Soms….

Mijn oma (95) zal er waarschijnlijk niet lang meer zijn. Als je 95 bent is dat sowieso het geval, maar ik bedoel nu dat het waarschijnlijk hooguit nog twee weken duurt. Ze heeft een lichte beroerte gehad en heeft lichte uitvalverschijnselen. Begrijpen doe ik het leven niet helemaal. Ik heb er vrede mee dat ze doodgaat, want op je 95e is het wel een keer genoeg, maar ik ben wel verbaasd over hoe alles gaat. Met mijn tante die alles regelt heb ik geen contact meer sinds ze mij twee streken leverde, dus snappen we dingen niet helemaal. Er wordt nu alleen nog palliatieve zorg verleend, maar ik vraag me af of mijn oma dat in de gaten heeft. Ze krijgt geen medicijnen meer voor haar hart, en zelf zegt ze niet te weten waarom. Ze heeft ooit een euthanasieverklaring getekend, voor als ze zelf niet meer in staat zou zijn om keuzes te maken, maar leer mij mijn oma kennen, daar bedoelde ze mee wanneer ze het niet meer zou beseffen. Haar korte termijn geheugen is slecht, maar vanavond vertelde ze nog een verhaal over de oorlog dat precies klopte met hoe ze het altijd vertelde. Ze weet nog wie Linda is en ze weet dat mijn tante vannacht bij haar is gebleven. Ze weet op welke datum ik jarig ben.

Ik wil niet de indruk wekken dat mijn tante haar tegen haar wil aan het euthanaseren is, maar toen ik het vanavond vroeg dacht oma dat ze nog wel kon opknappen en gaf ze aan dat ze nog wel bij ons wilde blijven. Maar als ze wil opknappen zal ze toch vocht en voedingsstoffen toegediend moeten krijgen, en is het niet handig dat haar medicijnen gestopt zijn. Er zijn meer kinderen van haar bij betrokken, en die hebben de informatie uit eerste hand, en zullen dus wel weten wat ze doen. De zusters vond ik overigens krengen die mijn oma betuttelend toespraken zolang wij er niet bij waren, want dat hoorden we op de gang. Van de zuster moesten wij weg omdat oma haar rust nodig had als ze wilde herstellen, maar oma wilde dat we bleven. Ik vroeg waarom ze haar rust wél nodig had maar geen drinken als ze wilde herstellen, maar dat kapte ze af met dat dat onze keus was.

Navraag leerde dat de dokter gezegd had dat ze niet meer zou herstellen, maar de zuster was het daar kennelijk niet mee eens, en had wel meer mensen zien herstellen uit die toestand. Onduidelijk allemaal. Wat ik wel uiterst irritant vond was dat mijn oma steeds aangaf dat ze een droge mond had. Ik heb haar een keer of tien een slokje (niet aangedikte jus d’orange) laten drinken, wat niet mocht vanwege verstikkingsgevaar. Maar dat ging prima, ze verslikte zich niet. Maar zelf kan ze het drinken niet pakken en ze ligt dus uren zonder vocht. Nu komt er wel veel familie langs, maar zoals mijn vader helaas in zijn afscheidsbrief aan mij schreef, vond hij het een slappe-zakkenfamilie. Hij bedoelde daarmee dat er niemand voor ons (de nabestaanden destijds) zou opkomen. Nu, bijna dertig jaar daarna gaat zijn moeder dood, en lijkt het erop dat ze haar laten uitdrogen. Ik hou een slag om de arm en misschien is dit een hele normale en niet onnodig lijden veroorzakende behandeling, maar ik vind het toch wel erg dat als je te oud en te zwak bent om voor jezelf op te komen, dat ze je dan gewoon een bekertje met een rietje naast je bed zetten, maar niemand het je aanreikt. Ik snap sowieso niet dat je uren alleen ligt in de laatste dagen van je leven.

