Angermanagement

irritantIk heb er al vaker over geklaagd, maar ik doe het nog maar eens. Makers van ongevraagde reclame op mijn computer moeten dood. Met veel pijn. Want sinds kort laat mijn weblog hysterische plaatjes zien, dat ik een directe prijs heb gewonnen, of dat een vrouw 27 lijkt, maar 53 is. De directe prijs is een iPhone 5, en daar zit ik al niet op te wachten, maar helemaal niet op een stuiterend beeld ervan in mijn scherm wat ik niet weg kan klikken omdat als ik op het rode kruisje klik, gelijk doorgeleid wordt naar een pagina waar een vrouwenstem in Robin van Persietaal zegt: gefeliciteerrjjd.

Kijk, ik blijf uitwendig rustig. Ik zie in mijn ooghoek de reclame stuiterend in mijn beeld, hij trekt geen aandacht, hij is schreeuwend irritant. Waarschijnlijk heb ik onlangs iets geinstalleerd wat deze reclames veroorzaakt. Dus ik verwijder maar even iets wat ik niet ken van mijn computer, maar dat bleek achteraf iets met de videokaart te zijn, waardoor mijn scherm ineens vrijwel onleesbare grote iconen laat zien. Na een hoop gepiel en een paar keer opnieuw opstarten heb ik het weer hersteld.
Ergens heeft een IT-er dit bedacht. Hij kwam met het plaatje bij zijn manager maar die zei: “Nee, maak het zo dat het ook nog rondstuitert, zodat het zijn aandacht wel moet trekken, en maak het ook zo dat als hij op het rode kruisje klikt, dat hij dan doorgeleid wordt naar de pagina waar we hem hebben willen. Nee, weet je wat, doe ook nog maar zo dat de reclame de pagina waarop hij aan het werk is uit elkaar trekt zodat het slecht leesbaar wordt voor hem. Oh ja, morgen hebben we spamverstuur vergadering, 10:00 uur, denk eraan.

Die manager moet dus dood. Met een middeleeuwse zaag. Maar misschien vindt u dat iets teveel van het goede en vindt u gewoon dat het wel af kan met het tegen de grond slaan en keihard op zijn neus blijven inrammen. Omdat we immers wel beschaafd zijn in dit land. Op zich kan ik daarin meegaan. Je moet je woede immers te allen tijden kunnen beheersen.

En het weekend begon zo goed.

weekend

Feestje, Cees, de meest bekende man uit Epe, werd 50, maar ik heb ook wat felicitaties in ontvangst genomen geloof ik. Vrijdagavond was dit, zaterdag hadden we twee verjaardagen en ’s avonds gingen we uit eten bij een wokrestaurant, en vandaag hadden we een verjaardag van een vriendinnetje van Hans en Tammar. Teveel van het goede. En nu zit ik met de kater. 2-3 en weer een verloren landskampioenschap, maar daar moeten we het maar niet meer over hebben.

Ik had van tevoren gezegd dat ik los zou gaan, en als ik iets zeg, dan doe ik het ook. Ik heb gedanst en het klopt wat ze over dansende mannen zeggen: die staan daar niet omdat ze het leuk vinden. Die staan daar om dubieuze, blonde redenen die ze niet kunnen weerstaan. Uiteindelijk niet kunnen weerstaan, moet dat zijn. Want in het begin bood ik nog wel weerstand maar na een biertje of vijf was die gebroken.

