Heathcliff

Ik hoorde het nummer vandaag voor de 757-ste keer en nog nooit heeft het me verveeld. Nog sterker, vanochtend viel het me extra op in de auto, hoe mooi het eigenlijk is en welke instrumenten ik nu eigenlijk hoorde. Goed, die piano in het begin herkent iedereen wel, maar verderop in het nummer wordt een prachtige elektrische gitaarsolo weggegeven. Normaal was dat gewoon onderdeel van de melodie, maar nu viel me pas op dat het een gitaar was. Ik besloot de tekst er eens bij te zoeken want ik had nog nooit verstaan waar het nummer over ging. Ik wist wel dat het lied geïnspireerd was door een oude Engelse roman, maar daar bleef het ook bij.

Flarden van de tekst, die kon ik meezingen. Tenminste, als niemand erbij was, want zo de hoogte in dat is slechts voor een enkeling weggelegd. Maar wat ik nu eigenlijk zong? Toen ik de tekst las vond ik het nummer ineens nog mooier. Doordat ik al 35 jaar Elvis luister heb ik me nooit getraind in het laten doordringen van de tekst. Niet zo belangrijk bij Elvis, want negen van de tien keer gaat het over liefde. Dit nummer gaat ook over liefde. Maar zo pakkend. Over Cathy die verliefd is op Heathcliff, en die terugkwam na een lange afwezigheid. Heathcliff, ik ben het, Cathy, ik ben thuisgekomen. Laat me binnen wat ik heb het zo koud. U weet vast al wel over welk nummer het gaat. Prachtig, emotioneel, en wat een betoverende zangeres. En wat een rare naam, Heathcliff. Was er niet een dokter die zo heette?

Alles waar “te” voor staat…

In Vaassen luidt het gezegde: Alles waar te voor staat is niet goed, behalve tepel. En daar zit een kern van waarheid in want zonder tepels geen mensen en zoogdieren. Wat ik knap vind van de evolutie is hoe zij wist hoeveel tepels een bepaald dier nodig had. Het varieert van twee tot tweeëntwintig. Als je niet in de evolutietheorie gelooft is het minder indrukwekkend, want God weet dat soort dingen gewoon. Aan de andere kant is de evolutie niet iets wat kan denken en ook maar een geval van trial en error. Over het ideale aantal tepels zijn religie en evolutie het niet eens. Waar ze het wel over eens zijn, is dat het een even aantal dient te zijn. Waarmee wij gevoegelijk kunnen aannemen dat een gezin een even aantal kinderen dient te bevatten, anders ontstaan er problemen. Ik kom zelf uit een gezin van drie kinderen, mijn moeder uit een van drie en mijn vader uit een van vijf, dus de problemen zitten extra in de genen. Harmonie is goed, dat roep ik altijd al. Je kunt het niet bewijzen, maar elke vezel in je lichaam voelt het. Waarom er dan toch mensen zijn die de harmonie keihard ontkennen, geen idee. Waarschijnlijk komen ze uit een oneven aantal kinderen gezin.

Bij vissen is het anders. Een school bestaat altijd uit een oneven aantal, maar vissen hebben dan ook geen tepels. Bij vissen is oneven, harmonie. Een school vissen die bestaat uit een even aantal is gedoemd te mislukken. Onherroepelijk zal er eentje uit de school klappen. Een sterke aanwijzing dat God zich niet heeft bemoeid met de schepping maar het aan de evolutie heeft overgelaten, is dat mannen ook tepels hebben. Dat is vreemd. Dat de evolutie vergissingen maakt is duidelijk, kijk naar uw buurman, maar God! Nee, die niet. De tepel is de sleutel tot het leven, maar ook tot de oplossing van het vraagstuk schepping vs evolutie.

De conclusie moet dus zijn: God dacht na over welke fouten de evolutie zou maken, en voorzag het verschijnsel transseksualiteit. Om een handjevol mannelijke transseksuelen tegemoet te komen gaf hij alle mannen tepels, zodat zij zich makkelijker tot het andere geslacht zouden kunnen bekeren, en omdat ze de gewone seksuele man toch niet in de weg zouden zitten. En wij mannen doen niet moeilijk over een lichaamsdeel zonder functie. En zeker niet nu we na deze uitleg weten dat het voor een goed doel is. Eventueel kunnen we ze op de orgaandonatielijst zetten. Mits ongepierced natuurlijk.