Auteur: Mack

Mack is nu bijna vijftig en begon in 2004 met bloggen en volhardt tot nu toe. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Of hij in al die jaren wijzer is geworden, is de vraag. Hij denkt zelf van wel. Mocht u na het reageren zien dat uw reactie in afwachting is van moderatie, dan komt dat omdat ik dat noodgedwongen zo moest instellen. Een stalker. Als u een vaste reageerder bent met telkens dezelfde gegevens, (naam, e-mail) zult u er geen last van hebben, anders moet ik de reactie handmatig even toelaten. Sorry voor het ongemak.

24 gedachten over “Soms….”

  1. Ik reageer alleen op je laatste zin. Ga er maar van uit dat veel mensen het omgaan met die overgang van leven naar dood, braaf lastig en erg ingewikkeld vinden. Vaker te ingewikkeld, waardoor men vermijdingsgedrag gaat vertonen. Zoiets moet het volgens mij zijn.

  2. Wat een nare situatie voor jou. Je weet niet wat te doen en of je überhaupt iets mag/kan doen. Ik denk dat als iemands lichaam op is, al 95 is, dat hij of zij dan vrede met zijn dood heeft. Maar ja, dat weet ik niet zeker, en kan ik pas met zekerheid zeggen als ik zelf zo ver ben. En dat duurt nog 33 jaar, als ik het al haal. Maar die zusters die zo betuttelend en neerbuigend doen, die zou je even aan hun oren moeten mogen trekken!

  3. Ik weet van een geval in mijn nabijheid, vorige week. Alle medicatie gestopt en aan de morfinepomp, zo mocht ze naar huis. Het zal per geval anders zijn, maar geen slokje drinken mogen lijkt me erg raar… Over dat alleen zijn kan ik me zo voorstellen dat je dat af en toe best wilt, dat is misschien ook weer per mens verschillend.

  4. Ze krijgt iets wat aangedikt vocht is op een theelepel, maar dat schiet niet op. En dat we haar drinken geven lijkt me logisch. Soms heb je er verpleegsters tussen die zo ontzettend hun best doen om niet na te hoeven denken…

  5. Verleden jaar, mei 2012, heeft de partner van mijn vader een herseninfarct gekregen. Zij is naar het ziekenhuis gebracht, en na een gesprek met de internist naar het hospice in Zutphen. Zij was links geheel verlamd en kon alleen heel wollig praten.
    Het zou nog enkele dagen duren volgens de arts. En besloten werd haar alleen vocht toe te dienen. Alle medicijnen werden stopgezet. Met onze goedkeuring.
    Na een week begon ze weer te eten en te drinken. Met de fysio heeft ze heel hard geoefend. Na twee maanden hebben we haar op haar verzoek naar huis gebracht. Zij heeft een slaapkamer, plus badkamer beneden. Sensire komt 5 maal per dag, plus één keer ‘snachts.
    Gisteren zijn we nog geweest en liep ze achter een rollator, voetje voor voetje. Ze praat verstaanbaar. Alleen haar linkerarm doet het niet meer.
    Over een paar maanden wordt ze 99 jaar.

  6. Wat doet de leeftijd van oma er eigenlijk toe?

    Wat een nare situatie voor jou Mack, ik snap dat je van streek bent. Is jouw familie of zijn de doktoren niet aanspreekbaar op wat oma jou aangaf? Ik vind dit wel heel raar allemaal.

    En van dat water vind ik echt belachelijk.

  7. Tjonge, wat een nare toestand… Dat Indische dametje dat ik wel eens help werkte in verpleegtehuizen, en zei mij vaak dat men zich er makkelijk vanaf maakte en de mensen maar liet doodgaan, want dat is goedkoper. Nu kan zij wel heel achterdochtig zijn, maar helemaal onwaar is het misschien niet. Zo moeilijk, als je ook afhankelijk bent van de mensen die haar daar moeten verzorgen.