Blaat

Morgen mag ik ze weer ondergaan, de vernederingen van de Ajax “supporters” op mijn werk. Ze weten niet wie er in hun elftal speelt, en ze zijn er hooguit een keer geweest als ze gratis meemochten naar een skybox, en waaien met alle winden mee. PSV is het provincieclubje met het grote geld dat alleen maar kan kopen en geen eigen opleiding heeft, dat is wat ze nablaten, vergetend dat de begroting van Ajax groter is dan die van PSV. En vergetend dat Ajax in de top 10 van duurste aankopen uit de geschiedenis van de eredivisie het vaakst voorkomt en de hoogste plaatsen bezet houdt. Natuurlijk, het is een prachtige club, en de beste voetballers uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis hebben er gespeeld. Statistisch zijn ze ook de beste club van Nederland, en ze kunnen er ook niks aan doen dat ze, doordat ze het vaakst winnen, ook de meest oppervlakkige supportersschare achter zich hebben, maar die arrogantie van de supporters is totaal misplaatst. Massaal komen ze uit hun holen als er gewonnen wordt om een lange neus te trekken naar de rivalen, terwijl die met een bloedend hart op de grond liggen van verdriet. De Ajax supporter stapt na een verliespartij gewoon over naar hockey om daar in de waan van het feestgedruis mee te banjeren. Zo doorstaat de Ajax supporter barre tijden. Niet in staat tot het als een man dragen van het verlies, zoals ik wel doe.

Ik was zo gebrand op de overwinning vandaag, dat ik het niet aandurfde om PSV op facebook al aan te moedigen vanochtend. Op een kinderfeestje zag ik dat de stand 2-2 was, en na thuiskomst heb ik buurman Bolderbast niet horen schreeuwen ten teken dat zijn cluppie had gescoord, dus toen ik studio sport keek zag ik de 2-3 ook niet aankomen. Een blunder van jewelste van de keeper van PSV en een dolksteek in mijn hart.

Maar goed, PSV heeft het dit seizoen niet verdiend om kampioen te worden, daarvoor werd er te slecht gespeeld. Teveel onnodig puntverlies van de club die onder druk staat. Bovendien, als ze kampioen waren geworden hoor ik alweer het deskundige commentaar van de meewaaiers: “Kampioen van de armoede.” De interviewer die Dick Advocaat aan de tand mocht voelen deed er ook een schepje bovenop: “Dit zou toch jullie jaar worden? Jullie zouden kampioen worden, Van Bommel werd gehaald en het was de 100e verjaardag?” Dick was zichtbaar geirriteerd, maar liet zich toch niet uit de tent lokken en zei dat Ajax het beter had gedaan. Ja, dat is zo. Frank de Boer heeft al dezelfde arrogantie over zich gekregen als waar hij zo tegen ageerde toen hij bij Ajax kwam voetballen en hij door de jongens uit Amsterdam als boertje werd bestempeld, omdat hij uit de provincie kwam, niet vanwege zijn naam.

Nu mag ik morgen de vernederingen ondergaan. Want ik ben vanaf mijn 9e al voor die arrogante club uit Eindhoven die alles met geld van Philips bij elkaar koopt.

Bezorgdheid

Al jaren vraag ik me af waar je het nu, premier of president zijnde, over moet hebben als er een collega uit een ander land op bezoek komt. Kijk, als hij of zij uit het vliegtuig komt zetten zou ik het nog wel weten. “Goedendag, bevriend staatshoofd, welkom in ons prachtige land.” Maar dan hè? Er komt toch dat moment dat je met z’n tweeën tegenover elkaar komt te zitten en het over algemeenheden moet gaan hebben. Je bent beide geen specialist dus erg diep op de materie ingaan zal niet lukken. Het blijft dus beperkt tot wat er het afgelopen jaar in het nieuws is geweest. Kortom, je moet een bord voor je kop hebben en net doen alsof het gesprek van onschatbare waarde is geweest. Mark Rutte is dus dé juiste man op de juiste plaats. Want ik moet er toch niet aan denken om Poetin te moeten aanspreken op de rechten van homo’s in Rusland? Waarom niet? Omdat de ex-KGB baas namelijk geen enkele boodschap heeft aan wat ik zeg, en bij zich zelf denkt: “jij miezerig mannetje met je onbeduidende landje, ik heb schijt aan je en je moet blij zijn dat ik je kom opzoeken, ja?” Want dat denkt Poetin, en iedereen weet dat behalve Rutte.