Bijrol

Op school had ik met toneelstukken altijd een klein bijrolletje. Ik was een loodgieter en moest zeggen: “al zijn de problemen nog zo groot, geen probleem voor Beukenoot.” Dat moest toen nog zonder tussen-n. Dat was het dan. Tijdens het afscheidstoneelstuk in de zesde klas was ik een minister die het licht had gezien en ik moest in een vierkante doos (tv) een linkse stelling verkondigen. Het was iets in de trant van: “Kernenergie? Hoepel op met je kernenergie. Windmolens, die moeten we hebben!” Tja, veel mondelinge tekst heb ik nooit nodig gehad en aan toneelstukjes heb ik een broertje dood. Daar liep ik later wel vaak tegen aan hoor, dat ik in protest ging omdat er ergens een toneelstukje werd opgevoerd. En helemaal als mij gevraagd werd daaraan deel te nemen. Want laten we eerlijk zijn, je hele werkzame carrière is in feite een groot toneelstuk.

Inmiddels ga ik er stukken luchtiger mee om en ik ben blij dat ik dat kan. Ik herken onmiddellijk als er ergens een toneelstukje wordt opgevoerd. Zo belandden we deze week weer ergens in een chique restaurant waar iedereen acteerde dat het eten en de wijn voortreffelijk waren. Maar ganzenlever door het dessert is niet voortreffelijk, dat is ronduit smerig. Daar houdt mijn acteertalent ook op. De ober kon het allemaal veel beter dan ik. Die kon vijf minuten vertellen over de wijn, en dat er mensen zijn die denken dat je witte wijn koud moet drinken en rode wijn op kamertemperatuur, maar dat drie graden verschil een enorm verschil kon maken in de smaak, die hij ook kon omschrijven. Ik kom niet verder dan lekker, vies of neutraal. Maar zijn verhaal maakte me nieuwsgierig naar de wijn en ik nam een slok. Ik zag de anderen hun wijn eerst een slinger geven in het glas, waardoor de wijn acteert dat het aroma dan meer loskomt. De wijn was lekker. Maar lekker voor 100 euro is toch weer minder lekker als lekker voor vijf euro. Ik proef geen enkel verschil. De andere acteurs wel.

De volgende middag tijdens de lunch gaf ik mijn melk een slinger, rook er even aan, nam een voorzichtige slok en oordeelde: voortreffelijk.

Het recht op de waarheid.

Een deel van het Eichmann dossier mag van de rechter door de Duitse geheime dienst BND geheim worden gehouden. Wat aan de ene kant een goede zaak is, want een geheime dienst die alle stukken openbaar moet maken, is belachelijk. Aan de andere kant, wij willen weten wat erin staat. De rechter heeft geoordeeld dat het in het belang is van de Bondsrepubliek dat de stukken geheim blijven. Tja, maar moeten we dit zomaar pikken? Is dit niet een wezenlijk onderdeel van de geschiedenis waarvan iedereen het recht heeft te weten wat zich daarin bevindt? Eichmann was geen lieverdje, zoveel is duidelijk. In Israel is hij uiteindelijk opgehangen, wegens schuld aan het vermoorden van miljoenen mensen. Kom je er nog genadig vanaf, vind ik. Voor hetzelfde geld had je voor elke moord levenslang gekregen, dan zou je gauw een miljard jaar opgesloten zitten.

Maar wat willen de rechters ons onthouden? Wat zou het kunnen zijn dat de Bondsrepubliek schade toebrengt? Waarom is het in dat geval niet vernietigd? Ik kan gissen, maar dat heeft weinig zin. Gelukkig is er nog de Duitse boulevard krant Bild dat tegen de uitspraak in hoger beroep wil gaan. Recht op de waarheid, dat willen ze bij Bild. Waarschijnlijk is het slechts een economisch belang, maar dat moet dan maar even. Uiteindelijk is alles economisch belang en kun je het grootste principe nog met geld onderuit krijgen. Geld is een geweldige uitvinding, hebzucht is wat minder. Maar hebzucht gaat ons dan nu misschien opleveren dat we een bepaalde geschiedenis misschien gedeeltelijk moeten herzien. Maar als het landsbelang in gevaar is, kunnen we een rechter ook wel omkopen toch? En anders stel ik de annexatie van Duitsland door het Koninkrijk der Nederlanden voor, als het echt niet verder meer kan met de BRD. Wij kunnen wel wat levensruimte gebruiken. En we krijgen er 80 miljoen vrienden bij die echter wel allemaal een Nederlandse inburgeringscursus zullen moeten volgen. En als ze niet slagen, dan gaan ze maar terug naar waar ze vandaan kwamen. Maar ja, daar zullen we ook niet achter komen als het Eichmann dossier geheim blijft. Geschiedenis is best grappig. We denken zeker te weten dat het zo is gebeurd is, maar er is een klein aantal mensen op de wereld dat weet dat het anders zit.

