woorden spraken. “Zij die weten, spreken niet, en zij die spreken, weten niet” zegt de Chinees. Kortom, als je teveel je mening ventileert wordt je niet als wijs gezien. En daar zit zeker wat in. Spreken is zilver, zwijgen is goud.

Een hele mooie vond ik “een dichter die geen genie is, is een idioot.” Bij nader onderzoek bleek dit een citaat van Mao zelf, en aangezien die verantwoordelijk is voor miljoenen doden, vind ik niet dat we zo’n uitspraak maar willekeurig op elke dichter moeten toepassen. Op Nico Dijkshoorn is wat mij betreft genoeg.

“Wie oude kennis koestert en voortdurend nieuwe vergaart, mag een leraar van anderen zijn.” Dat brengt ons terug bij de kale man met de witte baard, bij wie het allemaal begon. Ik ben bereid te geloven in zijn wijsheid. Want hij zegt: mensen struikelen niet over bergen, wel over molshopen. Ik wens u een goedenacht.
oude-chinese-man

Spelletje

’s Avonds speel ik meestal een spelletje met Hans. Memory, kwartet, Minotaurus of Pim Pam Pet. Gisteren was het Pim Pam Pet. Dat valt niet te winnen want hij hanteert zijn eigen regels. Zo keurt hij alles af wat ik opnoem en hij niet kent, want hij kent het niet. Regel is dat als de ander iets roept dat fout is, jij het kaartje van de ander krijgt. Hans had echter een soort joker verzonnen waardoor hij van te voren kon zeggen dat als het fout was, het niet zou tellen als fout. Daar doe je niks aan. Een van de vragen was wat je mee op reis nam met een P. Dus ik zei “paspoort”, maar dat werd afgekeurd omdat hij laatst op vakantie ging naar Bronnegerveen en geen paspoort nodig had. Toen de vraag was wat je in de zomer nodig had met een B en ik met badlaken op de proppen kwam, zei hij dat je dat in de lente ook kon gebruiken, dus wederom afgekeurd.

Vanavond had ik geen zin in Pim Pam Pet. Dus het werd een spelletje kwartet en een spelletje memory. Dat memory vind ik het leukst, want daar is hij, en veel kinderen, erg goed in. Meestal verlies ik. Zeker in het begin als alles er nog ligt heb ik geen idee. Later als er wat minder ligt loop ik nog wel eens in. Voor Hans lijkt het weinig uit te maken of er veel kaartjes liggen of weinig. Het tweede potje is helemaal een ramp, als alles op andere plaatsen ligt. Ook daar heeft Hans weinig last van, terwijl ik nog wel eens dingen herinner uit het vorige potje, wat wel duidt op een goed geheugen maar het werkt je alleen maar tegen. Maar vanavond was ik scherp. Ik voelde het en deelde hem ook mee dat ik zou gaan winnen. En ja, ik won twee potjes. Op een of andere manier had ik nu geen moeite te onthouden waar de Carsplaatjes lagen. Ondanks het feit dat ik een gestreste dag op mijn werk had, wist ik twee potjes bovengemiddeld te presteren. Dat geeft te denken vind ik. Goed, ik doe dan soms wel of wat op mij van toepassing is, op iedereen van toepassing is, maar toch wil ik spreken van een voorzichtig verband aangaande het korte termijn geheugen. Misschien is het zo dat na stress de hersenen zich herstellen door het visuele kindergeheugen tijdelijk weer in werking te stellen. Maar misschien ook wel niet. Ik ga het niet verklappen.