Rutte heeft zijn bezorgdheid geuit over de mensenrechten in Rusland. En hij heeft een goede en constructieve dialoog gehad met Poetin. Wat dat heeft Rutte namelijk altijd, goede en constructieve gesprekken. Wat had hij anders kunnen zeggen? De persconferentie na afloop was van tevoren ingestudeerd, door zowel Poetin als Rutte, het eigenlijke gesprek ging hooguit over wat beide landen zoal te bieden hadden op vakantiegebied. Nee, dan Thatcher! Die zou hem de waarheid verteld hebben, onwrikbaar als ze was. Die liet niet met zich sollen. Doet me denken aan een grapje wat Freek de Jonge ooit vertelde.

Ronald Reagan, Michael Gorbatsjov and Margaret Thatcher appear before God. God to Reagan:
— Son, what have you done to deserve a place in Heaven?
Reagan:
— I brought the Evil Empire to its knees, freed millions of people from communism and ended the Cold War.
God:
— Very good my son, come sit by my right side.
God to Gorbatsjov:
— And you son, what have you done to deserve a place in Heaven?
Gorbatsjov:
— I introduced perestroijka and glasnost, and guided the Soviet Union away from communism while avoiding armed revolution and bloodshed.
God:
— Very good my son, come sit by my left side.
Next, God turns to Thatcher and says:
— And you sister, what have you done?
Thatcher replies — In the first place, I am not your sister, and in the second, get out of my chair!

Operatie Big Lummel

Stel nu dat wij, de Nederlanders, morgen president Poetin gevangen namen op grond van spionage? Elk jaar vliegen er Russische toestellen door ons luchtruim zonder dat ze daar toestemming voor hebben. Nederlandse F16’s begeleiden ze dan tot buiten het luchtruim, alwaar de volgende mogendheid de begeleiding overneemt. Overigens worden die spionagevliegtuigen op de luchtmachtbasis in Nieuw Milligen het eerst opgemerkt, ik rij daar dagelijks onopgemerkt langs, maar dit terzijde. Stel nu, dat er morgen een codewoord wordt uitgesproken, bijvoorbeeld “Big Lummel”, en dat Nederlandse arrestatieteams, zonder dat het buitenland hiervan op de hoogte is, hem en zijn beveiliging gevangen zouden nemen? Wat dachten ze eraan te doen, die Russen? Kernraketten sturen en hun eigen president om zeep helpen? Ik dacht het niet. Grondtroepen sturen? De Polen en de Duitsers zullen Russische troepen het niet nog eens toestaan om over hun grondgebied te trekken. Marineschepen? Hun laatste onderzeeër verongelukte jammerlijk op 12 augustus 2000.

Wat zouden wij wereldnieuws zijn! Bij Mark Rutte zou de telefoon roodgloeiend staan. Alle radio- en televisieprogramma’s zouden worden onderbroken voor een extra nieuwsuitzending. En nergens kwamen antwoorden vandaan. Uiteindelijk zou Rutte op televisie verschijnen en verklaren dat hij voor een raadsel staat en dat hij geen idee heeft door wie deze actie bekokstoofd is en dat hij zich wanhopig afvraagt of hij nog wel de feitelijke macht over het land in handen heeft. En dat alle journalisten wereldwijd in rep en roer waren, dat eigenlijk niemand wist waar Poetin precies gevangen gehouden werd, en ook niet wie het voor elkaar gekregen had het Nederlandse leger en politie achter zich te krijgen? En dat er dan de volgende dag aanwijzingen waren die naar de Veluwe leidden? Dat ergens in een dorpje aan de oostrand van de Veluwe al jaren plannen blijken te zijn gesmeed voor een machtsovername? En dat ik dan in guerrillagevechtstenue op tv verschijn en verklaar dat de nieuwe tijd is aangebroken? Ja, dat zou wel wereldnieuws worden. Rusland krijgt zijn president terug met een briefje in zijn borstzak. Don’t fuck with our airspace again, you communist bastards!