Abba, de meest geniale band ooit.

U weet waarschijnlijk dat ik Elvis fan ben. Het woord Elvis fan heeft een ietwat negatieve lading, want je wordt al gauw geassocieerd met iemand die nog steeds in een jumpsuit afgezet met diamanten rondloopt en huilt bij zijn beeld op 16 augustus. Ik moet eerlijk zeggen, met veel Elvis fans voel ik ook geen enkele verwantschap. Om het eigen imago op te krikken zijn er veel betere bands om fan van te worden, maar daar doen we het niet voor. Zo ben ik ook fan van Abba. In de zin van: ik vind Abba buitenaards goed. Mede-fans zullen waarschijnlijk zestig plus zijn maar ik wil toch even de niet fans laten weten dat ze ongelijk hebben. Muziek is slecht te meten in termen van beter of slechter, maar ik vind dat Bjorn en Benny minimaal John en Paul evenaarden. De muziek van Abba zat zo ongelooflijk goed in elkaar dat ik er bijna zou van gaan huilen bij mijn Abba beeld. Ze zeggen wel eens dat het simpele melodietjes waren, en dat klopt volledig. Dat hoort ook zo namelijk. Vergezochte melodieën zijn niet om aan te horen en hierover is geen correspondentie mogelijk. Het simpele melodietje van Abba werd voorzien van een typisch Abba geluid, een studiogeluid en aangevuld met de prachtige stemmen van Agnetha en Anni Frid.

Als je op Stockholm landt, wordt je door Abba verwelkomd. Tenminste door hun beeltenissen op de muur. Als Zweden ergens trots op moet zijn is het wel Abba. Verder op het prachtige land, Bjorn Borg, Volvo en Saab, die laatste vakkundig naar de kloten geholpen door de marketingduivel die bepaalde dat Saab niet hip was. Dan hebben we nog Pipi Langkous, Ingrid Bergman en de Nobelprijs. Voor een land van slechts 9 miljoen inwoners doen ze leuke dingen daar. Maar ik dwaal af. Onlangs is Agnetha na een 30 jarig verblijf in eenzaamheid weer in de openbaarheid verschenen. Ze is nu 60, ziet er nog steeds geweldig uit en heeft een nieuwe CD uitgebracht. Die ongetwijfeld geen schim kan zijn van de Abba tijd, maar daar gaat het niet om, ze is er weer. En ze is ook samen met Bjorn in de openbaarheid verschenen. Bjorn die er nog precies hetzelfde uitziet, het brilletje en het baardje zijn de enige verschillen. Er zou haarverf in het spel kunnen zijn.

Abba sloeg een paar jaar geleden een aanbod van 1 miljard USD af voor een eenmalige rentree van 100 concerten. Dat is 2,5 miljoen per man per concert. Kon ik maar een avondje invallen. Maar daar gaat het ook allemaal niet over, het gaat hier om de genialiteit van Abba. En dat ik het meegemaakt heb toen het er was. Niet achteraf, zoals bij Elvis, van wie ik pas hoorde toen hij stierf. Het schijnt indertijd fout geweest te zijn om Abba goed te vinden, maar degene die die leugen de wereld in heeft gebracht was pas goed fout. Ik bereid mijn wederhelft er vast op voor dat de CD van Abba mee op vakantie gaat. http://www.youtube.com/watch?v=vg7ZsOFSV7c

Nachtvlinder

Vanavond wilde Linda de documentaire Nachtvlinder zien, over een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was en zichzelf op haar verjaardag op euthanasie trakteerde. Ik voel nooit zoveel voor dat soort dingen om twee redenen. De eerste is dat ik vind dat je eigen leven al emotionele momenten genoeg heeft dus waarom zou je het leed van vreemden op je schouders nemen, en ten tweede ben ik nooit zo kapot van mensen die van hun uitvaart een feestje maken. Maar ik stemde in. Het begon al goed, met Amsterdammers die toeterend in de rouwstoet reden omdat Priscilla, de nachtvlinder, dat zo had gewild. Ik denk altijd dat Amsterdammers allemaal hetzelfde zijn: alleen geïnteresseerd in de naaste omgeving, een grote bek en een hart van goud, hetgeen zich uit in types als tante Leen, André Hazes, Koos Alberts die allemaal driehoog achter geboren zijn, schat.