  8. De leeftijd van je Oma doet er niet toe, wel dat ze uren alleen ligt zonder iemand om haar in de gaten te houden en dat haar medicijnen onthouden worden is schrijnend, vooral omdat ze zelf aangeeft nog wel een tijdje te willen blijven.

    Verder sluit ik me bij de laatste zin van Laurent aan.

  9. In het algemeen is het zo dat vrouwen beter herstellen van een beroerte dan mannen. Een tante van mij was destijds 85 toen ze een beroerte kreeg. Had daar weing last van en na enkele maande was ze weer de oude en heeft nog 7 jaar geleefd. Mijn vader had een lichte beroerte, was maar 75 en is er nooit van hersteld. Een jaar later stierf hij aan een longontsteking.

    Ik blijf het allemaal erg lastig vinden. Vaak wordt niet iedereen goed op de hoogte gehouden en komen keuzes ad hoc over.

  10. Fijn ‘foutje’ is dat. Versterven gebeurd vaker, maar dan toch omdat iemand zelf niet meer wil maar ook geen euthanasie zal kunnen aanvragen. Het gebeurd ook wel dat mensen niet zullen herstellen en dat zelf niet accepteren, alleen wordt dan geen vocht en voedsel onthouden (soms wel medicijnen, als deze niet werken en alleen bijwerkingen hebben).

    Moet zeggen dat je vaker het omgekeerde hoort. Iemand wil eigenlijk niet meer leven maar wordt toch in leven gehouden. Onlangs zag ik een documentaire waar een vrouw aangaf dat dat het moeilijkste was aan vrijwillig versterven dus eten en drinken te weigeren, het weigeren vol te houden terwijl iedereen met man en macht probeert je toch iets te laten nemen. Schrik hier wel erg van. Jij nog vele malen meer natuurlijk.

    Heel veel sterkte hiermee, moet moeilijk zijn om toe te moeten kijken en niet zoveel te kunnen doen. Hopelijk wordt je oma vanaf nu wel weer goed verzorgd.

  11. Maar wij blijven met grote vragen zitten. Hebben wij er goed aan gedaan, in te stemmen met versterven? Achteraf niet. Maar op het moment zelf, als de patient niet aanspreekbaar is en niet helder kan denken, is dat verrekte moeilijk.
    Nu ze weer helder is hebben we sommige zaken heel goed doorgenomen en vast gelegd.
    En zelf zegt ze dat als iemand niet meer wil leven, zelf het voedsel weigert. Dat kan niet iemand anders beslissen. Vocht moet altijd gegeven worden.
    Ze vindt het leven zo, nu ze zo weinig kan, moeilijk maar heeft nog teveel levensdrift.

  12. Machteloos langs de zijlijn staan staan en alleen maar mogen toekijken hoe er met iemand waar je zielsveel van houdt wordt omgegaan. Iemand laten doodgaan omdat ze nu eenmaal ´op´is of omdat ze een blok aan het been wordt? Iedereen ziet toch alleen zijn/haar eigen waarheid Mac. Je kunt er alleen maar voor haar zijn en meer niet….helaas

  13. Dit klinkt niet goed. Zij beslist zelf wat ze wil, en als zij wil drinken en haar medicijnen wil innemen moet dat meteen gebeuren! Haar zo bewust laten versterven is mishandeling. Ik zou meteen een gesprek aanvragen met de arts.

  14. Vreemde zaken! Ik denk dat ik maar vast duidelijk vast ga leggen wat ik wil als het zover komt en vooral ook wat NIET. Maar een bizar foutje is het wel. Ik ben ook echt bang dat als je 95 bent dat ze niet alles voor je doen, ook al zou dat fysiek best mogen. En je een beetje vergeten en ‘foutjes’ maken. Nare situatie om aan de zijlijn te staan.

  15. Misschien heeft het ook iets te maken met starre protocollen en managers, die zorg door een schoonmaakster 3e klasse genoeg vinden?
    Doe in ieder geval wat je eigen gevoel je ingeeft!

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s