Ik zie het als een goede start voor een dictator.

Zo gaat het voorbij.

oma“Ik hou van jullie, zullen jullie dat nooit vergeten?” Dat zei mijn oma afgelopen maandag toen ik haar voor het laatst in levende lijve zag. Vandaag overleed ze op de hoge leeftijd van 95. Ik heb 43 jaar deze oma gehad, en heb veel herinneringen aan haar. Ze werd mijn oma toen ze 52 was, ik was haar oudste kleinzoon, iets dat ze vrijwel altijd zei als ik bij haar was. Opa en oma kwamen om de week naar Drunen, en wij gingen om de week naar Utrecht en altijd was het voor haar kleinkinderen een feest. Ik logeerde regelmatig bij hen en leerde daar dat de kleine dingen er toe deden. Ze hadden een opklapbed met lakens en dekens en daar sliep je als een roos. Voor de deur stopte de bus zodat je vanuit je bed het stadse geluid hoorde van ronkende dieselmotoren. Elke dag om half acht stonden ze op en elke morgen ging opa brood halen bij de bakker op de hoek. De tafel werd gedekt met een plastic tafelkleed en er stond grof volkoren op tafel. Thee met veel melk in ouderwetse theeglazen. De afwas werd drie keer per dag met de hand gedaan, en ik hielp afdrogen. Ik voetbalde op het veld voor hun huis, en ik liep altijd alle vissers langs die aan de singel zaten te vissen. De nieuwbouwwijk Lunetten was in aanbouw en met mijn opa ging ik een stukje lopen op de bouw. Soms gingen we met de bus naar Hoog Catherijne. We speelden monopolie en om half vijf kwam mijn jongste oom, die nog thuis woonde, uit zijn werk. ’s Avonds keken we televisie en ik hield het er met gemak een week uit.

Veel zomervakanties gingen mijn opa en oma mee met ons, voor vier weken naar Zuid Frankrijk. Om beurten mochten we dan achterin de Ford Taunus bij opa en oma. Uren praatten we dan over wat we onderweg zagen. Dat hielden we vol tot mijn vader, hun zoon, overleed in 1985. Een jaar of 11 geleden verhuisden ze van Utrecht naar Odijk. Mijn opa en oma waren even oud, er zat een week tussen. Mijn opa werd 91 en oma bleef alleen achter. Nog twee jaar heeft ze in Odijk gewoond, en altijd vreesde ze dat ze naar een verzorgingshuis moest, wat uiteindelijk ook gebeurde, twee jaar geleden. Nu is ze er niet meer en is een heel rijk leven voltooid. Een leven dat begon in 1917 in Utrecht en eindigde in Bunnik 2013. Ze had vijf kinderen, 12 kleinkinderen en vele achterkleinkinderen. Tijdens het 65 jarige huwelijksfeest van opa en oma pakte ze de microfoon en noemde ze de naam van mijn vader, dat die vooral niet vergeten mocht worden.

Zo is het leven, zo gaat het voorbij in een vloek en een zucht. Voordat we het weten zijn we er niet meer. God hebbe haar ziel.

Soms….

Mijn oma (95) zal er waarschijnlijk niet lang meer zijn. Als je 95 bent is dat sowieso het geval, maar ik bedoel nu dat het waarschijnlijk hooguit nog twee weken duurt. Ze heeft een lichte beroerte gehad en heeft lichte uitvalverschijnselen. Begrijpen doe ik het leven niet helemaal. Ik heb er vrede mee dat ze doodgaat, want op je 95e is het wel een keer genoeg, maar ik ben wel verbaasd over hoe alles gaat. Met mijn tante die alles regelt heb ik geen contact meer sinds ze mij twee streken leverde, dus snappen we dingen niet helemaal. Er wordt nu alleen nog palliatieve zorg verleend, maar ik vraag me af of mijn oma dat in de gaten heeft. Ze krijgt geen medicijnen meer voor haar hart, en zelf zegt ze niet te weten waarom. Ze heeft ooit een euthanasieverklaring getekend, voor als ze zelf niet meer in staat zou zijn om keuzes te maken, maar leer mij mijn oma kennen, daar bedoelde ze mee wanneer ze het niet meer zou beseffen. Haar korte termijn geheugen is slecht, maar vanavond vertelde ze nog een verhaal over de oorlog dat precies klopte met hoe ze het altijd vertelde. Ze weet nog wie Linda is en ze weet dat mijn tante vannacht bij haar is gebleven. Ze weet op welke datum ik jarig ben.

