Zo gaat het voorbij.

oma“Ik hou van jullie, zullen jullie dat nooit vergeten?” Dat zei mijn oma afgelopen maandag toen ik haar voor het laatst in levende lijve zag. Vandaag overleed ze op de hoge leeftijd van 95. Ik heb 43 jaar deze oma gehad, en heb veel herinneringen aan haar. Ze werd mijn oma toen ze 52 was, ik was haar oudste kleinzoon, iets dat ze vrijwel altijd zei als ik bij haar was. Opa en oma kwamen om de week naar Drunen, en wij gingen om de week naar Utrecht en altijd was het voor haar kleinkinderen een feest. Ik logeerde regelmatig bij hen en leerde daar dat de kleine dingen er toe deden. Ze hadden een opklapbed met lakens en dekens en daar sliep je als een roos. Voor de deur stopte de bus zodat je vanuit je bed het stadse geluid hoorde van ronkende dieselmotoren. Elke dag om half acht stonden ze op en elke morgen ging opa brood halen bij de bakker op de hoek. De tafel werd gedekt met een plastic tafelkleed en er stond grof volkoren op tafel. Thee met veel melk in ouderwetse theeglazen. De afwas werd drie keer per dag met de hand gedaan, en ik hielp afdrogen. Ik voetbalde op het veld voor hun huis, en ik liep altijd alle vissers langs die aan de singel zaten te vissen. De nieuwbouwwijk Lunetten was in aanbouw en met mijn opa ging ik een stukje lopen op de bouw. Soms gingen we met de bus naar Hoog Catherijne. We speelden monopolie en om half vijf kwam mijn jongste oom, die nog thuis woonde, uit zijn werk. ’s Avonds keken we televisie en ik hield het er met gemak een week uit.

Veel zomervakanties gingen mijn opa en oma mee met ons, voor vier weken naar Zuid Frankrijk. Om beurten mochten we dan achterin de Ford Taunus bij opa en oma. Uren praatten we dan over wat we onderweg zagen. Dat hielden we vol tot mijn vader, hun zoon, overleed in 1985. Een jaar of 11 geleden verhuisden ze van Utrecht naar Odijk. Mijn opa en oma waren even oud, er zat een week tussen. Mijn opa werd 91 en oma bleef alleen achter. Nog twee jaar heeft ze in Odijk gewoond, en altijd vreesde ze dat ze naar een verzorgingshuis moest, wat uiteindelijk ook gebeurde, twee jaar geleden. Nu is ze er niet meer en is een heel rijk leven voltooid. Een leven dat begon in 1917 in Utrecht en eindigde in Bunnik 2013. Ze had vijf kinderen, 12 kleinkinderen en vele achterkleinkinderen. Tijdens het 65 jarige huwelijksfeest van opa en oma pakte ze de microfoon en noemde ze de naam van mijn vader, dat die vooral niet vergeten mocht worden.

Zo is het leven, zo gaat het voorbij in een vloek en een zucht. Voordat we het weten zijn we er niet meer. God hebbe haar ziel.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

16 gedachten over “Zo gaat het voorbij.”

  1. Nou, 95 jaar, noem het maar een vloek en een zucht… Merkwaardig dat zowel je opa als oma zo oud werden. Wat een apart idee ook dat jij zelfs minder dan de helft van haar leven hebt meegemaakt. De helft die je kent heb je mooi opgeschreven. een Ford Taunus, ja, die achterbanken ken ik ook.

  2. Ik ken de eerste helft eigenlijk ook, uit haar verhalen. Vooral de tweede wereldoorlog. Mijn oma zei het zelf wel eens, dat je wel 90 kon worden, maar dat het achteraf razendsnel is gegaan.

  3. Het eind van een tijdperk. Dat voel ik altijd als er iemand dood gaat die ik mijn hele leven al kende. Of ik moet zeggen, dat voelde ik, want wie leeft er nog van de mensen die ik mijn hele keven kende?
    Mooie herinneringen. Mooie foto.
    Gecondoleerd.

  4. Achteraf gezien lijkt alles snel voorbij gegaan. Volgens mij geldt dat voor alle leeftijden. Je zou denken dat dat bij het ouder worden het verleden langer lijkt. Ik heb die indruk nu niet en verwacht dat dat zo zal blijven. Je doet wel meer herinneringen op, maar het lijkt er op dat die meer worden gecomprimeerd.

    Ik heb wel de indruk dat bij het ouder worden de tijd steeds sneller gaat, iets waar mijn ouders ook over klaagden.

  5. De tijd lijkt ook steeds sneller te gaan naarmate je ouder wordt. Mijn eerste tien jaar duurden wel vijftig jaar, de tweede twintig jaar, de derde duurden twee jaar en nu vliegt elk jaar in een maand voorbij.

  6. Als je vijf bent is een jaar een vijfde van herleven. Als je vijftig bent is een jaar een vijftigste deel van je leven. Vandaar dat het steeds sneller lijkt te gaan. Vreemd genoeg hoorde ik oude mensen er niet over klagen, misschien komt er een moment van omkering.

  7. Heel mooi geschreven over een mooi en rijk leven. Zou allemaal mooie dingen terug willen schrijven maar het wil niet lukken. Kan je alleen veel sterkte wensen, met het gemis van je oma en de gedachte aan je vader.

  8. Wat bijzonder Mack, 95 jaar, en zo kwiek als ze in de lens van de camera kijkt, met haar (zelfs) verlegen (?) blozende achterkleindochter.
    Je hebt haar leven en sfeer erg mooi beschreven, en ik herken er dingen van mijn eigen Oma uit, die ook van 1917 was. Veel sterkte met het afscheid en het verlies..

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s