Priscilla leek me geen schatje maar ook weer wel. Op jeugdige leeftijd was ze haar moeder verloren aan een slopende erfelijke ziekte, die zij zelf ook bleek te hebben. Ze was duidelijk een sloerie geweest, maar vertelde in het hospice dat ze nooit kinderen had gewild omdat zij haar ziekte zou kunnen doorgeven, en zou ze dat niet doen zou het kind hetzelfde moeten doormaken als zij, het al vroeg moeten missen van je moeder. Daarom zag ze niks in langdurige relaties en ruilde ze dat gemis om voor het nachtleven van Amsterdam. Op de avond voor haar geplande dood werd er in haar stamkroeg een afscheids- en verjaardagsfeest gegeven, waar ze nog bij kon zijn en waar ze zelfs zenuwachtig voor was. Het werd een spetterend einde, met huilende meisjes door het feestgedruis heen.

De volgende ochtend, op haar verjaardag kwamen haar naaste vrienden en familie afscheid nemen. Ze wist het nog steeds zeker. Een paar uur later kwamen drie huisartsen binnen. De euthanasie werd voorbereid. Ze ging naar haar moeder, daarvan leek ze overtuigd. Het volgende moment in de documentaire was ze gestorven, ze lag in een prachtige paarse jurk op haar bed, haar leven en dood zelf geregisseerd. Ze had in de interviews al iets liefs over zich, nu ze dood was deed ze me aan Doornroosje denken. Ze was gelijk geworden aan elke andere dode en kon zich niet meer onderscheiden. Ik kon het niet meer zonder tranen aanzien. Normaal doet alleen mijn keel zeer, maar dit was me te veel. Ik had respect gekregen voor deze vrouw. Respect voor iets waar ik helemaal niks mee heb, namelijk het vieren van de dood omdat het leven een feest was. En nog steeds heb ik daar niks mee. Ik kan er ook niks mee. Als ik verdriet heb vier ik geen feest, klaar. Dan ben ik ernstig of huil ik, maar dat is slechts mijn manier.

’s Mans trots.

Autowassen op straat moet worden ontmoedigd, las ik op nu.nl. Dat heeft te maken met schadelijke stoffen die op die manier in het riool terecht komen. Prima, maar waar moet ik het dan doen? Moet ik de auto eerst door de schuifpui naar binnen rijden? Wat een absolute onzin zeg. Autowassen op straat is zo oud als de weg naar Rome en daar dient men vanaf te blijven. Zie het als het recht om een wapen te bezitten in Amerika en het recht om 300 km/u te rijden in Duitsland. Wij hebben autowassen op straat. Nou ja, al die anderen hebben het ook, behalve in Afrikaanse binnenlanden waar ze geen straten hebben. Maar autowassen op straat, de trots van de man, de kans om zijn bolide te ontdoen van vuil en blubber, en hem wederom te doen glanzen, hem met een waslaagje in te masseren zodat regendruppels zich niet meer aan zijn bolide kunnen hechten, dat recht zou hem ontnomen worden? De brave huisvader op rubberlaarzen, gewapend met emmer en spons, misschien wel bezig met de auto van zijn vrouw, die zou uit het dorpse straatbeeld moeten verdwijnen? Aanmenooitniet!

Toen ik verder las zag ik dat de Bovag zich hier sterk voor wil maken. De Bovag, branchevereniging voor garagehouders en autowasbedrijven. Ah! Nu begreep ik het. Nou prima, als de autowasbedrijven dan zorgen dat ik gratis mijn auto kan komen wassen in hun wasstraat, dan ben ik hun man. Het gaat ze immers om het milieu, dus dan willen ze daar vast aan meewerken. Eventueel wil ik een kleine bijdrage leveren voor verbruikt water.