Ik wil niet de indruk wekken dat mijn tante haar tegen haar wil aan het euthanaseren is, maar toen ik het vanavond vroeg dacht oma dat ze nog wel kon opknappen en gaf ze aan dat ze nog wel bij ons wilde blijven. Maar als ze wil opknappen zal ze toch vocht en voedingsstoffen toegediend moeten krijgen, en is het niet handig dat haar medicijnen gestopt zijn. Er zijn meer kinderen van haar bij betrokken, en die hebben de informatie uit eerste hand, en zullen dus wel weten wat ze doen. De zusters vond ik overigens krengen die mijn oma betuttelend toespraken zolang wij er niet bij waren, want dat hoorden we op de gang. Van de zuster moesten wij weg omdat oma haar rust nodig had als ze wilde herstellen, maar oma wilde dat we bleven. Ik vroeg waarom ze haar rust wél nodig had maar geen drinken als ze wilde herstellen, maar dat kapte ze af met dat dat onze keus was.

Navraag leerde dat de dokter gezegd had dat ze niet meer zou herstellen, maar de zuster was het daar kennelijk niet mee eens, en had wel meer mensen zien herstellen uit die toestand. Onduidelijk allemaal. Wat ik wel uiterst irritant vond was dat mijn oma steeds aangaf dat ze een droge mond had. Ik heb haar een keer of tien een slokje (niet aangedikte jus d’orange) laten drinken, wat niet mocht vanwege verstikkingsgevaar. Maar dat ging prima, ze verslikte zich niet. Maar zelf kan ze het drinken niet pakken en ze ligt dus uren zonder vocht. Nu komt er wel veel familie langs, maar zoals mijn vader helaas in zijn afscheidsbrief aan mij schreef, vond hij het een slappe-zakkenfamilie. Hij bedoelde daarmee dat er niemand voor ons (de nabestaanden destijds) zou opkomen. Nu, bijna dertig jaar daarna gaat zijn moeder dood, en lijkt het erop dat ze haar laten uitdrogen. Ik hou een slag om de arm en misschien is dit een hele normale en niet onnodig lijden veroorzakende behandeling, maar ik vind het toch wel erg dat als je te oud en te zwak bent om voor jezelf op te komen, dat ze je dan gewoon een bekertje met een rietje naast je bed zetten, maar niemand het je aanreikt. Ik snap sowieso niet dat je uren alleen ligt in de laatste dagen van je leven.

Zwerfvuil

Ik gooi er nog maar een soortgelijk ellendig logje als het vorige tegenaan. Ook oud nieuws over de verhuftering maar als je het verhaal uit de eerste hand hoort, zakt plaatsvervangend je broek af en vraag je je af in wat voor vreemde maatschappij we leven. Een docente ziet zichzelf haar pensioen niet halen in deze functie, terwijl ze vijf jaar geleden daar nog positiever over dacht. Maar haar gezag wordt aan alle kanten ondermijnd, dus wat moet je dan nog? Het gaat over de regel dat er geen mobieltjes in de klas worden getolereerd, en mobieltjes zijn tegenwoordig na het hart het belangrijkste orgaan van de mens. De meeste leerlingen leveren hem voor de les nog gewoon in, maar een toenemend aantal maakt stennis. Als de docente er iets van zegt en het kind niet toelaat tot de klas, staat een uurtje later de vader onaangekondigd en op hoge poten voor de deur om verhaal te halen. Hoe ze het in haar hoofd haalt om zijn zoon geen les te geven? De zaak escaleert en komt tot bij de manager van de docente. Die ondermijnt het gezag om zelf van het probleem af te zijn en staat een uitzondering toe. Het kind moet terug in de les, met mobieltje, het provoceert de docente en voelt zich een hele bink. Het is één schrijnend voorbeeld van een stuk of drie agressie verhalen die ik vandaag van haar hoorde.

Het begint bij de vader die zijn zoon vergat op te voeden. De zoon is een egoïstisch stuk ellende, maar de manager spant toch wel de kroon. De leerling is klant, en negatieve publiciteit moet te allen tijde voorkomen worden. Ondertussen wordt de docente op Facebook te kakken gezet door een clubje verwekkers, want ouders kun je ze toch met goed fatsoen niet meer noemen. Misschien bent u wel net zo verontwaardigd als ik, en snapt u ook niet waarom het jong niet in zijn kladden wordt gegrepen en met een lange zwieper als een bowlingbal over de hal wordt gegooid? Dat schijnt niet te mogen.

Waar dit heen moet, ik weet het niet. Er is iets fundamenteel fout, en iedereen snapt wat dat is. Het is als een stokslag die afgeweerd wordt met het gezicht, in plaats van de aanvaller te blokken bij zijn onderarm. Het erge is, dat dit niet een op zichzelf staand voorval is. Waarom treedt niemand op tegen kind, vader en manager? Het is kennelijk zover gekomen, dus moet het ook weer opgelost worden. Ik zie wel manieren, maar dat vergt moed, beleid, trouw en verstand, maar er mag ook weer niet te lang over worden nagedacht, omdat het woekert. Zwerfvuil, werd het genoemd door Ximaar. Dat moet je opruimen voordat het meer wordt.

Tegenlicht en de belastingparadijzen

Ik weet niet wat er daarnet met me gebeurde toen ik Tegenlicht zat te kijken, maar het was alsof er een deel van de wereld instortte. Iets wat ik altijd liever ontkend heb werd weinig verhullend de huiskamer in geramd, kan ik wel zeggen. Het ging over de belastingontwijking van grote multinationals. Ik heb mijzelf altijd voor gehouden dat de mens van nature goed is, en dat er een klein deel slecht is. Er schijnt een groep van 10 miljoen mensen te zijn die alleen geïnteresseerd is in eigen rijkdom. Ongelukkigerwijs zitten deze mensen aan de top van de economische ladder en hebben de touwtjes van de wereld in handen. Er worden belastingconstructies bedacht die zo moeilijk te doorgronden zijn, dat ze legaal lijken, maar dat in feite niet zijn. Schokkend vond ik dat Nederland een belangrijke schakel is in de constructie zodat veel Amerikaanse bedrijven zich hier vestigen, tenminste fiscaal, en met de Nederlandse belastingdienst handjeklap doen. Die belastingdienst die achter de inkomsten van de gewone burger aanzit en hem in de gevangenis zet als hij de boel bedriegt. Nu is het laatste wat ik wil doen de gewone burger aanmoedigen om de belasting te ontduiken, maar feit is wel dat als de grote multinationals een normaal tarief zouden betalen, de gewone burger helemaal de noodzaak niet zou voelen om de belasting te ontduiken.