Etterzak

Somebody’s downloading porn, zei een Noorse consultant die mij hielp en constateerde dat het systeem traag was. Hij was vroeger de Finance manager van ons bedrijf in Noorwegen, maar hij heeft een overstap gemaakt. Hij is tien jaar jonger dan ik, rijdt een BMW, verplaatst zich minimaal 1 keer per week met het vliegtuig en staat genomineerd als Future leader van ons bedrijf. Persoonlijk schat ik hem hoog in op de lijst van “onmisbaren”. Daarbij zijn de vrouwen op ons kantoor meer dan gemiddeld geïnteresseerd in hem, en spreekt hij perfect Engels. Waar op vrijdagmiddag mijn voorraad Engels lijkt te zijn verbruikt gooit hij er gewoon nog vloeiend Engels uit. “Yes, that might be a possibility, but you really don’t want to do that.” Dus niet “wanna” maar “want to” Je hoort ook zijn perfecte th uitspraak. Hij spreekt in het Engels net zo makkelijk als in het Noors, en Zweeds of Deens verstaat hij ook. Hij helpt mij waar hij kan bij een lastige IT klus zonder zijn geduld te verliezen. Als hij niet zo’n aardige gozer was, zou ik hem wel een misselijk kereltje moeten vinden. En dan zou ik zonder twijfel worden beticht van afgunst.

Dus ik zou jaloers zijn op een etterbak, maar nu hij aardig is heb ik daar geen last van. Waarmee vastgesteld is dat jaloezie veroorzaakt wordt door de combinatie van succes hebben en een etterzak zijn. Zou iemand slechts een etterzak zijn, dan denk je: “wat een loser” maar je zegt het niet. Zou iemand een etterzak zijn en succes hebben, dan zeg je: “wat een loser” maar je denkt het niet. Je denkt: “hoe zorg ik dat die vent zo snel mogelijk verongelukt?” Maar als iemand aardig en hulpvaardig is en hij heeft succes, dan gun je hem zijn succes en prijst hem. Zoals ik nu doe. Je overweegt heel even homoseksueel te worden.

Het mooie is dat u nu weet dat als er ooit iemand in welk verband dan ook tegen u zegt dat u jaloers bent, dat er gewoon ergens een etterzak in het spel is en dat het dus niet aan u ligt.

Nederland achteraf vanuit de lucht.

Voor het eerst zat ik bij het raam in een vliegtuig. Achterin, dus mooi uitzicht op de vleugel. Maar vooral op waterig Zweden en later op Nederland. Vanuit de lucht probeerde ik me te oriënteren, maar hier bleek mijn schandelijk gebrek aan topografische kennis. Want ik zag ergens een voetbalstadion waarvan ik even dacht “Arena” maar dat kon helemaal niet want dat heeft een dak. Ik weet het nu nog niet. Misschien dat van Heerenveen, maar ik twijfel. Toen zag ik de Noordzee, maar dat bleek later het IJsselmeer te zijn. Want anders zou Engeland ineens dichterbij gekomen zijn. Er zat ook een rare hoek in de kustlijn die ik helemaal niet thuis kon brengen, maar dat was achteraf logisch omdat het de kust niet was. Ik kwam over prachtige wateren waarvan ik geen idee had welke het waren. Nu ik het nazoek weet ik met zekerheid dat het het Ketelmeer geweest is, want er lag een klein rond eiland in en een eiland in de vorm van Nederland, en dat klopt op de kaart. Ketelmeer, als je met het een uur geleden had gevraagd had ik niet geweten waar het lag. Het enige wat ik op dat moment met zekerheid herkende was de dijk Lelystad Enkhuizen. Toen dacht ik me te kunnen oriënteren. Maar nee hoor, want ik dacht dat ik de A28 zag want die loopt vlak langs het water. Maar achteraf is dat een water verder en heb ik naar de A6 zitten kijken. Hoe lager je komt hoe moeilijker het wordt. En als je boven land komt snap je al helemaal niks meer van die lappendeken onder je. Uiteindelijk landden we op Schiphol, dat staat vast. Gate D10.

The Memory Hotel

Ik zit in het Memory Hotel in Stockholm. Ik kon kiezen maar de naam trok me over de streep. Niet dat het iets bijzonders is, het enige aparte zijn hier de glazen liften. Maar het Memory Hotel, het zou zo een hit van The Stones kunnen zijn. You’re just a memory….hoor het Mick al zingen. Ik heb vanaf de vijfde verdieping uitzicht op het Noorden, en daar is het om half twaalf gewoon nog licht. Hier begint het nu donker te worden. Ik ga maar eens slapen. Artiest zijn zou niks voor mij zijn. Hotelkamers…