Het was werkelijk schandalig wat ik zag. Ontwikkelingslanden geven bedrijven die zich daar vestigen een belastingvrijstelling van tien jaar, om multinationals te lokken en om ze de tijd te geven zich te vestigen, daarna moeten ze belasting gaan betalen. Nadat de multinational het land heeft uitgebuit, de grondstoffen uit de grond heeft getrokken en de tien jaar heeft laten verstrijken, verdwijnen ze weer en doen hetzelfde kunstje in een ander land. In Nederland hebben we daar de zogenaamde conserverende aanslag voor uitgevonden om zoiets tegen te gaan, maar het gaat even om het principe. Bedrijven zetten de prachtigste verhalen op hun website over wat ze allemaal wel niet doen voor de wereld, maar bijvoorbeeld Apple betaalt slechts 1,9% belasting over wat ze in het buitenland verdiend hebben, een slordige 10 miljard per jaar. De belastingparadijzen worden in stand gehouden door accountants, banken en advocaten, en de miljardairs die hun belasting ontwijken leven als criminelen, en zijn dagelijks bezig hun sporen uit te wissen.

Ik wist niet dat het zo beroerd gesteld was met de mensheid. Een van de geïnterviewde accountants noemde het terecht een gevaar voor de democratie. De miljarden die in Cyprus gestoken worden zijn vooral om de vermogens te redden van rijke Russen die er de oorzaak van zijn dat de bankensector daar op omvallen staat. Het is de wereld op zijn kop en we kunnen er niks aan doen omdat de hebzucht in de mens woekert en als het er eenmaal zit is het te laat. Een onderzoeksrechter zei dat het alleen op te lossen was als de bevolking in opstand zou komen tegen dergelijke multinationals, iets waar ze op hoopte. Maar waarvan ik weet dat het niet gebeurt, want dan moeten mensen de producten van dergelijke bedrijven boycotten en dat zou betekenen dat we het zonder tablet of smartPhone moesten doen.

Inmiddels ben ik een beetje bekomen van de schrik, en ergens wist ik dit wel, alleen wilde ik er nooit te diep over nadenken. Onze belastingwetten zitten goed in elkaar, maar wat heb je daaraan als de belastingdienst afspraken buiten die wetten om maakt? Ik zit nu met het gevoel dat ik een marionet ben die precies doet wat die groep van tien miljoen mij voorschrijft, zonder dat ik het weet. Wie kan ons nu nog helpen?

Twee dingen

Er zijn twee essentiële zaken in dit leven die iedereen leert, behalve ik. Het eerste is seksuele voorlichting en het ander is schoenstrikken. Nooit heb ik seksuele voorlichting gehad. Niet op school, niet van mijn ouders, nooit. Alles wat ik weet heb ik door zelfstudie en door het luisteren naar vriendjes geleerd. Toen het eenmaal zover was stond ik dan ook zonder deugdelijk diploma voor de zware taak. Ik was onwennig, maar ik sloeg mij er dapper doorheen. De volgende dag kende ik het geheim dat al die jaren een geheim gebleven was.

Toen ik op mijn werk vertelde dat ik voor het eerst vader werd zei de grote baas: “Gefeliciteerd en goed gedaan! Ik wist niet dat je dat kon. Nou ja, elke boerenlul kan het, maar evengoed gefeliciteerd.” En zo is het natuurlijk ook, iedere boerenlul kan het. Je hebt er geen les voor nodig, daar ben ik het levende bewijs van.

Hoe anders vergaat het met schoenstrikken. Vlak na mijn generatie werd het schoenstrikdiploma landelijk ingevoerd. Ik heb het van mijn vader geleerd. Ook de dubbele knoop. Toch heb ik bovengemiddeld vaak last van losse veters. Zo ook laatst op mijn werk. Ik deed mijn veters vast en een collega zag dat de lussen van mijn veters niet naar links en rechts wezen, maar naar boven en onder. “Dat komt” zei hij, “omdat je links over rechts knoopt en niet rechts over links.” Ik keek hem wat glazig aan en hij strikte mijn veters. “Hier, rechts over links en dan strikken.” Mijn veters zaten ineens horizontaal en gingen niet meer los. Het is heel onwennig, rechts over links, want links over rechts kan ik met mijn ogen dicht, maar rechts over links is beter. Nu ben ik 43 en heb eindelijk geleerd hoe je veters strikt. Ik draag met trots te titel: Mack, die overal te laat achter komt.